II SAB/Wr 495/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na przewlekłość Starosty Powiatu Wrocławskiego w przedmiocie uregulowania przebiegu granicy między nieruchomościami postanawia: odrzucić skargę.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; zwana dalej "K.p.a."), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 2 K.p.a.). Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na przewlekłość organu, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą ponaglenia do organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie, jak wynika ze skargi jak i z odpowiedzi na wezwanie z dnia 3 lutego 2024 r. i jego załącznika (pismo z dnia 7 maja 2023 r.), strona skarżąca takiego ponaglenia nie wniosła. Wprawdzie skarżący wystosował do organu pismo z dnia 7 maja 2023 r., jednakże nie stanowi ono – w ocenie Sądu – ponaglenia, o którym mowa w powołanych wyżej przepisach K.p.a. Wezwanie Starosty do zwrotu gruntu rolnego nie można bowiem potraktować jak ponaglenia, które powinno zostać skierowane od organu wyższej instancji w związku z przewlekłości organu. W istocie w piśmie tym skarżący domaga się podjęcia konkretnych działań przez Starostę, tj. "zwrotu [...] m gruntu rolnego, które Starostwo przejęło dodatkowo ponad wywłaszczoną powierzchnię [...] m2". Wyznaczam na to 5 dni. O ile w ciągu pięciu dni Starostwo nie dokona zwrotu niesłusznie przejętego gruntu, zostanę zmuszony do złożenia wniosku do Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o nałożenie pieniężnej kary administracyjnej w wymiarze 500.000 zł w celu przymuszenia Starostwa Powiatowego do zwrotu niesłusznie przejętego gruntu". Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przewidują przepisy art. 52 P.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 K.p.a. Mając to zaś na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną z innych przyczyn. Stąd orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.