II SO/Kr 2/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 28 grudnia 2022 r. przez Prokuratora Rejonowego w Zakopanem – postanawia – 1. wymierzyć Prokuratorowi Rejonowemu w Zakopanem grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych); 2. zasądzić od Prokuratora Rejonowego w Zakopanem na rzecz M. M. 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 24 lutego 2023 r. M. M. (dalej: wnioskodawca) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o ukaranie grzywną Prokuratora Rejonowego w Zakopanem. Wnioskodawca wskazał, że za pośrednictwem tego organu wysłał do Sądu skargę z 28 grudnia 2022 r. na bezczynność w rozpatrzeniu wniosku o dostęp do informacji publicznej, a skarga nie została przekazana do Sądu. W odpowiedzi organ przyznał, że 28 grudnia 2022 r. wnioskodawca skierował do organu dokument elektroniczny zatytułowany "Skarga do WSA", jednak przy próbie otwarcia załącznika dokument ten nie otwierał się w czytelnej wersji. Dokonano wydruku wersji, która się otworzyła po kliknięciu w link. Poproszono również informatyka o pomoc w odczytaniu pliku, jednak również on nie był w stanie otworzyć w czytelnej wersji nadesłanego pliku. Ostatecznie dokument udało się otworzyć w wersji czytelnej 23 maja 2023 r. dopiero po konsultacji z informatykiem zatrudnionym w prokuraturze okręgowej. Organ dodał również, że pracownica biura podawczego organu skierowała do wnioskodawcy dwukrotnie (28 grudnia 2022 r. i 3 stycznia 2023 r .) prośbę o przesłanie załącznika w innym pliku. Wnioskodawca nie odpowiedział na prośbę, w związku z czym zaniechano dalszych prób otwarcia dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 1a P.p.s.a. skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Co do zasady organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Natomiast w niniejszej sprawie powyższy termin jest uregulowany przepisem szczególnym. Zgodnie bowiem z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902) w sprawach skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 P.p.s.a.). Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest do sądu administracyjnego skarga, jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy w odpowiednim terminie liczonym od dnia otrzymania skargi. Art. 55 § 1 P.p.s.a. zawiera normę zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Celem przedmiotowej grzywny jest pełnienie funkcji dyscyplinującej i represyjnej. Funkcja represyjna służy ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Ponadto grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszeniom prawa polegającym na przewlekaniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z 11 maja 2012 r., sygn. I OZ 328/12). Orzeczenie sądu o grzywnie ma charakter uznaniowy, a sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi charakter sprawy, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy, jak również czy organ wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wnioskodawca skierował w dniu 28 grudnia 2022 r. za pośrednictwem organu skargę adresowaną do Sądu. Piętnastodniowy termin na przekazanie skargi przez organ do Sądu upłynął zatem 12 stycznia 2023 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia organ nie uczynił zadość obowiązkom przewidzianym w art. 54 § 2 P.p.s.a. Trzeba podkreślić, że skarga została wniesiona do elektronicznej skrzynki podawczej organu (na platformie ePUAP), a prawo strony do korzystania z tej formy wniesienia skargi jednoznacznie przewiduje art. 54 § 1a P.p.s.a. Godzi się również zauważyć, że brak przekazania skargi nie może być usprawiedliwiony problemami z otworzeniem pliku, bowiem – jak sam przyznał organ – po konsultacji z odpowiednim pracownikiem udało się plik otworzyć. Z powyższego wynika, że do odczytania treści skargi nie było konieczne nadesłanie załącznika w innym formacie, czego domagał się organ. Przyczyny opóźnienia zatem nie leżały ani po stronie wnioskodawcy, ani też nie miały charakteru obiektywnego, lecz ich źródłem była nieodpowiednia organizacja pracy po stronie organu. Przyczyny te nie mogą usprawiedliwiać niedopełnienia obowiązków, które nakłada na organ art. 54 § 2 P.p.s.a., jednak Sąd wziął je pod uwagę wymierzając wysokość grzywny i przyjął, że opóźnienie nie wynikało z intencjonalnego ignorowania wystąpienia wnioskodawcy. Jednocześnie trzeba zaakcentować, że rozstrzygając o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi, Sąd nie orzeka o zasadności samej skargi. Wobec tego na niniejsze rozstrzygnięcie nie mogły mieć wpływu wywody organu o bezzasadności samej skargi. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1. sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono w punkcie 2. sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 64 § 3 P.p.s.a. oraz art. 210 § 2 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez wnioskodawcę wpisu sądowego od wniosku o wymierzenie grzywny (k. 15 akt sądowych).