III FSK 1555/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, , po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej W. [...] z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 371/23 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej W. [...] z siedzibą w L. na indywidualną interpretację Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 lutego 2023 r. nr DFP-Fn-V.3137.106.1.2023 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Wspólnoty Mieszkaniowej W. [...] z siedzibą w L. na rzecz Prezydenta Miasta [...] kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 371/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA) oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej W. [...] (dalej: Skarżąca) na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego Prezydenta Miasta [...] (dalej: Prezydent) z dnia 28 lutego 2023 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skargę kasacyjną wniosła Skarżąca. Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez nieuprawnione oddalenie skargi, w wyniku uznania przez WSA braku naruszenia przepisów prawa materialnego (wymienionych w pkt 2) poniżej, w sytuacji istnienia podstaw do stwierdzenia ich naruszenia; 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 6m ust. 4, art. 6m ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r., poz. 2519 ze zm., dalej: u.c.p.g.) w związku z art. 81 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 6o ust. 1 i art. 6m ust. 1d u.p.c.g. polegające na nieuprawnionym wyłączeniu uprawnienia strony do złożenia korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obejmującej okres wsteczny, w sytuacji gdy owa korekta zmierza do wskazania uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, a więc skorygowania omyłki pisarskiej w takiej deklaracji oraz uwzględnienia wejścia w życie Uchwały [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 16 marca 2022 r. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie. Wniesiono w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, jednak nie uzasadniono ich należycie. Przypomnieć więc trzeba, że uzasadnienie skargi kasacyjnej jest równie ważnym jej elementem jak podstawy kasacyjne. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres kontroli tego Sądu określa wnoszący skargę kasacyjną, poprzez wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Dlatego wynikającym z art. 176 § 1 P.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie. Obowiązek ten nakłada na sporządzającego skargę kasacyjną powinność połączenia poszczególnych zarzutów z argumentami uzasadnienia. Jakkolwiek przepisy nie wprowadzają w tym zakresie szczególnych wymagań dla konstrukcji uzasadnienia i skutek ten możliwy jest do osiągnięcia w dowolny sposób, to musi być możliwe względnie jednoznaczne przyporządkowanie poszczególnych argumentów do zarzutów, tak aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się do nich, rozpoznając skargę kasacyjną. Argumenty uzasadnienia powinny pozostawać w rzeczowym związku z przedmiotem zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie decydować, jakich argumentów zamierzała użyć strona dla uzasadnienia stawianych zarzutów. W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Natomiast w przypadku zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. wniesionego na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., należy wskazać na czym polegała jego błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. W przypadku błędnej wykładni przyjmuje się, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów), polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo zastosowaniu normy nieobowiązującej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Uzasadnienie wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej pozostaje w oderwaniu od jej petitum. Nie wykazano w nim ani wpływu zarzucanego naruszenia przepisu postępowania na wynik sprawy, ani na czym polega błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego. O zarzuconych jako naruszone przepisach art. 6m ust. 4, art. 6m ust. 5 pkt 2, art. 6m ust. 1d u.p.c.g. oraz art. 81 § 1 i § 2 O.p. nawet nie wspomniano. Napomknięto o art. 6o ust. 1 u.c.p.g., ale nie wykazano w czym przejawia się, zdaniem Skarżącej, naruszenie tego przepisu w sposób wskazany w petitum, czyli poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Brak należytego uzasadnienia skargi kasacyjnej powoduje, że uchyla się ona spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Co najwyżej wyjaśnić można, że WSA stwierdził, iż "spór nie dotyczy art. 6o u.c.p.g." i przepisu tego w ogóle nie stosował, a więc nie dokonywał jego wykładni. Zatem zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania tego przepisu jest nietrafny. Jeśli Skarżąca uważała, że WSA powinien zastosować przepis art. 6o ust. 1 u.c.p.g., powinna zarzucić naruszenie go poprzez niezastosowanie, a w uzasadnieniu wykazać, dlaczego przepis ten powinien być zastosowany. Samo powołanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na ten przepis nie mogło doprowadzić do podważenia stanowiska WSA zbudowanego w oparciu o regulację z art. 6m ust. 4 u.p.c.g., przy jednoczesnym uznaniu, że art. 6o u.c.p.g. nie ma w sprawie zastosowania. Podkreślić należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca nie kwestionowała ani zastosowania przez WSA art. 6m ust. 4 u.p.c.g., ani dokonanej wykładni tego przepisu, a według tego Sądu to właśnie ten przepis normuje sporną w niniejszej sprawie kwestię, dotyczącą możliwości złożenia deklaracji zmniejszającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres wsteczny. Dodać jeszcze można, że art. 145 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym (blankietowym), stanowiącym jedynie prawną podstawę orzeczenia i bez powiązania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu z innymi przepisami postępowania sądowoadministracyjnego nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono stosownie do art. 204 pkt 1 P.p.s.a. sędzia M. Łent sędzia J. Sokołowska sędzia S. Presnarowicz