III FSK 3032/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1699/19 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od P. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. I SA/Gl 1699/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. M. (dalej powoływany jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2014 r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku złożył pełnomocnik Skarżącego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi postawione zostały zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, to jest: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej "o.p.") w zw. z art. 22 ustawy o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1649) poprzez brak uchylenia przez Sąd decyzji w sytuacji, kiedy wydana przez organ decyzja naruszyła przepisy prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające przyjęcie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, przy jednoczesnym uznaniu, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek negatywnych, której wystąpienie uniemożliwia przypisanie Skarżącemu odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 188 i art. 197 § 1 o.p. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania, a to poprzez uznanie przez organ, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający i wydanie decyzji w sytuacji, gdy w rzeczywistości nie były wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy przez brak zgromadzenia materiału dowodowego zgłoszonego przez Skarżącego to jest: przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia okresu występowania przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, gdyż ani organ ani Skarżący nie są specjalistami z dziedziny rachunkowości, a taka ocena specjalisty jest niezbędna z uwagi na przedmiot sporu, czego organ nie uczynił, działając wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów i dążenia do zachowania w toku postępowania prawdy obiektywnej; 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 191 i art. 122 o.p. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania, a to poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, że skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenia upadłości we właściwym terminie, który to wniosek o ogłoszenie upadłości w ocenie organu winien zostać złożony najpóźniej do dnia 9 kwietnia 2014 r. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od przeciwnika skargi kasacyjnej na rzecz strony wnoszącej skargę kasacyjną kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Ponadto w piśmie z 3 listopada 2020 r. złożone zostało oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w granicach jakie zakreśli strona w ramach podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), która w tej sprawie nie zachodzi. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej zmierzają do wykazania, że nie było podstaw do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ze względu na to, że pełnił on funkcję członka zarządu spółki jedynie formalnie i nie miał wpływu na prowadzenie jej spraw. Autor skargi kasacyjnej podnosi również, że ustalenie przesłanek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki w terminie wskazywanym przez organy podatkowe, wymagało dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości. Zgodnie z art. 116 § 1 o.p., który stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: (1) nie wykazał, że: (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; (2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu - art. 116 § 2 o.p. Wskazane unormowania stosuje się również do byłego członka zarządu - art. 116 § 4 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na utrwalony już w orzecznictwie pogląd, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie przesłanki pozytywne z art. 116 o.p. (tzn. pełnienie funkcji członka zarządu oraz bezskuteczności egzekucji z majątku spółki), natomiast wykazanie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na członku zarządu (np. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r., II FSK 249/13; z dnia 6 maja 2016 r., II FSK 1771/14; z dnia 25 października 2016 r., II FSK 2557/14). W pierwszej kolejności należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest fakt, że Skarżący w okresie od 28 października 2013 r. do 6 listopada 2014 r., czyli w okresie w którym upływały terminy płatności zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2014 r., pełnił funkcję prezesa jednoosobowego zarządu Spółki. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej należy wskazać, że w przepisach art. 116 § 1 i 2 o.p. ustawodawca w żaden sposób nie różnicuje odpowiedzialności członków zarządu, którzy w rzeczywistości zajmują się sprawami spółki i tych, którzy zajmują bierną postawę. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że użyte w treści art. 116 § 2 o.p. sformułowanie "pełnienie" obowiązków członka zarządu, a nie ich "wykonywanie", oznacza, iż chodzi o zajmowanie stanowiska od momentu powołania do dnia odwołania. Okoliczności związane z faktycznym wykonywaniem lub niewykonywaniem tych obowiązków nie mają znaczenia dla tej oceny o tyle, że wyłącznie wykazanie faktycznych i obiektywnych przyczyn uniemożliwiających wykonywanie funkcji członka zarządu spółki mogłoby skutkować wyłączeniem jego odpowiedzialności (np. długotrwała obłożna choroba, długotrwałe pozbawienie wolności). Wskazując na cel przepisu, który konstruuje odpowiedzialność członka zarządu o charakterze odszkodowawczym, podkreśla się, że co do zasady podstawą powstania odpowiedzialności jest sam fakt bycia członkiem zarządu. Przesłanka ta, z racji wykładni systemowej, winna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria - spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu". Pełnienie funkcji członka zarządu jest bowiem funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko, przy czym członek zarządu może zrezygnować w każdym czasie ze swojej funkcji (art. 202 § 5 i art. 369 § 6 k.s.h.). Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających (obowiązek wykonywania powierzonych zadań), oznacza też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki, a więc i skutki działań osób w tej spółce zatrudnionych. Wskazane okoliczności zostały również poddane prawidłowej ocenie Sądu I instancji w kontekście przesłanki uwalniającej członka zarządu spółki z o.o. od odpowiedzialności podatkowej. Sąd ten zaakceptował stanowisko organu, że Skarżący nie wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, jak też, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie" powinna być dokonywana w świetle przepisów ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09). Stosownie zatem do art. 10 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r.), upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Wykładnia powyższych przepisów wskazuje, że dla stwierdzenia niewypłacalności dłużnika wystarczające jest ziszczenie się tylko jednej z dwóch enumeratywnie wymienionych w nich podstaw (zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań lub gdy zobowiązania przekroczą wartości majątku). W sytuacji zaś, kiedy wystąpi podstawa do ogłoszenia upadłości, dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła taka okoliczność, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami (art. 21 ust. 1 i 2 przywołanej ustawy). Badanie "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustalaną na podstawie okoliczności faktycznych każdej sprawy. W realiach rozpatrywanej sprawy organy podatkowe, Sąd I instancji przyjął za prawidłowe ustalenie organu odwoławczego, że czas właściwy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki upłynął w dniu 9 kwietnia 2014 r., z upływem 14-dniowego terminu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości liczonego od dnia 25 marca 2014 r. Stwierdzono niewypłacalność spółki na dzień 25 marca 2014 r., bowiem w dniu tym upłynął bezskutecznie termin płatności drugiego z jej najstarszych zobowiązań podatkowych (podatek od towarów i usług za luty 2014 r.). Jak dodatkowo zauważono, stan polegający na zaprzestaniu wykonywania wymagalnych zobowiązań miał charakter trwały i pogłębiał się, gdyż w 2015 r. Spółka posiadała wymagalne zaległości wobec Urzędu Skarbowego z tytułu podatku VAT w kwocie ponad 36,5 mln zł, których nie uregulowała, następnie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący nie kwestionuje faktu nieregulowania wskazanych należności podatkowych. Mając na uwadze ustaloną niewypłacalność spółki, precyzyjnie określono, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony najpóźniej w dniu 9 kwietnia 2014 r., czego jednak w rozpoznawanej sprawie nie uczyniono. Wniosek taki nie został złożony także w okresie toczącego się postępowania podatkowego. Czas właściwy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości został zatem ustalony wyłącznie w oparciu o listę nieuregulowanych zobowiązań. Artykuł 11 ust. 1 u.p.n., który uwzględnił organ, nie łączy stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika. Zatem szczegółowe badanie stanu majątkowego podmiotu byłoby w kontekście ww. przepisu zbędne. Jak wskazano powyżej, każda z dwóch przyczyn ogłoszenia upadłości wskazanych w art. 11 ust. 1 i 2 p.u.n. ma samodzielny charakter, a to oznacza, że dysponujący dostatecznym majątkiem dany podmiot może zostać uznany za niewypłacalny wówczas, gdy nie będzie regulował swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W konsekwencji zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości, a tym samym obliguje każdego, kto ma prawo reprezentować dłużnika będącego osobą prawną, do zgłoszenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości, nie później niż terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r., II FSK 891/16). Trafna jest ocena Sądu I instancji, zgodnie z którą Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. ("niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy"). W przepisie tym jest mowa o wszystkich rodzajach winy, w tym nieumyślnej, przyjmującej postać zarówno niedbalstwa jak i lekkomyślności, co oznacza, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności, jeśli wykaże, że niezgłoszenie wniosku nastąpiło nie tylko bez jego winy umyślnej, ale także - nieumyślnej. Dla wykazania przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2018 r., II FSK 1545/16; z dnia 28 marca 2018 r., II FSK 817/16; z dnia 19 stycznia 2018 r., II FSK 38/16). Członek zarządu powinien być należycie zorientowany w sprawach podmiotu, którym zarządza, szczególnie w odniesieniu do stanu majątkowego spółki i ciążących na niej zobowiązań tak, by nie doprowadzić do naruszenia obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów podatkowych i do sytuacji zadłużenia spółki oraz stanu jej niewypłacalności. Taka jest bowiem rola osób, którym powierzono prowadzenie spraw spółki (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2018 r., I SA/Wr 1125/17). Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że w rozpatrywanej sprawie nie można przyjąć, że Skarżący nie ponosi winy za niezłożenie w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości. Nie wskazał on bowiem żadnej przeszkody, obiektywnie uniemożliwiającej mu złożenie wskazanego wniosku we właściwym czasie. Podnoszona argumentacji wskazująca, że Skarżący pełniąc obowiązki prezesa zarządu był swego rodzaju "notariuszem", który tylko podpisywał dokumenty, nie przypuszczając, że rozliczenia spółki są nieprawidłowe nie może zwalniać go z odpowiedzialności. W tym zakresie organ dodatkowo trafnie zwrócił uwagę, że w okresie, w stosunku do którego orzeczono o odpowiedzialności za zaległości Spółki, Skarżący pełnił funkcję prezesa jednoosobowego zarządu Spółki, nadto był także jej udziałowcem. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że w sprawie nie było podstaw do przeprowadzenia w toku postępowania wskazywanego przez Skarżącego dowodu w postaci opinii biegłego rewidenta w zakresie ustalenia daty, z którą Spółka stała się niewypłacalna. Kwestia ta została podniesiona dopiero w skardze, w toku postępowania podatkowego Skarżący nie wnioskował o przeprowadzenie takiego dowodu. W tym zakresie należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym, organy są uprawnione do samodzielnego dokonywania ustaleń dotyczących przesłanek ogłoszenia upadłości, bez konieczności sięgania do opinii biegłych z zakresu rachunkowości, o ile zgromadzony materiał dowodowy pozwala na ustalenie daty i faktu niewypłacalności podatnika (por. wyroki NSA z: 5 marca 2015 r., II FSK 249/13; 10 stycznia 2012 r., II FSK 1235/10; 10 maja 2012 r., I FSK 819/11). Podzielając ten pogląd należy zgodzić się, że w kontrolowanej sprawie ustaleń w tym przedmiocie mógł dokonać organ podatkowy na podstawie zebranego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 197 § 1 o.p. w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Przesłanką powołania biegłego w toku postępowania jest zatem stwierdzenie, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Wiadomości specjalne to niewątpliwie wiadomości, których nie posiadają pracownicy organów podatkowych. Ustawodawca pozostawia organowi podatkowemu pewną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o zastosowaniu środka dowodowego z opinii biegłego – co zostało wyrażone przez użycie słowa "może" – jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy materialnej. Stosownie do art. 191 o.p. to organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęcie koncepcji oparcia postępowania dowodowego na zasadzie swobodnej oceny dowodów uzasadnia to, by organ przy ustaleniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami, co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Wbrew stanowisku strony skarżącej, dla przyjęcia, że w kontrolowanej sprawie Spółka nie regulowała swoich wymaganych zobowiązań w terminie, nie była potrzebna wiedza biegłego. Wynika ono z analizy dokumentacji zamieszczonej w aktach administracyjnych sprawy. Ustalone informacje uzasadniały jednoznaczne wnioski w zakresie zaistnienia przesłanek do ogłoszenia upadłości. Tym bardziej, że – jak wskazano powyżej - istotne było niewykonywanie przez dłużnika wymagalnych zobowiązań, a nie wartość majątku w kontekście jego zobowiązań. W skardze kasacyjnej w żaden sposób nie podważono ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji, z których wynika, że Spółka nie regulowała należności podatkowych. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. Stawiając wskazane zarzuty autor skargi kasacyjnej, poza podnoszeniem braku powołania biegłego, nie wskazał uchybień organów podatkowych w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego istotnego w kontekście przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, a tym samym nie podważył stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe i przyjętego przez Sąd I instancji. Z tych powodów skargę kasacyjną należało uznać za niezasadną. Wobec powyższego, na podstawie art. 182 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Jacek Pruszyński Stanisław Bogucki Tomasz Zborzyński