III FSK 326/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant Cezary Bajorek, po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 336/23 w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 9 lutego 2023 r. nr SKO/41/P-180/2022 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

|III FSK 326/24 | | | | | UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 336/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę F. Sp. z o.o. z siedzib w S. (dalej jako: skarżąca, podatnik) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 9 lutego 2023 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia czy organy podatkowe właściwie zastosowały w sprawie przepisy art. 169 § 1 w zw. z art. 14h 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, dalej: O.p.) i w konsekwencji zasadnie pozostawiły bez rozpoznania wniosek skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z powodu nieuzupełnienia dostrzeżonych przez organ pierwszej instancji braków formalnych. WSA we Wrocławiu podkreślił, że stosownie do art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1-2 i 4 O.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Z kolei art. 169 § 1 O.p. stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Po czym stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo pozostawiły wniosek skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skoro to na wnioskodawcę ustawodawca przerzucił obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, do którego organ interpretacyjny odnosi się przy ocenie stanowiska prawnego sformułowanego w interpretacji, próba podważenia zaskarżonego postanowienia zarzucanym naruszeniem art. 122 O.p. nie może przynieść oczekiwanego skutku. WSA we Wrocławiu podkreślił, że to nie na organie interpretacyjnym – jak błędnie sądzi podatnik – ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie interpretacji indywidualnej. Sąd pierwszej instancji podzielił także stanowisko organów, że wniosek skarżącej nie spełniał warunków określonych w art. 14b § 3 O.p. – nie zawierał zarówno wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. W realiach sprawy, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został złożony w następstwie wezwania organu pierwszej instancji do skorygowania deklaracji na podatek od nieruchomości w związku z nabyciem własności nieruchomości gruntowej zabudowanej wobec dostrzeżonych przez organ podatkowy wątpliwości co do kwalifikacji poszczególnych przedmiotów opodatkowania. W tej sytuacji, kierując wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, podatnik winien szczegółowo opisać już w treści wniosku cechy poszczególnych przedmiotów opodatkowania, natomiast w ramach własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego, dokonać ich samodzielnej kwalifikacji prawnopodatkowej w oparciu o odnośne przepisy prawa podatkowego, mając na względzie, że przedmiotem wniosku jest jedynie interpretacja przepisów prawa podatkowego. Zdaniem WSA we Wrocławiu, wniosek złożony przez skarżącą powyższych warunków nie spełniał. Nie tylko nie zawierał wyczerpującego opisu stanu faktycznego, odsyłając do różnych (niesprecyzowanych zresztą) materiałów przekazanych organowi podatkowego przy deklaracji na podatek od nieruchomości, lecz także nie zawierał własnego stanowiska prawnego. W tych warunkach organ pierwszej instancji prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w tym uiszczenia wymaganej opłaty, jednakże w zakreślonym terminie skarżąca braków tych nie uzupełniła. Przechodząc do analizy kolejnej spornej w sprawie okoliczności, a mianowicie możliwości uznania podjętej przez podatnika czynności zmierzającej do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej za nieskuteczną, WSA we Wrocławiu wskazał, że ustawodawca w art. 168 § 1 O.p. określił wprost sposób wnoszenia podań do organów podatkowych. Wnosi się je na piśmie lub ustnie do protokołu. Natomiast podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu podatkowego. Sąd ten podkreślił, że w niniejszej sprawie skarżąca - skądinąd nie realizując w całości wezwania organu pierwszej instancji – pismo w sprawie przesłała na adres e-mail tego organu, zatem nie doszło do jego skutecznego wniesienia. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.) złożył pełnomocnik skarżącej, który zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 145 § 1 lit. c w związku z art. 3 § 1p.p.s.a. przez oddalenie przez Sąd skargi i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 9 lutego 2023 r. nr SKO/41/P-180/2022, które zostało wydane z naruszeniem: a. art. 122 i art. 124 O.p. przez niestwierdzenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenia podstawowych zasad postępowania: - przez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego i wydanie postanowienia, które narusza zaufanie do organów podatkowych, - błędne przyjęcie, że podatnik nie usunął braków formalnych wniosku i błędne uznanie, że pismo wniesione mailem nie jest wniesieniem jakiegokolwiek pisma, - przez wadliwe uznanie, bez wczytania się w treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że w niniejszej sprawie podatnik nie wskazał w sposób wystarczający stanu faktycznego, który mógłby podlegać ocenie w ramach interpretacji indywidualnej, w szczególności, że nie zostały wskazane elementy dotyczące stanu faktycznego, stanu nieruchomości, budynków, budowli, a jedynie wniosek o prawidłowości treści deklaracji podatkowej, co pozostaje w sprzeczności z wnioskiem podatnika i jego twierdzeniami co do braku budynków i budowli, ich stanu technicznego, czy choćby utraty przez budynki i budowle cech kwalifikujących je do opodatkowania, - błędne przyjęcie, że wniosek o wydanie interpretacji podatkowej nie został prawidłowo sformułowany, pomimo iż organ nie uzasadnia stanowiska w tym zakresie a wniosek dotyczył interpretacji przepisów prawa, a to ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z 12 stycznia 1991 r. w zakresie prawidłowego ustalenia przedmiotu opodatkowania, m. in. wyliczenia podatku za budynki, które nie istnieją, obciążenia podatkiem właściciela nieruchomości gruntowej za budynek, którego właścicielem jest inny podmiot i na którego działce ten budynek się znajduje a także co do kwalifikacji gruntów, pomimo iż skarżący był zdania, że przyjęte uprzednio do opodatkowania grunty i budynki nie powinny podlegać opodatkowaniu a załącznikiem do wniosku o wydanie interpretacji była deklaracja podatkowa, co do której podatnik ma wątpliwości, jakie nieruchomości powinien zgłosić do opodatkowania, albowiem Spółka w 2021 r. nabyła nieruchomość i jest zobowiązania do zapłaty podatku m. in. za budynki i budowle które nie istnieją lub są w takim stanie, który nie pozwala na ich zakwalifikowanie w kategorii budynków czy budowli, szczególnie, że nieruchomość gruntowa i zabudowania nie służyły do prowadzenia na nich działalności gospodarczej, - błędne przyjęcie, że podatnik nie wskazał w sposób wystarczający stanu faktycznego, który mógłby podlegać ocenie w ramach interpretacji indywidualnej; 2. ponadto zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a tej ustawy naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, a to: a. naruszenie prawa materialnego, a to art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 2 O.p., przez jego niezastosowanie i uznanie, że pozostawienie bez rozpoznania wniosku o interpretacje indywidualną w zakresie zaistniałego stanu faktycznego jest prawidłowe, b. naruszenie prawa materialnego, a to art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. przez jego niezastosowanie i uznanie, że pozostawienie bez rozpoznania wniosku o interpretację indywidualną pomimo iż podatnik w sposób wyczerpujący przedstawił stan faktyczny i stanowisko zaprezentowane w złożonej deklaracji podatkowej jest prawidłowe, c. naruszenie art. 168 § 1 i § 3a O.p. w zw. z art. 126 § 4 O.p. przez błędne zastosowanie i uznanie, że "skierowanie mailem pisma do organu, nie jest wniesieniem jakiegokolwiek pisma" i takie "uzupełnienie należy pozostawić bez rozpatrzenia", d. naruszenie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez przyjęcie, że zasadnie organ pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. o zasądzenie do Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. ani żadna z przesłanek określonych w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego wyroku. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. ani żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego wyroku. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Przedmiotem sporu było to, czy organ samorządowy powinien był merytorycznie rozpatrzeć wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, czy też prawidłowe było jego stanowisko zaprezentowane w postanowieniu o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z tego powodu, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych stawianych przez Ordynację podatkową. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się wadliwości w stanowisku organów co do tego, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia było prawidłowe. W skardze kasacyjnej od tego wyroku spółka zarzuciła po pierwsze naruszenie art. 122 i 124 O.p. wskazując, że organy nie zastosowały tych przepisów, a sąd pierwszej instancji tego uchybienia nie dostrzegł. Zarzut ten jest w całości chybiony z tego powodu, że art. 122 i 124 O.p. nie mają zastosowania w postępowaniu w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Do postępowania tego mają zastosowanie tylko niektóre, wyraźnie wskazane przepisy Działu IV Ordynacji podatkowej, zatytułowanego "Postępowanie podatkowe". W artykule 14h O.p. ustawodawca odesłał do niektórych tylko przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, które mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przepisy art. 122 i 124 O.p. wskazane w zarzucie pierwszym skargi kasacyjnej tam się nie znalazły, co prowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, że nie mógł naruszyć artykułu 122 O.p. i 124 O.p. ani sąd pierwszej instancji, ani organy orzekające w sprawie wszczętej wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualne, tj. Burmistrz Miasta K. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze - z tego powodu, że art. 122 i 124 nie miały w sprawie zastosowania. Drugi zarzut skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 2 i 3 oraz art. 168 § 1 i § 3a w zw. z art. 126 § 4 O.p. skupia się w pierwszej kolejności na próbie wykazania wadliwości w stanie stanowisku organu i sądu pierwszej instancji odnośnie do tego, że wniosek o wydanie interpretacji nie zawierał braków formalnych, a jeżeli zawierał - to że zostały one skutecznie uzupełnione przez stronę skarżącą. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumenty podane w skardze kasacyjnej na poparcie tych twierdzeń są niezasadne, a stanowisko sądu pierwszej instancji było prawidłowe. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stanowisko wnioskodawcy zawierać zatem powinno dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, na kanwie którego ma być wydana interpretacja indywidualna. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że wniosek podatnika nie spełniał warunków określonych w art. 14b § 3 O.p.; nie zawierał ani wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, ani własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Przepis art. 14b § 3 o.p. stanowi, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stanowisko wnioskodawcy zawiera zatem dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, w ramach którego odbywa się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. Tego zabrakło we wniosku. Również uzupełnienie wniosku, które na wezwanie organu podatkowego zostało nadesłane przez stronę skarżącą (abstrahując od formy w jaki powstało to dokonane, tj. e-mail) nie spowodowało usunięcia tych braków. Naczelny Sąd Administracyjny nie przypisuje decydującego znaczenia formie, w jakiej tego dokonano, lecz skupia się na tym, że nadesłana odpowiedź nie spowodowała usunięcia braków, ponieważ nadal stan faktyczny nie był przedstawiony w sposób wyczerpujący i nadal nie było własnego stanowiska wnioskodawcy w sprawie nie zostało przedstawione. Zatem nie względy formalne, lecz merytoryczne decydują o tej ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Strona skarżąca prezentowała stanowisko, że wiedzą o budynkach Miasto dysponowało już przed złożeniem wniosku interpretację. Ten argument nie może zmienić oceny Sądu, ponieważ wiedza, którą Organ podatkowy posiadał z innych źródeł niż wniosek o wydanie interpretacji (wraz z uzupełnieniem) - nie mogła zostać automatycznie przeniesiona na postępowanie interpretacyjne. Ono rządzi się swoimi prawami, jest to wyspecjalizowana procedura wyodrębniona z innych form aktywności organu samorządowego i wszystkie wymogi muszą być spełnione w tej właśnie procedurze. Zatem oczekiwanie strony skarżącej, że Miasto wykorzysta w postępowaniu o wydanie interpretacji posiadaną wcześniej wiedzę o nieruchomości, nie jest zasadne. Strona skarżąca akcentowała również to, że organ samorządowy był przez nią zapraszany na nieruchomość celem zapoznania się ze stanem faktycznym. Obecny na rozprawie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym Prezes Spółki podnosił, że przedstawiciel organu nie zgłosił się celem dokonania oględzin. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się jednak w postępowaniu organu uchybienia obowiązującym przepisom. Jakiekolwiek postępowanie dowodowe jest bowiem wykluczone w postępowaniu z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej - oględziny nieruchomości nie mogły być więc przeprowadzone nawet w obliczu formalnie składanego wniosku w takiej sprawie. W postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej organ może opierać się tylko na opisie wynikającym z wniosku oraz ewentualnie jego uzupełnienia. Dowodzi tego zarówno treść przepisów rozdziału 1a Działu II Ordynacji podatkowej, zatytułowanego "Interpretacje przepisów prawa podatkowego", jak też zakres odesłania w art. 14h o.p. - w którym nie uwzględniono przepisów Działu IV Ordynacji podatkowej, dotyczących postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1-2 i 4 o.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Z kolei art. 169 § 1 o.p. stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, jak trafnie stwierdził sąd pierwszej instancji, polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Przepisy nakładają wymóg podania we wniosku wszystkich elementów stanu faktycznego, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ nie przeprowadza (nie jest do tego uprawniony) w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 o.p.). Strona skarżąca akcentuje również to, że po uzupełnieniu przez nią braków formalnych w tej formie mailowej organ samorządowy wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia, nie skierowawszy uprzednio do wnioskodawcy kolejnego wezwania do usunięcia braków. Tego oczekiwał wnioskodawca w sytuacji gdy braki te - zdaniem organu - nie zostały prawidłowo usunięte. Również w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się uchybienia art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. w działaniu organu ani błędnej oceny sądu pierwszej instancji. Zgodnie z procedurą organ stwierdziwszy braki formalne we wniosku ma obowiązek wezwać do ich usunięcia - jednakże przepisy nie wprowadzają wymogu, aby w razie niepełnego uzupełnienia braków organ ponowił wezwanie. Obowiązujące przepisy nie przewidują wielokrotnego wzywania do usunięcia tego samego braku. Skoro więc podjęta przez stronę skarżącą próba usunięcia braków formalnych była nieskuteczna, nie sposób dopatrzeć się uchybienia w braku ponownego wezwania do usunięcia braku. Wbrew oczekiwaniu strony organ nie ma obowiązku ponownego monitowania o uzupełnienie wniosku w inny czy też dalej idący sposób niż ten, w jaki uczynił to już wnioskodawca. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny jest zdania, że organy podatkowe właściwie zastosowały w sprawie przepisy art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. pozostawiając bez rozpoznania wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z powodu nieuzupełnienia dostrzeżonych przez organ pierwszej instancji braków formalnych. Nie mogły okazać się skuteczne zamieszczone na s. 10-11 skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 63 § 3a oraz art. 64 § 2 K.p.a., ponieważ Kodeks postępowania administracyjnego nie miał zastosowania w sprawie, która toczyła się według procedury regulowanej w całości przepisami Ordynacji podatkowej. Wynika to wprost z art. 3 § 1 pkt 2) K.p.a., zgodnie z którym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760). Sprawa wydawania pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego - w tym m.in. podatków lokalnych, jak podatek od nieruchomości - jest sprawą, do której mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej (Dział II, rozdział 1a zatytułowany "Interpretacje przepisów prawa podatkowego"). Z tego powodu ani organy podatkowe, ani sąd pierwszej instancji nie mogły naruszyć przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z przedstawionych wyżej powodów żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się zasadny, dlatego też skarga ta jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw została oddalona na podstawie art. 184 P.p.s.a. s. Agnieszka Olesińska (spr.) s. Sławomir Presnarowicz s. Bogusław Woźniak