III FSK 4787/21

Dnia 4 czerwca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt III FSK 4787/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 476/18 w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 6 marca 2018 r. nr 1201-IOD-2.4054.1.2018.2 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić sprostowania wyroku.

Wyrokiem z 22 marca 2024 r., III FSK 4787/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 maja 2018 r., I SA/Kr 476/18, w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 6 marca 2018 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Organ, w piśmie z 15 maja 2024 r., wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki wyroku, poprzez dopisanie, że rozstrzygnięcie dotyczyło odmowy wydania zaświadczenia w zakresie podatku od spadków i darowizn tj. zastąpienia wyrażenia "w przedmiocie podatku od spadków i darowizn", wyrażeniem "w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w zakresie podatku od spadków i darowizn". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i jednoznacznie wynika z zestawienia materiału zawartego w aktach sprawy z treścią wyroku. Mając na uwadze treść wniosku organu o sprostowanie wyroku uznać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Użyte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2024 r. określenie przedmiotu zaskarżenia nie kwalifikuje się pod żadne z uchybień wymienionych w art. 156 § 1 p.p.s.a., gdyż nie ma ono charakteru nieprawidłowości wynikającej z nieuwagi, czy pomyłki. Zgodnie bowiem z art. 138 p.p.s.a. sentencja wyroku powinna zawierać m.in. przedmiot zaskarżenia, co rozumie się jako precyzyjne oznaczenie aktu lub czynności organu administracji publicznej oraz sprawy w jakiej ten akt lub czynność zostały wydane – czyli przedmiot sprawy. Należy podkreślić, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie był wniosek skarżącej o wydanie zaświadczenia w sprawie dotyczącej podatku od spadków i darowizn. Wskazania wymaga, że sprawy wpadkowe będące na obrzeżu danej kategorii spraw, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, są przypisywane do tej właśnie głównej kategorii, bez wskazywania jakie konkretnie rozstrzygnięcie zawiera akt wydany przez organ jak np. odmowa wydania zaświadczenia. Tego typu praktyka ułatwia przypisywanie spraw do określonych kategorii głównych, przez co w sposób skuteczniejszy umożliwia wyszukiwanie danych spraw. Tym samym uznać należy, że określenie przedmiotu sprawy w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jako "podatek od spadków i darowizn" jest adekwatne do istoty zagadnienia będącego przedmiotem rozważań organu. Tak określony przedmiot jest także zgodny z zarządzeniem wstępnym Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2021 r. W tych okolicznościach żądanie, aby przedmiot zaskarżenia określono w podany przez organ sposób jest nieuzasadniony. Dlatego też wniosek o sprostowanie przedmiotu sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.