III FSK 609/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Jakub Witan, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 października 2023 r., sygn. akt I SA/Po 855/22 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2022 r., nr 3001-IOR.4002.13.2022 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na rzecz G. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

|III FSK 609/24 | | | | | UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 października 2023 r., sygn. akt I SA/Po 855/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G. sp. z o.o. w P. (dalej jako: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie czy organ zasadnie przyjął, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 27 sierpnia 2020 r., zostało złożone z uchybieniem terminu. Zauważył, że w niniejszej sprawie, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 27 sierpnia 2020 r. została wysłana 28 sierpnia 2020 r. na adres do korespondencji wskazany przez stronę w zgłoszeniach aktualizacyjnych NIP-8 (data wypełnienia 3 grudnia 2019 r. i 10 grudnia 2019 r.), tj.: ul. [...]. Jednak przesyłka wróciła do nadawcy z adnotacją operatora pocztowego z 1 września 2020 r. - cyt.: "Błędny adres" (data wpływu do Urzędu Skarbowego 4 września 2020 r.). Natomiast odwołanie od tej decyzji zostało wniesione 21 czerwca 2022 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 233 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p."). WSA w Poznaniu zauważył, że w zgłoszeniach NIP-8 skarżąca wskazała również adres elektroniczny do doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej, tj.; [...]. Jednak, z uwagi na błąd w jego wskazaniu, nie mógł być on wprowadzony do Centralnego Rejestru Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników (CRP KEP). Tym samym organ nie dysponował tym adresem, a jedynie adresem do korespondencji. W świetle powyższego, sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutów skargi, kwestionujących skuteczność doręczenia podatnikowi decyzji w formie papierowej na prywatny adres prezesa zarządu w sytuacji, gdy wniosek podatnika o doręczenia pism drogą elektroniczną nakazuje wydanie postanowienia w formie dokumentu elektronicznego i doręczenie tego postanowienia drogą elektroniczną. Skarżąca w skardze podniosła, że stronie, która zażądała doręczeń w formie elektronicznej, można doręczać pismo w formie "tradycyjnej" dopiero wtedy, gdy zrezygnuje z pierwotnie wybranej formy. Organowi nie przysługuje w takiej sytuacji wybór formy doręczenia. WSA w Poznaniu zauważył, że wprawdzie dopuszczalne jest zastosowanie tego typu doręczenia, ale tylko w sytuacji nieskuteczności uprzedniej próby doręczenia elektronicznego. W takiej sytuacji, organ musi udowodnić problem techniczny. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby doręczenie elektroniczne było niemożliwe lub bezskuteczne. Odnosząc się do tej kwestii, zauważył, że w przedmiotowej sprawie organ nie powoływał się na problem techniczny uniemożliwiający doręczenie decyzji drogą elektroniczną. Z akt sprawy bezspornie wynika, czego skarżąca nie kwestionuje, że z uwagi na błąd we wskazaniu adresu elektronicznego, nie mógł być on wprowadzony do Centralnego Rejestru Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników. Tym samym organ nie dysponował tym adresem. W ocenie sądu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie nie doszło też do naruszenia przepisu art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Zaskarżone postanowienie zostało wydane między innymi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., tym samym, organ II instancji nie oddalił skargi na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P., jak twierdziła skarżąca. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, że rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim). Aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest jednoznaczne stwierdzenie, że do uchybienia terminu doszło. Brak uchybienia terminu oznacza niedopuszczalność postępowania prowadzonego w zakresie jego przywrócenia. A zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu był zobowiązany do wydania w pierwszej kolejności postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do jego wniesienia. Takie działanie organu II instancji przywróciło stronie prawo do zaskarżenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. i realizację konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności, odzwierciedloną w art. 127 O.p. WSA w Poznaniu podkreślił także, że organ II instancji nie wydał w niniejszej sprawie decyzji na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Tym samym za niezrozumiały uznał zarzut strony dotyczący próby uwiarygodnienia niewłaściwych przesłanek w decyzji organu II instancji. Nadto, za nieuzasadnione uznał także powoływanie się na rozstrzygnięcia zapadłe w innej sprawie podatkowej wobec innego podmiotu. Również za nieuprawniony uznał zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art.10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców. W myśl art. 2a O.p. niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść strony. Z kolei, jak stanowi art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zasada wynikająca z przytoczonego przepisu znajduje swoje zastosowanie w ściśle określonych przypadkach, a mianowicie, kiedy istnieją wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego, wątpliwości te mają taki charakter, że nie jest możliwe ich rozstrzygnięcie i wreszcie eliminacji wątpliwości musi towarzyszyć możliwość przyjęcia takiego rozwiązania, w którego efekcie podatnik odniesie korzyść. Z kolei odnosząc się do wniosków zawartych w skardze kasacyjnej sąd ten stanął na stanowisku, że wnioski skarżącej, z uwagi na sposób ich sformułowania, nie są wnioskami o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Stąd, jako nie spełniające wymogów określonych w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), nie podlegały rozpoznaniu. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną Na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 2, art. 175 § 3 pkt 1 oraz art. 177 § 1 i 3 p.p.s.a., złożył pełnomocnik skarżącej, który zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a, mających istotny wpływ na wynik sprawy: • art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w nawiązaniu do art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 194 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p."), przez przyjęcie jako podstawy orzekania nieprawidłowo ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego, nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, brak uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, dowolne ustalenia faktyczne oraz brak odniesienia się Sądu do podniesionych w skardze zarzutów i argumentów, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi; • art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt c w zw. z art. 145 § 2 i art. 151 p.p.s.a. przez błędne dokonanie kontroli legalności postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi, zamiast uchylenia przedmiotowego postanowienia, w którym dokonano błędnej oceny zgromadzonego materiału i przedłożonych informacji i pominięto przy ocenie zebrane dowody korzystne dla strony skarżącej, tj. naruszono art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy; • art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1 i art. 216 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi na postanowienie, wskutek wadliwego przyjęcia w tymże postanowieniu możliwości doręczenia podatnikowi decyzji w formie papierowej na prywatny adres prezesa zarządu w sytuacji, gdy wniosek podatnika o doręczenia pism drogą elektroniczną nakazuje wydawanie i doręczanie wszelkiej korespondencji urzędowej przez organy podatkowe drogą elektroniczną; • art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1 i 151 O.p. przez wydanie postanowienia, w którym przyjęto za skuteczne doręczenie decyzji na adres prywatny prezesa zarządu mimo wyraźnego wniosku o prowadzenie korespondencji w sposób elektroniczny; • art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1 i 146 O.p. przez zignorowanie faktu, że skarżąca wskazała adres elektroniczny w formie wielokrotnych oświadczeń kierowanych do organów podatkowych; • art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 121 § 1 i 2 O.p. przez zignorowanie przez organ drugiej instancji dowodów korzystnych dla strony postępowania i podjęcie końcowych ustaleń tylko w oparciu o dowody potwierdzające twierdzenia organu podatkowego, co do poprawności wyboru formy doręczenia; • art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 120, art. 121, art. 122 w zw. z art. 143 i art. 165b § 1 O.p. przez podpisanie postanowienia w imieniu organu drugiej instancji przez urzędników do tego nieuprawnionych; • art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 w zw. art. 121 § 1 i art. 123 § 1 art. 180, art. 151 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia, które uznało za prawidłowe postępowanie organu pierwszej instancji polegające na świadomie złym wyborze adresu i formy doręczenia decyzji organu pierwszej instancji mimo posiadania szeregu dokumentów, które organowi były znane w momencie wydawania; • art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 w zw. z art. 124, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez nieuchylenie postanowienia, przy wydawaniu którego Organ podatkowy nie wziął pod uwagę pełnego stanu faktycznego sprawy oraz dokonał jego oceny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, w wyniku czego doszło do próby uwiarygodnienia niewłaściwych przesłanek w decyzji organu I instancji; • art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 210 § 4 O.p. przejawiającej się w przyjęciu stanu faktycznego wyłącznie w oparciu o wyselekcjonowane dowody przy odrzuceniu dowodów przeczących z góry założonej tezie organu, bez próby weryfikacji czynności organu pierwszej instancji za pomocą, innego dostępnego materiału dowodowego, także wskazywanego przez stronę, w wyniku czego doszło do próby uwiarygodnienia niewłaściwych przesłanek w decyzji przez organ. Mają na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł również o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w tym wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu na podstawie norm prawnie przepisanych (na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. za pośrednictwem systemów komunikacji elektronicznej oraz o rozpoznanie sprawy poza kolejnością wpływu z uwagi na newralgiczność przedmiotu sprawy, tj. zabezpieczenie zobowiązań podatkowych, wymagającą szybkiej reakcji w usuwaniu stanu niepewności prawnej, rzutującej niejednokrotnie na skuteczność podejmowanych czynności procesowych. Oświadczył, iż koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone na rzecz pełnomocnika w całości ani w części. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zaskarżonemu wyrokowi trafnie zarzucono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest naruszony w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ stanowisko sądu pierwszej instancji nie poddaje się merytorycznej kontroli sądu kasacyjnego. Sporne w sprawie jest to, czy zasadnie organ podatkowy uznał, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Jednak aby to stwierdzić, należy w pierwszej kolejności wskazać, w jakiej dacie doręczono decyzję, od której wniesiono odwołanie uznane przez organ za spóźnione. Ponieważ skuteczne doręczenie decyzji było sporne nie tylko co do daty, ale i co do samej zasady, sąd pierwszej instancji powinien był wnikliwie kwestię tę zbadać i ustosunkować się do niej. Skoro uznał doręczenie decyzji za prawidłowe, to powinien był powołując stosowne podstawy prawne uznania doręczenia za skutecznie dokonane wskazać też konkretną datę, w jakiej miało to miejsce. Gdyby zaś uznawał doręczenie za bezskuteczne – również powinien z powołaniem się na konkretne przepisy swoje stanowisko uzasadnić. Takie wymogi należy postawić mając na względzie to, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. "podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie". Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W skardze kasacyjnej jej autor zarzuca, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia ustawowych przesłanek. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. na s. 11 wskazano, że strona skarżąca od początku twierdzi, że decyzji w ogóle jej nie doręczono, a zatem że termin na wniesienie odwołania nie zaczął biec i w tym kontekście, tj. przypominając sedno sporu trafnie zarzuca sądowi pierwszej instancji uchylenie się od precyzyjnego zajęcia stanowiska w tej kwestii. W związku z tak sformułowanym zarzutem kasacyjnym warto przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39 podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone nie tylko w powyżej zacytowanej uchwale, lecz także m.in. w wyroku z dnia 23 lutego 2024 r., I FSK 536/20, że: "Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpływać na wynik sprawy, niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie umożliwia nie tylko odtworzenie sposobu rozumowania i argumentacji sądu orzekającego w sprawie. Pozwala jednocześnie zweryfikować, czy kontrola sądowa zaskarżonego aktu była prawidłowa, czy też przeprowadzona pobieżnie bez należytej i wymaganej staranności. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie jest warunkiem niezbędnym dla przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku." W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji nie sprostał tym wymogom. Zasadnie też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2024 r., II GSK 1308/23 przypomniał, że "Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli poprzez wniesienie skargi kasacyjnej." Tymczasem sąd pierwszej instancji stwierdził tylko, że "decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 27 sierpnia 2020 r. została wysłana 28 sierpnia 2020 r. na adres do korespondencji wskazany przez stronę w zgłoszeniach aktualizacyjnych NIP-8 (data wypełnienia 3 grudnia 2019 r. i 10 grudnia 2019 r.), tj.: ul. [...]. Jednak przesyłka wróciła do nadawcy z adnotacją operatora pocztowego z 1 września 2020 r. - cyt.: "Błędny adres" (data wpływu do Urzędu Skarbowego 4 września 2020 r.). Natomiast odwołanie od tej decyzji zostało wniesione 21 czerwca 2022 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 233 § 2 pkt 1 O.p.". Sąd zatem ograniczył się do wskazania, kiedy i na jaki adres decyzja została wysłana. Nie wypowiedział się co do tego, na jakiej podstawie próbę doręczenia pod ten adres uznaje za skuteczną w sensie prawnym i nie wskazał, jaki przepis Ordynacji podatkowej stanowił podstawę prawną umożliwiającą uznanie powyższego doręczenia za skuteczne, nie wskazał też – a z całą pewnością powinien to uczynić – z jaką datą uznaje doręczenie za skutecznie dokonane, co skutkowało w jego ocenie rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania. Prowadzi to do wniosku, że kontrola sądowa zaskarżonego postanowienia nie była prawidłowa, a uzasadnienie nie spełnia wymogów ustawowych. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie dokonać merytorycznej kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, ponieważ sąd nie zajął w nim jednoznacznego stanowiska co do kwestii doręczenia decyzji, która to kwestia jest kluczowa dla rozstrzygnięcia. Poza zarzutem odnoszącym się do art. 141 § 4 p.p.s.a., uznanym za zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zbędne i niecelowe ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Nie sposób bowiem - pod kątem zarzutów skargi kasacyjnej - skontrolować prawidłowości stanowiska sądu, które nie zostało doprecyzowane, a jedynie ogólnie nakreślone. Sąd pierwszej instancji miał obowiązek przedstawić "podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie", lecz nie uczynił zadość zacytowanemu wymogowi płynącemu z art. 141 § 4 p.p.s.a. Dlatego też wyrok sądu pierwszej instancji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę sąd pierwszej instancji zadba o to, aby uzasadnienie wyroku czyniło zadość wymogom płynącym z art. 141 § 4 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. Agnieszka Olesińska Anna Dalkowska Jacek Pruszyński