III FSK 897/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 597/23 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 12 września 2023 r. nr 0401-IEW.4123.8.2023 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 19 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 597/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 12 września 2023 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z 7 czerwca 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako byłego wiceprezesa zarządu F. sp. z o.o. z siedzibą w U. za zaległości podatkowe tego podmiotu z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2018 r. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z 12 września 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że w sprawie spełnione zostały obie przesłanki pozytywne umożliwiające orzeczenie o solidarnej ze spółką kapitałową odpowiedzialności Skarżącego. Strona wchodziła w skład organu zarządczego dłużnej spółki w okresie upływu terminu płatności zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług, albowiem funkcję tę pełniła w okresie od 6 listopada 2017 r. (uchwała nr 3 nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników w sprawie powołania Skarżącego na funkcję wiceprezesa zarządu) do 18 września 2018 r. (uchwała nr 1 nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników w sprawie odwołania Skarżącego z funkcji wiceprezesa zarządu wobec złożonej rezygnacji; w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia omyłkowo wskazano na str. 4 błędny rok 2019), zaś wobec wyczerpania możliwości prowadzenia egzekucji ze składników majątku dłużnika postanowieniem z 27 kwietnia 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. umorzył postępowania egzekucyjne jako bezskuteczne. W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy, Skarżący winien rozważyć zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki do 27 lipca 2018 r. przez wzgląd na najstarsze nieuregulowane zobowiązania, tj. niezapłacony w terminie podatek od towarów i usług za styczeń i luty 2018 r. (z upływem terminu odpowiednio: 26 lutego 2018 r. i 26 marca 2018 r.), przy uwzględnieniu, że wniosek winien być złożony nie później niż w terminie 30 dni od momentu przekroczenia o 3 miesiące opóźnienia w wykonywaniu zobowiązań. Organ zaznaczył, że zaległości powstały już w momencie upływu terminu ich płatności, a nie z chwilą wydania decyzji wymiarowej o charakterze deklaratoryjnym, która nie kreuje zobowiązania, toteż data 21 lipca 2020 r. jest irrelewantna dla badania czasu właściwego na złożenie wniosku do sądu upadłościowego. Sygnalnie wskazano, że 13 października 2020 r. do Sądu Rejonowego w T. [...] Wydział Gospodarczy wpłynął wniosek datowany na 8 października 2020 r. o ogłoszenie upadłości dłużnej spółki, niemniej podlegał on oddaleniu z uwagi na brak majątku wystarczającego na pokrycie kosztów postępowania. Odnosząc się do przeprowadzonej przez Naczelnika analizy sytuacji majątkowej spółki za lata 2018-2020, organ odwoławczy zauważył, że w przypadku gdy organy podatkowe za przyczynę niewypłacalności przyjmują utratę zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań, istotnym elementem ustaleń w sprawie określenia właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest stan regulowania takich zobowiązań, a nie analiza stanu majątku (finansowego) spółki i okoliczności, czy zobowiązania przekraczają jego wartość. W kontekście przesłanki negatywnej z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.) organ odwoławczy podniósł, że w sprawie nie ma ona zastosowania, albowiem wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony, zatem kwestia ewentualnego niezawinienia po stronie Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości była nieistotna dla sprawy. Za nieznajdujący zastosowania w sprawie uznano również art. 116 § 1 pkt 2 O.p. z uwagi na niezaoferowanie przez Skarżącego jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego istnienie rzeczywistego majątku umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowej z mienia dłużnej spółki. Oddalając skargę na wskazane wyżej rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji za bezsporne uznał ustalenia organów co do okresu pełnienia przez Skarżącego funkcji wiceprezesa zarządu zbieżnego z czasem powstania zaległości podatkowych, bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec dłużnego podmiotu, istnienia podstaw do ogłoszenia jej upadłości oraz niewskazania przez zainteresowanego mienia umożliwiającego zaspokojenie zadłużenia. Podkreślono, że wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony w momencie, gdy spółka nie dysponowała już majątkiem wystarczającym nawet na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego co do daty powstania obowiązku zapłaty podatku oraz daty złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W ślad za organem wyjaśniono, że zobowiązania w podatku od towarów i usług stały się wymagalne i nie zostały zapłacone w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji wiceprezesa zarządu. Za chybione uznano również argumenty, jakoby brak możliwości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki wynikał z okoliczności pełnienia funkcji wiceprezesa zarządu przez Skarżącego jedynie "grzecznościowo", czy w późniejszym okresie "pod przymusem", a także jakoby nie prowadził on spraw spółki, pozostając faktyczne wyłącznie jej pracownikiem. Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, Skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie następujących przepisów: 1) przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a., polegające na niedostrzeżeniu przez sąd i organy obu instancji, że Skarżącemu nie można przypisać winy w braku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, gdyż nie posiadał on wiedzy o zaległościach podatkowych spółki i nie mógł posiadać, nawet gdyby miał dostęp do dokumentów finansowych spółki, gdyż zaniżanie deklaracji podatkowych było celowym działaniem prezesa zarządu, tj. wyciągnięcia z przeprowadzonych dowodów wniosków sprzecznych z zasadami logiki, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 10, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 1a, art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2022 r. poz. 1520 ze zm., dalej: p.u.), poprzez błędne określenie dnia niewypłacalności spółki na 27 lipca 2018 r., pomimo nienależytego przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, co doprowadziło do błędnego uznania, iż Skarżący obowiązany był w okresie sprawowania swojej funkcji do 18 września 2018 r. złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, a następnie - że niezłożenie wniosku było zawinione przez Skarżącego. Przy tak sformułowanych zarzutach kasacyjnych Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie Skarżący oświadczył, że wnosi o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, zaś stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że wskazane przez stronę naruszenie przepisów prawa materialnego czy procesowego określają zakres kontroli instancyjnej tutejszego Sądu. Sąd kasacyjny może uwzględnić tylko te zarzuty, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej oraz - co ma istotne znaczenie na kanwie niniejszej sprawy – odpowiednio uzasadnione. Wyłączną rolą profesjonalnego pełnomocnika jest sformułowanie zarzutów kasacyjnych w sposób umożliwiający sądowi kasacyjnemu poddanie kontroli stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie, w jakim w ocenie strony jest ono nieprawidłowe. W skardze kasacyjnej poddanej analizie w pierwszej kolejności sformułowano zarzut naruszenie art. 151 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter wynikowy, określa jedynie formułę rozstrzygnięcia, nie zaś jej merytoryczną podstawę. Zastosowanie tego przepisu jest rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało naruszenie przepisów prawa materialnego bądź procesowego, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Strona, stawiając zarzut naruszenia ww. przepisu, winna powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym w jej ocenie uchybił Sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Do naruszenia tego przepisu doszłoby, gdyby Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, mimo stwierdzenia uchybień skutkujących koniecznością wydania innego rozstrzygnięcia przewidzianego prawem. Charakter omawianego przepisu powoduje zatem, że nie może on stanowić samoistnej podstawy skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej. Lektura zarzutu zawartego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej sugeruje, że intencją Skarżącego było zakwestionowanie ustaleń faktycznych, które następnie posłużyły organom do jego subsumcji pod normę art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. Podobnie w przypadku zarzutu zawartego w pkt 2 – jego sformułowanie przez Skarżącego, mimo wskazanych przepisów ustawy – Prawo upadłościowego, wskazuje jakoby jego zamierzeniem było wykazywanie błędów w czynieniu przez organy podatkowe ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności zaprzestania regulowania zobowiązań rzutującej na wypełnienie przesłanki niewypłacalności dłużnej spółki. Zarzuty te są jednak dwukroć nieprawidłowe. Skarżący kasacyjnie, chcąc uczynić przedmiotem zarzutu błędnie w jego ocenie ustalony stan faktyczny, determinujący następnie etap jego subsumpcji pod określoną normę materialnoprawną, winien przedmiotem zarzutu uczynić przepisy postępowania ze sfery gromadzenia i oceny materiału dowodowego ze wskazaniem istoty uchybień, które ostatecznie doprowadziły do skutkowego błędu w ustaleniach faktycznych. Zarówno przy tym z treści zarzutu, w szczególności jego podstawy, jak i lektury jego uzasadnienia na poziomie uzasadnienia środka zaskarżenia, winny wynikać sprecyzowane uchybienia, czego jednakże w sprawie nie uczyniono, a co ostatecznie wymuszało przyjęcie oceny o nieskutecznym zakwestionowaniu przez Stronę ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organy obu instancji. Z uwagi na fakt, że Skarżący skutecznie nie zakwestionował ustalonego przez organy podatkowe oraz przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stanu faktycznego stanowiącego podstawę wyrokowania w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje związany stanem faktycznym przedstawionym przez Sąd pierwszej instancji. Powyższe przesądzało uznanie zarzutu zawartego w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej za chybiony już z tej przyczyny. Jednocześnie, nawet prawidłowo sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania w omawianym zakresie nie mógłby odnieść zamierzonego skutku. Skarżący wskazuje na brak swojej winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, gdyż nie posiadał on wiedzy o jej zaległościach podatkowych i nie mógł posiadać ze względu na celowe działania prezesa zarządu. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca w tym względzie uwagę, że orzekanie o odpowiedzialności członków organu zarządczego za zaległości podatkowe spółki kapitałowej nie jest oparte na zasadzie winy, toteż ustalenie stopnia zaangażowania członków zarządu w działalność spółki i przyczynienia się do powstania zaległości podatkowych jest irrelewantna z punktu widzenia hipotezy normy zawartej w art. 116 § 1 O.p. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Osoby trzecie mogą ponosić odpowiedzialność tylko za zaległości z tytułu zobowiązań, które powstały w okresie, gdy były one członkami zarządu spółki. Odpowiedzialność ta uzależniona jest zatem od kryterium formalnego, jaki stanowi pełnienie funkcji w organie zarządczym, które jest wyrazem dobrowolnej decyzji zainteresowanego. Przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa nie uzależniają pełnienia tej funkcji od zakresu faktycznie wykonywanych czynności i nie pozwalają na wyinterpretowanie z nich, jakoby członek zarządu, który faktycznie nie zajmuje się prowadzeniem spółki, nie ponosił odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe. Organy podatkowe nie musiały zatem w tym zakresie w ogóle prowadzić postępowania dowodowego, skoro Skarżący nie kwestionował faktu pełnienia funkcji wiceprezesa zarządu, a okoliczność ta dodatkowo potwierdzona została stosownym wpisem do KRS. Interesowanie się bieżącym stanem finansowym zarządzanej spółki jest jednym z podstawowych obowiązków każdego członka zarządu. W niniejszej sprawie za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie art. 10, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 1a, art. 21 p.u., niezależnie od braku powiązania tych regulacji ze znajdującym zastosowanie w sprawie art. 116 § 1 O.p., jako przepisem stanowiącym podstawę prawną orzekania o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, w przypadku gdyby faktyczną intencją było uczynienie przedmiotem zarzutu potencjalnie wadliwej subsumcji, czy stosownych przepisów procesowych ze sfery gromadzenia i oceny materiału dowodowego, gdyby przyjąć w ślad za rozwinięciem zarzutu, że Skarżący poddaje w wątpliwość prawidłowość ustaleń co do utraty przez spółkę zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, rzutujących na ocenę co do wystąpienia stanu niewypłacalności spółki, a ostatecznie czasu właściwego na złożenie wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Redakcja zarzutu zawartego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że z jednej strony Skarżący źródła uchybienia upatruje w nieprawidłowym ustaleniu czasu właściwego na zainicjowania postępowania w sądzie upadłościowym ("błędne określenie dnia niewypłacalności spółki", "błędne uznanie, iż Skarżący obowiązany był w okresie sprawowania swojej funkcji do 18 września 2018 r. złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości"), z drugiej zaś – nieprawidłowe przypisanie mu winy w niedokonaniu czynności ("niezłożenie wniosku było zawinione przez Skarżącego"). Istotne w tym względzie jawi się poczynienie wyraźnego rozróżnienia pomiędzy zagadnieniem ustalenia okoliczności faktycznej, kiedy w spółce nastąpiło zdarzenie w postaci utraty przezeń zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, na kanwie którego następnie dokonuje się oceny prawnej w zakresie wystąpienia stanu niewypłacalności z art. 11 ust. 1 p.u. i określenia czasu właściwego, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p., od samego zastosowania tych przepisów, tj. uznania, czy w świetle ustalenia zaprzestania regulowania zobowiązań należy przyjąć określoną datę ewentualnego wystąpienia stanu niewypłacalności i tym samym czasu właściwego na wywiedzenie wniosku do sądu upadłościowego. Jakkolwiek Skarżący w treści podniesionego zarzutu wskazał, że jego intencją jest zakwestionowanie przyjęcia daty zaistnienia stanu niewypłacalności spółki i przypisania mu winy w niezgłoszeniu wniosku do sądu upadłościowego, dalsza jego część przesądza przyjęcie oceny, że istotą podnoszonego uchybienia było w pierwszej kolejności nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego (z przyczyn wskazanych uprzednio nieskuteczne), a następnie subsumpcja stanu faktycznego pod normę art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) O.p. Zastosowanie regulacji prawnej (proces subsumpcji) cechuje się zindywidualizowanym charakterem, zależnym od stanu faktycznego będącego wynikiem dowodzenia. Ilekroć zatem podnosi się zastosowanie określonego przepisu prawa materialnego, chodzi o proces przypisywania poszczególnych elementów stanu faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania do przesłanek zawartych w hipotezie danego przepisu materialnoprawnego. Z tego też względu wielokroć dochodzi do rozważania uchybień w zakresie ustalania faktów jako przyczynku do wadliwego zastosowania prawa materialnego (będącego w takiej sytuacji błędem skutkowym). Dopiero stanowcze, niepodważone ustalenia faktyczne mogą być podstawą zastosowania określonej normy materialnej. W kontekście zarzucanego naruszenia należy mieć na uwadze, że rozważanie uchybień w zakresie ustalania faktów stanowi etap procedowania sądu poprzedzający zastosowanie prawa materialnego, w sferze którego ewentualne uchybienie stanowi w takiej sytuacji błąd o charakterze skutkowym. Skoro jedynie stanowcze ustalenia faktyczne mogą być podstawą zastosowania określonej normy materialnoprawnej, źródła uchybienia w nienależytym określeniu dnia niewypłacalności (subsumpcja) winno się upatrywać w wadliwościach na etapie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, a konkretniej – czynienia ustaleń co do momentu utraty zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych (por. art. 11 ust. 1 p.u.). Brak skutecznego zakwestionowania przez Skarżącego stanu faktycznego rzutował zaś na kierunek przeprowadzania kontroli instancyjnej, ograniczającej się w omawianym przypadku do zastosowania norm prawa materialnego, co determinowało ocenę o słusznym niedopatrzeniu się przez WSA w Bydgoszczy uchybień organów co do zastosowania art. 10, art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 1a, art. 21 p.u. i ostatecznie art. 116 § 1 O.p. (mimo jego nieprzywołania w zarzucie), co z kolei ostatecznie prowadzi do oceny o prawidłowości przypisaniu Skarżącemu odpowiedzialności za zaległości spółki kapitałowej, w której piastował funkcję zarządczą. Należy podzielić ocenę wyrażoną przez organ odwoławczy oraz Sąd pierwszej instancji, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa, nie zaś w wyniku wydania decyzji wymiarowej. Terminy płatności tej daniny wynikają wprost z ustawy, a nieuregulowana kwota zobowiązania podatkowego stanowi zaległość podatkową. Spółka była zobowiązana do zapłaty podatku należnego w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa, a niewypełnienie tych obowiązków w terminie i we właściwej (przewidzianej przepisami) wysokości uzasadniało wydanie decyzji na podstawie art. 21 § 3 O.p., co nie zmieniało oceny, że zobowiązanie takowe powstało wcześniej i winno zostać wykonane w terminach wynikających z przepisów właściwych dla danego podatku (tu: podatku od towarów i usług; por. uchwała NSA z 10 sierpnia 2009 r. o sygn. II FPS 3/09 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2008 r. o sygn. II FSK 1605/06). Jednocześnie, ustalenie okoliczności faktycznej, kiedy w spółce wystąpiło zdarzenie w postaci zaprzestania regulowania wymagalnych zobowiązań podatkowych, należy do ustaleń możliwych do samodzielnego poczynienia przez organy podatkowe. Nie ma w tym zakresie automatycznej konieczności sięgania po dowód z opinii biegłego, jeśli z innych źródeł dowodowym możliwe jest jednoznaczne ustalenie tej kwestii, a finalnie – uznanie, w jakiej dacie należy przyjąć wystąpienie stanu niewypłacalności i kiedy zarząd spółki winien był złożyć wniosek o ogłoszenie jej upadłości (wspominany w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. czas właściwy). Stosownie do art. 10 p.u. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z kolei art. 11 ust. 1 p.u. stanowi, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Zastosowanie w tym zakresie znajduje domniemanie wyrażone w art. 11 ust. 1a p.u., po myśli którego dłużnik utracił zdolność do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. W przypadku wystąpienia takiego stanu, dłużnik zobowiązany jest nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości (art. 11 ust. 1 i 1a w zw. z art. 10 p.u.), zgłosić w sądzie powszechnym wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnej spółki (art. 21 ust. 1 p.u.). Przy tak zakreślonych podstawach prawnych określania momentu obligującego członków organu zarządczego spółki kapitałowej do podjęcia inicjatywy w sądzie upadłościowym, przy jednoczesnym przyjęciu braku skutecznego zakwestionowania przez Skarżącego poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, należy przyjąć, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przywołane przepisy ustawy – Prawo upadłościowe i art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. w toku określenia czasu właściwego na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Podmiot ten posiadał zaległości podatkowe z tytułu nieuregulowanych w terminie zobowiązań w podatku od towarów i usług m.in. za styczeń i luty 2018 r., wynikających z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z 21 lipca 2020 r., których obowiązek zapłaty upływał odpowiednio 26 lutego 2018 r. i 26 marca 2018 r. Skoro stan niewypłacalności powstaje z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową zobowiązania, a opóźnienie w uregulowaniu powyższych zobowiązań przekroczyło trzy miesiące, należało przyjąć, że termin trzydziestu dni na wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości mijał 27 lipca 2018 r. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji, ponieważ żaden z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając stosownie do art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. s. K. Winiarski s. S. Presnarowicz s. B. Woźniak