III FSK 967/25

Dnia 1 sierpnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie ze skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 969/24, w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 lutego 2024 r., nr 1401-IEW3.4121.8.2023.MR w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia zwrócić skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

1. W wyniku wstępnego badania skargi kasacyjnej J. N. (dalej: skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8.10.2024 r., sygn. III SA/Wa 969/24, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obarczona jest ona brakiem formalnym. 2. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Z kolei w myśl art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Powyższe unormowanie zostało dodane do art. 48 p.p.s.a. od 1.01.2010 r., ustawą z 23.10.2009 r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz.U. nr 216, poz. 1676). Jednocześnie prawodawca od 1.01.2010 r. w art. 6 ust. 3 ustawy z 6.07.1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499 ze zm.), wprowadził przepis, zgodnie z którym "radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu". Analogiczny przepis znajduje się w art. 41 ust. 4 ustawy z 5.07.1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 2117, ze zm.), w myśl którego "doradca podatkowy ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis doradcy podatkowego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) doradca podatkowy stwierdza to w poświadczeniu". W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna sporządzona została przez osobę tytułująca się zarówno jako radca prawny, jak i doradca podatkowy. Nadesłany do Sądu przez pełnomocnika skarżącego poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa, nie zawierał jednak miejscowości poświadczenia odpisu oraz daty jego sporządzenia (karta 7 akt sądowych). Wobec tego koniecznym stało się zwrócenie skargi kasacyjnej do Sądu pierwszej instancji w celu wdrożenia procedury służącej usunięciu dostrzeżonego braku w zakresie prawidłowego uwierzytelnienia odpisu pełnomocnictwa. 3. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 in fine p.p.s.a. postanowił o zwróceniu skargi kasacyjnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonego braku w zakresie prawidłowego uwierzytelnienia odpisu pełnomocnictwa. Sędzia NSA Stanisław Bogucki