III FZ 114/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Fundacji G. z siedzibą w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 575/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Fundacji G. z siedzibą w J. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 16/22 postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 27 sierpnia 2024 r., I SA/Wr 575/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Fundacji G. z siedzibą w J. (dalej: ,,Fundacja") w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 11 marca 2024 r., I SA/Wr 16/22. Powodem odrzucenia skargi było nieusunięcie w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Na powyższe postanowienie Fundacja złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zażaleniu Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonego w całości postanowienia wskutek naruszenia przepisów postępowania, cyt.: "1) pominięcie wadliwego doręczenia wezwania, tj. Sąd WSA kontaktował się z prezesem Fundacji, przekazując info, iż wezwanie będzie wysłane pocztą elektroniczną. Prezes nie wyraził zgody, a wręcz na drugi dzień skontaktował się z WSA, żądając doręczenia listownie, gdyż prowadzimy prace poza J., więc poza biurem. Prezes przez wakacje nie korzysta z biura - komputera. Pod adresem pisma odbiera upoważniona osoba z zaprzyjaźnionej firmy, gdyż jesteśmy wolontariuszami wszyscy pracują poza Fundacją, a teraz poza J. WSA pominął ww fakt, a więc wadliwość doręczenia. 2) pominięcie zasady przywrócenia terminu, tj. skarżąca: - przesłała wyjaśnienia żądane przez WSA - ww okolicznościami pkt 1, uprawdopodobniła oczywisty brak swojej winy w uchybieniu terminu, tym samym WSA powinien przywrócić termin. Strona nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie ma pracowników, a wolontariusze (zarząd też) działają obecnie poza J., remontując ośrodek szkoleniowy. WSA nie ustosunkował się do kwestii wadliwego doręczenia i przywrócenia terminu z braku winy Fundacji, jak i pominął, iż odpis KRS nie miał znaczenia, gdyż skarżąca wskazała na powołanie organów w ll połowie maja - trwa wciąż procedura wpisu." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: ,,p.p.s.a.") skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt od 1 do 3 tego przepisu, a nadto powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym przewidzianym w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przywołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem nieuzupełnienie braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, w sytuacji, gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjnie sformułowane i prawidłowo doręczone, obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając żadnego w tym względzie wyboru. Nie ma przy tym wątpliwości, że warunkiem formalnym skargi, stanowiącym obowiązkowy element tego pisma procesowego, jest przedłożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. W tej sprawie skarga Fundacji nie mogła otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezłożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu, określającego umocowanie do reprezentowania Fundacji. W związku z tym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 12 lipca 2024 r. wezwano Fundacje do usunięcia braków formalnych skargi przez m.in. złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpis z KRS, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało uznane za doręczone 8 sierpnia 2024 r. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z 15 sierpnia 2024 r. Skarżąca wskazała, że cyt. ,,nie posiadała wiedzy o uprzednim wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi, (...).". W wyznaczonym terminie braku formalnego skargi nie uzupełniono. W tym stanie rzeczy, orzekający w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, że brak formalny skargi nie został uzupełniony zgodnie z wymogami wezwania z 12 lipca 2024 r., z którego jednoznacznie wynika, że sąd pierwszej instancji oczekiwał przedłożenia dokumentu, lub jego uwierzytelnionego odpisu – odpis z KRS. Skoro pomimo prawidłowo wystosowanego wezwania Fundacja nie uzupełniła braku formalnego skargi, to sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (w związku z art. 276 p.p.s.a.) i skargę Skarżącej odrzucił. Nadesłanie odpisu KRS-u dopiero na etapie postępowania zażaleniowego nie konwaliduje wcześniejszego niewykonania zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków skargi. Bez wpływu na zasadność zaskarżonego orzeczenia pozostaje argumentacja zażalenia, którego treść mogłaby stanowić uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 p.p.s.a. Nie odnosi się ona natomiast do zaskarżonego orzeczenia. Należy podkreślić, że w tej sprawie przedmiotem kontroli jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w której Naczelny Sąd Administracyjny bada, czy przesłanki, na podstawie których oparto to rozstrzygnięcie, zostały prawidłowo ustalone. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.