III FZ 193/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1343/21 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi W.Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 9 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek W.Ł. (dalej: skarżący) o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO) z dnia 26 lutego 2018 r. Sąd pierwszej instancji podniósł, iż skarżący pismem z dnia 2 maja 2019 r. wniósł o sporządzenie uzasadnienia zapadłego wyroku. Na podstawie zarządzenia z dnia 8 maja 2019 r. skarżący został wezwany pismem z dnia 13 maja 2019 r. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 (słownie: sto) złotych za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym i doręczanym na wniosek. Zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2022 r., pismem z dnia 10 stycznia 2022 r. skarżący został powtórnie wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 8 maja 2019 r. W wezwaniu Sąd pierwszej instancji zawarł pouczenie, ze nieuiszczenie opłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia skutkować będzie ściągnięciem tej opłaty od skarżącego. Skarżący w piśmie z dnia 31 stycznia 2022 r. wniósł o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej w postaci uiszczenia opłaty kancelaryjnej. We wskazanym we wstępie postanowieniu Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu stwierdził, iż uchybienie terminu przez skarżącego nie powodowało wobec niego ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, wobec czego na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.) należało uznać wniosek skarżącego za niedopuszczalny. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W zażaleniu skarżący zarzucił rażącą obrazę: 1) art. 75 § 1 P.p.s.a. poprzez uchybienie procesowe Sądu pierwszej instancji, albowiem nie doręczono prawidłowo skarżącemu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 4 stycznia 2022 r., 2) art. 86 § 2 P.p.s.a. poprzez uchybienie procesowe Sądu pierwszej instancji, albowiem błędnie uznano, że uchybienie nie powoduje dla skarżącego ujemnych skutków w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 9 marca 2022 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę tegoż postanowienia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podniósł, iż przyczyną, która spowodowała uchybienie terminowy było prawdopodobieństwo wystąpienia zarażenia SARS-CoV-2, przez co występowało, większe ryzyko narażenia bezpieczeństwa innych osób przez zakażenie. Skarżący podkreślił, że podana przez niego przyczyna stanowi przyczynę niezależną, na którą skarżący nie miał wpływu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 86 § 2 P.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Natomiast art. 88 P.p.s.a. stanowi, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Art. 234 § 2 P.p.s.a. stanowi, iż za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się opłatę kancelaryjną. Wynika z powyższego, iż wbrew stanowisku skarżącego Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 86 § 2 P.p.s.a., gdyż uchybienie terminu nie spowodowało ujemnych skutków wobec skarżącego, z uwagi na fakt, iż uzasadnienie wyroku zostało sporządzone zgodnie z wnioskiem skarżącego. Skutkiem braku uiszczenia opłaty kancelaryjnej jest wyłącznie podjęcie działań mających na celu ściągnięcie tejże opłaty od skarżącego. Niezależnie od dokonanej opłaty kancelaryjnej Sąd pierwszej instancji doręczył skutecznie wyrok wraz z uzasadnieniem skarżącemu (k. 52 akt sądowych), co oznacza, że mógł on podejmować dalsze czynności związane z przedmiotową sprawą, przez co okoliczność podawana przez skarżącego w zażaleniu tj. wysokie prawdopodobieństwo zakażenia wirusem SARS Cov-2 jest bez znaczenia w kontekście spowodowania ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego wobec skarżącego. Reasumując, ocena wniosku o przywrócenie terminu dokonana przez Sąd pierwszej instancji była prawidłowa, a okoliczności powołane w zażaleniu jej nie podważyły. W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.