III FZ 209/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 116/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 13 grudnia 2024 r., nr 1001-IEE.7192.290.2024.3.JS w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia 1. oddalić zażalenie; 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 116/25, w ten sposób, że zamiast błędnie wpisanego numeru postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi: "[...]" wpisać prawidłowy: "[...]".

Postanowieniem z 27 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 116/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA", "Sąd I instancji"), na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę A. P. (dalej: "Skarżący"), na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: "DIAS", "Dyrektor") z dnia 13 grudnia 2024 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 3 października 2025 r. Skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 5 marca 2025 r. wzywającego go do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 30 października 2025 r. (k. 41 akt sądowych). W związku z powyższym, WSA skargę Skarżącego, odrzucił. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Podstawą ustalenia daty doręczenia zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w niniejszej sprawie jest przewidujący tzw. fikcję prawną doręczenia art. 73 p.p.s.a. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego artykułu. Z brzmienia § 1 i § 4 art. 73 p.p.s.a. wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia (awizo - opatrzonego datą i podpisem doręczającego). Od daty na zawiadomieniu należy liczyć 14-dniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. W niniejszej sprawie o wykonaniu czynności z art. 73 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (karta 41 akt administracyjnych). Zgodnie z nimi przesyłka ta była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy – w dniu 16 października 2025 r., powtórnie – w dniu 24 października 2025 r. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 30 października 2025 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Od doręczonego wówczas zarządzenia Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika powinien uiścić stosowny wpis najpóźniej do dnia 6 listopada 2025r., czego nie uczynił, stąd też Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że argumentacja pełnomocnika Skarżącego zawarta w uzasadnieniu zażalenia dotycząca przyczyn nieuiszczenia wpisu w terminie (przebywanie pełnomocnika na zwolnieniu lekarskim i nieodbierania w związku z tym korespondencji), nie ma znaczenia z punktu widzenia oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu zażaleniowym bada jedynie legalność zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na co nie mają wpływu podnoszone w zażaleniu argumenty dotyczące przyczyn uchybienia terminowi przez pełnomocnika Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji (art. 156 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. W niniejszej sprawie, w wyniku błędu, w sentencji zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi jako numer postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wskazał: "[...]" zamiast: "[...]". W związku z powyższym zaistniała potrzeba sprostowania sentencji zaskarżonego postanowienia, o czym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł w punkcie drugim sentencji.