III FZ 210/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. N. na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 859/23 w przedmiocie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 lipca 2023 r., nr 2201-IEE.7113.2.156.2023.AR w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 5 lutego 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") W. N. (dalej: "Skarżący") został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 234 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") oraz § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. z 2019, poz.1090). Pismem z 18 marca 2025 r. Skarżący wniósł zażalenie na ww. zarządzenie wnosząc o jego uchylenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Stosownie do art. 234 § 1 - 2 p.p.s.a., za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3. Opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Nie pobiera się opłaty kancelaryjnej jedynie za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu (art. 234 § 3 p.p.s.a.). Wyjątek ten nie dotyczy jednak rozpoznawanej sprawy, gdyż wyrok Sądu I instancji, oddalający skargę strony, należy do kategorii orzeczeń wymienionych w art. 141 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 141 § 2 zdanie pierwsze, w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Skarżący zgłaszając żądanie doręczenia odpisu orzeczenia oddalającego wniesioną przez niego skargę wraz z uzasadnieniem powinien uiścić opłatę kancelaryjną przy zgłoszeniu wniosku w tym przedmiocie. Wobec powyższego, Skarżący zasadnie został wezwany do uiszczenia należnej opłaty. Wysokość należnej opłaty kancelaryjnej została ustalona w sposób prawidłowy, gdyż jak wynika z § 2 przywołanego Rozporządzenia, opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. Tym samym, Przewodniczący Wydziału I WSA prawidłowo postąpił, wzywając do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł, wpis w sprawie został bowiem określony zgodnie z obowiązującymi przepisami. W treści zażalenia nie podniesiono jednocześnie argumentów, które podważałyby zasadność wydanego zarządzenia. Przedstawiona w treści zażalenia argumentacja nie zawiera zarzutów natury formalnej bądź materialnej, stąd niemożliwym było odniesienie się do niej przez Naczelny Sąd Administracyjny w szerszym zakresie. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.