III FZ 264/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. sp. j. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Go 86/25, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. sp. j. z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 20 stycznia 2025 r., nr 0801-IEW.407.2.2024.3, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 22 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Go 86/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę P. z siedzibą w Z. (dalej: Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z 20 stycznia 2025 r., nr 0801-IEW.407.2.2024.3, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. W uzasadnieniu orzeczenia jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 26 marca 2025 r. pełnomocnik Skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja sądowa została doręczona pełnomocnikowi 28 marca 2025 r. Do dnia rozpatrywania sprawy wpis od skargi nie został uiszczony, co w ocenie Sądu kwalifikowało do zastosowania sankcji odrzucenia skargi w oparciu o wskazaną na wstępie regulację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego tegoż sądu z 16 kwietnia 2025 r. wynika, że do 15 kwietnia 2025 r. wpis od skargi nie został uiszczony. Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, pismem z 30 kwietnia 2025 r., pełnomocnik Skarżącej złożył zażalenie, wskazując na naruszenie przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 3 i art. 83 p.p.s.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwie ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu wskazano, że wpis został uiszczony w terminie wyznaczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, tj. 31 marca 2025 r., jednak z powodu błędu (wyboru niewłaściwej opcji w systemie bankowym i skopiowania danych z innego przelewu), środki zostały przekazane na niewłaściwe konto innego sądu. Wskazano, że po otrzymaniu zaskarżonego postanowienia, Skarżąca 30 kwietnia 2025 r. dokonała prawidłowego przelewu na konto właściwego sądu z odpowiednim tytułem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy § 3 przywołanego przepisu w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, że Skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez uiszczenia należnej opłaty, zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. W sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uregulowania zaległego wpisu od skargi została pełnomocnikowi Skarżącej doręczona 28 marca 2025 r., co oznaczało upływ ustawowego terminu do jego uiszczenia 4 kwietnia 2025 r. Bezspornym również w rozpoznawanej sprawie jest to, że wpis od skargi został uiszczony na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zamiast na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Wpłaty dokonanej na rachunek bankowy innego sądu, niż sąd wzywający, nie można utożsamiać z wpłatą na rachunek o którym stanowi art. 219 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II GZ 597/24). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że zarzuty Skarżącej wobec zaskarżonego postanowienia są bezzasadne. Skoro opłata została omyłkowo wniesiona na rachunek innego sądu niż sąd właściwy do rozpoznania sprawy – tj. na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie w Gorzowie Wielkopolskim – to nie można uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został skutecznie spełniony. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zasadnie odrzucił skargę, gdyż brak formalny w postaci nieuiszczenia wpisu sądowego nie został usunięty w ustawowym terminie. Tym samym spełnione zostały przesłanki do zastosowania sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.