III FZ 332/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu 1 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 czerwca 2024 r. sygn. akt I SA/Ke 428/23 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi L. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 sierpnia 2023 r. nr SKO EG-40/5232/26/2023 w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne"

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: "WSA", "sąd I instancji") oddalił skargę L. L. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej: "SKO") z dnia 16 sierpnia 2023 r., nr SKO EG- 40/5232/26/2023 w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono Skarżącemu dnia 24 stycznia 2024 r. Od powyższego wyroku w dniu 21 lutego 2024 r. (data nadania), Skarżący wywiódł osobiście skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przedmiotowa skarga kasacyjna została złożona w ustawowym 30 dniowym terminie, jednakże została osobiście sporządzona i podpisana przez Stronę postępowania. Postanowieniem z 29 lutego 2024 r. WSA odrzucił skargę kasacyjną oraz nakazał zwrócić Skarżącemu kwotę 100 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga kasacyjna - sporządzona i podpisana samodzielnie przez Skarżącego zamiast przez profesjonalny podmiot - jest niedopuszczalna, co skutkowało jej odrzuceniem. Sąd zauważył jednocześnie, że Skarżący został prawidłowo pouczony o wymogach skutecznego złożenia środka zaskarżenia oraz skutkach procesowych ich niedotrzymania. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu, wskazując, że obowiązkiem WSA było ponowne pouczenie o możliwości złożenia wniosku o prawie pomocy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. WSA postanowieniem z 28 czerwca 2024 r. odrzucił wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Na powyższe orzeczenie, pismem z 22 lipca 2024 r. Skarżący wniósł zażalenie, żądając jednocześnie uchylenia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Sporządzenie skargi kasacyjnej od wyroku wydanego przez WSA przez podmiot nieuprawniony (tj. nienależący do jednej z ww. kategorii podmiotów legitymujących się profesjonalną wiedzą z zakresu prawa) jest niedopuszczalne. Jest to zatem wada pisma procesowego o charakterze nieusuwalnym. W rezultacie w przypadku zaistnienia takiej sytuacji, sąd administracyjny pierwszej instancji odrzuca skargę kasacyjną bez uprzedniego wzywania strony do usunięcia stwierdzonego braku. Zgodnie bowiem z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną sporządzoną przez osobę, która nie ma kwalifikacji określonych w art. 175 p.p.s.a. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że bezspornie skarga kasacyjna, mimo prawidłowego pouczenia Skarżącego przez sąd I instancji o sposobie, jak i terminie wniesienia skargi kasacyjnej na oddalenie skargi na czynność egzekucyjną, zostało sporządzone i podpisane przez Skarżącego osobiście. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby Strona legitymowała się uprawnieniami radcy prawnego, adwokata, doradcy podatkowego, czy też innych podmiotów wymienionych w przywołanym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że postanowienie z 29 lutego 2024 r., gdzie WSA odrzucił skargę kasacyjną, uprawomocniło się na skutek jego nie zaskarżenia, o czym Skarżący w sposób prawidłowy został poinformowany. Powyższe implikuje brak możliwości skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kolejnej skargi kasacyjnej (vide: postanowienie NSA z 16 listopada 2005 r., sygn. II OZ 960/05, CBOSA). Zarzut Skarżącego podniesiony w złożonym środku zaskarżenia nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Przewodniczący nie ma obowiązku wzywać Skarżącego do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej w trybie art. 49 p.p.s.a. Jak już o tym była uprzednio mowa, wada pisma procesowego w postaci wniesienia skargi kasacyjnej przez samego Skarżącego, nie legitymującego się kwalifikacjami z art. 175 p.p.s.a., stanowi o jego nieusuwalnym charakterze, którego nie sposób sanować. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.