III FZ 371/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 1 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 699/22 w przedmiocie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 19 lipca 2022 r. nr SKO.4100.126.22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 699/22, oddalił skargę J. P. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu (dalej: "SKO") z dnia 19 lipca 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego dotyczącego podatku od nieruchomości. Pismem z dnia 13 lutego 2023 r. Skarżący złożył w terminie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 8 lutego 2023 roku. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 lutego 2023 r. wezwano Stronę do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem - w terminie 7 dni od daty doręczenia - pod rygorem egzekucji. Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 7 lipca 2023 r. Strona złożyła zażalenie na zarządzenie z dnia 16 lutego 2023 roku. Zażalenie zostało prawomocnie odrzucone. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 3 lipca 2024 r. nakazał ściągnąć od Strony na rzecz Skarbu Państwa - WSA kwotę 100 zł, tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. Jako podstawę prawną zarządzenia Sąd pierwszej instancji wskazał art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Na powyższe zarządzenie, pismem z 29 lipca 2024 r. Skarżący wniósł zażalenie, żądając jednocześnie uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 141 § 2 p.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Przepis zawarty w art. 142 § 2 p.p.s.a. nakazuje sądowi doręczenie wnioskodawcy odpisu wyroku z uzasadnieniem, przy czym wniosek strony, o jakim mowa w art. 142 § 2 p.p.s.a., podlega opłacie. Zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a. za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczony na skutek żądania zgłoszonego w terminie 7-dniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się opłatę kancelaryjną. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek o uzasadnienie, po uprzednim wezwaniu do jej uiszczenia. Stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2192, dalej: "Rozporządzenie"), odpis orzeczenia z uzasadnieniem podlega opłacie kancelaryjnej w wysokości 100 zł. Zarzut Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż pobranie opłaty kancelaryjnej nie jest przejawem naruszenia prawa Strony do uczciwego procesu, gwarantowanego przez Konstytucję RP. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty kancelaryjnej wynika wprost z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa (art. 234 § 2 p.p.s.a.), Przewodniczący Wydziału I zasadnie zarządził ściągnięcie jej od Strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu do jej uiszczenia. W przypadku, o którym mowa w art. 234 § 2 p.p.s.a., nieuiszczenie opłaty kancelaryjnej przed doręczeniem odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, przesądza o obligatoryjnym wydaniu przez przewodniczącego wydziału zarządzenia o ściągnięciu opłaty od strony. Przepis nie pozostawia swobody w zakresie orzekania o wskazanej sankcji (zob. postanowienia NSA z 21 maja 2009 r., II OZ 427/09; z 7 października 2011 r., II OZ 885/11, CBOSA). W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.