III FZ 385/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Przedsiębiorstwa T. sp.k. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 40/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa T. sp.k. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 28 października 2024 r., nr SKO.P/41/187/24 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r., I SA/Wr 40/25, odmówił Przedsiębiorstwu T. sp. k. z siedzibą w Z. (dalej: "Spółka") wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 28 października 2024 r., nr SKO.P/41/187/24, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Zgorzelec z 24 czerwca 2024 r., nr WPO.3120.35.2023. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Spółka nie wykazała ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Na powyższe postanowienie pismem z 6 maja 2025 r. Spółka złożyła zażalenie, w którym wniosła o zmianę postanowienia i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. W zażaleniu, zarzuciła naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj.: a) art. 80 w zw. z art. 85 §1 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów; b) art 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; c) art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; d) art. 8 k.pa. poprzez brak równego traktowania strony i bezstronności organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej jako: ,,p.p.s.a."), w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a.). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku, które stanowią: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przeważa pogląd, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Twierdzenia uzasadniające przyznanie stronie ochrony tymczasowej powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienie NSA z 12 sierpnia 2015 r., I FSK 1347/15). Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, strona skarżąca musi wykazać istnienie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., podając konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, opartą na okolicznościach faktycznych danej sprawy. Nie ma podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. postanowienia NSA: z 14 stycznia 2015 r., II OZ 1399/14 i z 3 kwietnia 2014 r., I FZ 64/14). W tej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Spółka zawarła w skardze, wskazując, że ,,zapłata podatku może grozić Spółce niewypłacalnością z uwagi na istniejącą sytuację gospodarczą". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że Spółka, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, oraz decyzji ją poprzedzającej, sformułowała w nim jedynie ogólne stwierdzenie, nie przedkładając żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby potwierdzić jego zasadność. Spółka wskazała jedynie, że zapłata podatku może grozić niewypłacalnością Spółki z uwagi na istniejącą sytuację gospodarczą. Przy czym, Skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. przez co sąd pierwszej instancji nie miał podstaw by wstrzymać wykonanie decyzji. Strona oczekująca uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, powinna przedstawić stosowne dokumenty, których analiza umożliwiłaby sądowi ocenę skutków wykonania określonego aktu w kontekście sytuacji majątkowej Spółki. W tej sprawie oprócz sformułowania samego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów uprawdopodobniających wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym uniemożliwiła sądowi ocenę czy na skutek wykonania decyzji powstanie szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności. Podsumowując, sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był sformułowany w sposób niewystarczający dla jego uwzględnienia. Skarżąca nie przedłożyła dokumentów uprawdopodobniających wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast, powołane przez wnoszącą zażalenie przepisy k.p.a. nie miały zastosowania w tym incydentalnym postępowaniu mającym na celu jedynie kontrolę zasadności wstrzymania wykonania aktu. WSA nie rozstrzygał wniosku na podstawie przepisów k.p.a., tym samym nie mógł ich naruszyć. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.