III FZ 429/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 20 września 2022 r. zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 667/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 grudnia 2021r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 29 kwietnia 2022 r., III SA/Wa 667/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał okoliczności, które umożliwiałyby ocenę jego sytuacji finansowej. Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając pełnych danych odnośnie sytuacji finansowej i życiowej Strony. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów dzięki którym Sąd mógłby porównać majątek, którym dysponuje z obciążeniami publicznoprawnymi. Należało zatem uznać, że Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd nie może zweryfikować twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i zaskarżył je w całości zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniesiono zatem o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Do zażalenia skarżący dołączył zaskarżoną decyzję, dokumentację medyczną oraz wyjaśnił, że uzyskiwane dochody są w całości konsumowane na bieżące potrzeby skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankę wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie zaistnienia tych przesłanek należy jednak do ubiegającego się o ochronę, a zatem to skarżąca obowiązana jest do udowodnienia okoliczności, na które się powołuje. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3.07.2014 r. (II OZ 661/14) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia". Z kolei w postanowieniu z dnia 29.05.2009 r. (I FZ 148/09) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, które dawałyby podstawę do zastosowania środka ochrony tymczasowej. W złożonym wniosku odwołał się jedynie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., ale ani nie poparł swego żądania dokumentami obrazującymi jego sytuację majątkową, ani nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzestanie na ogólnym stwierdzeniach bez odpowiedniego udokumentowania wniosku uniemożliwia Sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, jak i wyprowadzenia z niej stosownych wniosków procesowych. W konsekwencji, ponieważ skarżący nie dopełniła wskazanych powyżej obowiązków w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był wniosek oddalić, co też, zgodnie z przepisami prawa uczynił. Odnosząc się natomiast do załączonych na etapie zażalenia dokumentów, to nie mogą być one ocenione w drodze postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Na etapie postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, nie może zatem oceniać przedstawionego nowego materiału dowodowego. Postępowanie w zakresie przyznania ochrony tymczasowej jest - zgodnie z art. 165 p.p.s.a. - postanowienia niekończącym postępowania w sprawie. Przepis ten przewiduje możliwość weryfikacji określonych rozstrzygnięć pod warunkiem, że istotnej zmianie uległ stan faktyczny sprawy. Rolą sądu jest w takim przypadku zbadanie, czy strona powołała okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska sądu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.