III FZ 71/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu 4 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2023 r. sygn. akt I SPP/Gl 403/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 sierpnia 2020 r. nr 2401-IEE2_.711.350.2020.2.WJ 2401-20-156345 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia oddalić zażalenie NSA/post.1 - postanowienie "ogólne"

1. Postanowieniem z 18 grudnia 2023 r., I SPP/Gl 403/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie J. L. (dalej: "skarżący", "strona") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 28 sierpnia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 1 czerwca 2023 r. mocą którego stronie odmówiono przyznania prawa pomocy. Jako podstawę orzeczenia wskazano art. 179 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."). 2. W uzasadnieniu wyżej wskazanego postanowienia sądu z 18 grudnia r. wskazano, że zażalenie na postanowienie WSA utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest niedopuszczalne. 3. Skarżący pismem z 17 stycznia 2024 r. wniósł zażalenie na to postanowienie, w którym wskazał, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem oraz że nie uchybił żadnym terminom, a strony nie stać na ponoszenie kosztów i strat. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od postanowienia referendarza sądowego jest więc środkiem odwoławczym. Z kolei, wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. W związku z tym zaskarżenie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w całości lub w części będzie skutkowało odrzuceniem zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.), zatem prawidłowo sąd pierwszej instancji uznał, iż zażalenie skarżącego w tej sprawie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.