III OSK 1296/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1213/22 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. G. na rzecz Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1213/22 oddalił skargę A. G. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2022 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 25 lutego 2022 r. A. G. (dalej: "żołnierz", "skarżący") wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w B. o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Po rozpatrzeniu wniosku, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2021 r. poz. 303, zwana dalej: "ustawa o Agencji Mienia Wojskowego") i art. 1a ust. 2, art. 23 ust. 2, art. 47 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2020 r. poz. 2017, zwana dalej: "ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, zwana dalej: "k.p.a."), odmówił wypłaty odprawy mieszkaniowej. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania, Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 17 ust. 4 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego oraz art. 23 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1a ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję A. G. pismem z dnia 29 czerwca 2022 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę A. G. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że odprawa mieszkaniowa jest świadczeniem ściśle związanym z ważnym elementem stosunku służbowego żołnierza zawodowego, którym jest prawo do kwatery, jako elementu zabezpieczającego dyspozycyjność żołnierza zawodowego. Dlatego też świadczenie określone w art. 23 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie może być przyznawane w oderwaniu od uprawnienia do lokalu. Ekonomiczną funkcją odprawy mieszkaniowej, wypłacanej ze środków Skarbu Państwa, jest udzielenie pomocy byłemu żołnierzowi w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych po zakończeniu służby wojskowej, jeśli nie może on pozostać w dotychczasowym mieszkaniu z uwagi na jego niezbędność do zaspokojenia potrzeb żołnierzy, znajdujących się aktualnie w służbie czynnej. Zakłada to więc obowiązek opuszczenia dotychczas zajmowanego lokalu (kwatery) i poszukiwanie jego poza służbą, czego ekonomiczne skutki ma łagodzić właśnie odprawa mieszkaniowa. Odprawa jest zatem świadczeniem, które otrzymuje zwolniony ze służby żołnierz zawodowy w celu rekompensaty faktu utraty dotychczasowej kwatery stałej. Odprawa jest związana z koniecznością "powrotu" zajmowanego lokalu do swego rodzaju "puli lokali", z której innym, pełniącym czynną służbę wojskową żołnierzom zawodowym, będzie przydzielone mieszkanie służbowe, tak aby zabezpieczyć prawidłowe wykonywanie przez nich zadań służbowych. Potwierdza to treść art. 23 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym, żołnierzowi zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej zamieszkującemu w lokalu mieszkalnym niebędącym kwaterą przysługuje prawo zajmowania tego lokalu na podstawie umowy najmu na ten lokal (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt II CSK 693/10). Sąd I instancji zaznaczył, że jak wynika z ustaleń dokonanych przez organ, nie można uznać, że w sprawie wystąpiły przesłanki pozwalające na wypłatę żołnierzowi odprawy mieszkaniowej, ponieważ na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, tj. 31 stycznia 2022 r., skarżący nie zamieszkiwał w kwaterze. Nie został bowiem skutecznie zakwestionowany fakt, że zajmowany przez skarżącego lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w B. nie znajdował się w wykazie kwater zatwierdzonym przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego. W ocenie Sądu skoro więc przynależny lokalowi status kwatery związany jest nierozerwalnie z faktem ujęcia danego lokalu w ww. wykazie kwater, to konsekwentnie brak ujęcia spornego lokalu w omawianym wykazie sprawia, iż nie jest on kwaterą. Powyższe sprawia więc, że w odniesieniu do skarżącego nie zaistniała przesłanka oznaczona w art. 23 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ poprawnie wywiódł, że na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej A. G. posiadał prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w B., a nie do kwatery na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. wydanej przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B.. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, a następnie prawidłowo go oceniły, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł A. G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwana dalej: "p.p.s.a."): 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że o statusie kwatery decyduje znajdowanie się lokalu w wykazie kwater zatwierdzonego przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego na dzień zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia nakazuje kierować się treścią decyzji o przydziale do zamieszkania na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, art. 77 § 1 i 2, art. 80 i art. 81 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego poprzez zaniechanie oceny charakteru decyzji o przydziale do zamieszkania nr [...] z dnia [...].05.2012 r. wydanej przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B., a w szczególności czy skarżącemu na mocy przedmiotowej decyzji przyznano kwaterę, a w konsekwencji błędne ustalenie, że skarżący nie zamieszkiwał w kwaterze na dzień zwolnienia ze służby; 3. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że podstawą odmowy przyznania odprawy mieszkaniowej stanowi między innymi art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP bez wskazania w uzasadnieniu jakiegokolwiek argumentu w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Agencji Mienia Wojskowego wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów zastępstwa według norm obowiązujących, a także oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przedstawianych jako skutek przyjęcia przez sąd wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku, właściwe jest rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skoro zasadność zarzutów natury procesowej może się okazać skuteczna jedynie wówczas, gdy przyjęcie przez sąd wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego okazałoby się wadliwe. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP został powiązany z jego błędną wykładnią i przyjęciem, "że o statusie kwatery decyduje znajdowanie się lokalu w wykazie kwater zatwierdzonego przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego na dzień zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia nakazuje kierować się treścią decyzji o przydziale do zamieszkania na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej". Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając treść zarzutu i uzasadnienie skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że strona skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła odmiennego od przyjętego przez Sąd I instancji rozumienia art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a w zasadzie całość argumentacji odnosi się do oceny stanu faktycznego i jego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez organy i Sąd I instancji. Po pierwsze wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP poprzez błędną wykładnię odnosi się do dwóch odrębnych norm wynikających z art. 23 ust. 1 cyt. ustawy oraz z art. 23 ust. 2 cyt. ustawy. Przedmiotowa sprawa dotyczy odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej, a więc normy wynikającej z art. 23 ust. 1 cyt. ustawy (ust. 2 odnosi się do prawa zajmowania lokalu mieszkalnego przez żołnierza zwalnianego z zawodowej służby wojskowej zamieszkałemu w takim lokalu niebędącym kwaterą). Po drugie art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP dzieli się na kolejne jednostki redakcyjne pkt 1 lit. a i lit. b (w brzemieniu mającym zastosowanie na dzień orzekania przez organ, obecnie pkt 1 i 2). Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w stosunku do A. G. miał zastosowanie jedynie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, gdyż sytuacja wskazana w punkcie 1 lit. b "skarżącego nie dotyczy". Po trzecie zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (w brzmieniu mającym zastosowanie na dzień orzekania przez organ) odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47 tej ustawy, przysługuje żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy. Zatem w świetle tego przepisu odprawa mieszkaniowa przysługuje żołnierzowi o ile spełnione są następujące przesłanki: 1) jest to żołnierz służby stałej, 2) zwalniany z zawodowej służby wojskowej, 3) zamieszkujący w kwaterze, 4) który nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy. Istota problemu w niniejszej sprawie wiąże się z przesłanką "zamieszkiwania w kwaterze". Wiąże się ona ze stwierdzeniem faktu zamieszkiwania przez żołnierza służby stałej w kwaterze. Jako kwaterę rozumie się lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater sporządzanym na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP). Obligatoryjnym więc elementem zakwalifikowania danego lokalu jako kwatery jest nie tylko charakter jego przeznaczenia do zakwaterowania żołnierza zawodowego, ale nadto wpisanie go do wykazu kwater. O tym więc, czy mamy do czynienia z kwaterą decydują dwa elementy: przeznaczenie do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęcie lokalu w wykazie kwater. Umieszczenie lokalu w stosownym wykazie stanowi więc warunek sine qua non zaliczenia go do kategorii kwater. Nie jest to więc jedynie techniczna rejestracja, lecz czynność pociągająca za sobą określony skutek prawny. W konsekwencji o charakterze konkretnego lokalu nie decyduje literalna treść decyzji o jego przydziale, ale aktualne jego przeznaczenie jako kwatery. Pamiętać bowiem należy, że organy - zgodnie z art. 6 k.p.a. - działają w oparciu o przepisy prawa, a więc mają obowiązek stosować właściwe regulacje prawne obowiązujące w dacie wydawania decyzji. Obecnie zaś warunkiem uznania za kwaterę (wprowadzonym od 1 lipca 2010 r.) jest ujęcie lokalu mieszkalnego w wykazie kwater. Lokal będący w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego, lecz nieujęty w wykazie kwater, po dniu 1 lipca 2010 r., utracił status kwatery. Podkreślić należy, że celem odprawy mieszkaniowej nie jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych podczas służby, lecz ich zaspokojenie przez żołnierzy, którzy w związku z zakończeniem służby opuszczają kwaterę, tj. lokal mieszkalny i ujęty w wykazie kwater sporządzanym na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego - jak stanowi art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Prawo do odprawy mieszkaniowej wiąże się ze zwolnieniem kwatery, mając umożliwiać z jednej strony jej wykorzystanie dla potrzeb innej uprawnionej osoby, z drugiej zaś stworzenie warunków życia w innym miejscu opuszczającemu ją żołnierzowi zawodowemu, zwalnianemu ze służby wojskowej. Prawo to nie przysługuje jednak, gdy żołnierz nie zamieszkuje w kwaterze lub dotychczas zajmowany lokal przestał być kwaterą. Podsumowując brak jest podstaw do uwzględniania zarzutu naruszenia art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP poprzez jego błędną wykładnię. W konsekwencji jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, art. 77 § 1 i 2, art. 80 i art. 81 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego poprzez zaniechanie oceny charakteru decyzji o przydziale do zamieszkania nr [...] z dnia [...].05.2012 r. wydanej przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B., a w szczególności czy skarżącemu na mocy przedmiotowej decyzji przyznano kwaterę, a w konsekwencji błędne ustalenie, że skarżący nie zamieszkiwał w kwaterze na dzień zwolnienia ze służby", gdyż w świetle wyżej poczynionych ustaleń okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Kolejny, podany jako naruszony, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Z tych wszystkich względów, uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.