III OSK 1738/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 671/22 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wójta Gminy K. z dnia 14 czerwca 2022 r. nr GK.3137.17.2.2022.AŻ w przedmiocie określenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Wójta Gminy K. kwotę 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 2 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Sz 671/22 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2023 r. sprawy ze skargi P. spółka z o.o. z siedzibą w P. (dalej: Spółka, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Wójta Gminy K. (dalej: Wójt, organ) z 14 czerwca 2022 r. nr GK.3137.17.2.2022.AŻ w przedmiocie określenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Wójta z 14 czerwca 2022 r. nr GK.3137.17.2.2022.AŻ w przedmiocie określenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz naruszenie prawa materialnego oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z 7 września 2022 r. skarżąca odniosła się do odpowiedzi organu na skargę, w całości podtrzymując stanowisko wywiedzione w skardze. Następnie pismem z 6 października 2022 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii w sprawie przebiegu sieci kanalizacji deszczowej – wraz z mapą geodezyjną w formie CD na okoliczność istnienia połączenia systemu kanalizacji deszczowej na istniejącej na działce [...], obręb [...] z systemem kanalizacji, który występuje na obszarze działki [...]. Pismem procesowym z 27 października 2022 r. organ ustosunkował się do wniosku dowodowego wniesionego przez skarżącą wskazując, że wody deszczowe z działek opisanych przez skarżącą we wniosku dowodowym odprowadzane są do rowu melioracyjnego, który nie stanowi otwartego systemu kanalizacji deszczowej, co potwierdza uzyskane przez skarżącą pozwolenie wodnoprawne z 18 stycznia 2008 r., z którego wynika, że odbiornikiem ścieków opadowych jest ziemia (rów melioracyjny stanowiący działki nr [...] obręb [...] i nr [...] obręb [...]). Pismem procesowym z 15 listopada 2022 r. skarżąca przesłała w ślad za wnioskiem dowodowym załącznik nr 2 do tego wniosku, tj. opinię w sprawie przebiegu sieci kanalizacji deszczowej. Pismem procesowym z 28 listopada 2022 r. skarżąca ustosunkowała się do pisma procesowego organu z 27 października 2022 r. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest to, czy system kanalizacji deszczowej na działce [...] był w okresie objętym decyzją podłączony do systemu kanalizacji otwartej (jak twierdzi strona) czy też nie (jak twierdzi organ) – z uwagi na rozbieżność stanowisk co do tego czy jako element kanalizacji otwartej można traktować rów melioracyjny, w dalszej zaś kolejności czy system wewnętrznej kanalizacji znajdujący się na działce nr [...] włączony do rowu melioracyjnego może być traktowany jako urządzenie do retencjonowania wody. Sąd I instancji podzielił stanowisko, że sytuacji, kiedy nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w., nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych. Przez systemy kanalizacji zamkniętej lub otwartej ustawodawca rozumie w ogóle organizację odprowadzania wód opadowych: zarówno jej stronę techniczną, jak i podmiotową. System to nie tylko zespół współpracujących urządzeń, ale również zarządzanie tymi urządzeniami. Nie może przy tym chodzić o system kanalizacji wewnętrznej należący do właściciela nieruchomości i przez niego zarządzany. Należy zatem przyjąć, że sformułowanie "odprowadzanie do wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast" zakłada, że odprowadzane wody są ujmowane w system do tego przeznaczony, który transmituje je dopiero do wód. System ten ma służyć przekazaniu wód opadowych z nieruchomości do wód. W przypadku zmniejszenia retencji nie tyle chodzi o ujęcie wód opadowych do systemu, ile o nieujęcie całego obszaru w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W skardze kasacyjnej Spółka, reprezentowana przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. i art. 177 § 1 p.p.s.a., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie: - art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne wobec uznania, że działka [...] nie jest położona na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej, podczas gdy wody opadowe i roztopowe zebrane z tejże działki trafiają do rowu melioracyjnego, które następnie są odprowadzane ostatecznie do wód powierzchniowych; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i niedostrzeżenie tych wad procesowych postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organ przez Sąd I instancji tj.: a) bezpodstawne przyjęcie, że działka [...] znajduje się na obszarze nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, podczas gdy wody opadowe i roztopowe z tejże działki są odprowadzane do rowu melioracyjnego należącego do gminy, który to rów stanowi element gminnego systemu kanalizacyjnego, a następnie wody te za pośrednictwem ww. rowu trafiają do wód powierzchniowych, b) bezpodstawne przyjęcie, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane z działki [...] są odprowadzane do ziemi, podczas gdy wody roztopowe i opadowe są odprowadzane do rowu melioracyjnego, a następnie wody te za pośrednictwem tego rowu melioracyjnego są odprowadzane do wód powierzchniowych, c) nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie tego, czy rów melioracyjny, do którego odprowadzane są wody opadowe i roztopowe z działki [...] stanowi element gminnego systemu kanalizacyjnego, jaki funkcjonuje na terenie gminy. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie "skargi" na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez r.pr., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie z 24 listopada 2023 r. skarżąca kasacyjnie, reprezentowana przez r.pr., przedstawiła pismo stanowiące uzupełnienie uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej. W piśmie podkreślono, że ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne nie zawiera legalnej definicji pojęcia "kanalizacji deszczowej" (otwartej lub zamkniętej), a zatem pojęcie powinno podlegać wykładni językowej. Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że w orzecznictwie sądów administracyjnych można znaleźć pogląd, według którego rów melioracyjny spełnia swą funkcję w ścisłym związku z opadami atmosferycznymi, co przemawia za uznaniem go za element otwartego systemu kanalizacji deszczowej, bowiem umożliwia on odprowadzanie wód opadowych dalej do wód. Zdaniem skarżącej kasacyjnie zasadne jest badanie przede wszystkim funkcji, w jakiej wykorzystywane są rowy, a nie tylko informacji zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy system kanalizacji deszczowej na działce [...] był w okresie objętym decyzją podłączony do systemu kanalizacji otwartej (jak twierdzi strona) czy też nie (jak twierdzi organ) – z uwagi na rozbieżność stanowisk co do tego czy jako element kanalizacji otwartej można traktować rów melioracyjny, w dalszej zaś kolejności czy system wewnętrznej kanalizacji znajdujący się na działce nr [...] włączony do rowu melioracyjnego może być traktowany jako urządzenie do retencjonowania wody. Skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych organu, z których wynika, że działka nr [...] posiada odprowadzenie wód deszczowych, do ziemi (rów melioracyjny), a nie do systemu kanalizacji deszczowej ogólnodostępnej będącej własnością gminy lub innego podmiotu prawnego. Okoliczność odprowadzania wód opadowych do rowu melioracyjnego jest bezsporna organ administracji dokonał w tym względzie ustalenia faktycznego zgodnego z twierdzeniami strony. Sąd I instancji podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że "w sytuacji kiedy: »nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej», nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych. Przez systemy kanalizacji zamkniętej lub otwartej ustawodawca rozumie w ogóle organizację odprowadzania wód opadowych: zarówno jej stronę techniczną, jak i podmiotową. System to nie tylko zespół współpracujących urządzeń, ale również zarządzanie tymi urządzeniami. Nie może przy tym chodzić o system kanalizacji wewnętrznej należący do właściciela nieruchomości i przez niego zarządzany. (...). W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w sprawie nie podziela, wyrażonego przez stronę skarżącą poglądu, że istniejąca na jej nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości jest systemem, o którym mowa w ustawie Prawo wodne" (tak napisano w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawioną w ww. wyroku argumentację i uznaje, że jest ona adekwatna także w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Jak słusznie zauważono w ww. wyroku w sytuacji, kiedy: "nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych (por. wyrok NSA z 8 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 1996/21). W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Z tego też względu za chybione należy uznać stanowisko skarżącej kasacyjnie, że istniejąca na jej nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości jest systemem, o którym mowa w ustawie Prawo wodne. Obszar, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej stanowiąca działkę nr [...], nie jest podłączona do takiego systemu. Spór w niniejszej sprawie dotyczył również konsekwencji wprowadzania wód opadowych do rowu melioracyjnego. Uszło uwadze stronie skarżącej kasacyjnie, że retencja wody, nie oznacza odprowadzania wody np. do rowu melioracyjnego, lecz czasowe zatrzymanie obiegu wody, czyli zjawisko (naturalne lub sztuczne) zatrzymywania wody na powierzchni, w glebie i pod ziemią. Retencjonowanie wody sztuczne określa się w jednostkach objętości. Nie można utożsamiać urządzeń do retencjonowania wody z urządzeniami do odprowadzania wody, tak jak próbuje to wykazać skarżąca kasacyjnie. Retencja wody oznacza "czasowe zatrzymanie lub ograniczenie prędkości, czyli spowolnienie obiegu wody. Zjawisko naturalne lub sztuczne zatrzymywania wody na powierzchni, w glebie i pod ziemią, jej wielkość wyraża się w m³ lub mm." (zob. hasło "Retencja" A.S. Kleczkowski, S. Krajewski, [w:] A.S. Kleczkowski, A. Różkowski (red.), Słownik hydrologiczny, Warszawa 1997, s. 151). Urządzenia, na które wskazuje skarżąca kasacyjnie, służą wyłącznie odprowadzaniu wody do urządzeń melioracyjnych. Na przedmiotowej nieruchomości urządzeń do zatrzymywania tzn. przechowywania wody, czyli zbiorników retencyjnych nie ma. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wykonanie wewnątrzzakładowego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych do rowu melioracyjnego, czyli nie działającego na zasadzie retencjonowania (przetrzymywania) opadów atmosferycznych w przeznaczonych do tego urządzeniach, nie może zostać uznane za uzasadniające stosowanie opłaty właściwej dla powierzchni z urządzeniami do retencjonowania wody, skoro takich na przedmiotowej nieruchomości brak. Rów melioracyjny służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody. Wójt wykazał, że na działce nr [...] doszło do wyłączenia ponad 70% powierzchni na skutek wykonywania robót lub obiektów budowlanych, działka położona jest na obszarze nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej i oprócz urządzeń odprowadzających wody deszczowe i roztopowe do rowu melioracyjnego nie stwierdzono istnienia urządzeń do retencjonowania wody. W piśmiennictwie wskazano, że "Retencja powierzchniowa obszaru pozostaje w ścisłym związku z rzeźbą terenu, przepuszczalnością powierzchni i występowaniem obszarowych obiektów hydrograficznych (zbiorników wodnych, obszarów zabagnionych). Zależy ona także od charakteru pokrycia powierzchni obszaru" (zob. E. Bajkiewicz-Grabowska, Z. Mikulski, Hydrologia ogólna, Warszawa 1999, s. 148). Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że istotny jest bezsporny fakt, iż wody opadowe z działki nr [...] są odprowadzane do rowu melioracyjnego – co potwierdza też pozwolenie wodnoprawne. Kolejność działek przez które to następuje nie ma tu znaczenia. Najważniejszą kwestią jest to, że wody są odprowadzane do rowu melioracyjnego – a tego sposobu odprowadzania wody nie można traktować jako ujęcie obszaru działki nr [...] w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów postępowania czyli: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W konsekwencji prawidłowo też Sąd I instancji zastosował art. 151 p.p.s.a. i to ten przepis stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Tym samym nie doszło do naruszenia: art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, ponieważ organ nie naruszył: art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją zastosowanej przez Sąd normy prawnej obejmującej art. 151 p.p.s.a. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W odniesieniu do konstrukcji omawianego zarzutu sformułowanego w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej jako zarzut niewłaściwego zastosowania art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, należy przypomnieć, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumpcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2638/23). W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Omawiany zarzut dotyczy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego i również w jego treści nie zakwestionowano prawidłowości wykładni wskazanego w nim przepisu art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumpcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Ponadto, treść zarzutu wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie ponownie na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Sądu I instancji w kwalifikacji odprowadzania wód do rowu melioracyjnego oraz tego, że rów melioracyjny służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Nie można Sądowi I instancji zarzucić niewłaściwego zastosowania wskazanego w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej przepisu prawa, ponieważ działka [...] jest położona na obszarach nieujętych w system kanalizacji - co należy rozumieć jako nieujęcie danej nieruchomości w funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji otwartej i zamkniętej. Sformułowanie: "odprowadzanie do wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast" zakłada, że odprowadzane wody są ujmowane w system do tego przeznaczony, który transmituje je dopiero do wód. System ten ma służyć przekazaniu wód opadowych z nieruchomości do wód. W przypadku zmniejszenia retencji nie tyle chodzi o ujęcie wód opadowych do systemu, ile o nieujęcie całego obszaru w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej (zob. wyrok NSA z 15 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 794/21). Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.