III OSK 1969/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2438/23 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 25 sierpnia 2023 r. nr DKO-WOP.401.74.2023.kb w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2024 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2438/23, którym oddalono skargę w/w spółki na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 25 sierpnia 2023 r. nr DKO-WOP.401.74.2023.kb w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 25 sierpnia 2023 roku Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej organ odwoławczy, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 14 października 2020 r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w terminie od 22 października 2019 r. do 18 grudnia 2019 r. przeprowadził planową kontrolę podmiotu [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej skarżąca) w związku z realizacją ogólnopolskiego cyklu pn. "Kontrola w zakresie przestrzegania przez podmioty zbierające zużyte baterie i zużyte akumulatory przepisów ustawy o bateriach i akumulatorach oraz ustawy o odpadach". Przedmiotem działalności skarżącej jest prowadzenie instalacji przeznaczonej do demontażu sprzętu elektrycznego i elektronicznego, która zlokalizowana jest przy ul. [...] w [...]. Zużyty sprzęt, który trafia do zakładu przetwarzania pochodzi ze zbiórki zużytego sprzętu w kraju oraz od dostawców krajowych. Sprzęt jest demontowany na piętnastu stanowiskach za pomocą: pił, śrubokrętów, wkrętarek, szczypiec oraz innych narzędzi i elektronarzędzi. Zakład wyposażony jest w urządzenie do rozbiórki kineskopów (obecnie nieużywane). Strona posiada decyzję Marszałka Województwa [...] z 30 maja 2018 r. udzielającą pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku, polegającym na demontażu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, na odzysk odpadowego szkła kineskopowego oraz na transport i zbieranie odpadów na terenie przy ul. [...] w [...] Podczas czynności kontrolnych [...] WIOŚ stwierdził nieprawidłowości polegające na działaniu Strony niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. W oparciu o decyzję Marszałka Województwa [...], skarżąca jest uprawniona do zbierania oraz przetwarzania odpadów między innymi o kodach: 20 01 36, 16 02 14, 16 02 13* oraz 20 01 35*. Zgodnie z posiadaną decyzją odpady te powinny być magazynowane w sposób selektywny, w wyznaczonych miejscach na terenie budynku - hali, wiaty magazynowej lub utwardzonym placu magazynowym (wyłącznie odpady inne niż niebezpieczne). Odpady powinny być ponadto magazynowane w pojemnikach dostosowanych do rodzaju magazynowanego odpadu, na szczelnym i utwardzonym podłożu. Miejsca magazynowania powinny być wyposażone w odpowiednie oświetlenie, niezbędny zapas sorbentów, służących do likwidacji ewentualnych rozlewów ciekłych odpadów niebezpiecznych oraz niezbędny sprzęt gaśniczy. W celu ograniczenia oddziaływania gospodarki odpadami, strona powinna między innymi: – selektywnie magazynować odpady wytwarzane oraz odbierane do odzysku i zbierania, – prowadzić magazynowanie odpadów w miejscach wyznaczonych, w sposób bezpieczny dla środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem środowiska gruntowo- wodnego - magazynowane odpady powinna zabezpieczyć przed rozsypaniem, wymywaniem, wpływem czynników atmosferycznych oraz przed dostępem osób nieupoważnionych. Dalej podniesiono, iż z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli wynika, że mimo określenia warunków magazynowania odpadów, przeznaczonych do przetworzenia, przyjęte przez skarżącą odpady o kodzie 20 01 36 (zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21, 20 01 23 i 20 01 35) oraz o kodzie 16 02 14 (zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13) były magazynowane w sposób nieselektywny, luzem, w sposób niezabezpieczający przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych. Przewidziane do przetworzenia odpady o kodzie 16 02 13* (zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12) były magazynowane luzem na pryzmie, również w sposób niezabezpieczający przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych i przedostawaniem się odcieków do kanalizacji. Pryzma, na której były magazynowane te odpady przylegała bezpośrednio do odpadów innych niż niebezpieczne, co zostało udokumentowane na fotografiach, stanowiących załącznik do protokołu oględzin z 22 października 2019 r. Omawiane odpady ponadto były magazynowane na drugiej pryzmie, jedynie częściowo przykryte brezentem, przez co były częściowo zabezpieczone przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych. Analogicznie do odpadów o kodzie 16 02 13*, w dniu przeprowadzenia oględzin magazynowane były odpady o kodzie 20 01 35* (zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21 i 20 01 23 zawierające niebezpieczne składniki) - luzem na pryzmie, w sposób niezabezpieczający przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych i przedostawaniem się odcieków do kanalizacji. Podczas oględzin organ pierwszej instancji stwierdził obecność 125 Mg odpadów przewidzianych do przetworzenia. Decyzją z 14 października 2020 r., na podstawie art. 194 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797) [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył skarżącej, administracyjną karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach. Skarżąca wniosła odwołania od decyzji z 14 października 2020 r. W związku z tym, że skarżąca w odwołaniu zwróciła uwagę, że w aktach spawy znajduje się niepodpisany przez inspektora [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska egzemplarz protokołu kontroli nr [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał organ pierwszej instancji do przekazania protokołu kontroli w wersji oryginalnej, podpisanego przez inspektorów. Pismem z 27 lipca 2023 r., [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przesłał wyjaśnienia w wymaganym zakresie, informując, że w oparciu o jeden protokół kontroli nr [...], organ ten wszczął kilka postępowań administracyjnych, wymierzających stronie kary pieniężne. Oryginał protokołu kontroli został przekazany organowi II instancji przy odwołaniu strony od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 14 października 2020 r. nakładającej administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000 zł za dokonanie wysyłki odpadów z Polski do Czech bez dokonania zgłoszenia i uzyskania zezwolenia obu krajów na takie działanie. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GIOŚ z 3 marca 2021 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] WIOŚ, w konsekwencji oryginały akt sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 684/21). W obliczu powyższego, organ dysponuje jedynie kopią protokołu kontroli nr [...], zawierającą podpis kontrolującego stronę inspektora oraz prokurenta upoważnionego do reprezentowania interesów strony. Dokument został włączony do akt prowadzonego postępowania. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, utrzymując w mocy decyzję z 14 października 2020 r. podzielił stanowisko zaprezentowane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony, że skarżąca gospodarowała odpadami niezgodnie z warunkami określonymi w decyzji Marszałka Województwa [...] z 30 maja 2018 r. Organ odwoławczy stwierdził, że podstawę prawną nałożenia na skarżącą spółkę administracyjnej kary pieniężnej stanowi art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, dodany na mocy art. 1 pkt 15 lit. b ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1592 ze zm.) zgodnie z którym "administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 1.000 zł i nie może przekroczyć 1.000.000 zł.". Dodatkowo przytoczył treść art. 19 ust. 6 i ust. 7 powołanej ustawy opisując jednocześnie zmiany w powołanych przepisach będące następstwem nowelizacji ustawy prawo o odpadach przeprowadzonych w 2018 roku. Dalej podniósł, że ustalając w niniejszej sprawie wysokość nałożonej kary pieniężnej kierował się przesłankami określonymi w art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy o odpadach. Stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji co do ustaleń dotyczących naruszeń dotyczących sposobu i miejsca magazynowania odpadów odnośnie odpadów o kodach: 1) 15 01 10* - opakowania po substancjach niebezpiecznych, 2) 16 02 13* - zużyty sprzęt niebezpieczny, monitory, telewizory, 3) 16 02 14, 20 01 36 - kuchenki, pralki; 4) 16 02 16 - elementy zużytego sprzętu, 5) 16 02 15* - rozbite kineskopy, 6) 19 12 02 - metale żelazne; 7) 19 12 04 - tworzywa sztuczne i guma; 8) 19 12 07 - drewno inne niż wymienione w 19 12 06; 9) 20 01 36 - zużyte urządzenia AGD, 10) 20 01 35* - monitory LCD; 11) 20 01 23* (16 02 11*) - zużyte urządzenia chłodnicze. Zgromadzona podczas oględzin, przeprowadzonych w dniu 22 października 2019 r. dokumentacja fotograficzna potwierdza znaczne rozmiary działalności, prowadzonej niezgodnie z warunkami posiadanej decyzji Marszałka Województwa [...]. Łączna masa w/w magazynowanych odpadów w pierwszym dniu kontroli wynosiła 125 Mg. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że liczna grupa odpadów niebezpiecznych magazynowana była luzem, niezabezpieczona przed oddziaływaniem czynników zewnętrznych i przedostawaniem się odcieków substancji niebezpiecznych ze zgromadzonych odpadów do środowiska gruntowo-wodnego i kanalizacji. Zatem zagrożenia spowodowana stwierdzonym naruszeniem były znaczne. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli nie zostały stwierdzone szkody w środowisku. Nie zdiagnozowano również bezpośredniego, negatywnego wpływu na zdrowie czy życie ludzi. Niebezpieczny jednak charakter gromadzonych odpadów wskazywał, że mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi czy środowiska, ze względu na substancje niebezpieczne, które odpady te mogą zawierać w swojej budowie (ołów, chrom, PCB, związki cyny, związki chlorowcoorganiczne). Jako okres trwania naruszenia Organ odwoławczy przyjął, że jest on tożsamy z okresem trwania kontroli, tj. od 22 października 2019 r. do 18 grudnia 2019 r., Powyższe okoliczności uzasadniały ustalenie wysokości wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej na kwotę 20.000 zł, jako adekwatnej do skali stwierdzonych naruszeń. Na korzyść strony uwzględniono fakt, iż podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 18 sierpnia 2020 r., plac magazynowy, na którym stwierdzono wystąpienie naruszeń był uporządkowany, a odpady były magazynowane zgodnie z posiadaną decyzją Marszałka Województwa [...] oraz przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Po analizie stanu faktycznego oraz w/w przesłanek wynikających z ustawy o odpadach, organ odwoławczy stwierdził, że administracyjna kara pieniężna, nałożona zaskarżoną decyzją [...] WIOŚ z dnia 14 października 2020 r., znak: [...] w wysokości równej 20.000 zł jest adekwatna do skali stwierdzonego naruszenia. Jednocześnie podkreślił, że kwota wymierzonej kary pieniężnej mieści się w dolnym przedziale przewidzianym w art. 194 ustawy o odpadach, ponieważ jej maksymalny wymiar przewiduje 1.000.000 zł. Należy zaznaczyć, że wymierzona przedmiotową decyzją kara stanowi 2% maksymalnego wymiaru kary. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej zgodnie z art. 189f § 1 K.p.a. Organ odwoławczy uznał, że gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem nie można uznać za znikome naruszenie prawa, zwłaszcza z uwagi na charakter odpadów, których dotyczyło naruszenie oraz znaczny rozmiar prowadzonej działalności. Odnosząc się do przesłanek z art. 189f § 2 i 3 K.p.a. organ stwierdził, że w tej sprawie odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona ta kara pieniężna, albowiem w przypadku gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem nałożenie administracyjnej kary pieniężnej służy spełnieniu funkcji przede wszystkim represyjnej i prewencyjnej, a dodatkowo także motywującej tak, aby wyeliminować zachowania, które naruszają przepisy prawa oraz skłaniać do zapobiegania powtórnemu naruszeniu określonych obowiązków w przyszłości. Zdaniem GIOŚ brak stwierdzenia wystąpienia bezpośredniego zagrożenia dla ludzi lub środowiska w związku ze stwierdzonym naruszeniem, mając na względzie wyposażanie zakładu w separatory, brak zadaszenia części magazynowanych odpadów oraz powszechną wiedzą, dotyczącą możliwego szkodliwego oddziaływania ścieków pochodzących z miejsc magazynowania odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, w tym odpadów niebezpiecznych, nie przesądza o braku potencjalnego zagrożenia dla życia, zdrowia lub środowiska. [...] Sp. z o.o. w [...] wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 25 sierpnia 2023 r. zarzucając naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych w zakresie przyjęcia, że magazynowane odpady były gromadzone w ramach ich przetwarzania, co doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia o niezgodności magazynowania z warunkami określonymi w zezwoleniu, podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny powinien wskazywać, że były one gromadzone w ramach zbierania odpadów, w którym to zakresie warunki zezwolenia zostały dotrzymane; 2. art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. poprzez nałożenie na spółkę kary za gospodarowanie odpadami niezgodnie z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów w zakresie warunków ich magazynowania, podczas gdy uprawnienie spółki do magazynowania tych odpadów zgodnie z dotrzymanymi warunkami wynika bezpośrednio z innej ostatecznej decyzji administracyjnej uzyskanej przez Spółkę, to jest zezwolenia na zbieranie odpadów; 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych w zakresie przyjęcia, że odpady były magazynowane w sposób niezabezpieczający przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych, co doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia o niezgodności magazynowania z warunkami określonymi w zezwoleniu, podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny powinien wskazywać, że zastosowane środki były wystarczające do zapewnienia takiego zabezpieczenia; 4. art. 194 ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 24 ustawy o odpadach i w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez nałożenie na spółkę kary za gospodarowanie odpadami niezgodnie z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów w zakresie zgodności z obowiązkiem zapewnienia selektywnej zbiórki odpadów, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na spełnienie warunku gromadzenia odpadów charakteryzujących się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami w celu ułatwienia ich specyficznego przetwarzania, a więc spełnienie ustawowej definicji selektywnego zbierania; 5. art. 194 ust. 7 w zw. z art. 199 ustawy o odpadach poprzez uwzględnienie przy ustaleniu wysokości kary nieokreślonego hipotetycznego negatywnego wpływu na środowisko przy jednoczesnym pominięciu prawidłowo ustalonej okoliczności: braku wpływu zarzucanego działania na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, braku negatywnych skutków naruszeń oraz braku realnego zagrożenia takimi skutkami, podczas gdy uwzględnienie powyższego powinno skutkować obniżeniem wysokości kary; 6. art.15 K.p.a. w zw. z art. 194 ust. 7 i z art. 199 ustawy o odpadach, poprzez dokonanie przez organ odwoławczy samodzielnego rozstrzygnięcia w zakresie oceny nowych przesłanek wysokości kary i w tym zakresie pozbawienie spółki możliwości instancyjnej kontroli tego rozstrzygnięcia; 7. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych w zakresie okresu trwania naruszenia, poprzez nieuwzględnienie zawiadomienia spółki z dnia 8 listopada 2019 r. o zaprzestaniu magazynowania kwestionowanej partii odpadów, co doprowadziło do pominięcia powyższej okoliczności przy ocenie przesłanek art. 194 ust. 7 w zw. z art. 199 ustawy o odpadach przy ustalaniu wysokości kary, podczas gdy powinno to skutkować obniżeniem jej wysokości; 8. art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej, pomimo znikomej wagi naruszenia prawa, podczas gdy penalizowane działanie polegające na magazynowaniu odpadów luzem pozostawało zgodne z warunkami zezwolenia na zbieranie odpadów, a dokonane ustalenia faktyczne potwierdzają brak zagrożenia dla środowiska; 9. art. 189f § 2 pkt 1 K.p.a. poprzez uzasadnienie braku możliwości jego zastosowania oceną nieznanej temu przepisowi przesłanki wagi naruszenia oraz szeregiem okoliczności odnoszących się nie do stanu faktycznego sprawy, ale do całego zakresu czynów podlegających przepisowi art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, co w praktyce pozbawia przywołany przepis treści normatywnej podczas, gdy analiza indywidualnych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku że poprzestanie na pouczeniu pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna; Podnosząc takie zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę uznając, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że podstawę prawną wymierzenia skarżącej spółce administracyjnej kary pieniężnej stanowi art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, zgodnie z którym administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 1.000 zł i nie może przekroczyć 1.000.000zł. Wysokość tej kary ustala się, uwzględniając ilość i właściwości odpadów, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz przesłanki określone w art. 199 (art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach). Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia (art. 199 ustawy o odpadach). W dalszej części uzasadnienia uznał za trafne ustalenia organu odwoławczego, że odpady o kodach: 1) 20 01 36 (zużyte urządzenia AGD oraz zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny) były magazynowane luzem w sposób nieselektywny, niezabezpieczony przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych; 2) 16 02 14 (zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny) – były magazynowane luzem na pryzmie, w sposób nieselektywny, niezabezpieczony przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych; 3) 16 02 13 (zużyty sprzęt niebezpieczny, monitory, telewizory) - magazynowany był niezgodnie z decyzją Marszałka Województwa [...] z 30 maja 2018 r.; 4) 20 01 35 (zużyty sprzęt niebezpieczny, monitory, telewizory) magazynowane luzem na pryzmie w sposób niezabezpieczony przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych i przedostaniem się odcieków do kanalizacji. Pryzma przylega bezpośrednio do odpadów innych niż niebezpieczne. Odpady te były magazynowane również na drugiej pryzmie, częściowo przykryte brezentem i częściowo zabezpieczone przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych. Powyższe odpady były w bardzo złym stanie technicznym, urządzenia zdekompletowane, zniszczone, częściowo pozbawione kluczowych elementów. Ich stan świadczy o transporcie i rozładowaniu w sposób niedbający o nie. Dodatkowo oględziny wykazały, że odpady niebezpieczne są na jednej pryzmie magazynowane z odpadami innymi niż niebezpieczne, co stanowi mieszanie odpadów. Powyższe stanowi naruszenie warunków magazynowania w/w odpadów określonymi w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 30 maja 2018 roku. Łączna masa wymienionych odpadów w dniu kontroli wynosiła 125 Mg. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, organy administracji w tym zakresie prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i wzięły pod uwagę całokształt materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy, rozpatrując sprawę, oparł się na wynikach kontroli przeprowadzonej od 22 października 2019 r. do 18 grudnia 2019 r., w tym oględzin przeprowadzonych w dniu 22 października 2019 r. (protokół oględzin z 22 października 2019 r.). Nie mogły odnieść skutku zarzuty skarżącej, że odpady określone w protokole kontroli były magazynowane nie w ramach procesu przetwarzania, lecz w związku z ich zbieraniem. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach przez magazynowanie odpadów rozumie się czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach, przez zbieranie odpadów należy rozumieć gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsca przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów. Natomiast przez przetwarzanie odpadów należy rozumieć procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie (art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach). Nie zasługuje zdaniem Sądu I instancji na uwzględnienie argumentacja skarżącej spółki, że odpady o kodach 20 01 36, 16 02 14, 16 02 13 oraz 20 01 35 były magazynowane jako odpady przed ich transportowaniem do miejsca przetwarzania czyli magazynowane w ramach procesu zbierania, a nie przetwarzania odpadów. Z protokołu oględzin jak i wyjaśnień złożonych przez spółkę wynika, że odpady o kodach 20 01 36 i 16 02 14 leżały luzem niezabezpieczone przed czynnikami atmosferycznymi zostały przyjęte do przetwarzania i takiemu poddano je procesowi, a odpady o kodach 10 02 13 i 20 01 35 przyjęto celem poddania ich procesowi odzysku. Zdaniem Sądu I instancji organy obu instancji nie naruszyły także art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez uznanie, że odpady elektryczne i elektroniczne były magazynowane w sposób niezabezpieczający przez oddziaływaniem czynników atmosferycznych, skoro leżały luzem na pryzmie bez zadaszenia i jedynie częściowo przykryte brezentem, co nie stanowiło wystarczającego zabezpieczenia przed czynnikami atmosferycznymi. Obowiązek wyposażenia miejsc magazynowania odpadów zużytego sprzętu przeznaczonych do przetworzenia w zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych wynika z art. 50 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Natomiast z samej decyzji Marszałka Województwa [...] z 30 maja 2018 r. wynika, że należy je magazynować w pojemnikach dostosowanych do rodzaju odpadu, a także w sposób bezpieczny dla środowiska, zabezpieczone przed rozsypywaniem, wymywaniem, wpływem czynników atmosferycznych (pkt 6 decyzji). Dalej Sąd I instancji stwierdził, że brak stwierdzenia w trakcie kontroli szkody w środowisku ani bezpośredniego negatywnego wpływu na zdrowie czy życie ludzi nie oznacza, że gospodarowanie odpadami zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego, w tym niebezpiecznymi nie prowadzi do ujemnych dla środowiska skutków. Jak słusznie stwierdził organ magazynowanie tego typu odpadów niezabezpieczonych przed działaniem czynników zewnętrznych (opady, wiatr) luzem na pryzmie na placu magazynowym może stanowić potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi czy też dla środowiska ze względu na obecność substancji niebezpiecznych, które te odpady zawierają. Należy mieć bowiem na uwadze, że wśród odpadów nienależycie magazynowanych były m.in. uszkodzone tonery i kasety drukujące, popękane kineskopy. Organ pierwszej instancji szczegółowo odniósł się do kwestii toksyczności oddziaływania metali ciężkich obecnych w tego typu odpadach na rośliny, zwierzęta i ludzi. Nie podważa tego ustalenia okoliczność, że teren zakładu jest utwardzony i skanalizowany. Organy wykazały także, że część odpadów była magazynowana w sposób niezabezpieczający przed przedostawaniem odcieków do kanalizacji. Nietrafny jest zatem zdaniem sądu I instancji zarzut naruszenia art. 194 ust. 7 w związku z art. 199 ustawy o odpadach. Niezasadny jest także zdaniem Sądu I instancji zarzut naruszenia art. 194 ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 24 ustawy o odpadach i w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez nałożenie na Spółkę kary za gospodarowanie odpadami niezgodnie z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów w zakresie zgodności z obowiązkiem zapewnienia selektywnej zbiórki odpadów. Jak wynika z ustaleń kontroli odpady o kodzie 20 01 36 oraz 16 02 14 były magazynowane w sposób nieselektywny. Kwestia ta nie sprowadza się jedynie do tego, że pryzmy tych odpadów przylegały bezpośrednio do odpadów o innych kodach, ale przede wszystkim do tego, że wśród odpadów o kodzie 20 01 36 oraz 16 02 14 znajdowały się odpady niebezpieczne w postaci kineskopów, odbiorników TV, lamp wyładowczych (zob. protokół oględzin zdj. 17-20). Tym samym zachodziły podstawy do uznania, że skarżąca nie zapewniła selektywnej zbiórki odpadów. Zdaniem Sądu I instancji ustalono także prawidłowo okres trwania naruszenia jako okres trwania kontroli (22 października 2019 r. - 18 grudnia 2019 r.). Na zmianę tego stanowiska nie wpływa zawiadomienie Spółki z dnia 8 listopada 2019 r. Kolejne oględziny przeprowadzone zostały dopiero w dniu 18 sierpnia 2020 r. wówczas nie stwierdzono wystąpienia naruszeń. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej. Jak zasadnie zauważył GIOŚ powyższy artykuł zawiera warunek łączny, tj. oprócz oceny, że waga stwierdzonego naruszenia prawa jest znikoma, konieczne jest również stwierdzenie przez organ faktu, że strona zaprzestała naruszania prawa. Dopiero wystąpienie obu przesłanek jednocześnie upoważnia organ do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W orzecznictwie wskazano, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Uchybienie popełnione przez skarżącą dotyczyło istotnego z punktu widzenia ochrony środowiska wymogu prawidłowego magazynowania odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych. Szczególne wymogi dotyczące magazynowania odpadów mają na celu ograniczenie ryzyka zanieczyszczenia poszczególnych elementów przyrodniczych czy środowiska. W trakcie kontroli stwierdzono, że skarżąca magazynowała w sposób niewłaściwy 125 Mg odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych. Równocześnie należy mieć na uwadze, że wymierzona skarżącej kara winna być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (art. 36 ust. 2 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów, OJ L 312, 22.11.2008). Ewentualne odstąpienie od wymierzenia skarżącej kary administracyjnej mogłoby doprowadzić do niezrealizowania powołanej wyżej normy prawa unijnego, zgodnie z którą kara winna być skuteczna i odstraszająca. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji o odstąpieniu od wymierzenia kary i poprzestaniu na pouczeniu. Sąd I instancji podzielił także ocenę organu odwoławczego, że nie zachodziły podstawy do zastosowania art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy, dokonując ważenia różnych wartości, położył zasadniczy nacisk na prewencyjny charakter administracyjnej kary pieniężnej w obszarze gospodarowania odpadami przy uwzględnieniu istotnego celu tych przepisów, jakim jest ochrona środowiska. Wbrew twierdzeniom skarżącej analiza indywidualnych okoliczności sprawy nie prowadzi do wniosku, że poprzestanie na pouczeniu pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji powołując się na art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc na podstawie art. 188 p.p.s.a., o jego uchylenie całości oraz o uchylenie decyzji organu II instancji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, ewentualnie na podstawie art. 185 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Nadto skarżąca kasacyjnie spółka wnosiła o zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 6, art. 8 § 1 oraz art. 16 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie przez WSA w Warszawie za organami II i I instancji, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów polegających na rzekomo nieprawidłowym magazynowaniu odpadów w ramach ich przetwarzania, podczas gdy spółka legitymuje się pozwoleniem na przetwarzanie odpadów oraz pozwoleniem na zbieranie odpadów. Oba pozwolenia są ostateczne oraz prawomocne. Spółka w ramach pozwolenia na zbieranie odpadów była w pełni uprawniona do gromadzenia odpadów. Ważne jest, że warunki określone w tym pozwoleniu nie zostały naruszone. Tym samym nie można przypisać spółce odpowiedzialności za rzekome naruszenie obowiązków w zakresie gromadzenia odpadów, w sytuacji gdy gromadzenie to miało miejsce na podstawie innej decyzji administracyjnej. Spółka bowiem wyłącznie realizuje uprawnienia przyznane jej przez właściwe organy administracji, w zaufaniu do administracji publicznej. W sprawie dochodzi do zbiegu uprawnień z dwóch różnych aktów administracyjnych. Z tego też względu WSA w Warszawie, jak i organy II i I instancji, powinny niezwykle wnikliwie ocenić, czy rzekome stwierdzone naruszenie nie mieści się w uprawnieniu udzielonym inną decyzją administracyjną. Sąd, a wcześniej organy, nie mogą tutaj działać w sposób dowolny oraz arbitralny. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz 189g § 1 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie przez WSA w Warszawie, że organy II i I instancji prawidłowo określiły okres trwania naruszenia, którego dopuściła spółka, podczas gdy Sąd nie wziął pod uwagę istotnej okoliczności wskazanej przez spółkę, tj. zawiadomienia Spółki z 8 listopada 2019 r. ("Zawiadomienie") o zaprzestaniu magazynowania kwestionowanej partii odpadów. Powoduje to, że okres trwania naruszania jest krótszy, niż przyjął to Sąd I instancji na podstawie błędnych ustaleń organów administracji publicznej. Prawidłowe ustalenie okresu trwania naruszenia ma istotne znaczenie dla strony postępowania, bowiem jest to jedna z przesłanek wpływająca na określenie wysokości administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto, prawidłowe ustalenie okresu trwania naruszenia - określenia dnia, w którym doszło do zaprzestania naruszenia - pozwala na ustalenie momentu wystąpienia przedawnienia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Kwestie te mają kluczowe znaczenie procesowe dla spółki. Z tego też względu precyzyjne określenie okresu trwania naruszenia jest niezwykle istotne i ma istotny wpływ na wynik sprawy. Mając zaś na uwadze zawiadomienie i brak odniesienia się do niego przez WSA w Warszawie, a wcześniej organy administracji, w sprawie nie doszło w sposób niebudzący wątpliwości do określania okresu trwania naruszenia, jakiego miała się dopuścić spółka. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie przez WSA w Warszawie, że kopia protokołu kontroli nr [...] (dalej "protokół") znajdująca się w aktach sprawy jest wystarczająca do stwierdzenia naruszeń przez Spółkę, podczas gdy zarówno w toku postępowania sądowoadministracyjnego, jak i postępowania administracyjnego, dokumenty przedkładane do akt sprawy powinny być sporządzone w oryginale lub w formie uwierzytelnionego odpisu. Przedłożenie zwykłej kopii protokołu powoduje, że ten dokument nie posiada waloru dokumentu urzędowego, w tym nie korzysta z domniemań należnych dla dokumentów urzędowych. Powoduje to, że konfrontacja treści protokołu z innymi dokumentami urzędowymi występującymi w sprawie, w tym przede wszystkim pozwoleniem na zbieranie odpadów, sprawia, że nie sposób przypisać spółce naruszenia obowiązków w zakresie przetwarzania odpadów. W tym zakresie dochodzi bowiem do porównania zwykłego dokumentu - dodać trzeba, że w niektórych orzeczeniach NSA kopia dokumentu nie może być w ogóle traktowana jako dowód w postępowaniu - z dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości. Oznacza to, że błędne jest przypisywanie spółce naruszenia wymogów w zakresie gromadzenia odpadów w ramach przetwarzania odpadów; 4) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie przez WSA w Warszawie uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom stawianym w tym przepisie z uwagi na ograniczenie się przez WSA w Warszawie wyłącznie do stwierdzenia, że podnoszony przez spółkę argument o zgodności prowadzenia magazynowania kwestionowanej partii odpadów z warunkami wynikającymi z posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów stoi w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Z uwagi na powyższe WSA w Warszawie w istocie pominął przy wydawaniu rozstrzygnięcia fakt, że sposób magazynowania odpadów przez spółkę był zgodny z warunkami określonymi dla zgromadzenia odpadów w ramach ich zbierania; powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wskutek nieuwzględnienia tego aspektu sprawy WSA w Warszawie nie ocenił w sposób wyczerpujący wszelkich okoliczności faktycznych wpływających na ocenę rozstrzygnięcia organów inspekcji ochrony środowiska, a w szczególności uznał za niezasadny zarzut naruszenia przez organy art. 195 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2012 o odpadach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587) w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 199 ustawy o odpadach i art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 i ust. 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie (brak zastosowania) polegające na nieuprawnionym przyjęciu przez WSA w Warszawie, w ślad za organami II i I instancji, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zmniejszenie wysokości wymiaru kary pieniężnej albo w ogóle odstąpienia od jej nałożenia i zastosowania pouczenia jako środka pozwalającego na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. WSA w Warszawie nie dostrzegł znikomej wagi naruszenia prawa, podczas gdy penalizowane działanie polegające na magazynowaniu odpadów luzem pozostawało zgodne z warunkami zezwolenia na zbieranie odpadów. Dodatkowo dokonane ustalenia faktyczne potwierdzają brak zagrożenia dla środowiska, choć - jak wskazał WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku - to skutkom naruszenia należało przyznać decydujące znaczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej : "p.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Podkreślić także należy, że skarga kasacyjna jest ściśle sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a sformalizowanie to związane jest ściśle z charakterem tego środka zaskarżenia. Skarga kasacyjna stanowi samodzielne pismo procesowe i sformalizowany środek zaskarżenia. W skardze kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika musi być precyzyjnie określona podstawa kasacyjna ze wskazaniem naruszonych przepisów prawa i sposobu ich naruszenia i w tak oznaczonych granicach sąd kasacyjny kontroluje zaskarżone orzeczenie. Kasacja nie ma za zadanie doprowadzić do ponownej kontroli aktu administracyjnego w jego całokształcie, lecz do weryfikacji przez Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowości wyroku sądowego I instancji i to tylko w zakresie ściśle wytyczonym przez kasatora, a określonym podstawami kasacyjnymi (art. 174 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2025 r., sygn. akt III FSK 1056/23 i z dnia 6 maja 2025 r., sygn. akt I OSK 1310/23). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wniesiona skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie w złożonej skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty oparte na obu podstawach tj. art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. w pierwszej kolejności ocenie należy podać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie może stanowić podstawę do oceny zasadności podniesionych zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W przeciwnym przypadku czynienie sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego jest co najmniej przedwczesne. Pierwszy z podniesionych zarzutów kasacyjnych dotyczący naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8 § 1 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie przez Sąd i instancji za organami II i I instancji, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów dotyczących zasad magazynowania odpadów przez skarżącego w ramach ich przetwarzania. Zdaniem skarżącej kasacyjnie wskazane w decyzji odpady o kodach 16 0213*, 16 02 14, 20 01 35* oraz 20 01 36* były magazynowane nie jako odpady w procesie przetwarzania, a jedynie w ramach ich zbierania. Zdaniem skarżącej decyzja Wojewody [...] z dnia 30 maja 2018 roku określa odmiennie warunki magazynowania wymienionych odpadów przyjętych do przetwarzania w ramach prowadzonej przez nią instalacji, a odmienne przyjętych do zbierania. Dokonując oceny tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z decyzją z dnia 30 maja 2018 roku skarżąca kasacyjnie otrzymała zezwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów w związku z prowadzonym zakładem przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W decyzji tej wskazano rodzaj i ilość odpadów jakie spółka mogła wykorzystać do przetwarzania w procesie odzysku polegającego na demontażu - określone w pkt. 4.1.1 decyzji. Natomiast odpady, które spółka mogła magazynować w ramach zbierania odpadów zostały określone w pkt. 5.1.1. Zarówno wśród odpadów przeznaczonych do przetwarzania jak i zbierania wymieniono odpady o kodach 16 02 13*, 16 02 14, 20 01 35* oraz 20 01 36*. Natomiast w punkcie 4.3. decyzji określono warunki w jakich mają być magazynowane odpady przeznaczone do przetwarzania. Z kolei w pkt. 5.1.2 oznaczono miejsce i sposób magazynowania odpadów przeznaczonych do zbierania, zgodnie z tym ostatnim odpady przeznaczone do zbierania miały być magazynowane selektywnie, w sposób bezpieczny do środowiska (w szczególności środowiska gruntowo- wodnego) z jednoczesnym spełnieniem dodatkowych warunków określonych do odpadów danego rodzaju. Natomiast sposób i miejsce magazynowania odpadów przeznaczonych do przetwarzania został opisany w 4.3. decyzji. W punkcie tym organ wskazał, że odpady te mają być magazynowane selektywnie, w wyznaczonych miejscach na terenie budynku hali, wiaty magazynowej lub utwardzonym placu magazynowym Zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (wyłącznie odpady inne niż niebezpieczne opisane w pkt 3.2). Odpady przeznaczone do przetwarzania miały być magazynowane w pojemnikach dostosowanych do rodzaju magazynowanego odpadu, na szczelnym i utwardzonym podłożu. Miejsca magazynowania odpadów miały być wyposażone w odpowiednie oświetlenie, niezbędny zapas sorbetów służących do likwidacji ewentualnych rozlewów ciekłych odpadów niebezpiecznych oraz niezbędny sprzęt gaśniczy. Porównując sposób magazynowania odpadów będących przedmiotem niniejszego postępowania (o kodach 16 02 13*, 16 02 14, 20 01 35* oraz 20 01 36*) przeznaczonych do przetwarzania oraz w ramach ich zbierania stwierdzić należy, że w sposób istotny się różnią. Należy jednocześnie podkreślić, iż nie jest usprawiedliwione twierdzenie skarżącej kasacyjnie spółki, że decyzja Wojewody [...] z dnia 30 maja 2018 roku zezwalała na ich magazynowanie w ramach procesu zbierania luzem. Sposób ich magazynowania w ramach tego procesu został uszczegółowionych w pkt 5.1.2. poz. 44, poz. 45, poz. 92 i poz. 93. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że istotnym do przyjęcia w jaki sposób miały być magazynowane wskazane odpady o kodach 16 0213*, 16 02 14, 20 01 35* oraz 20 01 36* było ustalenie czy były one magazynowane w ramach procesu przetwarzania czy też w ramach pozwolenia na ich zbieranie. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji przyjął za organem zarówno I jaki II instancji, że były one magazynowane w ramach procesu przetwarzania. Wynika to w szczególności z ustaleń poczynionych przez inspektorów WIOS w [...] w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 22 października 2019 roku w obecności pracownika zakładu – kierownika do spraw organizacyjnych [...] Sp. z o.o., a które zostały przedstawione w sporządzonym z tej czynności protokole. Opisano w nim nie tylko sposób magazynowania wskazanych rodzajów odpadów, ale także odnotowano, że odpady o kodach 20 01 36 i 16 02 14 były przewożone ładowarką do taśmociągu prowadzącego na hale przetwarzania. Wśród tych odpadów inspektorzy stwierdzili także odpady niebezpieczne w postaci kineskopów, odbiorników TV, lamp wyładowczych. Natomiast odnośnie do odpadów o kodach 16 02 13* i 20 01 35* (zużyty sprzęt niebezpieczny, monitory, telewizory) wskazano, że są one magazynowane luzem na dwóch pryzmach, z których tylko jedna z ich była częściowo zabezpieczona przez oddziaływaniem czynników atmosferycznych poprzez częściowe przykrycie brezentem. Nie były zabezpieczone przed przedostawaniem się odcieków do kanalizacji. Urządzenia te były w bardzo złym stanie technicznym, zdekompletowane, zniszczone, część z nich była pozbawiona kluczowych elementów. Powyższe ustalenia znalazły także potwierdzenie w sporządzonej dokumentacji fotograficznej oraz w sporządzonym z przeprowadzonej w okresie od 22 października 2019 roku do 18 grudnia 2019 roku kontroli protokole. Nadto sama skarżąca kasacyjnie w piśmie adresowanym do organu zawierającym uwagi do sporządzonego z kontroli protokołu opisując stan odpadów o kodach 16 0213* i 20 01 35* i okoliczności w jakich one się znalazły na jej zakładzie potwierdziła, że zostały one "skierowane na linię przetwarzania". Tym samym postępowanie wyjaśniające organy w tym zakresie przeprowadziły z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., a znajdującej rozwinięcie w art. 77 § 1 k.p.a. Przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada zasadzie swobody oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. Dokonując oceny, że wskazane odpady były magazynowane w ramach procesu przetwarzania, a nie jak podnosi skarżąca organy uwzględniły cały wyżej wymieniony zgromadzony materiał dowodowy. Nadmienić należy, że skarżąca kasacyjnie w ramach tego zarzutu nie przedstawiła innych dowodów pozwalających poczynić odmienne istotne w tym zakresie do rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne, czy też chociażby podważyć przedstawioną przez organy, a zaakceptowaną przez Sąd I instancji ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Swoje twierdzenia opiera między innymi na podważeniu swojego stanowiska co do procesu w ramach jakiego były magazynowane odpady reprezentowanego nie tylko w trakcie kontroli, ale także w piśmie jakie skierowała do organów po otrzymaniu sporządzonego z przeprowadzonej kontroli protokołu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej dotycząca podlegającego ocenie zarzutu stanowi li tylko polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów, nie mogącą z przyczyn wyżej wymienionych odnieść zamierzonego przez skarżącą kasacyjnie skutku. Zgodzić oczywiście należy się z ogólnymi stwierdzeniami, podniesionymi w ramach tego zarzutu, że postanowienia decyzji Wojewody [...] z dnia 18 grudnia 2018 roku z uwagi na fakt, że jest to decyzja ostateczna nadal wiążą nie tylko podmiot będący jej adresatem – w niniejszej sprawie skarżącą, ale także organy dokonujące kontroli przestrzegania ich. Strona jednak nie może dowolnie przyjmować w zależności od swoich potrzeb czy dane odpady były magazynowane w ramach ich zbierania czy też przetwarzania. O tym decydują już obiektywne okoliczności związane z daną sprawą. W niniejszej sprawie okoliczności te przemawiają jak zasadnie uznały organy za przyjęciem, że odpady o kodach 16 0213*, 16 02 14, 20 01 35* oraz 20 01 36* były magazynowane w ramach przeprowadzonego przez spółkę procesu przetwarzania, a zatem winny być magazynowane w miejscu i sposób wskazany dla tego procesu, z którego to obowiązku spółka się nie wywiązała. Drugi z podniesionych zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania dotyczy także naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 189g § 1 k.p.a. w zakresie ustalenia okresu trwania naruszenia warunków gospodarowania odpadami w sposób niezgodny z posiadanym zezwoleniem. Ma to zdaniem skarżącej kluczowe znaczenie z uwagi na ustalenia przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określonego w art. 189g § 1 k.p.a. wynoszącego 5 lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia. Nadto zdaniem skarżącej, co zostało już podniesione w uzasadnieniu tegoż zarzutu, ma to wpływ na wymiar samej kary pieniężnej. Zdaniem skarżącej naruszenie ustało z dniem 8 listopada 2019 roku, kiedy to skarżąca pismem zatytułowanym "zawiadomienie" poinformowała organ o usunięciu naruszeń. Brak jest jej zdaniem podstaw, aby za datę tą przyjąć, czy to datę końcowa kontroli czyli 18 grudzień 2019 rok, czy też datę przeprowadzenia ponownych oględzin stwierdzających taki skutek przeprowadzonych przez organ w dniu 18 sierpnia 2020 roku. W kontekście przedawnienia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej ustalenie daty ustania naruszenia praw ma istotne znaczenie. Zgodnie bowiem z art. 189g § 1 k.p.a. administracyjna kara pieniężna nie może być nałożona, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia naruszenia prawa lub wystąpienia skutków naruszenia prawa. Podzielić jednocześnie należy stanowisko zaprezentowane także w skardze kasacyjnej, że w przypadku gdy naruszenie prawa trwa przez pewien okres, to termin 5 lat rozpoczyna swój bieg od daty ustania naruszenia. Przy ocenie niniejszego zarzutu należy także uwzględnić, że decyzja przez organ I instancji została wydana w dniu 14 października 2020 roku, a decyzja organu II instancji w dniu 25 sierpnia 2025 roku. Gdyby zatem przyjąć za początek biegu terminu przedawnienia o którym mowa w art. 189g § 1 k.p.a. tak jak sugeruje skarżąca kasacyjnie datę 8 listopada 2019 rok, kiedy to ustało je zdaniem naruszenie prawa w zakresie gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem to okres 5 letni upływa z dniem 8 listopada 2024 rok (ostatni dzień terminu). Dokonując analizy przepisów zawartych w Dziale IVa k.p.a. a w szczególności przepisu art. 189h § 4 k.p.a. stanowiącego kiedy nie rozpoczyna się bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, a rozpoczęty ulega zawieszeniu stwierdzić należy, że ustawodawca nie wiąże żadnego skutku prawnego związanego z przerwaniem biegu przedawnienia z wydaniem i doręczeniem decyzji przez organ I instancji. Powyższe czynności nie wpływają na bieg terminu przedawnienia. Przez nałożenie kary należy rozumieć wydanie decyzji ostatecznej i prawomocnej. Prawomocne orzeczenia sądu administracyjnego oddalające skargę na decyzję o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej, powoduje prawomocność zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy uwzględnić treść art. 189h § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zwieszeniu z dniem wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej. Zatem ustawodawca wiąże skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia dopiero z aktem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji, nie zaś z wniesieniem odwołania od decyzji organu I instancji. W niniejszej sprawie doręczenie skarżącej kasacyjnie decyzji organu II instancji jak i wniesienie skargi na nią do sądu administracyjnego nastąpiło przed upływem okresu 5 lat. Zatem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przedawnieniem nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i to niezależnie jaką przyjmiemy datę ustania naruszenia. O dacie ustania naruszenia prawa, a w konsekwencji okresie jego trwania decyduje faktyczne ustanie tego naruszenia i podlega indywidualnej ocenie w każdej sprawie. Wymaga do przeprowadzenia przez organ określonych czynności wyjaśniających, czy też przedstawienie przez samą stronę dowodów wykazujących ustanie takiego naruszenia. Odnośnie ustalenia przez organy okresu w jakim skarżąca gospodarowała odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem i wpływu tego okresu na wymiar kary, w tym możliwości zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 i ust. 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wypowie się przy ocenie zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 190 i art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach oraz art. 189f § 1 pkt 1 i ust. 2 k.p.a. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i art. 76 § 1 k.p.a., których naruszenie skarżąca kasacyjnie upatruje w nieuprawnionym przyjęciu przez Sąd I instancji, że kopia protokołu kontroli znajdująca się w aktach sprawy jest wystarczająca do stwierdzenia naruszeń przez spółkę, podczas gdy zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego powinny być dołączane w oryginale lub w formie uwierzytelnionego odpisu. Skoro powołany protokół z kontroli w żadnej z tych form nie został dołączony do akt sprawy zatem nie korzysta on z waloru dokumentu urzędowego i nie korzysta z domniemań należnych dokumentom urzędowym. Zgodzić się należy z stwierdzeniem skarżącej, co już zostało w niniejszym uzasadnieniu opisane, że wspomniany protokół z kontroli przeprowadzonej w okresie od 22 października 2019 roku do 18 grudnia 2019 roku został złożony w formie kopi, a jego oryginał znajduje się w aktach sprawy dotyczącej wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej za dokonanie wysyłki odpadów do Czech bez dokonania zgłoszenia. Naruszenia, w oparciu o które wymierzono administracyjną karę pieniężną w niniejszej sprawie oraz za dokonanie wysyłki odpadów do Czech bez wymaganego zezwolenia, zostały ustalone w trakcie tej samej kontroli. W myśl art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Kserokopie, a także kserokopie, które zostały uwierzytelnione mogą być dowodem w sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że podstawą ustaleń faktycznych zgodnie z art. 187 § 1 i art. 180 § 1 o.p. mogą być także odpisy, czy nawet kserokopie dokumentów, a także odpisy uwierzytelnione (wyrok NSA z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2105/08, LEX nr 596242, zapadły wprawdzie na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej, niemniej jednak na podstawie regulacji analogicznych do zastosowanych w niniejszej sprawie). Jednym ze środków dowodowych są dokumenty, przy czym w postępowaniu administracyjnym moc dowodową posiadają nie tylko oryginalne dokumenty, ale również ich uwierzytelnione odpisy. Należy przyjąć, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Niewłaściwe byłoby jednak wnioskowanie, że kserokopia dokumentu urzędowego, czy też ich kopie nie będące urzędowo poświadczone nie mogą być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Różnica w mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że taki dokument musi być oceniany w świetle całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1016/11, LEX nr 1244439). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykorzystanie zatem w sprawie kserokopii dokumentu w postaci protokołu kontroli było zgodne z prawem. Organy, a następnie Sąd I instancji poddał powyższy dowód ocenie, zgodnie z zasadą określoną w art. 80 k.p.a. Odniósł ustalenia wynikające z tego dowodu do ustaleń wynikających z pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym do protokołu z przeprowadzonych oględzin przez pracowników WIOŚ w [...], zgromadzonej dokumentacji fotograficznej jak i stanowiska skarżącej zawartego w piśmie złożonym przez nią po otrzymaniu protokołu, a w którym jak już wyżej wspominano potwierdziła ona, że wskazane odpady magazynowała w ramach procesu przetwarzania, a nie zbierania. Brak zatem jest okoliczności, które uzasadniałyby podważenie wartości dowodowej wskazanego protokołu. Brak jest także zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Podnosząc ten zarzut spółka twierdzi, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji narusza dyspozycję art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem Sąd nie wyjaśnił w sposób dostateczny dlaczego uznał, że podnoszony przez spółkę argument o zgodności prowadzenia magazynowania kwestionowanej partii odpadów z warunkami wynikającymi z posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów stoi w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zbyt lakonicznie odniósł się do okresu trwania naruszenia. Zarzut tak postawiony jest nietrafny. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa formalne wymogi uzasadnienia wyroku. Poprawnie sporządzone uzasadnienie wyroku ma składać się z elementów wskazanych w tym przepisie. Zatem naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy uzasadnienie nie ma tych elementów. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. nie może być podstawą do kwestionowania merytorycznej strony uzasadnienia wyroku. Tym bardziej nie może on stanowić uzasadnienia dla subiektywnie ujmowanych braków argumentacyjnych. W rozpoznawanej sprawie analiza treści uzasadnienia prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy wyjaśnił podstawę prawną nieuwzględnienia skargi. W kontekście tych uwag należy podkreślić, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określając wymogi formalne uzasadnienia wyroku nie formalizuje sposobu ich wypełnienia. Oznacza to, że przepis ten nie nakłada na autora uzasadnienia warunków formalnych, w jakich następuje spełnienie tych wymogów. Sposób realizacji tych warunków jest pozostawiony autorowi. Z treści kontrolowanego uzasadnienia wyroku wynika jednoznacznie, jakie były motywy leżące u podstaw przyjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazał dlaczego podzielił stanowisko organów dotyczące przyjęcia, że kwestionowane odpady w okresie objętym skargą były magazynowane w ramach prowadzonego procesu przetwarzania przez instalację należącą do spółki. Tym samym Sąd I instancji spełnił prawem nakazane warunki. Wobec powyższego rozpoznawany zarzut należało uznać za niezasadny. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 199 i art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 i ust. 2 k.p.a., których naruszenia skarżąca upatruje w nieuprawnionym przyjęciu przez Sąd i instancji, w ślad za organem I i II instancji, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zmniejszenie wysokości wymierzonej kary pieniężnej albo w ogóle odstąpienie od jej nałożenia i zastosowania pouczenia jako środka pozwalającego na spełnienie celów, dla których miała być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie z art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach wysokość kary, o której mowa w ust. 4 i 5, ustala się uwzględniając ilość i właściwości odpadów, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz przesłanki określone w art. 199. Natomiast przepis art. 199 powołanej ustawy nakazuje przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnić rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności wraz z skutkami tych naruszeń i wielkości zagrożenia. W przepisie art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach wyraźnie wskazano, że karę "wymierza się", a nie, że przedmiotową karę "można wymierzyć". Decyzja organów ochrony środowiska ma tu charakter decyzji związanej, a nie decyzji uznaniowej. Oznacza to, że jeżeli organ ochrony środowiska stwierdzi popełnienie deliktu administracyjnego w postaci gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, zobowiązany jest tę karę wymierzyć (por. np. wyrok NSA z 13 października 2017 r., II OSK 2509/16, CBOSA). Jak wskazał NSA w powołanym wyroku, podmiot naruszający posiadane zezwolenie winien się liczyć się z konsekwencjami takiego działania - w tym również z możliwością nałożenia na niego kary w wysokości określonej przepisami, zwłaszcza, że kara ta ma charakter środka prewencyjnego, a więc co do zasady zapobiegającego naruszeniom w zakresie gospodarowania odpadami w celu ochrony środowiska naturalnego. Uchodzi uwadze skarżącej, że odpowiedzialność administracyjna przewidziana w art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach ma charakter odpowiedzialności obiektywnej, niezależnej od winy podmiotu posiadającego pozwolenie na gospodarowanie odpadami. Orzekające w sprawie organy nie naruszyły również zasad wymiaru kary, określonych w art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem, wysokość kary, o której mowa w ust. 5, oblicza się, uwzględniając w szczególności ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy. Naruszenie jak wynika z akt sprawy dotyczy 125 Mg odpadów. W tej ilości znajdowały się także odpady niebezpieczne. Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji, podzielając stanowisko organów, może to co najmniej stanowić potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi czy też dla środowiska, ze względu na obecność substancji niebezpiecznych, które te odpady zawierały. Odpady te były magazynowane w sposób niezabezpieczony przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych i przedostawaniem się odcieków substancji niebezpiecznych ze zgromadzonych odpadów do środowiska gruntowo- wodnego oraz kanalizacji. Nie może skutkować podważeniem wysokości wymierzonej kary pieniężnej brak ze strony organów dokładnego ustalenia okresu występowania naruszeń, a w szczególności jego daty końcowej. Nie może bowiem jednocześnie ujść uwadze, że skarżącej wymierzono karę pieniężną w wysokości 20.000 zł, a więc zbliżonej do dolnej granicy wynoszącej 1.000 zł podczas gdy górna granica została określona na 1.000.000 zł. Równocześnie należy mieć na uwadze, że wymierzona skarżącej kara winna być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (art. 36 ust. 2 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów, Dz.U.UE.L.2008.312.3). Kryteriów tych nie spełniłoby ewentualne wymierzę spółce kary niższej, a tym bardziej odstąpienie od tej kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Zasadnie stwierdził organ wydający zaskarżoną decyzję, a Sąd I instancji trafnie podzielił tą ocenę, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w powołanym wyżej przepisie, umożliwiające odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem nie można uznać za znikome naruszenie prawa, zwłaszcza z uwagi na charakter odpadów, których dotyczyło naruszenie oraz znaczny rozmiar prowadzonej działalności. Znikomości nie można również, jak zasadnie podkreślił organ, rozpatrywać porównując masę odpadów, z którymi związane jest naruszenie do ogólnej masy wskazanej w decyzji. Przyjęcie takiej argumentacji prowadziłoby do przyzwolenia na działania sprzeczne z przyjętymi normami, usprawiedliwiając je w oparciu o matematyczne porównanie bez uwzględnienia zagrożeń czy skutków mogących wystąpić w związku z popełnieniem naruszenia. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji naruszenie w niniejszej sprawie dotyczyło odpadów niebezpiecznych, które w sposób należyty zgodnie z warunkami określonymi w decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia nie były zabezpieczone przed warunkami atmosferycznymi mogącymi spowodować przenikanie szkodliwych związków do gleby i wód czy też przedostania się do kanalizacji. Stwierdzone naruszenia mogły stanowić potencjalne zagrożenie do takich istotnych dóbr prawem chronionych jak życie i zdrowie ludzi oraz środowisko. Należy uwzględnić, że stwierdzone naruszenia dotyczyły masy 125 Mg odpadów, w tym niebezpiecznych. Nie można również pomijać faktu, że skarżąca jest podmiotem zawodowo trudniącym się gospodarką odpadami, a tym samym winna dochować szczególnej staranności w podejmowaniu na bieżąco działań mających na celu realizację warunków gospodarowania odpadami określonymi w zezwoleniu. Dokonując zatem wyważenia rożnych wartości zgodzić się należy ze stanowiskiem, że prewencyjny charakter administracyjnej kary pieniężnej w obszarze gospodarowania odpadami przemawia za odmową zastosowania w niniejszej sprawie instytucji określonej w art. 189f § 1 k.p.a. Również uwzględniając wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, wyżej już opisane, nie ma podstaw do przyjęcia, że poprzestanie na pouczeniu pozwoliłoby na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Podkreślić jednocześnie należy, że okres w jakim skarżąca usunęła stwierdzone naruszenia (do 8 listopada 2019 roku, o czym poinformowała w formie pisemnej organ) został w sposób należyty uwzględniony przy określeniu samej wysokości wymierzonej kary pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną.