III OSK 238/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Ewa Kwiecińska sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 668/21 w sprawie ze skargi M. J. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 668/21, oddalił skargę M. J. (dalej: skarżący) na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Podał, że pismem z dnia 22 czerwca 2021 r. przesłanym do Prezesa SO w Warszawie drogą elektroniczną wniósł o ujawnienie informacji publicznych niezbędnych do sporządzenia krytyki prasowej albowiem według wiedzy uzyskanej w drodze działalności dziennikarskiej skarżący posiadł informacje, iż skutkiem nielegalnych działań Policji w dniu 16 maja 2020 r. (pacyfikacja tzw. [...] jest kilkaset pozwów o odszkodowanie i zadośćuczynienie na łączną kwota ponad 1.000.000 złotych. Wyjaśnił, że wniosek z 9 czerwca 2021 r. i pismo z 22 czerwca 2021 r. były uzasadnione zamiarem zweryfikowania wyżej opisanych okoliczności oraz kosztów jakie być może będą musiały być opłacone ze środków publicznych. Wskazał, że pod pozorem rzekomego udzielenia odpowiedzi Prezes SO w Warszawie odmówił ujawnienia informacji. Pomimo upływu terminu ustawowego danych nie przedstawiono. Wobec powyższego wnosił: o zobowiązanie strony do ujawnienia informacji publicznej w terminie 14 dni, stwierdzenie bezczynności zobowiązanego w ujawnieniu informacji publicznej, oraz o zasądzenie od zobowiązanego na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę na bezczynność Prezes SO w Warszawie wnosił o jej oddalenie. Jak wynika z akt sprawy, Prezes SO w Warszawie pismem z dnia 18 czerwca 2021 r. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi, wskazując, iż wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 marca 2021 r. wydany przez sędziego SSO Wojciecha Małka, stanowiący załącznik do wniosku jest nieprawomocny. W odniesieniu do żądania udostępnienia informacji w zakresie liczby toczących się w latach 2020-2021 postępowań o odszkodowanie za bezzasadne zatrzymanie w dniu 16 maja 2020 r. - w związku z protestem przedsiębiorców, jaka jest łączna wartość roszczeń za bezzasadne zatrzymanie w dniu 16 maja 2020 r. oraz informacji czy zapadło więcej orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie odszkodowania za bezzasadne zatrzymanie w dniu 16 maja 2020 r. w związku z protestem przedsiębiorców, Prezes SO w Warszawie poinformował, iż nie dysponuje gotową informacją stanowiącą odpowiedź na żądanie udostępnienia wnioskowanych informacji. Ponadto wyjaśnił, iż system biurowości elektronicznej Sądu Okręgowego w Warszawie nie umożliwia automatycznego wyodrębnienia wnioskowanych informacji zgodnych z przedmiotem wniosku, biorąc zaś pod uwagę, iż w okresie od 16 maja 2020 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, wpłynęło 61 spraw w przedmiocie odszkodowania za niesłuszne skazanie, ukaranie, aresztowanie, zatrzymanie, w celu wyodrębnienia wnioskowanych informacji w zakresie liczby toczących się w latach 2020 - 2021 postępowań o odszkodowanie za bezzasadne zatrzymanie w dniu 16 maja 2020 r. w związku z protestem przedsiębiorców; łącznej wartości roszczeń z tytułu bezzasadnego zatrzymania w dniu 16 maja 2020 r. oraz informacji czy zapadło więcej orzeczeń Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie odszkodowania za bezzasadne zatrzymanie w dniu 16 maja 2020, konieczne byłoby: (1) przejrzenie wszystkich spraw jakie wpłynęły w okresie od dnia 16 maja 2020 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, tj. 61 spraw, celem wyodrębnienia tych, w których wpłynął wniosek o niesłuszne zatrzymanie, (2) ponownej weryfikacji, by wyodrębnić te sprawy, w których wniosek dotyczył niesłusznego zatrzymania w dniu 16 maja 2020 r. w związku z protestem przedsiębiorców oraz wskazanie wnioskowanej kwoty zadośćuczynienia w każdej sprawie a następnie wskazanie łącznej wartości wnioskowanego zadośćuczynienia. Dodatkowo, jak podał Prezes SO w Warszawie, w przypadku spraw, w których na dzień udzielenia odpowiedzi nie zapadło orzeczenie tutejszego Sądu, w celu wyodrębnienia spraw, w których wpłynął wniosek o niesłuszne zatrzymanie w dniu 16 maja 2020 r., konieczne byłoby ustalenie powyższego na podstawie akt sprawy, tym samym wiązałoby się to z koniecznością zamówienia akt z Wydziałów Karnych tutejszego Sądu oraz ich weryfikacji pod kątem wnioskowanych informacji. Podniósł, że przygotowanie żądanej informacji wymagałoby zaangażowania nie tylko pracowników zajmujących się udzielaniem informacji publicznej, ale również pracowników wydziałów karnych, co znacząco zakłóciłoby wykonywanie bieżących obowiązków służbowych. Wobec faktu, iż wniosek jest w istocie żądaniem udostępnienia informacji przetworzonej, wnioskodawca na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., został wezwany do wykazania, w jakim zakresie uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Poinformowano również wnioskodawcę, że w przypadku niewykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, zostanie wydana decyzja odmowna (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Pismem z dnia 22 czerwca 2021 r. wezwano skarżącego do podpisania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Prezes SO w Warszawie pismem z dnia 6 lipca 2021 r. poinformował skarżącego, że jego wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Jednocześnie wskazał, że nie jest dysponentem wnioskowanych informacji, dotyczących sądów rejonowych z siedzibą w Warszawie w okręgu SO w Warszawie. Uznał wobec powyższego, że z przedmiotowym wnioskiem należy zwrócić się bezpośrednio do poszczególnych sądów rejonowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji zauważył, że Prezes SO w Warszawie, w związku z koniecznością wydania decyzji odmownej wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie własnoręcznego podpisu/kwalifikowanego podpisu elektronicznego/podpisu potwierdzonego profilem zaufanym e-PUAP wraz ze wskazaniem adresu korespondencyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku w tym zakresie bez rozpoznania. Dnia 28 czerwca 2021 r. do SO w Warszawie, wpłynęła korespondencja nadana przez [...] Sp. z o.o., w L., w której to znajdowało się pismo [...] z siedzibą w L., stanowiące wniosek złożony w trybie dostępu do informacji publicznej, opatrzony parafą skarżącego, zawierający żądanie udostępnienia informacji w opisanym wyżej zakresie. Pismem z dnia 6 lipca 2021 r. Prezes SO w Warszawie, wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku, - pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Poinformował również, iż podania wnoszone w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego powinny zawierać własnoręczny podpis (m.in. wyrok WSA z dnia 11 marca 2020 r., II SA/Gd 720/19, CBOSA; wyrok WSA z dnia 23 stycznia 2020 r., II SA/Wr 648/19, CBOSA), zaś na podpis wnoszącego, który jest osobą fizyczną, składa się jego imię i nazwisko. Podpisem nie jest natomiast parafa stanowiąca znak graficzny w postaci inicjałów składającego (uchwała SN z dnia 30 grudnia 1993 r., III CZP 146/93, OSNC 1994, nr 5, poz. 94) lub skrót podpisu (wyrok SN z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, LEX nr 334985). Jednocześnie organ obowiązany wskazał, iż nie dysponuje wnioskowanymi danymi, dotyczącymi sądów rejonowych z siedzibą w Warszawie w okręgu Sądu Okręgowego w Warszawie. W związku z tym w celu ich pozyskania należy zwrócić się do poszczególnych sądów rejonowych. Zdaniem WSA w Warszawie, w tym stanie faktycznym konieczne jest rozważenie czy wobec nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych wniosku, Prezes SO w Warszawie zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, Prezes SO w Warszawie w związku z koniecznością wydania decyzji odmownej (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p) w zakresie liczby roszczeń o niesłuszne zatrzymanie w dniu 16 maja 2020 r. oraz wskazanie łącznej wartości tych roszczeń, na podstawie art. 64 ust. 2 k.p.a. wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie własnoręcznego podpisu/ kwalifikowanego podpisu elektronicznego/podpisu potwierdzonego profilem zaufanym e-PUAP wraz ze wskazaniem adresu korespondencyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku w tym zakresie bez rozpoznania. Pismem z dnia 6 lipca 2021 r. Prezes SO w Warszawie, wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku, zawierającego żądanie udostępnienia ww. informacji, pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. W ocenie WSA w Warszawie, w przypadku składania pisma drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP podpisywanego profilem zaufanym każdy plik stanowiący załącznik do tego pisma powinien być odrębnie podpisany. Kwestia ta była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 6 grudnia 2021 r., I FPS 2/21, a jak w niej wyjaśniono: "zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b P.p.s.a., skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym." Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wobec nieusunięcia przez skarżącego braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie mógł on otrzymać dalszego biegu, a w związku z tym Prezes SO w Warszawie nie pozostawał w bezczynności w zakresie jego rozpoznania. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: 1) art. 6 Kodeksu cywilnego w ten sposób, iż orzeczenie oparto z pominięciem pisma z dnia 22 czerwca 2022 r. doręczonego za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz poprzez uznanie, iż złożenia pisma z dnia 22 czerwca 2022r. doręczonego za pośrednictwem Poczty Polskiej nie stanowiło uzupełnienia braku formalnego pisma z dnia 9 czerwca 2021 r.; 2) art. 78 § 1 Kodeksu cywilnego poprzez pomięcie, a to poprzez uznanie, iż złożenia pisma z dnia 22 czerwca 2022 r., doręczonego za pośrednictwem Poczty Polskiej nie stanowiło uzupełnienia braku formalnego pisma z dnia 9 czerwca 2021 r. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o wyznaczenie elektronicznej rozprawy przed NSA i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, także zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa prawnego, wpisu oraz stawiennictwa na rozprawie według klucza 350 km x 2 strony x 0,8358 zł/km co stanowi 585 zł za każdą rozprawę przed NSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 ). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 P.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14, LEX nr 1658243). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 § 1 P.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 P.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy przy tym wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 września 2006 r., SK 63/05, orzekając o zgodności art. 174, art. 183 § 1, art. 184 P.p.s.a. z wymienionymi przepisami Konstytucji RP, nie zakwestionował konstytucyjności przyjętego modelu skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 P.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11, LEX nr 1218340). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2007 r., I FSK sygn. akt: 1448/06, LEX nr 419045). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., II GSK 16/13, LEX nr 1551417; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13, LEX nr 1658172). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Określona w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano też wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sporządzanie skarg kasacyjnych zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z wymogami P.p.s.a. Przypomnienie powyższych uwag było w realiach niniejszej sprawy konieczne ze względu na konstrukcję wniesionej skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została sporządzona niestarannie, a zwłaszcza nie sprecyzowano w niej podstaw kasacyjnych, o jakich stanowi art. 174 P.p.s.a. ze wskazaniem, czy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną miało miejsce naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Skarga kasacyjna nie przyporządkowuje zarzutów do konkretnego punktu art. 174 P.p.s.a. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego brak ten nie uzasadnia wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), nie stanowi jednak wypełnienia koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika i w znacznym stopniu determinuje wynik kontroli instancyjnej. Oba zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane jako kwalifikowane naruszenie art. 6 oraz art. 78 § 1 k.c. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji pisma z dnia 22 czerwca 2022 r. i uznanie, że pismo to doręczone za pośrednictwem Poczty Polskiej nie stanowiło uzupełnienia braku formalnego pisma z dnia 9 czerwca 2021 r. Zarzuty te zostały wadliwie skonstruowane. Poza wskazaną wyżej kwestią niewypełnienia przez autora skargi kasacyjnej obowiązku oznaczenia podstaw kasacyjnych poprzez wskazanie konkretnego naruszenia, czy to z podstawy art. 174 pkt 1 P.p.s.a. jako naruszenia prawa materialnego czy z podstawy art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jako naruszenia przepisów procesowych, również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie wskazał, czy naruszenie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów k.c. dokonane zostało poprzez błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Uchybienie to ma istotne znaczenie w sprawie, bowiem każda z tych postaci naruszenia prawa podlega innemu reżimowi kontroli instancyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto podkreślić należy, że zarzuty te nie mieszczą się w żadnej z podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a., bowiem ani art. 6 k.c. dotyczący ciężaru udowodnienia faktu na gruncie prawa cywilnego, ani art. 78 § 1 k.c. dotyczący pisemnej formy czynności prawnej, nie mają zastosowania ani w postępowaniu administracyjnym, ani w sądowoadministracyjnym w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej nie dotyczą stosunków cywilnoprawnych między osobami fizycznymi i osobami prawnymi, tj. stosunków objętych regulacją Kodeksu cywilnego (art. 1 k.c.). Podkreślić należy, że Sąd I instancji nie stosował, ani też nie dokonywał wykładni art. 6 oraz art. 78 § 1 k.c., w związku z czym nie mógł powołanych przepisów naruszyć. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym w myśl art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia wyłącznie takich przepisów, które stosował lub miał zastosować Sąd (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2012 r., I OSK 1271/11 i przywołane w nim orzecznictwo). Ze wskazanych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.