III OSK 2733/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. i M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 562/24 w sprawie ze sprzeciwu J. B. i M. B. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 12 marca 2024 r., nr GL.RUZ.4217.7.2023.6.BS w przedmiocie nałożenia obowiązku przywrócenia do poprzedniej funkcji urządzenia wodnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. B. i M. B. solidarnie na rzecz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 562/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze sprzeciwu J. B. i M. B. (dalej także jako: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej także jako: "Organ", "Organ odwoławczy", "Dyrektor RZGW") z dnia 12 marca 2024 r., nr GL. RUZ.4217.7.2023.6.BS w przedmiocie nałożenia obowiązku przywrócenia do poprzedniej funkcji urządzenia wodnego: oddalił sprzeciw. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego, Dyrektor Zarządu decyzją z dnia 4 października 2023 r. nałożył na właścicieli urządzenia wodnego, tj. skarżących obowiązek likwidacji zarurowania rowu znajdującego się na działkach nr [...], [...], [...] i [...], obręb [...] poprzez przywrócenie do poprzedniej funkcji urządzenia wodnego w postaci rowu z uwagi na fakt wykonania przebudowy urządzenia bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego (punkt I sentencji decyzji). W decyzji ustalono warunki wykonania orzeczonego obowiązku oraz ustalono termin wykonania obowiązku (punkt II i III sentencji decyzji). Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 190 ust. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 z późn. zm.; dalej "p.w.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Organ pierwszej instancji przedstawił chronologicznie przebieg i czynności postępowania administracyjnego. Następnie wskazał, że w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiono dokumentów potwierdzających istnienie zarurowania rowu przed rokiem 1974. Pomimo przedstawionych dokumentów oraz dowodów Skarżący nie wykazali, za zarurowanie rowu istniało z chwilą nabycia działek nr [...], [...], [...] i [...]. Brak jest także jakichkolwiek dokumentów potwierdzających istnienie zarurowania rowu przed 1996 rokiem. Organ pierwszej instancji nałożył obowiązek likwidacji zarurowania rowu bazując na mapach dostępnych na stronie earth.google.com oraz na protokole kontroli nr 34/2021. Skarżący nie skorzystali przy tym z możliwości legalizacji urządzenia w trybie art. 190 ust. 1 p.w. Skarżący złożyli odwołanie od ww. decyzji. Decyzją z dnia 12 marca 2024 r. numer GL.RUZ.4217.7.2023.6.BS Dyrektor RZGW uchylił w całości decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] (dalej także jako: "Organ pierwszej instancji") z dnia 4 października 2023 r. numer GL.ZUZ. 1.4217.1.5.2022.KBK w przedmiocie nałożenia obowiązku przywrócenia do poprzedniej funkcji urządzenia wodnego. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy przedstawił chronologiczne i szczegółowo przebieg postępowania administracyjnego oraz przytoczył regulacje prawne mające zastosowanie w sprawie. Wyjaśnił, że uchylenie decyzji spowodowane jest stwierdzonymi uchybieniami proceduralnymi dotyczącymi postępowania wyjaśniającego i zebrania materiału dowodowego. Dyrektor Regionalny wskazał, że zastosowanie 190 ust. 13 p.w. (w sentencji decyzji Organ pierwszej instancji błędnie wskazał na art. 190 ust. 14 p.w.) wymaga ustalenia, czy wykonanie konkretnego urządzenia wodnego wymagało zgody wodnoprawnej, czyli uzyskania pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia wodnoprawnego, a to z kolei zależy od tego, kiedy urządzenie zostało zrealizowane, gdyż na przestrzeni lat przepisy prawa przewidywały różne regulacje w tym zakresie. W toku prowadzonego postępowania Skarżący podnosili, że zarurowania rowu dokonano w 1996 r., w czasie gdy właścicielem nieruchomości była Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa, po interwencji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w wyniku zanieczyszczenia wód pochodzących ze zgromadzonych w sąsiedztwie odpadów. Jednak nie przedstawili oni żadnych dokumentów potwierdzających to stanowisko, a jedynie informację o przebiegu i stanie technicznym zarurowania po 1982 r. przedstawioną przez pracownika zakładu prowadzącego działalność na terenie tych nieruchomości, a także informację o zakresie wykonywania przez spółkę wodną prac utrzymaniowych urządzeń melioracyjnych. Z kolei Organ pierwszej instancji swoje stanowisko w sprawie czasu dokonania zarurowania rowu, a co za tym idzie ustalenia, czy wymagało ono uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, oparł jedynie na przekazanych wraz z pismem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z 17 stycznia 2022 r. wycinkach zdjęć lotniczych z portalu Google Earth. Zdaniem Organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje czasu wykonania spornego orurowania rowu, a co za tym idzie nie może być podstawą do nałożenia na Skarżących obowiązku jego likwidacji. Ponadto Dyrektor Zarządu nakładając obowiązek likwidacji wykonanego orurowania w decyzji powinien opisać szczegółowo jaki jego odcinek powinien zostać zlikwidowany i na czym ma polegać likwidacja. W konsekwencji zdaniem Dyrektora Regionalnego postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. w związku z art. 190 ust. 13 p.w. poprzez: - niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz brak oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego kiedy została wykonana przebudowa rowu i czy jej wykonanie wymagało uzyskania zgody wodnoprawnej; - brak szczegółowego określenia w sentencji decyzji warunków likwidacji, poprzez brak wskazania odcinka zarurowania rowu, który powinien zostać zlikwidowany, a także na czym ma polegać likwidacja; - nałożenie obowiązku przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego, co jest objęte ustaleniami art. 191 p.w., który nie był podstawą prowadzenia postępowania; - brak wyjaśnienia na jakiej podstawie ustalony został termin wykonania obowiązku likwidacji urządzenia. Ponadto w toku postępowania przez Organem pierwszej instancji doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie Skarżących o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie (w tym o nowym dowodzie w postaci pisma byłego pracownika zakładu z 23 września 2023 r.) oraz art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Wobec tego Organ odwoławczy uznał za konieczne: - zgromadzenie dowodów wskazujących kiedy wykonana została przebudowa rowu będąca przedmiotem postępowania, jakie przepisy prawa obowiązywały w tym czasie i czy jej wykonanie wymagało uzyskania zgody wodnoprawnej; - określenie w sentencji decyzji zakresu oraz warunków likwidacji, w tym wskazanie lokalizacji oraz długości odcinka zarurowania rowu, które powinno zostać zlikwidowane, a także na czym ma polegać likwidacja; - ustalenie terminu wykonania likwidacji zarurowania w sposób zapewniający jego dotrzymanie przez Skarżących; - umożliwienie Skarżącym czynny udział w postępowaniu; - uzasadnienie decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Organu odwoławczego konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W sprawie nie jest możliwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż wymagałoby to od Organu odwoławczego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, co naruszałoby zasadę dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. Od decyzji Dyrektora RZGW skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli w ustawowym terminie sprzeciw. W sprzeciwie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o wyznaczenie rozprawy celem rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na sprzeciw Dyrektor RZGW wniósł o jego oddalenie, wskazując ponownie na argumenty uzasadniające uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 562/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach: oddalił sprzeciw. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne oddalenie sprzeciwu, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powinien zastosować art. 151a § 1 k.p.a. i uchylić zaskarżoną decyzję II instancji jako naruszającą art. 138 § 2 k.p.a., z uwagi na fakt, że organ odwoławczy w sposób nieuzasadniony przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na jej merytoryczne rozstrzygnięcie, tj. uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie przez organ odwoławczy co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania. Wskazując na ww. zarzuty kasacyjnie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz w oparciu o przepis art. 203 p.p.s.a. także o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, wraz z kosztami uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem podniesione w niej zarzuty wraz z zawartą w uzasadnieniu argumentacją nie podważają mimo wszystko prawidłowości kontroli decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], jaką przeprowadził Sąd I instancji, skutkiem której było oddalenie sprzeciwu. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a., tj.: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Podkreślenia wymaga, że zaskarżony wyrok został wydany w wyniku rozpoznania przez sąd pierwszej instancji sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Charakter i zakres zaskarżonej decyzji, tj. decyzji kasatoryjnej, powoduje, że przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie są kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, ale wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym tego rodzaju decyzji. Zgodnie bowiem z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl natomiast art. 64e p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Innymi słowy ocena sądu pierwszej instancji sprowadza się wyłącznie do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Sąd I instancji kontrolując taką decyzję nie ma podstaw do wyrażania oceny prawnej w zakresie szerszym niż odnoszącym się do przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca do organu I instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. Zasadniczo więc, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane (por. wyroki NSA: z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2045/18; z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 4191/18 – publik. CBOSA). W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Nadto zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego, które winny przeprowadzić organy administracji wyznaczają przepisy prawa materialnego mogące znaleźć zastosowanie w danej sprawie. Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z przepisu tego wynika, że wydanie decyzji kasacyjnej połączonej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek, które powinny znaleźć potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Po pierwsze, organ odwoławczy jest zobowiązany wykazać, że postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja, było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie – niezbędnym jest wykazanie istnienia niewyjaśnionego przez organ I instancji zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dodać także należy, że decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] prawidłowo wydał decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, z uwagi na fakt, że podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi WSA w Gliwicach nie są trafne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie wskazuje się, że art. 151 p.p.s.a. należy do grupy przepisów wynikowych i warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia bądź niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Trzeba zatem zaakcentować, że art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Podmiot skarżący kasacyjnie chcąc powołać się w zarzucie naruszenia przepisów postępowania na uchybienie art. 151 p.p.s.a. zobowiązany jest powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu procesowego skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1149/16, wyrok NSA z 9 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 2149/16). Sąd jest zatem zobowiązany do oddalenia skargi, jeśli z przeprowadzonego postępowania rozpoznawczego wynika, że kontrolowana decyzja została podjęta bez naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, względnie gdy stwierdzone uchybienia nie dają podstaw do uwzględnienia skargi. NSA nie może zatem zakwestionować wyroku oddalającego skargę jedynie z tej przyczyny, iż Sąd I instancji nie uwzględnił skargi, oceniając okoliczności sprawy w sposób dający podstawę do wyciągnięcia takich właśnie wniosków, ale inaczej niż chciał tego skarżący. Innymi słowy przepis ten może być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wydaje orzeczenie oddalające skargę, lub gdy Sąd, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. Tymczasem w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez ten Sąd normy prawnej. Podkreślenia wymaga również, iż w trybie omawianego przepisu nie jest możliwe kwestionowanie stanu faktycznego w sprawie, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ, do czego w istocie zmierza autor skargi kasacyjnej. Powyższe na zasadzie analogii odnosi się również do art. 151a § 2 p.p.s.a. Co więcej NSA nie może zakwestionować wyroku oddalającego sprzeciw jedynie z tej przyczyny, iż Sąd I instancji orzekł w dany sposób, oceniając okoliczności sprawy w sposób dający podstawę do wyciągnięcia takich właśnie wniosków, ale inaczej niż chciał tego skarżący (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2019 r., I OSK 2096/19, Legalis). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy za prawidłowy uznać należy wyrok Sądu I instancji, którym oddalił sprzeciw strony od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 12 marca 2024 r., uchylającej decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] z dnia 4 października 2023 r. i przekazując Organowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z treści uzasadnienia decyzji uchylającej, od której strona skarżąca wniosła sprzeciw wynikało, że Dyrektor RZGW uchylił w całości decyzję organu I instancji z uwagi na stwierdzone uchybienia proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego i zebrania materiału dowodowego. Ponadto w toku postępowania przez Organem pierwszej instancji doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie Skarżących o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył też dyspozycji przepisów art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w sposób wskazany w uzasadnieniu tej skargi. W kontrolowanym wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał przyczyny uznania za zasadną zaskarżonej sprzeciwem decyzji oraz powody stwierdzenia braku podstaw do przeprowadzenia przez tego organ uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Przepis art. 182 § 2a p.p.s.a. wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. W tej sytuacji skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, tym samym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.