III OSK 2783/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Wrocławia od punktu II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 137/24 w sprawie ze skargi Prezydenta Wrocławia na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr NK-N.4131.155.8.2022.GD1 w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia nr 6748/21 Prezydenta Wrocławia z dnia 31 grudnia 2021 r. zmieniającego zarządzenie nr 3858/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 137/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prezydenta Wrocławia na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 1 kwietnia 2022 r., nr NK-N.4131.155.8.2022.GD1, w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia nr 6748/21 Prezydenta Wrocławia z dnia 31 grudnia 2021 r. zmieniającego zarządzenie nr 3858/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze w części stwierdzającej nieważność postanowień § 1 pkt 1 zarządzenia nr 6748/21 Prezydenta Wrocławia z dnia 31 grudnia 2021 r. zmieniającego zarządzenie nr 3858/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia (pkt I), oddalił skargę w pozostałej części (pkt II), a także zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Prezydenta Wrocławia kwotę 780 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda Dolnośląski (dalej: "Wojewoda") rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 1 kwietnia 2022 r., nr NK-N.4131.155.8.2022.GD1, wydanym z powołaniem się na przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r. poz. 559 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o samorządzie gminnym"), stwierdził nieważność zarządzenia Prezydenta Wrocławia z dnia 31 grudnia 2021 r., nr 6748/21, zmieniającego zarządzenie Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 r., nr 3858/20 w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia (dalej: "zarządzenie nr 6748/21"). W ocenie Wojewody zarządzenie nr 6748/21 zostało wydane z istotnym naruszeniem art. 96 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2021 r. poz. 710 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami") w związku z porozumieniem zawartym pomiędzy Prezydentem Wrocławia a Wojewodą z dnia 5 września 2011 r. w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych zadań z zakresu właściwości Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: "Porozumienie z 2011 r."), polegającym na braku ustanowienia w strukturze Urzędu Miejskiego Wrocławia (dalej: "UMWr") wyodrębnionego stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków (dalej: "MKZ"). Jak wskazał Wojewoda, do dnia 31 grudnia 2021 r. w strukturze UMWr funkcjonowało wyodrębnione Biuro MKZ (§ 50 zarządzenia nr 3858/20), którym kierował MKZ (§ 31 ust. 1 pkt 8 zarządzenia nr 3858/20). Natomiast w następstwie zmian wprowadzonych zarządzeniem nr 6748/21 zrezygnowano z wyodrębnienia Biura MKZ w ramach UMWr, włączając jego zadania do Wydziału Architektury i Zabytków (nowe brzmienie § 25 ust. 1 zarządzenia nr 3858/20) oraz powierzając zadania MKZ Dyrektorowi Wydziału Architektury i Zabytków. Ustalono przy tym, że na mocy Porozumienia nr 2011 niektóre zadania Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: WKZ) powierzono Gminie Wrocław, która w swojej strukturze organizacyjnej posiadała wyspecjalizowaną komórkę zajmującą się sprawami ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, kierowaną przez MKZ. Późniejsze zmiany w regulaminie UMWr (zarządzenie nr 3858/20) uwzględniały regulację art. 96 ust. 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i w strukturach urzędu miejskiego było wyodrębnione stanowisko MKZ. Wprawdzie w dacie zawarcia porozumienia nr 2011 nie obowiązywał jeszcze przepis art. 96 ust. 2a ustawy o zabytkach (dodany z dniem 9 września 2017 r.), jednak zaskarżone zarządzenie wydane 31 grudnia 2021 r. winno już realizować zapisy ustawy o zabytkach. Zdaniem Wojewody za stwierdzeniem nieważności w całości zarządzenia nr 6748/21 przemawiał obszerny zakres dokonanych przez Prezydenta Wrocławia zmian w strukturze organizacyjnej UMWr oraz potrzeba zachowania spójności i integralności regulaminu, co z kolei uniemożliwiało stwierdzenie nieważności jego poszczególnych zapisów dotyczących zagadnień związanych z ochroną zabytków. Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Prezydent Wrocławia wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 września 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 507/22 oddalił skargę w całości. Od powyższego wyroku z dnia 29 września 2022 r. Prezydent Wrocławia wywiódł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") wyrokiem z dnia 27 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 107/23 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzając zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w tej sprawie zaistniała przesłanka istotnego naruszenia prawa w zakresie obejmującym § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 oraz § 2 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. zmieniającego zarządzenie nr 3858/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia i w tym zakresie skarga podlegała oddaleniu. Natomiast co do § 1 pkt 1 ww. zarządzenia, to ani organ nadzoru, ani Sąd I instancji w żadnym zakresie nie oceniali, aby także i ten przepis zawierał jakiekolwiek naruszenie prawa. Ma to istotne znaczenie w tej sprawie, ponieważ powołany § 1 pkt 1 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. reguluje katalog zadań Sekretarza Miasta Wrocławia i przepis ten nie ma związku z kształtowaniem pozycji w Urzędzie Miejskim Wrocławia Miejskiego Konserwatora Zabytków. Tym samym w zakresie § 1 pkt 1 ww. zarządzenia skarga kasacyjna była zasadna. W konkluzji NSA stwierdził, że Sąd I instancji nie dokonał kontroli całego zaskarżonego aktu nadzoru, ani też nie wyjaśnił podstawy prawnej unieważnienia § 1 pkt 1 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. Brak w tym zakresie zajęcia jakiegokolwiek stanowiska przez Sąd I instancji uzasadnia na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. 329, zwana dalej: "p.p.s.a.") uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie NSA wskazał, że ponownie rozpoznając przedmiotową skargę WSA powinien uwzględnić ocenę prawną oraz ma obowiązek dokonania kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego także w zakresie, w jakim organ nadzoru unieważnił § 1 pkt 1 tego zarządzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku z dnia 29 sierpnia 2024 r. uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie w zakresie wskazanym w punkcie I wyroku, to jest w odniesieniu do części zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającej nieważność postanowień § 1 pkt 1 zarządzenia nr 6748/21 Prezydenta Wrocławia z dnia 31 grudnia 2021 r. zmieniającego zarządzenie nr 3858/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że zasadniczym motywem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody stwierdzającego nieważność w całości zarządzenia 6748/21 było jego wydanie z istotnym naruszeniem art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z porozumieniem zawartym pomiędzy Wojewodą a Prezydentem o przekazaniu niektórych zadań z zakresu WKZ, bowiem w następstwie zaproponowanej aktualizacji regulaminu UMWr w strukturze urzędu miejskiego nie zostało wyodrębnione samoistne stanowisko MKZ. Wojewoda dokonując oceny spornego zarządzenia uznał, że z uwagi na wprowadzone nim daleko idące zmiany w strukturze organizacyjnej urzędu oraz potrzebę zachowania spójności i integralności regulaminu nie było możliwe stwierdzenie naruszenia prawa poszczególnych jego zapisów odnoszących się do zadań z obszaru ochrony zabytków i w związku z tym wystąpiły przesłanki do jego unieważnienia w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyraził zdecydowaną dezaprobatę dla powyższego stanowiska organu nadzoru, bowiem jak wynika z przeprowadzonej analizy treści § 1 pkt 1 zarządzenia 6748 oraz regulaminu UMWr (w szczególności § 15 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 3858/20), wspomniana regulacja w żadnym zakresie nie wpływa na funkcjonowanie MKZ w strukturach UMWr. Przepis ten dotyczy bowiem wyłącznie zadań sekretarza miasta, do kompetencji którego nie należą żadne zadania przypisane MKZ. Powyższej ocenie organu przeczy również fakt przypisania realizacji zadań z zakresu ochrony zabytków wyłącznie Wydziałowi Architektury i Zabytków (§ 25 ust. 1 pkt 4 lit. a zarządzenia nr 3858/20), nie zaś sekretariatowi urzędu, co bezspornie wynika z § 48 załącznika nr 3 do zarządzenia nr 3858/20, stanowiącego o zakresie działania poszczególnych komórek organizacyjnych urzędu. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ma rację Prezydent Wrocławia, kiedy wywodzi, że kwestie ochrony zabytków nie zostały uregulowane w żadnym innym miejscu omawianego regulaminu poza wyżej wskazanymi oraz że brak jest w regulaminie odesłań do § 15 przy realizacji zadań dotyczących ochrony zabytków. Wobec tego - wbrew stanowisku Wojewody – w ocenie Sądu nie ma podstawy prawnej do uznania zarządzenia nr 6748 jako za istotnie naruszające w całości art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co tylko w takim przypadku mogłoby skutkować stwierdzeniem jego nieważności w całości. Przeczy temu przede wszystkim przeprowadzona wcześniej analiza brzmienia § 15 ust. 1 zarządzenia nr 3858/20. Zauważyć też trzeba, że Wojewoda, poza powołaniem się na spójność i integralność regulaminu organizacyjnego, nie przytoczył innych powodów, które świadczyłyby o nieważności § 1 pkt 1 zakwestionowanego przez niego zarządzenia. Art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przewiduje możliwość wydania rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia w całości lub części, dlatego stwierdzenie nieważności całego zarządzenia nr 6748 byłoby dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdyby cała jego treść była niezgodna z unormowaniem wynikającym z art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (bądź inną regulacją), co jak wyżej wskazano, w sprawie nie miało miejsca. W ocenie Sądu I instancji uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego jest niekompletne, gdy nie wyjaśnia, na czym konkretnie polega istotna sprzeczność z prawem § 1 pkt 1 zarządzenia nr 6748/21. Jedynie w oczywistych sytuacjach można by uznać, że sąd administracyjny mógłby oddalić skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze, które mimo niepełnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nie jest to jednak dopuszczalne wówczas, gdy naruszenie prawa nie jest oczywiste i gmina podejmuje skuteczną z tym zarzutem polemikę. Z taką sytuacją - zdaniem Sądu - mamy do czynienia w analizowanym przypadku. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Prezydent Wrocławia, zaskarżając wyrok w części w zakresie punktu II (oddalenie skargi w pozostałej części) oraz zarzucając mu: Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania które w sposób istotny miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 190 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27.02.2024 r. sygn. akt III OSK 107/23 dokonał wykładni prawa uniemożliwiającej Sądowi pierwszej instancji zbadanie rozstrzygnięcia nadzorczego w całości, a wyłącznie ograniczając Sąd pierwszej instancji do możliwości zbadania rozstrzygnięcia nadzorczego tylko w zakresie § 1 pkt 1) regulaminu organizacyjnego, 2. art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 185 § 1 p.p.s.a., z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 106 § 3 p.p.s.a., oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. - poprzez nie uwzględnienie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy - a to Regulaminu Organizacyjnego Departamentu Strategii i Rozwoju Miasta (zarządzenia Prezydenta Wrocławia z dnia 3.01.2020 r. i z dnia 24.01.2024 r.), regulującego organizację i kompetencje wyspecjalizowanej komórki zajmującej się ochroną zabytków i opieką nad zabytkami (Działu Zabytków), w szczególności §§ 17 i 21, i nie przeprowadzenie dowodu w tym zakresie, w konsekwencji uchylenie się od wykonania kontroli organu administracji, co doprowadziło do nierozpoznania całej sprawy, jak również spowodowało istotny błąd w ustaleniach faktycznych, mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a polegający na przyjęciu, że w istocie doszło do likwidacji wyspecjalizowanej komórki zajmującej się ochroną zabytków i opieką nad zabytkami poprzez likwidację stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków i włączenie zadań komórki do innego wydziału, podczas gdy z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że w strukturze organizacyjnej UM Wrocławia funkcjonuje samodzielna, wyodrębniona, specjalistyczna komórka organizacyjna zajmująca się ochroną zabytków i opieką nad zabytkami (Dział Zabytków), a nadto wydanie rozstrzygnięcia w sprawie nie na podstawie akt sprawy, a na podstawie części akt sprawy, bez wskazania, z jakiego powodu w pozostałym zakresie Sąd nie przeprowadził dowodu i ustaleń faktycznych, 3. art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. - poprzez nie uwzględnienie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy - a to oświadczenia Prezydenta Wrocławia z dnia 5.10.2022 r. w przedmiocie wypowiedzenia porozumienia w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych zadań z zakresu właściwości wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 5.09.2011 r., skutkiem czego uległ zmianie stan faktyczny i prawny sprawy, i nieprzeprowadzenie dowodu w tym zakresie, co doprowadziło do nierozpoznania całej sprawy, jak również spowodowało istotny błąd w ustaleniach faktycznych, mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a polegający na błędnym przyjęciu, iż mimo zmiany stanu faktycznego i prawnego w sprawie zaskarżona część rozstrzygnięcia nadzorczego może nadal funkcjonować w obrocie prawnym, podczas gdy rozstrzygnięcie to aktualnie nie znajduje obecnie żadnych podstaw prawnych legalności i zasadności, 4. art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez zaniechanie dokonania kontroli działalności organu administracji publicznej - tj. Wojewody Dolnośląskiego i nie zbadanie prawidłowości i zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego również w części dotyczącej § 1 pkt 2) - 6) i § 2 i 3 zarządzenia Prezydenta Wrocławia, w szczególności poprzez zaniechanie zbadania, czy wskazana przez organ podstawa prawna rozstrzygnięcia w ogóle może stanowić podstawę rozstrzygnięcia nadzorczego, a jeśli tak, to w jakim zakresie, zaniechanie weryfikacji, w jakiej korelacji pozostają zapisy zakwestionowanego regulaminu organizacyjnego do podanej przez organ podstawy stwierdzenia nieważności, jak również w jakiej korelacji pozostają poszczególne jednostki organizacyjne urzędu, a nadto pominięcie, że § 3 zaskarżonego regulaminu jest normą wprowadzającą w życie zmiany regulaminu (ustalającą czas wejścia w życie regulaminu organizacyjnego), 5. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 148 p.p.s.a. - poprzez jego nie zastosowanie i nie zbadanie skargi w całości, a w konsekwencji nie rozpoznanie tej skargi i wydanie wyroku wyłącznie w oparciu o selektywne, a nie całościowe zbadanie sprawy, w szczególności pominięcie złożonych przez stronę skarżącą dowodów i wyjaśnień w zakresie przedłożonego Regulaminu Organizacyjnego Departamentu Strategii i Rozwoju Miasta (zarządzenia Prezydenta Wrocławia z dnia 03.01.2020 r. i z dnia 24.01.2024 r.), zwłaszcza w zakresie §§ 17 i 21 powołanych regulaminów, regulujących kwestie zakresu zadań i kompetencji specjalistycznej komórki zajmującej się ochroną zabytków i opieką nad zabytkami - Działem Zabytków, 6. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez zaniechanie dokonania kontroli działalności organu administracji publicznej - tj. Wojewody Dolnośląskiego poprzez zaniechanie zweryfikowania czy postępowanie nadzorcze przeprowadzone przez organ przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, na podstawie i w granicach prawa; a przez to naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności leżących u podstaw wydanego rozstrzygnięcia nadzorczego, a w szczególności nie odniesienie się do zarzutu skarżącego w przedmiocie zebrania przez Wojewodę Dolnośląskiego materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny, jednostronny i tendencyjny, przy z góry założonej tezie o nieważności zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31.12.2021 r., zwłaszcza z pominięciem istotnych w sprawie dokumentów - a to Regulaminu Organizacyjnego Departamentu Strategii i Rozwoju Miasta (zarządzenia Prezydenta Wrocławia z dnia 03.01.2020 r. i z dnia 24.01.2024 r.), regulujących kwestię organizacji i kompetencji Działu Zabytków (poprzednio Biura Miejskiego Konserwatora Zbytków), 7. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez zaniechanie dokonania kontroli działalności organu administracji publicznej - tj. Wojewody Dolnośląskiego poprzez zaniechanie zweryfikowania czy postępowanie nadzorcze przeprowadzone przez organ przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, na podstawie i w granicach prawa; a przez to naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez nie zbadanie zarzutu skarżącego o dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego dokonanej w sposób jednostronny, tendencyjny skutkujący ostatecznie błędem w ustaleniach stanu faktycznego mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegającym na uznaniu, iż wskutek wydania zarządzenia nr 6748/21 z dnia 31.12.2021 r. doszło do naruszenia art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wskutek likwidacji stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków i włączenia zadań komórki Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków do Wydziału Architektury i Zabytków, podczas gdy nie tylko nie zlikwidowano stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków, ale również nie doszło do włączenia zadań komórki Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków do Wydziału Architektury i Zabytków, Dział Zabytków stanowi wyodrębnioną, specjalistyczną komórkę organizacyjną UM Wrocławia, 8. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. - poprzez zaniechanie dokonania kontroli działalności organu administracji publicznej - tj. Wojewody Dolnośląskiego poprzez zaniechanie zweryfikowania czy postępowanie nadzorcze przeprowadzone przez organ przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, na podstawie i w granicach prawa; a przez to naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") i art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, w związku z art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a., polegające na nie zweryfikowaniu, iż w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru nie odniósł się do argumentów powołanych przez skarżącego w piśmie z dnia 24.03.2022 r., nie odniósł się do całej treści zarządzenia, w szczególności tego co reguluje, nie przywołał dowodów, na których się oparł, a nadto pominięcie braku sprzeczności wszystkich zapisów zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z treścią art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co skutkowało bezzasadnym stwierdzeniem nieważności całości przedmiotowego zarządzenia. 9. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym i art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - poprzez ich niezastosowanie i pominięcie kwestii braku istotności naruszenia przepisów prawa, podczas gdy wyłącznie takie kwalifikowane naruszenie przepisów stanowić może podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności, tymczasem wobec pominięcia zarówno przez organ nadzoru jak i Sąd pierwszej instancji materiału dowodowego i wyjaśnień strony skarżącej odnośnie Regulaminu Organizacyjnego Departamentu Strategii i Rozwoju Miasta (zarządzenia Prezydenta Wrocławia z dnia 03.01.2020 r. i z dnia 24.01.2024 r.) błędnie założono, iż doszło do likwidacji Miejskiego Konserwatora Zabytków, co mogło stanowić istotne naruszenie art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, które to naruszenie w sprawie, zwłaszcza w kwalifikowanej postaci, nie miało miejsca; 10. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie i nie odniesienie się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów skargi, wobec nieprawidłowego przyjęcia związania Sądu pierwszej instancji wykładnią przepisów prawa i ograniczenia Sądu pierwszej instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie do zbadania rozstrzygnięcia nadzorczego tylko w zakresie § 1 pkt 1) regulaminu organizacyjnego, co doprowadziło do nieprawidłowego oddalenia skargi w pozostałym zakresie; Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie: 1. art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27.02.2024 r. sygn. akt III OSK 107/23 wydał wytyczne dla Sądu pierwszej instancji, do których to wytycznych Sąd pierwszej instancji nie zastosował się, a w szczególności Sąd pierwszej instancji pominął obowiązek: - dokonania kontroli działalności organu administracji publicznej - tj. Wojewody Dolnośląskiego i nie zbadał prawidłowości i zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości, w szczególności w zakresie czy wskazana przez organ podstawa prawna może stanowić podstawę rozstrzygnięcia nadzorczego, a jeśli tak to w jakim zakresie, - zbadania zakresu zmian wprowadzonych zarządzeniem Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31.12.2021 r., zwłaszcza w zakresie w jakim poszczególne komórki organizacyjne Urzędu Miejskiego funkcjonują niezależnie od siebie i wpływu takiego ustalenia na ocenę zasadności stwierdzenia nieważności całego zarządzenia, - dokonanie kontroli legalności całego zaskarżonego aktu nadzoru także w zakresie unieważnienia § 1 pkt 1 zarządzenia Prezydenta Wrocławia (w tym zakresie Sąd pierwszej instancji tylko częściowo wykonał zobowiązanie NSA i zbadał legalność § 1 pkt 1 zarządzenia Prezydenta Wrocławia), 2. art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania wskutek uznania, iż w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego naruszenia prawa, które miało polegać na wydaniu zarządzenia niezgodnie z treścią art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w sytuacji gdy zarządzenie to nie zawiera postanowień sprzecznych prawem, a nadto wskutek przyjęcia, że naruszenie prawa ma postać wady kwalifikowanej, co skutkowało bezzasadnym stwierdzeniem nieważności całego zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31.12.2021 r. przez organ nadzorczy, podczas gdy ani organ nadzoru ani Sąd pierwszej instancji nie przeprowadzili żadnej analizy Regulaminu Organizacyjnego Departamentu Strategii i Rozwoju Miasta (zarządzenia Prezydenta Wrocławia z dnia 03.01.2020 r. i z dnia 24.01.2024 r.), z którego wynika, że w strukturze organizacyjnej UM Wrocławia nieprzerwanie funkcjonuje wyodrębniona, specjalistyczna jednostka organizacyjna zajmująca się ochroną zabytków (tj. Dział Zabytków), a nadto Sąd pierwszej instancji niewłaściwie zastosował się do wskazania co do dalszego postępowania, określone w wyroku NSA, który nakazał zbadanie całego rozstrzygnięcia nadzorczego, zwłaszcza w kontekście regulacji regulaminowej poszczególnych komórek w kontekście kształtowania pozycji Miejskiego Konserwatora Zabytków, 3. art. 91 ust. 1, 3 i 4 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i stwierdzenie nieważności zarządzenia Prezydenta Wrocławia w zakresie § 1 pkt 2) - 6), § 2 i § 3, które oprócz kwestii dotyczących organizacji pracy Miejskiego Konserwatora Zabytków regulowało pracę szeregu innych komórek organizacyjnych Urzędu Miejskiego Wrocławia, podległych Sekretarzowi Miasta oraz Prezydentowi Wrocławia, które to komórki pozostają bez związku funkcjonalnego i organizacyjnego z Miejskim Konserwatorem Zabytków, a w konsekwencji art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie może stanowić podstawy prawnej weryfikowania prawidłowości zmian organizacyjnych UM Wrocławia w tym zakresie, 4. art. 96 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i dokonanie przez organ błędnej kwalifikacji naruszenia prawa jako istotnego, polegające na przyjęciu, że wobec likwidacji stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków i włączenia jego zadań do innej komórki, podczas gdy z akt sprawy wynika, że stanowisko to nie zostało zlikwidowane, a komórka zajmująca się ochroną zabytków i opieką nad zabytkami nadal funkcjonuje - jako odrębna i specjalistyczna komórka Dział Zabytków, co wynika wprost z Regulaminu Organizacyjnego Departamentu Strategii i Rozwoju Miasta (zarządzenia Prezydenta Wrocławia z dnia 03.01.2020 r. i z dnia 24.01.2024 r.), regulujących kwestię organizacji i kompetencji Działu Zabytków (poprzednio Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków), 5. naruszenie art. 148 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy w sprawie istniały obiektywne przesłanki do uchylenia aktu nadzoru. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę orzeczenia Sądu I instancji poprzez uchylenie w całości rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia nr 6748/21 Prezydenta Wrocławia z dnia 31.12.2021 r. zmieniającego zarządzenie nr 3858/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30.09.2020 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia. Jednocześnie Prezydent Wrocławia wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona po terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, lub jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma jednak kwestia zasadności lub niezasadności zarzutu naruszenia art. 190 p.p.s.a., ponieważ sprawa była już przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 27 lutego 2024 r. w sprawie o sygnaturze akt III OSK 107/23 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt III SA/Wr 507/22 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Miasta Wrocławia kwotę 610 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Należy podnieść, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że w świetle treści art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" obejmuje zarówno prawo materialne jak i prawo procesowe i powinno być rozumiane jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa, ich wiążące odkodowanie (ustalenie jednoznacznej normy) w konkretnej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co w konsekwencji umożliwia prawidłowe ich zastosowanie przez sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania (por. wyrok NSA z 11 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 2155/19, LEX nr 3034096). Zgodnie z powyższym konsekwencją uchylenia orzeczenia przez NSA i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania jest to, że pewne kwestie sporne w sprawie zostały już ostatecznie przesądzone (wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 4150/18, LEX nr 3025406). Prowadzi to do wniosku utrwalonego już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z 8 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 2886/18, LEX nr 2625816, wyrok NSA z 27 października 2023 r., sygn. akt I FSK 1004/23, LEX nr 3687975). Jak już wcześniej wskazano w części historycznej uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt III SA/Wr 507/22 stwierdził, że "w tej sprawie zaistniała przesłanka istotnego naruszenia prawa w zakresie obejmującym § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 oraz § 2 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. zmieniającego zarządzenie nr 3858/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia i w tym zakresie skarga podlegała oddaleniu, natomiast co do § 1 pkt 1 ww. zarządzenia, to ani organ nadzoru, ani Sąd I instancji w żadnym zakresie nie oceniali, aby także i ten przepis zawierał jakiekolwiek naruszenie prawa. Ma to istotne znaczenie w tej sprawie, ponieważ powołany § 1 pkt 1 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. reguluje katalog zadań Sekretarza Miasta Wrocławia i przepis ten nie ma związku z kształtowaniem pozycji w Urzędzie Miejskim Wrocławia Miejskiego Konserwatora Zabytków. Tym samym w zakresie § 1 pkt 1 ww. zarządzenia skarga kasacyjna jest zasadna". W konkluzji NSA stwierdził, że "Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli całego zaskarżonego aktu nadzoru, ani też nie wyjaśnił podstawy prawnej unieważnienia § 1 pkt 1 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. Brak w tym zakresie zajęcia jakiegokolwiek stanowiska przez Sąd pierwszej instancji uzasadnia na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji". Jednocześnie NSA wskazał, że ponownie rozpoznając przedmiotową skargę WSA we Wrocławiu powinien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku NSA oraz ma obowiązek dokonania kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego także w zakresie, w jakim organ nadzoru unieważnił § 1 pkt 1 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. Należy podnieść, że zarzuty skargi kasacyjnej od wyroku WSA we Wrocławiu z 27 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 507/22, rozpoznane w sprawie o sygn. akt III OSK 107/23 przez Naczelny Sąd Administracyjny są tożsame z zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej rozpatrywanej w niniejszej sprawie, z wyjątkiem zarzutów odnoszących się do naruszenia art. 190 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 27 lutego 2024 r. odniósł się do wszystkich poniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, a w szczególności do zarzutów naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1465; dalej jako "u.s.g.") w związku z art. 6, art. 9 i art. 11 k.p.a., art. 96 ust. 2 i 2 a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1292), art. 7 Konstytucji RP oraz art. 33 ust. 2 i art. 91 u.s.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekając w przedmiocie zgodności z prawem § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 oraz § 2 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. zmieniającego zarządzenie nr 3858/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia był związany wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonaną w uzasadnieniu wyroku z 27 lutego 2024 r. Z kolei skarżący kasacyjnie Prezydent Wrocławia, stosownie do treści art. 190 zd. 2 p.p.s.a., nie mógł oprzeć skargi kasacyjnej na wykładni przepisów sprzecznej z oceną prawną wyrażoną w uchylającym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2024 r., I FSK 421/24, LEX nr 3780051). Przypomnieć raz jeszcze należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny po dokonaniu wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów, w szczególności art. 96 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w sposób jednoznaczny przesądził zaistnienie przesłanki istotnego naruszenia prawa w zakresie obejmującym § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 oraz § 2 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. zmieniającego zarządzenie nr 3858/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia. Z powyższych przyczyn omawiane zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Z tych samych powodów bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do sądu administracyjnego, b) prezentacje stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującą w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Sąd pierwszej instancji w odniesieniu do punktu II zaskarżonego wyroku wskazał na zakres związania orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a - jak już wyżej wskazywano – stanowisko w tym zakresie jest trafne. Z tych przyczyn omawiany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 15.03.2012 r., II OSK 2562/10, ONSAiWSA 2013/1, poz. 8, stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W uzasadnieniu wyroku z 27 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 107/23 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w sposób jednoznaczny ocenę prawną w odniesieniu do kwestii istotnego naruszenia prawa w zakresie obejmującym § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 oraz § 2 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. zmieniającego zarządzenie nr 3858/20 Prezydenta Wrocławia z dnia 30 września 2020 r. w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego Wrocławia, a w konkluzji stwierdził, że w tym zakresie skarga podlega oddaleniu. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie jest jednoznaczne i niewątpliwe, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu był nim związany przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że ma obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej unieważnienia § 1 pkt 1 zarządzenia Prezydenta Wrocławia nr 6748/21 z dnia 31 grudnia 2021 r. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji orzekł w punkcie I wyroku, nie objętym skargą kasacyjną. Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się bezzasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.