III OSK 2874/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. sp. j. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Ke 229/23 w sprawie ze skargi E. sp. j. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 2 lutego 2023 r. znak: SKO.OŚ-60/6846/317/2022 w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 229/23, oddalił skargę E. sp. j. z siedzibą w N. (dalej jako skarżąca spółka, strona skarżąca lub skarżąca kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej jako organ odwoławczy, Kolegium lub SKO) z dnia 2 lutego 2023 r., znak: SKO.OŚ-60/6846/317/ 2022, w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 23 czerwca 2022 r. skarżąca spółka wystąpiła do Starosty Kazimierskiego (dalej jako Starosta lub organ pierwszej instancji) o udzielenie zezwolenia na zbieranie odpadów w Punkcie Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (dalej jako PSZOK) na części działki nr ewid. [...] w miejscowości S. , gm. S. Starosta ustalił, że w dniu 24 sierpnia 2017 r. została wydana przez Kolegium ostateczna decyzja o cofnięciu bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów na części działki nr ewid. [...] obręb [...], gm. S., udzielonego przez Starostę z dnia 2 września 2015 r., Nr RL.6233.05.2015, wraz ze zmianami z dnia 3 listopada 2015 r., Nr RL.6233.06.2015, i z dnia 16 maja 2016 r., Nr RL.6233.01.2016. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 30 września 2022 r., Nr RL.6233.01.6.2022, odmówił udzielenia skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów w PSZOK, na części działki w miejscowości S. W uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z art. 46 ust. 1a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (obecnie t. jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm., dalej jako ustawa o odpadach lub w skrócie u.o.), nie upłynęło 10 lat od dnia, gdy decyzja o cofnięciu stała się ostateczna. Odwołanie od powyższej rozstrzygnięcia wniosła skarżąca spółka, natomiast Kolegium wskazaną na wstępie decyzją z dnia 2 lutego 2023 r. utrzymało je w mocy. Jak wskazano w uzasadnieniu przepis art. 46 ust. 1a u.o. ma charakter obligatoryjny. Zdaniem Kolegium wolą ustawodawcy do toczących się w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1592, dalej jako ustawa zmieniająca) postępowań w przedmiocie m.in. wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, zastosowanie znajdują przepisy u.o. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. W rezultacie stwierdzono, że skoro nowe przepisy znajdowały zastosowanie do postępowań będących w toku w dniu 5 września 2018 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, to tym bardziej nowe przepisy, w tym art. 46 ust. 1a u.o. winien znajdować zastosowanie m.in. w sprawach o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, na wniosek złożony już po wejściu w życie tych przepisów. Kolegium podkreśliło, że w ustawie zmieniającej brak jest innych przepisów intertemporalnych. Nadto zaznaczono, że również w art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw wprowadzono unormowanie nakazujące stosowanie do spraw pozostających w toku w dniu wejścia w życie tych przepisów zmieniających tj. w dniu 1 września 2019 r., nowych przepisów. Przepis ten stanowi, że do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie odpadów, pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów oraz pozwoleń zintegrowanych uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 5 i art. 6 (ustawa o odpadach), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Przepisy ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw nie zawierają nadto uregulowań, które wskazywałyby, na brak podstaw do zastosowania aktualnie art. 46 ust. 1a u.o., w sytuacji, gdy przed wejściem w życie tego uregulowania cofnięto stronie zezwolenie na zbieranie odpadów bez odszkodowania. Powołując się na zasadę ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), SKO uznało, że nie sposób przyjąć, by organ administracji miał orzekać z pominięciem aktualnie obowiązujących przepisów prawa, o ile brak było regulacji wprost na to pozwalających, pomijając niekorzystne dla skarżącej spółki uregulowania. W rezultacie Kolegium uznało, że w stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącej spółce wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, wskazując że nie upłynął 10- letni okres, od dnia kiedy decyzja o cofnięciu temu przedsiębiorcy poprzedniego zezwolenia na zbieranie odpadów bez odszkodowania stała się ostateczna. Z decyzją Kolegium nie zgodziła się skarżąca spółka, natomiast Sąd Wojewódzki wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2023 r. oddalił wniesioną skargę uznając ją za niezasadną. Jak wskazano w uzasadnieniu stanowisko strony skarżącej odnośnie niemożności stosowania znowelizowanych przepisów ustawy o odpadach w sprawie jest nieuzasadnione. Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że na mocy ustawy zmieniającej do ustawy o odpadach wprowadzono nowy art. 46 ust. 1a. Jednocześnie wskazano, że przepisy intertemporalne dotyczyły znajdujących się w toku procedur, gdyż m.in. do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nakazywał stosowanie przepisów nowych. Natomiast ustawodawca nie zawarł przepisów przejściowych, gdy przed dniem wejścia w życie tej ustawy wydana została ostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów. W sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych nie ma jednoznacznej reguły, mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. To czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, biorąc pod uwagę skutki, jakie może wywoływać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w analizowanej sprawie organy zasadnie uznały, że wydanie decyzji - zezwolenia na zbieranie odpadów w PSZOK na części działki w miejscowości S. należy rozpoznać zgodnie z przepisami ustawy o odpadach w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącą spółkę wniosku z dnia 23 czerwca 2022 r. Wyjaśniając takie stanowisko wskazano, że art. 42 u.o. określający wymogi wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów w ust. 3a pkt 4 lit b stanowi, że do tego wniosku należy dołączyć oświadczenie, że w stosunku do posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna – w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu m.in. zezwolenia na zbieranie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194, w wysokości przekraczającej kwotę 150.000 zł. W tym brzmieniu art. 42 u.o. został również wprowadzony ustawą zmieniającą i nie przewidziano w nim, ani w ustawie zmieniającej żadnych wyjątków. Nie ma zatem żadnych podstaw, aby przedsiębiorcy, w stosunku do których została wydana ostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194, w wysokości przekraczającej kwotę 150.000 zł, nie musieli składać w w/w zakresie oświadczenia, o ile powyższe zdarzenia miały miejsce przed 5 września 2018 r., tj. przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. W ocenie Sądu pierwszej instancji obie regulacje tj. art. 46 ust. 1a i art. 42 ust. 3a pkt 4 lit b u.o. wzajemnie ze sobą korespondują. Jak dalej wyjaśniono, skoro ustawodawca przyjął takie rozwiązanie jak w art. 46 ust. 1a u.o. to oznacza, że wydłużył do 10 lat (z poprzednio obowiązujących 2 lat) okres, w którym ostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia wydana w oparciu o art. 47 ust. 2, stanowiła przesłankę odmowy wydania nowego zezwolenia na zbieranie odpadów. Zaznaczono przy tym, że w orzecznictwie przyjmuje się, że bezpośrednie obowiązywanie nowej ustawy uzależnione jest od wykazania, że przemawia za tym ważny interes publiczny. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego nie budzi wątpliwości, że celem wprowadzenia zmian w procedurze m.in. wydawania zezwoleń na zbieranie odpadów było zapewnienie, że działalność polegająca na zbieraniu lub przetwarzaniu odpadów będzie prowadził podmiot godny zaufania i posługiwał się osobami godnymi zaufania. Podkreślono ponadto, że wyrokiem z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1171/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej spółki od wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 737/17, oddalającego skargę na decyzję Kolegium z dnia 24 sierpnia 2017 r. w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Za prawidłowe w rezultacie uznano ustalenie zarówno Starosty, jak i Kolegium, że decyzja o cofnięciu była ostateczna przed dniem 5 września 2018 r. Podsumowując Sąd Wojewódzki wskazał za bezsporne, iż w dacie złożenia przez skarżącą spółkę wniosku z dnia 23 czerwca 2022 r. nie minęło 10 lat od dnia, gdy decyzja Kolegium z dnia 24 sierpnia 2017 r. o cofnięciu bez odszkodowania skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów stała się ostateczna. Z wydanym wyrokiem nie zgodziła się skarżąca spółka, która w wywiedzionej skardze kasacyjnej zarzuciła na podstawie art. 176 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.): a) naruszenie art. 2 Konstytucji w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie albowiem naczelną zasadą jest niedziałanie prawa wstecz oraz działania organów na podstawie i w graniach prawa, b) naruszenie art. 46 ust. 1a u.o. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i dokonanie odmowy wydania decyzji na zbieranie w sytuacji, gdy w zaistniałym stanie faktycznym oraz prawnym przedmiotowy przepis prawa nie ma w ogóle zastosowania, c) naruszenie art. 41 ust. 1 i 2 u.o. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji odmowę wydania decyzji na zbieranie, podczas gdy ziściły się wszelkie warunki do wydania pozytywnej decyzji zgodnie z wnioskiem odwołującej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że decyzja Kolegium w przedmiocie cofnięcia skarżącej spółce bez odszkodowania zezwolenia na zbieranie odpadów na części działki w S. zapadła w dniu 24 sierpnia 2017 r. Decyzja ta była decyzją ostateczną wydaną przez organ odwoławczy. Postępowanie administracyjne zostało zakończone. Zdaniem autora skargi kasacyjnej SKO zupełnie pominęło fakt, że zarówno uchwalanie ustawy nowelizującej, jak i jej wejście w życie w dniu 5 września 2018 r., nie ma żadnego znaczenia. Z chwilą wejścia w życie art. 46 ust. 1a u.o. postępowanie o cofnięciu zezwolenia bez odszkodowania nie było w toku. Zostało bowiem zakończone wydaniem decyzji ostatecznej. Decyzja ta została również przez skarżącą w całości wykonana. Usunięto objęte tą decyzją odpady i zakończono prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Dalej podniesiono, że gdyby faktycznie postępowanie Kolegium w przedmiocie cofnięcia decyzji na zbieranie odpadów było w toku to wówczas przepis art. 46 ust. 1a u.o. miałby zastosowanie. Postępowanie to zakończyło się jednak na dzień 24 sierpnia 2017 r. - z chwilą wydania decyzji ostatecznej. Zatem niemal rok przed wejściem w życie art. 46 ust. 1a u.o. Ustawodawca nie przyjął, że przepis art. 46 ust. 1a wprowadzony ustawą nowelizującą obejmuje również swym zakresem zdarzenia, które miały miejsce przed wejściem w życie nowego przepisu i zostały zakończone decyzją ostateczną wydaną przez organ odwoławczy. Mając powyższe na uwadze wniesiono w skardze kasacyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu, rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika według norm prawem przepisanych. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że są one nieusprawiedliwione, a skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności nadmienić należy, że z punktu widzenia poprawności formalnej postawione w skardze kasacyjnej zarzuty zostały wyrażone w sposób – co najmniej – niestaranny. Wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość m.in. właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności konieczne jest prawidłowe skonstruowanie podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, ma wskazywać konkretny przepis naruszonego prawa materialnego ze wskazaniem, na czym, zdaniem strony skarżącej, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć (art. 174 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a.). Tymczasem autor skargi kasacyjnej zasadniczo, formułując poszczególne zarzuty skargi kasacyjnej, nie powiązał ich z podstawami kasacyjnymi określonymi w art. 174 u.p.p.s.a. Dostrzeżone błędy konstrukcyjne skargi kasacyjnej nie uzasadniały jednak odrzucenia skargi kasacyjnej jako niespełniającej ustawowych wymogów określonych w art. 176 u.p.p.s.a., przy czym niewątpliwie ograniczyły zakres możliwej do przeprowadzenia w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli. W przedmiotowej sprawie zarzuty skargi oscylują zasadniczo wokół próby zakwestionowania uznania przez organy, a następnie Sąd Wojewódzki, że fakt wydania decyzji Kolegium z dnia 24 sierpnia 2017 r. o cofnięciu bez odszkodowania skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów mógł determinować odmowę udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Zdaniem autora skargi kasacyjnej – SKO zupełnie pominęło fakt, że zarówno uchwalenie ustawy nowelizującej, jak i jej wejście w życie w dniu 5 września 2018 r., nie ma żadnego znaczenia, gdyż z chwilą wejścia życie art. 46 ust. 1a u.o. postępowanie o cofnięciu zezwolenia bez odszkodowania nie było w toku. Mając na uwadze powyższe stanowisko rozważania należy zacząć zatem od wskazania, że w art. 46 ust.1a u.o. ustawodawca określił przesłanki odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Jak stanowi ten przepis: "Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów przedsiębiorcy będącemu osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, jeżeli w stosunku do: 1) tego przedsiębiorcy lub 2) wspólnika, prokurenta, członka rady nadzorczej lub członka zarządu tego przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna – wydano decyzję, o której mowa w art. 47 ust. 2, a nie minęło 10 lat od dnia, gdy decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna." Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, będący przepisem intertemporalnym: "Do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie odpadów, pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, pozwoleń zintegrowanych uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów oraz decyzji zatwierdzających instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, przy czym w przypadku postępowań toczących się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przed organem odwoławczym, organ odwoławczy uchyla decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia." Uwzględniając zatem brzmienie art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej trzeba podkreślić, że odmiennie aniżeli wskazuje to autor skargi kasacyjnej przepis intertemporalny ma zastosowanie do enumeratywnie wymienionych w tym przepisie postępowań, w tym do postępowań w sprawie zezwoleń na zbieranie odpadów. Jednakże we wskazanym katalogu zabrakło postępowań w przedmiocie cofnięcia, bez odszkodowania, zezwolenia na zbieranie odpadów. W konsekwencji całkowicie chybiona jest argumentacja wskazująca na fakt, że postępowanie w przedmiocie cofnięcia, bez odszkodowania, zezwolenia na zbieranie odpadów nie było w toku w momencie wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej. Jak już bowiem wskazano przepis intertemporalny art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej nie dotyczył postępowań dotyczących cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów. Jednocześnie całokształt uzasadnienia skargi kasacyjnej wymaga udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy sam fakt wydania ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 2 u.o. jeszcze przed dniem 5 września 2018 r., może stanowić przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w istocie kwestia ta dotyczy ewentualnego retroaktywnego charakteru regulacji zawartej w art. 46 ust. 1a u.o. Jak bowiem trafnie wskazuje się w judykaturze: "[...] wyrażona w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) – w klauzuli demokratycznego państwa prawnego - zasada lex retro non agit nie ma charakteru bezwzględnego, a każdy przypadek retroaktywnie działającej normy prawnej musi być oceniony autonomicznie pod kątem spełnienia fundamentalnych warunków dopuszczalności retroaktywności prawa, tj. retroaktywna norma prawna: (1) powinna zostać uchwalona w akcie normatywnym rangi ustawowej lub znajdującego umocowanie w normie rangi ustawowej, (2) winna być wyrażona explicite, a więc nie została wyprowadzona w drodze domniemania lub analogii, (3) nie powinna naruszać zaufania w stosunkach między obywatelem a państwem, w szczególności nie powinna naruszać sfery wolności i uprawnień podmiotów prawa, (4) w sytuacjach wyjątkowych, jeśli tak czyni, to retroaktywność normy prawnej powinna być uzasadniona ważnym interesem publicznym, którego nie można wyważyć z interesem jednostki i nie można ochronić w inny sposób, niż poprzez prawo działające z mocą wsteczną." (por. np. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 155/13 – dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega zatem wątpliwości, że art. 46 ust. 1a został dodany do ustawy o odpadach na mocy art. 1 pkt 8 ustawy zmieniającej i wszedł w życie z dniem 5 września 2018 r. Przy uwzględnieniu przepisów intertemporalnych stwierdzić należy, że to zatem z woli samego ustawodawcy do enumeratywnie wskazanych w tym przepisie postępowań wszczętych i niezakończonych powinny mieć zastosowanie przepisy nowe (w tym art. 46 ust. 1a u.o.). Tym samym w odniesieniu do wniosku złożonego już w 2022 r. powinny mieć tym bardziej zastosowanie przepisy ustawy o odpadach w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Niespójne byłoby przy tym założenie jakoby istniało niewyrażone wprost w przepisach ograniczenie tylko do okoliczności powstałych po wejściu w życie nowelizacji. Jednocześnie ograniczenie zastosowania przepisu art. 46 ust. 1a u.o. wyłącznie do decyzji o cofnięciu pozwolenia na zbieranie odpadów wydanych już po dniu 5 września 2018 r. czyniłoby wskazany przepis w istocie martwym, a nadto działanie to byłoby przeciwskuteczne do założonego przez ustawodawcę celu. Nie można bowiem pomijać, że celem wprowadzenia art. 46 ust. 1a u.o., który przewiduje obligatoryjne przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów – jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej – było: "[...] czasowe wykluczenie z rynku usług związanych z gospodarką odpadami osób fizycznych lub prawnych, które postępowały z odpadami w sposób stwarzający zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi lub dla środowiska." Skutkiem czego zasadniczym celem ustawodawcy było umożliwienie weryfikacji, czy dany podmiot daje rękojmię należytego prowadzenia działalności reglamentowanej. W takim kształcie nie ulega również wątpliwości, że wyważając interes prywatny strony skarżącej oraz interes publiczny przejawiający w konieczności ochrony środowiska, należy przyznać prymat temu drugiemu. Skoro zatem skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z podniesionych w niej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie, to Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.