III OSK 29/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Artur Kuś sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 661/24 w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 20 lutego 2024 r. nr DS.523.4869.2023.PR.KW/246445 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 października 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 661/24 ze skargi J. B. (dalej skarżąca) na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej Prezes Urzędu lub organ administracji) z dnia 20 lutego 2024 r. nr DS.523.4869.2023.PR.KW/246445 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania: 1. uchylił zaskarżone postanowienie; 2. zasądził od Prezesa Urzędu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Prezesa Urzędu z dnia 20 lutego 2024 r. odmawiające wszczęcia postępowania w związku ze skargą skarżącej na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez wydawcę i dystrybutorów książki, w której znalazły się dane osobowe jej i jej rodziny. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) dalej jako K.p.a., tj. "inne uzasadnione przyczyny" w związku z art. 85 ust. 1 rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE ogólne rozporządzenie o ochronie danych (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1 ze zm., powoływanego dalej jako rozporządzenie nr 2016/679. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wskazuje się, że odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" ustawa nie konkretyzuje, natomiast należy przez nie rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty, przy pierwszym zestawieniu zakresu żądania wniosku z obowiązującym stanem prawnym, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Taki przypadek zachodzi np. w przypadku wniesienia żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; wniesienia żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; wniesienia żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją; wniesienia żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; wniesienia żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw - przedawnienie materialnoprawne. Sąd pierwszej instancji podniósł ponadto, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że omawiana podstawa odmowy wszczęcia postępowania dotyczy tych przypadków, w których niespełnienie przesłanek procesowych ujawnia się już na etapie złożenia wniosku, a stwierdzenie tej okoliczności nie wymaga czynności wyjaśniających. Inaczej ujmując, przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 K.p.a., muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne. Jeżeli natomiast kwestia ta wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to wówczas organ administracji jest zobowiązany wszcząć postępowanie w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności, orzec merytorycznie co do zasadności wniosku lub w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. organ administracji nie bada merytorycznie wniosku, lecz ogranicza się jedynie do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd pierwszej instancji zauważył, że postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej, w którym domagała się od organu podjęcia odpowiednich działań przewidzianych w rozporządzeniu nr 2016/679 oraz ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781). W sprawie nie budzi wątpliwości, że żądanie wniosła osoba mającą zdolność do czynności prawnych, w sprawie, w której ma interes prawny (bowiem żądanie dotyczy przetwarzania jej danych osobowych), a sprawa tego rodzaju co do zasady podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Organ nie twierdził by wniesione żądanie dotyczyło sprawy już rozstrzygniętej w formie decyzji lub sprawy, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji. W niniejszej sprawie żądanie nie zostało również wniesione po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia praw skarżącej. Podstawą rozstrzygnięcia organu było natomiast stwierdzenie, że z uwagi na przedmiot żądania, tj. związany z nieprawidłowością w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącej przez wydawcę i dystrybutorów publikacji książkowej, w sprawie nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 2016/679. Zdaniem Sądu pierwszej instancji tego rodzaju konstatacja nie może być uznana za przyczynę, o której mowa w art. 61a § 1 K.p.a., która - jak już wskazano - musi być oczywista, dostrzegalne prima facia i obiektywna. Zagadnienie, czy do wydawcy i dystrybutorów książki zawierającej dane osobowe mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 2016/679 nie może być uznane za niewymagające od organu jakiekolwiek merytorycznej analizy i wykładni przepisów. Natomiast tego rodzaju analiza powinna zostać dokonana w toku postępowania administracyjnego, a ewentualne uznanie, że postępowanie w sprawie żądania skarżącej jest bezprzedmiotowe. może skutkować wydaniem decyzji umarzającej to postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Uznając zatem, że organ naruszył przepis art. 61a § 1 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prezes Urzędu, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 61a § 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że przedmiot żądania - związany z nieprawidłowościami w procesie przetwarzania danych osobowych strony przeciwnej przez wydawcę i dystrybutorów publikacji książkowej, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia 2016/679, nie stanowi "innej uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art. 61a § 1 K.p.a., a tym samym nie daje podstawy do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego zgodnie z ww. przepisem prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylenie wyroku WSA w Warszawie w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na rzecz organu według norm prawem przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ miał podstawy do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Stosownie do treści powołanego przepisu organ jest zobowiązany do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, gdy żądanie jego wszczęcia zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W realiach niniejszej sprawy organ przyjął, że zachodzą "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania, a konkretnie – brak jest materialnoprawnej podstawy załatwienia wniosku skarżącej. Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji organ działał wadliwie, naruszając przy tym prawo. Wyjściowo trzeba odnotować, że skorzystanie z kompetencji przewidzianej treścią art. 61a § 1 K.p.a. ma charakter wyjątkowy i odnosi się wyłącznie do takich układów, w których na pierwszy rzut oka, bez konieczności czynienia jakichkolwiek ustaleń i ocen prawnych nie ma wątpliwości, że wniosek inicjujący postępowanie nie dotyczy sprawy administracyjnej, względnie, że wprawdzie takiej sprawy dotyczy, jednakże nie może ona zostać rozpoznana, na przykład z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. W niniejszej sprawie organ przyjął, że wniosek skarżącej nie dotyczy sprawy administracyjnej, ponieważ brak jest możliwości dokonania w oparciu o obowiązujące przepisy o ochronie danych osobowych merytorycznej oceny udostępnienia takich danych. Wskazana regulacja z art. 61a § 1 K.p.a. nadaje kompetencję dla organu administracji publicznej do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy postępowanie administracyjne nie może być wszczęte, ponieważ żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z "innych uzasadnionych przyczyn". Odmowa wszczęcia następuje zatem ze względów podmiotowych lub przedmiotowych. Względy podmiotowe związane są z oczywistym brakiem przymiotu strony. Względy przedmiotowe mają natomiast zróżnicowany charakter. Zgodnie z ustabilizowanym orzecznictwem "inne uzasadnione przyczyny" to takie przeszkody, które uniemożliwiają wszczęcie postępowania administracyjnego i odnoszą się do sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 1706/17). Należy zaznaczyć, że tak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i doktrynie akceptowana jest teza, że te inne przyczyny to przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, a więc przypadki, w których, np. sprawa nie ma charakteru administracyjnego albo sprawa administracyjna nie podlega załatwieniu w formie aktu administracyjnego, w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (B. Adamiak, Komentarz do art. 61a k.p.a. (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 317). Podkreśla się również, że odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy, wtedy gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania. Organ nie może ustalać stanu faktycznego sprawy bez formalnego wszczęcia postępowania, a następnie - po stwierdzeniu, że brak podstaw do prowadzenia postępowania - wydać postanowienia o odmowie jego wszczęcia "z innych uzasadnionych przyczyn" na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania ma charakter rozstrzygnięcia formalnego, a nie merytorycznego Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niemożność zastosowania rozporządzenia nr 2016/679 w stanie faktycznym sprawy nie ma charakteru oczywistego. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 K.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania co do jego zasadności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wadliwie w niniejszej sprawie zastosował art. 61a § 1 K.p.a. i odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skargi skarżącej na niezgodne z prawem przetwarzanie jej danych osobowych przez wydawcę i dystrybutorów książki, wskazując na brak podstaw prawnych i faktycznych do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w żądanym przez skarżącą przedmiocie z powodu "innych uzasadnionych przyczyn". Prezes UODO w uzasadnieniu postanowienia wskazał na wyłączenie jego właściwości w badaniu tego rodzaju spraw na podstawie art. 85 ust. 1 rozporządzenia nr 2016/679 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Rozporządzenie nr 2016/679 stanowi kompleksową regulację dotyczącą ochrony danych osobowych, która nie wymaga implementacji ustawą krajową aby mogła być stosowana w danym państwie. Zgodnie z art. 85 ust. 1 rozporządzenia nr 2016/679 państwa członkowskie przyjmują przepisy, które pozwalają pogodzić prawo do ochrony danych osobowych wynikające z tego rozporządzenia z wolnością wypowiedzi i informacji, w tym do przetwarzania dla potrzeb dziennikarskich oraz do celów wypowiedzi akademickiej, artystycznej lub literackiej. W art. 85 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/679 wskazano, że dla przetwarzania do celów dziennikarskich lub do celów wypowiedzi akademickiej, artystycznej lub literackiej państwa członkowskie określają odstępstwa lub wyjątki od rozdziału II (Zasady), rozdziału III (Prawa osoby, której dane dotyczą), rozdziału IV (Administrator i podmiot przetwarzający), rozdziału V (Przekazywanie danych osobowych do państw trzecich lub organizacji międzynarodowych), rozdziału VI (Niezależne organy nadzorcze), rozdziału VII (Współpraca i spójność) oraz rozdziału IX (Szczególne sytuacje związane z przetwarzaniem danych), jeżeli są one niezbędne, by pogodzić prawo do ochrony danych osobowych z wolnością wypowiedzi i informacji. Prawodawca krajowy skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 85 rozporządzenia nr 2016/679 i wyłączył stosowanie części przepisów tego unijnego rozporządzenia w zakresie działalności dziennikarskiej, literackiej, artystycznej i wypowiedzi akademickiej w art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Zgodnie z tym przepisem do działalności polegającej na redagowaniu, przygotowywaniu, tworzeniu lub publikowaniu materiałów prasowych w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 1914), a także do wypowiedzi w ramach działalności literackiej lub artystycznej nie stosuje się przepisów art. 5-9, art. 11, art. 13-16, art. 18-22, art. 27, art. 28 ust. 2-10 oraz art. 30 rozporządzenia 2016/679. "Klauzula prasowa", ustanowiona w art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, obejmuje zatem następujące przepisy unijnego rozporządzenia: art. 5 – zasady dotyczące przetwarzania danych osobowych; art. 6 – podstawy dopuszczalności przetwarzania danych osobowych; art. 7 – warunki wyrażania zgody przez osobę, której dane dotyczą; art. 8 – warunki wyrażania zgody przez dziecko w przypadku usług społeczeństwa informacyjnego; art. 9 – przetwarzanie szczególnych kategorii danych osobowych; art. 11 – przetwarzanie niewymagające identyfikacji; art. 14 – informacje podawane w przypadku pozyskiwania danych osobowych w sposób inny niż od osoby, której dane dotyczą; art. 15 ust. 1 i 2 – prawo dostępu przysługujące osobie, której dane dotyczą; art. 16 – prawo do sprostowania danych; art. 18 – prawo do ograniczenia przetwarzania; art. 19 – obowiązek powiadomienia odbiorcy danych o sprostowaniu lub usunięciu danych osobowych lub o ograniczeniu przetwarzania; art. 20 – prawo do przenoszenia danych; art. 21 – prawo do sprzeciwu; art. 22 – zautomatyzowane podejmowanie decyzji w indywidualnych sprawach, w tym profilowanie; art. 27 – przedstawiciele administratorów lub podmiotów przetwarzających niemających jednostki organizacyjnej w Unii; art. 28 ust. 2-10 – obowiązki podmiotu przetwarzającego; art. 30 – rejestrowanie czynności przetwarzania. Do wypowiedzi w ramach działalności literackiej i artystycznej, nie stosuje się zatem znacznej części uregulowań przewidzianych w rozporządzeniu nr 2016/679. Nie oznacza to, że pisarze i artyści nie mają obowiązku chronić osoby, których dane przetwarzają, a jedynie, że ochrona została ukształtowana inaczej. Choć w przypadku działalności literackiej i artystycznej brak przepisów szczególnych, jak w przypadku działalności prasowej (ww. ustawa Prawo prasowe), jednak prawodawca uznał, że swoboda twórczości wymaga ograniczenia stosowania ogólnych konstrukcji ochrony danych, gdyż ich stosowanie mogłoby poważnie utrudnić, a niekiedy nawet uniemożliwić aktywność pisarzy oraz artystów. Wyjaśnić należy, że prawodawca nie zdefiniował pojęcia działalności literackiej i artystycznej, dlatego określenia te należy interpretować zgodnie z ich potocznym rozumieniem. W tym zakresie pozostają aktualne ustalenia poczynione na gruncie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922), w myśl których w pojęciu "wypowiedź literacka" podobnie jak w określeniu "działalność literacka" mieści się niewątpliwie stworzenie utworu literackiego (np. napisanie powieści), a omawiana możliwość wyłączenia obejmuje gromadzenie, przechowywanie i wykorzystywanie danych, które pozostają w ścisłym związku z procesem tworzenia utworów literackich i dotyczą autora oraz procesu tworzenia utworu literackiego, natomiast nie obejmują swoim zakresem działalności wydawniczej (P. Fajgielski, Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, wyd. III, WKP 2025 ). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła do organu ze skargą na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez wydawcę i dystrybutorów wskazanej przez nią książki. Wymaga zatem wskazania, że nie można utożsamiać działalności literackiej z działalnością wydawniczą, a w sprawie organ powinien prześledzić czy żądanie skarżącej rzeczywiście mieści się w dyspozycji art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. W takiej sytuacji nie można uznać, by Prezes Urzędu miał podstawy do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Odmowa wszczęcia postępowania z przyczyn przedmiotowych jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy brak sprawy administracyjnej (brak potrzeby wydania decyzji merytorycznej) jest oczywisty i może być w sposób niebudzący wątpliwości zidentyfikowany bez podejmowania czynności wyjaśniających. Ocena co do charakteru materiału objętego skargą w rozważanym przypadku powinna zatem znaleźć wyraz w decyzji, przy czym nie sposób na tym etapie przesądzać, czy zasadna okaże się decyzja merytoryczna, czy też decyzja o umorzeniu postępowania. W związku z powyższymi zapatrywaniami należy zatem podzielić konstatację Sądu pierwszej instancji, że organ powinien odnieść się merytorycznie do skargi i rozstrzygnąć sprawę co do istoty. Trafnie zatem stwierdził Sąd pierwszej instancji, że zagadnienie, czy do wydawcy i dystrybutora książki zawierającej dane osobowe mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 2016/679 nie może być uznane za niewymagające od organu jakiejkolwiek merytorycznej analizy i wykładni przepisów. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzenie postępowania przez organ i rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji zapewni stronie właściwy standard w przedmiocie ochrony danych osobowych. Podzielić także należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organ, nie czyniąc zadość obowiązkowi rozważenia sprawy we wskazanych wcześniej aspektach wobec treści art. 17 rozporządzenia nr 2016/679, uchybił przepisom prawa procesowego w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy w jej istotnych aspektach, czemu musiałby dać wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego aktu (art. 7, art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a.). Naruszenie wskazanych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jego następstwie nie rozpoznano bowiem sprawy w istotnym zakresie. Przyczyną tego była błędna wykładnia przepisu prawa materialnego, zakreślającego zakres sprawy. W realiach rozpatrywanej sprawy badania wymagało bowiem zastosowanie art. 17 rozporządzenia nr 2016/679, tj. prawa do bycia zapomnianym do działalności archiwów w konkretnym stanie faktycznym, jako że przepis ten nie został objęty wyłączeniem z art. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Tym samym prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie bezzasadnie odmówiono wszczęcia postępowania z odwołaniem się do dyspozycji art. 61a § 1 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu.