III OSK 3060/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2166/22 w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. prostuje oczywistą omyłkę w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/22 w ten sposób, że w oznaczeniu numeru decyzji zamiast "[...]" wpisuje "[...]", 2. oddala skargę kasacyjną, 3. zasądza od R. Z. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2166/22 oddalił skargę R. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 1 lutego 2021 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga R. Z. (dalej: "skarżący"), na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] S.A. z siedzibą w [...], (dalej: "spółka"), polegające na udostępnieniu danych osobowych skarżącego innym podmiotom bez podstawy prawnej oraz niespełnieniu wobec skarżącego obowiązku informacyjnego, wynikającego z art. 13 RODO. Skarżący podczas rozmowy telefonicznej w dniu 8 grudnia 2020 r. wyraził chęć skorzystania z usług spółki. Spółka pozyskała jego dane osobowe bezpośrednio od niego, na podstawie sporządzonego dokumentu dotyczącego chęci zawarcia umowy. Spółka wskazała, że dokument "Potwierdzenie zawarcia Umowy nr [...]" został spisany przez przedstawiciela handlowego spółki w dniu [...] grudnia 2020 r. na formularzu dotyczącym umów zawieranych za pomocą formularza elektronicznego w obecności przedstawiciela. Z uwagi na fakt, że skarżący nie podał adresu poczty elektronicznej do przesłania umowy, została mu przesłana papierowa forma umowy stanowiąca potwierdzenie warunków umówionych z przedstawicielem spółki. W dniu 16 grudnia 2020 r. została przygotowana papierowa wersja umowy, która została dostarczona skarżącemu przez technika mającego zrealizować w lokalu montaż umówionych usług. Skarżący po zapoznaniu się z treścią dostarczonej umowy, odmówił jej podpisania i odmówił przeprowadzenia montażu w umówionym dniu, a więc ostatecznie montaż się nie odbył. Spółka wskazała, że po wielokrotnych i wielogodzinnych kontaktach telefonicznych skarżącego z przedstawicielem oraz infolinią sprzedażową spółki, zostały przygotowane kolejne propozycje. W dniu 1 marca 2021 r. do spółki została zwrócona przez skarżącego kolejna wersja umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z naniesionymi przez skarżącego pisemnymi zmianami i uwagami w jej treści. Spółka wyjaśniła, że naniesione zmiany dokonane przez Skarżącego stanowią zmiany treści umowy i nie mogą zostać w tej formie uznane przez spółkę za wiążące, a usługi nie mogą być aktywowane. Spółka wyjaśniła, że obecnie przetwarza dane skarżącego w następującym zakresie: imię i nazwisko, PESEL, numer i seria dowodu osobistego, rodzaj dokumentu potwierdzającego tożsamość, adres do instalacji i korespondencji oraz numer telefonu stacjonarnego skarżącego. Spółka wyjaśniła, że obowiązek informacyjny wobec skarżącego został spełniony. Do przedmiotowej umowy podpisanej przez skarżącego została dołączona informacja stanowiąca klauzulę informacyjną. W tym stanie faktycznym, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "organ") decyzją z dnia [...] września 2022 r. nr [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi R. Z., na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez [...] S. A. z siedzibą w [...] polegające na udostępnieniu tych danych osobowych innym podmiotom bez podstawy prawnej oraz niespełnieniu obowiązku informacyjnego na podstawie art. 13 RODO, odmówił uwzględnienia wniosku. Organ stwierdził, że z treści zebranego materiału dowodowego wynika, że Spółka spełniła wobec Skarżącego, chcącego zostać jej klientem, obowiązek informacyjny uregulowany w treści art. 13 RODO w sposób prawidłowy. W zakresie udostępnienia danych osobowych skarżącego innym podmiotom organ wskazał, że przedmiotowe udostępnienie odbyło się zgodnie z prawem, w celu realizacji prawnie uzasadnionego interesu realizowanego przez administratora Na powyższą decyzję organu skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując ustalenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę R. Z. uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Sąd odnosząc się do zasadniczej części zarzutów skargi podkreślił, że wszystkie podniesione w skardze kwestie dotyczące procesu zawierania umowy, sposobów przedstawiania wzajemnych ustaleń stron umowy i ich realizowania przez Spółkę w tym zakresie nie było i nie mogło być przedmiotem oceny Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Dlatego zdaniem sądu skarga skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy przed Prezesem UPDO sprowadzała się zatem do oceny, czy zgodne z prawem było udostępnienie danych osobowych skarżącego przez spółkę innym podmiotom, tj. Biurom Informacji Gospodarczej, tj. [...] BIG i [...] BIG i czy spółka wypełniła wobec skarżącego obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 13 RODO. W sprawie tej organ należycie przeprowadził postępowanie. Na podstawie zgromadzonego w tej sprawie materiału, sąd stwierdził, że ocena organu o braku podstaw do podjęcia działań naprawczych wobec spółki na gruncie RODO – jest prawidłowa. W stanie faktycznym tej sprawy sąd podzielił ustalenie Prezesa UODO, że przetwarzanie (udostępnienie) danych osobowych skarżącego innym podmiotom, tj. [...] BIG i [...] BIG nastąpiło zgodnie z RODO. Dodatkowo sąd ustalił, że treść klauzuli informacyjnej odpowiada prawnym wymogom, niezależnie od pewnego stopnia ogólności informacji. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł R. Z., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej: "p.p.s.a.") naruszenie następujących przepisów postępowania: 1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., 134 § 1 p.p.s.a. oraz 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2022 r., znak: [...] i oddalenie skargi pomimo wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 58 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, dalej: "u.o.d.o.") w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez ograniczenie przez PUODO zakresu postępowania w sprawie i nieprzeprowadzenie żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia w jego toku podnoszonych przez skarżącego kwestii; - zgodności z prawem przetwarzania przez [...] S.A. danych osobowych skarżącego polegającego na udostępnianiu jego danych oraz danych o jego zobowiązaniach względem [...] S.A. innym operatorom telekomunikacyjnym [[...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] S.A.] [w zw. z art. 174 Ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2460 z późn. zm., dalej: "Prawo telekomunikacyjne") w zw. z art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 z późn. zm., dalej: "RODO") oraz art. 26 ust. 2 Ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 389, dalej: "Ustawa o BIG")]; - odpowiedniego pod względem czasu i formy spełnienia przez [...] S.A. obowiązku informacyjnego względem skarżącego, w tym zwłaszcza wobec wykonania obowiązku informacyjnego przez [...] S.A. po zawarciu umowy ze Skarżącym (a contrario art. 13 ust. 1 RODO) - niezależnie od tego czy miało to miejsce dnia 16 grudnia 2020 r. [jak przyjął PUODO i WSA w Warszawie], czy też w późniejszej dacie [jak twierdzi skarżący] oraz w sposób nie zapewniający łatwego dostępu do informacji objętych klauzulą informacyjną (tj. sprzeczny z art. 12 ust. 1 RODO) - wobec odmowy udostępnienia skarżącemu do wglądu części dokumentacji "dla klienta" zawierającej Informację [...] S.A. o przetwarzaniu danych osobowych klienta/abonenta/ kupującego przed potwierdzeniem własnym podpisem treści umowy doręczanej (nieskutecznie) skarżącemu przez montera dnia 16 grudnia 2020 r. a zwłaszcza pominiecie w tym zakresie wyraźnych oświadczeń strony wskazujących na okoliczność, iż pakiet "dla operatora" przekazany Skarżącemu do podpisu przez montera nie zawierał dokumentu p.t. "Informacja [...] S.A. o przetwarzaniu danych osobowych klienta/abonenta/kupuiącego" - wątpliwości co do prawidłowości uzyskania przez [...] S.A. zgody Skarżącego na przetwarzanie jego danych osobowych poprzez ujawnienie informacji o jego zobowiązaniach w BIG w okresie 30 dni po zawarciu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym zwłaszcza zgodności jej uzyskania z art. 7 ust. 2 RODO w zw. z art. 174 Prawa komunikacyjnego {uzasadnione szerzej w pkt 2 lit. b punktor 3 petitum); b. art. 58 u.o.d.o. w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez ustalenie stanu faktycznego i prawnego w naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, wyrażające się wadliwym przyjęciem, że: - [...] S. A. mogła z powołaniem się na pisemne upoważnienie z dnia 15 grudnia 2020 r. realizować swój prawnie uzasadniony interes do oceny wiarygodności płatniczej Skarżącego w celu podjęcia decyzji o zawarciu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz jej warunkach, w sytuacji, gdy: ■ z treści zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym zwłaszcza Potwierdzenia zawarcia Umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. oraz Aneksu do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. (załączonych do pisma [...] S.A. z dnia 8 marca 2021 r.), wynika wprost, iż umowa pomiędzy stronami zawarta została dnia [...] grudnia 2020 r. z zastrzeżeniem terminu zawieszającego i obowiązywała od dnia 10 grudnia 2020 r. pomimo wyraźnego oświadczenia Skarżącego o "BRAKU ZGODY NA WERYFIKACJĘ W BIG!", a nadto z całą pewnością obowiązywała przed udzieleniem [...] S.A. upoważnienia do wystąpienia do biur informacji gospodarczej ([...] BIG S.A., [...] BIG S.A., dalej także: "BIG") o ujawnienie informacji gospodarczych o zobowiązaniach Skarżącego, skoro Formularz oświadczenia Klienta na potrzeby weryfikacji wiarygodności płatniczej opatrzony datą 15 grudnia 2020 r. stanowił załącznik do Aneksu do umowy z dnia 15 grudnia 2020 r., a w dacie jego podpisania termin zastrzeżony w treści umowy już upłynął. W konsekwencji, niezgodne z prawem było przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez [...] S.A. poprzez wystąpienie dnia 15 grudnia 2020 r. do BIG wobec niemożności realizacji interesu wynikającego z art. 57 ust. 2 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego (o czym mowa w zarzucie sformułowanym w pkt. 1 lit. c petitum oraz pkt. 2 lit. b petitum); - (vide: str. 17 akapit 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) oświadczenie R. Z. z dnia 15 grudnia 2020 r. zawarte w dokumencie pt. "Formularz oświadczenia Klienta na potrzeby weryfikacji płatniczej" stanowi wiążące wyrażenie zgody "na wystąpienie przez [...] S.A. lub innych lub innych "Współadministratorów "w terminie 30 dni od dnia podpisania niniejszej Umowy, do biur informacji gospodarczej [...] o ujawnienie informacji dotyczących moich zobowiązań w celu ich wykorzystania do dokonania oceny mojej wiarygodności płatniczej", podczas, gdy w treści art. 57 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 10 ust. 1 Ustawy o BIG nie przewidziano uprawnień dostawcy usług telekomunikacyjnych do dokonywania dalszej lub ponownej weryfikacji wiarygodności płatniczej kontrahenta po zawarciu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, a weryfikacja złożonego oświadczenia na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 RODO w zw. z art. 174 Prawa telekomunikacyjnego prowadziłaby do wniosku o braku jego mocy wiążącej m.in. z powodu nieoznaczenia przez skarżącego odpowiedniego "checkbox’a" - odróżniającego to oświadczenie od pozostałych kwestii; - (vide: str. 20 akapit 2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) "Spółka przedstawiła Skarżącemu, w załączeniu do egzemplarza umowy przekazanego 16 grudnia 2020 r., klauzulę zawierającą informacje o przetwarzaniu danych osobowych." i (vide: str. 21 akapit 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) oraz przyjęty przez Spółkę sposób "poinformowania Skarżącego umożliwiał zapoznanie się z treścią informacji bez większego wysiłku...", w sytuacji, gdy z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika co najwyżej fakt przekazania dokumentu pt. "Informacja [...] S.A. o przetwarzaniu danych osobowych klienta/abonenta/kupującego" osobie dokonującej na zlecenie [...] S.A. doręczenia pisemnego potwierdzenia warunków umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia [...] grudnia 2020 r. zaś PUODO odmówił dokonania ustaleń co do sposobu przygotowywania dokumentów przez [...] S.A. i ich udostępniania (co zaakceptował WSA w Warszawie, vide: str. 22 akapit 1 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a co czyni ocenę prawidłowości spełnienia obowiązku informacyjnego co najmniej przedwczesną, skoro przeprowadzone postępowanie administracyjne nie dostarczyło dowodów na których można oprzeć ustalenie, iż doszło do udostępnienia skarżącemu, podczas pozyskiwania jego danych osobowych i przed podpisaniem umowy, dokumentu pt. Informacja [...] S.A. o przetwarzaniu danych osobowych klienta/abonenta/ kupującego"; a zwłaszcza wobec konsekwentnego stanowiska skarżącego, iż pakiet dokumentów "dla operatora", z którym miał możliwość zapoznać się skarżący przed złożeniem podpisu pod warunkami umowy doręczonymi przez montera, nie zawierał klauzuli informacyjnej. c. art. 6 ust. 1 lit. f RODO w zw. z art. 57 ust. 2 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 10 ust. 1 Ustawy o BIG poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, iż przetwarzanie danych osobowych skarżącego polegające na przekazaniu tychże danych do BIG było niezbędne z uwagi na realizację prawnie uzasadnionego interesu tj. oceny wiarygodności płatniczej skarżącego w celu podjęcia decyzji zawarciu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz jej warunkach; w sytuacji, gdy: - w dniu 15 grudnia 2020 r. tj. dacie podpisania oświadczenia Klienta na potrzeby weryfikacji płatniczej strony wiązała już umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych [vide\ Potwierdzenie zawarcia Umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r.], która zawarta została dnia [...] grudnia 2020 r. z zastrzeżeniem terminu zawieszającego tj. od dnia 10 grudnia 2020 r. pomimo wyraźnego oświadczenia skarżącego o "BRAKU ZGODY NA WERYFIKACJE W BIG!" a realizacja uprawnienia do oceny wiarygodności płatniczej mogła nastąpić jedynie przed zawarciem umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, skoro prawnie chronionym interesem przedsiębiorcy telekomunikacyjnego określonym w naruszonych przepisach jest zagwarantowanie mu prawa do uzależnienia zawarcia umowy i jej warunków od wyników takiej weryfikacji; - ocena wiarygodności płatniczej kontrahenta ma charakter jedynie prawnie uzasadnionego interesu, nie zaś celu przetwarzania danych osobowych samego w sobie, a tym samym nie sposób mówić o niezbędności weryfikacji dla samego zawarcia umowy (który stanowi cel z tego interesu wynikający) skoro [...] S.A. w pkt. 13 zd. 3 dokumentu p.t. "Informacja [...] S.A. o przetwarzaniu danych osobowych klienta/abonenta/kupującego" przewiduje narzędzia gwarantujące zabezpieczenie przyszłych wierzytelności umownych poprzez nałożenie kaucji także w wypadku odmowy wyrażenia zgody na dokonanie weryfikacji klienta w BIG [stanowiące częściowo powtórzenie normy art. 24 ust. 2 Ustawy o BIG]; Oraz zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: a. art. 12 ust. 1 RODO i art. 13 ust. 1 i 2 RODO poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż [...] S.A. należycie wypełniła wobec skarżącego obowiązek informacyjny o którym mowa w naruszonych przepisach, w sytuacji gdy z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika co najwyżej fakt przekazania dokumentu pt. "Informacja [...] S.A. o przetwarzaniu danych osobowych klienta/abonenta/kupującego" osobie dokonującej na zlecenie [...] S.A. w dniu 16 grudnia 2020 r. doręczenia pisemnego potwierdzenia warunków umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia [...] grudnia 2020 r., a co czyni zastosowanie naruszonego przepisu co najmniej przedwczesnym, a nadto w treści dokumentu pt. "Informacja [...] S.A. o przetwarzaniu danych osobowych klienta/abonenta/kupującego" nie wskazano informacji o podstawie prawnej zautomatyzowanego przetwarzania danych osobowych w celu podejmowania decyzji (art. 13 ust. 1 lit. c RODO w zw. z art. 22 ust. 1 i 2 RODO); b. art. 6 ust. 1 lit. f RODO w zw. z art. 57 ust. 2 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 10 ust. 1 Ustawy o BIG poprzez ich niewłaściwe zastosowanie: (opisane także w pkt. 1 tiret 1 lit. c petitum) i przyjęcie, iż przetwarzanie danych osobowych skarżącego polegające na przekazaniu tychże danych do BIG było niezbędne z uwagi na realizację prawnie uzasadnionego interesu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego tj. oceny wiarygodności płatniczej skarżącego w celu podjęcia decyzji zawarciu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz jej warunkach, podczas, gdy: ■ realizacja uprawnienia do oceny wiarygodności płatniczej mogła nastąpić jedynie przed zawarciem umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, skoro prawnie chronionym interesem przedsiębiorcy telekomunikacyjnego określonym w naruszonych przepisach jest zagwarantowanie mu prawa do uzależnienia zawarcia umowy i jej warunków od wyników takiej weryfikacji, zaś stosownie do dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania, w dniu 15 grudnia 2020 r. tj. dacie podpisania dokumentu pt. "Formularz oświadczenia Klienta na potrzeby weryfikacji płatniczej" strony wiązała już umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych - zawarta dnia [...] grudnia 2020 r. z zastrzeżeniem terminu zawieszającego tj. od dnia 10 grudnia 2020 r. pomimo wyraźnego oświadczenia Skarżącego o "BRAKU ZGODY NA WERYFIKACJĘ W BIG!": ■ ocena wiarygodności płatniczej kontrahenta ma charakter jedynie prawnie uzasadnionego interesu, nie zaś celu przetwarzania danych osobowych, a zatem nie sposób mówić o niezbędności weryfikacji dla zawarcia umowy (który stanowi cel z tego interesu wynikający) skoro [...] S.A. w pkt. 13 zd. 3 dokumentu p.t. "Informacja [...] S.A. o przetwarzaniu danych osobowych klienta/abonenta/kupującego" przewiduje narzędzia gwarantujące zabezpieczenie przyszłych wierzytelności umownych poprzez nałożenie kaucji także w wypadku odmowy wyrażenia zgody na dokonanie weryfikacji klienta w BIG ■ naruszone przepisy art. 57 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 10 ust. 1 Ustawy o BIG nie przewidują uprawnień dostawcy usług telekomunikacyjnych do dokonywania dalszej lub ponownej weryfikacji wiarygodności płatniczej kontrahenta ("użytkownika końcowego" w rozumieniu Prawa telekomunikacyjnego) po zawarciu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, a tym samym oświadczenie skarżącego zawarte w dokumencie pt. "Formularz oświadczenia Klienta na potrzeby weryfikacji płatniczej" w zakresie przekraczającym prawnie uzasadnione interesy określone w ww. przepisach (tj. zgoda "na wystąpienie [...] S.A. lub innych "Współadministratorów" w terminie 30 dni od dnia podpisania niniejszej Umowy, do biur informacji gospodarczej [...] o ujawnienie informacji dotyczących moich zobowiązań w celu ich wykorzystania do dokonania oceny mojej wiarygodności płatniczej) oceniane winno być na podstawie art. 174 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 RODO, zaś weryfikacja ta prowadziłaby do wniosku o niezgodności przetwarzania z prawem co najmniej z powodu nieoznaczenia przez Skarżącego odpowiednich "checkbox’ów" przy poszczególnych oświadczeniach - odróżniających je od pozostałych kwestii; co stanowi także naruszenie art. 174 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 RODO poprzez ich niezastosowanie. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Samo uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowi niecałe pół strony maszynopisu i składa się z czterech zdań. W jednym z nich wskazano, że "wobec obszernej treści zarzutów sformułowanych w petitum skargi, w których opisie zawarte jest także ich uzasadnienie i które stanowią uzasadnienie postawionych wniosków niniejszej skargi kasacyjnej, ponowne przytaczanie tożsamej argumentacji nie jest konieczne". W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przede wszystkim jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., 134 § 1 p.p.s.a. oraz 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Otóż art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy. Zawarte tam przepisy stanowią o właściwości sądów administracyjnych – kontroli działalności administracji publicznej oraz jej kryterium – zgodności z prawem oraz o tym, że jednym z przejawów działalności administracji publicznej podlegającej kontroli sądu administracyjnego jest decyzja administracyjna. O naruszeniu tych regulacji można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2024 r., I GSK 1145/20). Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Tymczasem podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony przez organ administracyjny w ramach prowadzonego postępowania. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach oraz powinność uwzględnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego na chwilę wydania kontrolowanego aktu lub dokonania czynności przez organ. Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że orzekł w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. W rozpoznawanej sprawie zaskarżony wyrok został wydany na podstawie kompletnych akt administracyjnych, w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie, w której zapadła zaskarżona decyzja. Okoliczność, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Sąd I instancji nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie, nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia ww. przepisu Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść gdyby sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli w pełnym zakresie, a tylko w części. Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie bezczynności organu w zakresie u.d.i.p., a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten analizował i oceniał prawidłowość rozpoznania skargi R. Z. z dnia 1 lutego 2021 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] S.A. z siedzibą w [...]. Fakt, że Sąd I instancji nie uwzględnił skargi na decyzję organu wydaną w tym postępowaniu nie oznacza, że uchybił temu przepisowi. Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a., gdyż przepis ten nie był stosowany przez Sąd I instancji, a co więcej – wobec faktu, że postępowanie przed Prezesem UODO jest jednoinstancyjne i zaskarżonej decyzji nie poprzedzał żaden inny akt administracyjny, to i tak nie miałby zastosowania. Tym bardziej, że powiązany z tymi przepisami zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. jest o tyle niezasadny, iż przepis ten w ogólnie nie był stosowany przez Sąd I instancji, a więc nie sposób mu zarzucić niewłaściwe jego zastosowanie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy podkreślić, ze przepis ten określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., który ma charakter ogólny (blankietowy) i podobnie jak art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Jego zastosowanie przez Sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Tego typu przepis nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Z przepisem tym zostało powiązane naruszenie art. 58 w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Otóż stwierdzić należy, że ani organ, ani WSA w Warszawie nie stosowały art. 58 u.o.d.o., a więc nie mogły go naruszyć. Zgodnie z brzmieniem art. 58 u.o.d.o. Prezes UODO jeżeli uzna, na podstawie posiadanych informacji, że doszło do naruszenia przepisów dotyczących przetwarzania danych osobowych, może żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom, które dopuściły się naruszeń, i poinformowania go, w określonym terminie, o wynikach tego postępowania i podjętych działaniach. Zawiera on zatem normę kompetencyjną dla Prezesa UODO, który w świetle zebranych informacji i po dokonaniu ich oceny, że doszło do naruszenia przepisów dotyczących przetwarzania danych osobowych, może wystąpić do takiego podmiotu z żądaniem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom, które dopuściły się naruszeń i poinformowania go o wynikach takiego postępowania. Natomiast wskazany jako powiązany z cyt. wyżej przepisem art. 7 ust.1 u.o.d.o. nakazuje w sprawach nieuregulowanych w ustawie o ochronie danych osobowych do postępowań administracyjnych przed Prezesem UODO, o których mowa w rozdziałach 4-7 i 11, stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego. W tym kontekście wskazano na naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Jednak skoro ani organ, ani Sąd I instancji nie stosowały art. 58 u.o.d.o., to zarzut braków w prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego w tym zakresie jest bezpodstawny. W związku z zarzutem naruszenia tych przepisów wskazano jeszcze na art. 174 ustawy Prawo telekomunikacyjne, art. 7 ust. 2 RODO i art. 26 ust. 2 ustawy o BIG. Artykuł 174 ustawy Prawo telekomunikacyjne stanowi ogólne odesłanie zgodnie, z którym do uzyskania zgody abonenta lub użytkownika końcowego stosuje się przepisy o ochronie danych osobowych – co miało miejsce. Natomiast zgodnie z zasadami wyrażenia zgody z art. 7 ust. 2 RODO, jeżeli osoba, której dane dotyczą, wyraża zgodę w pisemnym oświadczeniu, które dotyczy także innych kwestii, zapytanie o zgodę musi zostać przedstawione w sposób pozwalający wyraźnie odróżnić je od pozostałych kwestii, w zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, jasnym i prostym językiem. Część takiego oświadczenia osoby, której dane dotyczą, stanowiąca naruszenie niniejszego rozporządzenia nie jest wiążąca. Przedstawione skarżącemu klauzule odnosiły się do kwestii związanych z zawarciem umowy o usługi telekomunikacyjne. Niezrozumiały jest w tym kontekście zarzut dotyczący art. 26 ust. 2 ustawy o BIG, z którego wynika, że podmiot, który otrzymał od biura informacje gospodarcze dotyczące dłużnika będącego konsumentem, nie może ich ujawnić innym osobom. Nie dotyczy to ujawniania przez biuro informacji gospodarczych otrzymanych od innego biura. W żadnym miejscu postępowania i zgromadzonych akt sprawy nie wykazano, aby skarżący był dłużnikiem wobec spółki lub innych podmiotów, jak również by spółka ujawniła jego dane, jako dłużnika, innym podmiotom. Z przepisem art. 151 p.p.s.a. zostało także powiązane naruszenie art. 6 ust. 1 lit. f RODO w zw. z art. 57 ust. 2 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 10 ust. 1 Ustawy o BIG poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. f RODO przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Tym samym zgodzić się należy ze stanowiskiem, że dla możliwości oparcia przetwarzania danych osobowych na przesłance z art. 6 ust. 1 lit. f RODO konieczne jest, by przetwarzanie było niezbędne dla realizacji prawnie uzasadnionych interesów administratora. Nie wystarczy zatem samo ich występowanie, lecz dodatkowo konieczne jest wykazanie, że dla ich realizacji przetwarzanie danych osobowych jest niezbędne. Oznacza to zatem, że przetwarzanie danych dla realizacji prawnie uzasadnionego interesu administratora lub strony trzeciej musi być, rozsądnie oceniając, potrzebne (por. "RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz", WKP 2018, D. Lubasz, W. Chomiczewski, i inni). Zgodnie z motywem 47 rozporządzenia RODO podstawą prawną przetwarzania mogą być prawnie "uzasadnione interesy" administratora, w tym administratora, któremu mogą zostać ujawnione dane osobowe, lub strony trzeciej, o ile w świetle rozsądnych oczekiwań osób, których dane dotyczą, opartych na ich powiązaniach z administratorem nadrzędne nie są interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą. Taki prawnie "uzasadniony interes" może istnieć na przykład w przypadkach, gdy zachodzi istotny i odpowiedni rodzaj powiązania między osobą, której dane dotyczą, a administratorem, na przykład gdy osoba, której dane dotyczą, jest klientem administratora lub działa na jego rzecz. Aby stwierdzić istnienie prawnie "uzasadnionego interesu", należy w każdym przypadku przeprowadzić dokładną ocenę, w tym ocenę tego, czy w czasie i w kontekście, w którym zbierane są dane osobowe, osoba, której dane dotyczą, może spodziewać się, że jej dane będą przetwarzanie również w tym celu. Jak wynika, z niekwestionowanych ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ, skarżący podjął w dniu [...] grudnia 2020 r. działania zmierzające do zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z [...] S.A. W tym też dniu Spółka pozyskała dane osobowe bezpośrednio od skarżącego i przetwarzała je w celu zawarcia i realizacji umowy, dlatego też – jak podnosi Spółka – przetwarzanie danych skarżącego odbywa się na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b RODO (w celu realizacji zawarcia umowy) oraz art. 6 ust. 1 lit. f RODO (dla celów dowodowych oraz obrony roszczeń administratora w związku korespondencją reklamacyjną prowadzoną ze skarżącym). Natomiast jak wynika z treści art. 57 ust. 2 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) dostawca usług może uzależnić zawarcie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do sieci, od pozytywnej oceny wiarygodności płatniczej użytkownika końcowego wynikającej z danych będących w posiadaniu dostawcy usług lub udostępnionych mu przez biuro informacji gospodarczej w trybie określonym w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2160) dostawca usług powiadamia użytkownika końcowego o wystąpieniu takiego zastrzeżenia. Zatem zamieszczenie stosownej klauzuli o możliwości weryfikacji wiarygodności płatniczej użytkownika końcowego wynikającej z danych udostępnionych mu przez biuro informacji gospodarczej było dopuszczalne. Przetwarzanie danych skarżącego (w tym ich udostępnienie) w celu oceny wiarygodności płatniczej stanowi prawnie uzasadniony interes administratora (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13.07.2023 r., II SA/Wa 2166/22, LEX nr 3704913). Dodać należy, że skarżący w dniu 15 grudnia 2020 r. wyraził zgodę na weryfikację w biurach informacji gospodarczej poprzez wypełnienie formularza oświadczenia klienta wraz z dopiskiem na dokumencie o treści cyt.: "W związku, że ma innej możliwości zakupu usługi jestem zmuszony podpisać to oświadczenie" (załącznik nr 1 do tego pisma – k. 52 akt adm.). Jak wynika z akt sprawy spółka wystąpiła w dniu 15 grudnia 2020 r. wystąpiła z wnioskiem do biur informacji gospodarczej ([...] BIG oraz [...] BIG) o udostępnianie informacji gospodarczych o zobowiązaniach skarżącego w celu ich wykorzystania do dokonania oceny wiarygodności płatniczej skarżącego przed zawarciem umowy. Od obu podmiotów otrzymała raport 15.12.2020 r. "status: brak informacji" (k. 53 i 54 akt adm.). Spółka wyjaśniła też, że [...] BIG oraz [...] BIG są odrębnymi administratorami danych Skarżącego, które działają na podstawie przepisów ustawy o BIG. Zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy o BIG, rejestr zapytań obejmuje informacje w zakresie ujawnionych danych oraz daty ich ujawnienia przez okres 12 miesięcy liczonych od daty ich ujawnienia. Dodać należy, że zarówno [...] BIG, jak i [...] BIG poinformowały, że nie przetwarzają danych osobowych skarżącego jako konsumenta w rozumieniu ustawy o BIG. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy o BIG, gdyż przepis ten odnosi się do transgranicznego udostępniania danych dotyczących wiarygodności płatniczej konsumenta, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o BIG - co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 12 ust. 1 RODO i art. 13 ust. 1 i 2 RODO poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie przyjętych przez organ ustaleń faktycznych. Z wyżej przedstawionych powodów nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 lit. f RODO w zw. z art. 57 ust. 2 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o BIG poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wreszcie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 174 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 RODO poprzez ich niezastosowanie. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które wywołane jest skargą kasacyjną, podlega zasadzie dyspozycyjności i nie jest postępowaniem mającym na celu ponowne rozpoznanie sprawy jej całokształcie. Ogranicza się ono do poszczególnych zarzutów zawartych w treści skargi kasacyjnej w ramach określonych podstaw kasacyjnych. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi oznacza więc związanie granicami skargi kasacyjnej również w zakresie podstaw zaskarżenia, które to determinują zakres kontroli. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi zatem do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać bądź konkretyzować zarzutów kasacyjnych, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie jest rolą tego sądu stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych (wyrok NSA z 11.03.2026 r., III OSK 1909/25, LEX nr 4038360, wyrok NSA z 31 października 2017 r., I GSK 2343/15). Naczelny Sąd Administracyjny w tym przypadku nie jest uprawniony do dokonywania wyboru pomiędzy przedstawionymi podstawami zaskarżenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684). Przyjmując nawet, że w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, to jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04, Lex 120212; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971; wyrok NSA z dnia 15 marca 2011 r., II OSK 323/10, LEX nr 1080252). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w konstruowaniu danego zarzutu kasacyjnego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12, LEX nr 1382183). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II GSK 400/10, LEX nr 1080145), a sąd nie dostrzegając właściwej podstawy oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie niewłaściwej. Należy zatem stwierdzić, że nie dyskwalifikowałoby omawianego zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie na niezastosowanie wskazanych w niej przepisów jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie przywołała przepis lub przepisy, które w jej przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez nią wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Jednak wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia. Wskazany zarzut naruszenia art. 174 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 RODO poprzez ich niezastosowanie sprowadza się do podważania ustaleń stanu faktycznego sprawy, co jak zostało wskazane powyżej, nie jest możliwe do dokonania poprzez zarzuty prawa materialnego. O sprostowaniu oczywistej omyłki w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2166/22 orzeczono na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 156 § 1 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że jest to oczywista omyłka, gdyż jak wynika z załączonych akt administracyjnych sprawy (k.124 a.a.) pełny numer decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2022 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych to – [...]. Zatem niewłaściwe oznaczenie (niepełne) numeru decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2022 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych w rubrum zaskarżonego wyroku stanowiło nieścisłość wymagającą sprostowania. Z wyżej przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.