III OSK 324/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 624/23 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wójta Gminy K. z dnia 4 maja 2023 r. nr GK.3137.16.7.2022.AŻ w przedmiocie określenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 18 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Sz 624/23 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2023 r. sprawy ze skargi P. spółka z o.o. z siedzibą w P. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Wójta Gminy K. (dalej: Wójt, organ) z 4 maja 2023 r. nr GK.3137.16.7.2022.AŻ w przedmiocie określenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną do WSA w Szczecinie decyzją z 4 maja 2023 r., nr GK.3137.16.7.2022.AŻ, Wójt orzekł wobec spółki dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb [...], nr KW [...], o powierzchni 12407 m² (w tym 9199 m² powierzchni utwardzonej) za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji w wysokości 4600 zł, po 1150 zł za każdy kwartał. W piśmie z 13 czerwca 2023 r. spółka złożyła skargę na decyzję organu z 4 maja 2023 r. i wniosła o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego oraz naruszenie prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów skargi. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest wydana wobec skarżącej spółki decyzja Wójta Gminy K. z dnia 4 maja 2023 r., którą ustalono opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji w wysokości 4600 zł, po 1150 zł za każdy kwartał. Orzekanie w sprawie niniejszej odbywało się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., ponieważ niniejszy wyrok był poprzedzony prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z 9 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 670/22. W toku ponownie prowadzonego postępowania w sprawie organ postanowieniem z dnia 27 marca 2023 r. włączył w poczet materiału dowodowego sprawy enumeratywnie wskazane dokumenty, celem wykazania okoliczności w zakresie odnoszącym się do istotnych dla rozstrzygnięcia. Sąd I instancji podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21, w którym podkreślono, że sytuacji, kiedy nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W skardze kasacyjnej spółka, reprezentowana przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. i art. 177 § 1 p.p.s.a., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej: u.p.w.) przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla zwolnienia z obowiązku opłaty wskazanej ww. przepisie jest konieczne, aby wewnętrzny system kanalizacji deszczowej istniejący na działce nr [...] (znajdujący się w kompleksie 19 działek, które wzajemnie są połączone ze sobą systemem kanalizacji deszczowej) był dodatkowo podłączony do zewnętrznego systemu kanalizacji deszczowej, podczas gdy ustawodawca nie wprowadza konieczności podłączenia nieruchomości do zewnętrznej kanalizacji deszczowej bezpośrednio, a wymaga jedynie, aby dana nieruchomość była podłączona do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej jaki funkcjonuje na danym obszarze; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i niedostrzeżenie tych wad procesowych postępowania administracyjnego prowadzonego przez "Gminę K." przez Sąd tj.: a) bezpodstawne przyjęcie, że działka nr [...], obręb [...], znajduje się na obszarze nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, podczas gdy wody opadowe i roztopowe z tejże działki są odprowadzane do rowu melioracyjnego należącego do Gminy, który to rów stanowi element gminnego systemu kanalizacyjnego, a następnie wody te za pośrednictwem ww. rowu trafiają do wód powierzchniowych, b) bezpodstawne przyjęcie, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane z działki nr [...] są odprowadzane do ziemi, podczas gdy są one odprowadzane do rowu melioracyjnego, a następnie za jego pośrednictwem są odprowadzane do wód powierzchniowych, c) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek zastosowania opłaty o jakiej mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. (brak analizy dokumentacji planistycznej gminy, umiejscowienia infrastruktury kanalizacji deszczowej, ustalenia podmiotów zarządzających poszczególnymi jej elementami, opinii biegłego z zakresu geodezji, planistyki tudzież innej specjalizacji niezbędnej dla określenia wskazanych elementów stanu faktycznego). W związku z powyższym na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a, w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a oraz art. 176 § 2 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a., wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Szczecinie do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 3. rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy system kanalizacji deszczowej na działce [...] był w okresie objętym decyzją podłączony do systemu kanalizacji otwartej (jak twierdzi strona) czy też nie (jak twierdzi organ) – z uwagi na rozbieżność stanowisk co do tego czy jako element kanalizacji otwartej można traktować rów melioracyjny, w dalszej zaś kolejności czy system wewnętrznej kanalizacji znajdujący się na działce nr [...] włączony do rowu melioracyjnego może być traktowany jako urządzenie do retencjonowania wody. Skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych organu, z których wynika, że działka nr [...] posiada odprowadzenie wód deszczowych, do ziemi (rów melioracyjny), a nie do systemu kanalizacji deszczowej ogólnodostępnej będącej własnością Gminy lub innego podmiotu prawnego. Okoliczność odprowadzania wód opadowych do rowu melioracyjnego jest bezsporna organ administracji dokonał w tym względzie ustalenia faktycznego zgodnego z twierdzeniami strony. Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że w sytuacji kiedy: »nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej», nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych. Przez systemy kanalizacji zamkniętej lub otwartej ustawodawca rozumie w ogóle organizację odprowadzania wód opadowych: zarówno jej stronę techniczną, jak i podmiotową. System to nie tylko zespół współpracujących urządzeń, ale również zarządzanie tymi urządzeniami. Nie może przy tym chodzić o system kanalizacji wewnętrznej należący do właściciela nieruchomości i przez niego zarządzany. (...). Sąd I instancji słusznie zwrócił uwagę, że podobne rozważania NSA zawarł w wyroku z 15 marca 2022 r. o sygn. akt III OSK 794/21, dotyczącym działki [...] obr. [...], w którym wskazał, że odprowadzanie przez skarżącego wód opadowych i roztopowych do gruntu (rowu melioracyjnego) przez istniejący na nieruchomości system kanalizacyjny nie mogło stanowić o wyłączeniu obowiązku uiszczenia opłaty za ograniczenie retencji. Również w wyrokach z dnia 8 marca 2023 r. o sygn. akt III OSK 1995/21 (co do działki nr [...] obr. [...]) i III OSK 1996/21 (odnośnie do działki nr [...] obr. [...]) NSA stwierdził, że "samo funkcjonowanie systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej na obszarze jest jeszcze niewystarczające do przyjęcia, że zachodzi negatywna przesłanka do ponoszenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Dodatkowo konieczne jest bowiem przyłączenie nieruchomości do funkcjonującego na danym obszarze systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej". Wskazać należy, że działki terenu, w stosunku do których zapadły powyższe wyroki NSA znajdują się w bardzo bliskim sąsiedztwie działki [...], której dotyczy przedmiotowa sprawa. Znajdują się zatem na tym samym obszarze, który, jak wyżej wskazano, nie jest podłączony do systemu kanalizacji o cechach wyżej opisanych, będącej własnością gminy lub innego podmiotu prawnego. W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie nie podziela, wyrażonego przez stronę skarżącą kasacyjnie poglądu, że istniejąca na jej nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości jest systemem, o którym mowa w ustawie Prawo wodne" (tak napisano w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawioną w ww. wyroku argumentację i uznaje, że jest ona adekwatna także w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Jak słusznie zauważono w ww. wyroku sytuacji, kiedy: "nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych (por. wyrok NSA z 8 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 1996/21). W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie strony skarżącej kasacyjnie z którego wynika, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Z tego też względu za chybione należy uznać stanowisko skarżącej kasacyjnie, że istniejąca na jej nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości jest systemem, o którym mowa w ustawie Prawo wodne. Obszar, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej stanowiąca działkę nr [...], nie jest podłączona do takiego systemu. Spór w niniejszej sprawie dotyczył również konsekwencji wprowadzania wód opadowych do rowu melioracyjnego. Uszło uwadze stronie skarżącej kasacyjnie, że retencja wody, nie oznacza odprowadzania wody np. do rowu melioracyjnego, lecz czasowe zatrzymanie obiegu wody, czyli zjawisko (naturalne lub sztuczne) zatrzymywania wody na powierzchni, w glebie i pod ziemią. Retencjonowanie wody sztuczne określa się w jednostkach objętości. Nie można utożsamiać urządzeń do retencjonowania wody z urządzeniami do odprowadzania wody, tak jak próbuje to wykazać skarżąca kasacyjnie. Retencja wody oznacza "czasowe zatrzymanie lub ograniczenie prędkości, czyli spowolnienie obiegu wody. Zjawisko naturalne lub sztuczne zatrzymywania wody na powierzchni, w glebie i pod ziemią, jej wielkość wyraża się w m³ lub mm." (zob. hasło "Retencja" A.S. Kleczkowski, S. Krajewski, [w:] A.S. Kleczkowski, A. Różkowski (red.), Słownik hydrologiczny, Warszawa 1997, s. 151). Urządzenia, na które wskazuje skarżąca kasacyjnie, służą wyłącznie odprowadzaniu wody do urządzeń melioracyjnych. Na przedmiotowej nieruchomości urządzeń do zatrzymywania tzn. przechowywania wody, czyli zbiorników retencyjnych nie ma. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wykonanie wewnątrzzakładowego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych do rowu melioracyjnego, czyli nie działającego na zasadzie retencjonowania (przetrzymywania) opadów atmosferycznych w przeznaczonych do tego urządzeniach, nie może zostać uznane za uzasadniające stosowanie opłaty właściwej dla powierzchni z urządzeniami do retencjonowania wody, skoro takie urządzenia na przedmiotowej nieruchomości nie występowały. Rów melioracyjny służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody. Urządzenia skarżącej kasacyjnie służą wyłącznie odprowadzaniu wody do urządzeń melioracyjnych. Na przedmiotowej nieruchomości nie występują urządzenia do zatrzymywania tzn. przechowywania wody, czyli brak jest zbiorników retencyjnych. Rów melioracyjny, na który powołuje się skarżąca kasacyjnie służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody. Instalacja należąca do skarżącej kasacyjnie nie jest podłączona do gminnej sieci kanalizacji deszczowej posadowionej na dz. [...]. Rów jest sztucznym korytem, wykopem podłużnym często tylko okresowo napełnionym wodą. Są to na ogół systemy rowów melioracyjnych. W piśmiennictwie wskazano, że "Retencja powierzchniowa obszaru pozostaje w ścisłym związku z rzeźbą terenu, przepuszczalnością powierzchni i występowaniem obszarowych obiektów hydrograficznych (zbiorników wodnych, obszarów zabagnionych). Zależy ona także od charakteru pokrycia powierzchni obszaru" (zob. E. Bajkiewicz-Grabowska, Z. Mikulski, Hydrologia ogólna, Warszawa 1999, s. 148). Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że nie są przekonujące polemiczne uwagi skarżącej, że Gmina nie ma gminnej sieci kanalizacji deszczowej, zaś skarżąca nie ma możliwości podłączenia się do takiej sieci (później wskazując, że jest to niecelowe, bo woda z jej działki spływa do rowu melioracyjnego, tak samo jak z kanalizacji na działce nr [...]) oraz że rów melioracyjny stanowi system kanalizacji otwartej, ponieważ woda jest odprowadzana dalej. Skarżąca kwestionuje przy tym zasadność ustalenia stanu faktycznego sprawy m.in w oparciu o pozwolenie wodnoprawne z 18 stycznia 2008 r., jednak organ przywołuje ten dokument na okoliczność w zasadzie niesporną pomiędzy stronami, tj. odprowadzania wód do rowu melioracyjnego. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt II.1. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów postępowania czyli: art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W konsekwencji prawidłowo też zastosował art. 151 p.p.s.a. i to ten przepis stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Tym samym nie doszło do naruszenia: art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, ponieważ organ nie naruszył: art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją zastosowanej przez Sąd normy prawnej obejmującej art. 151 p.p.s.a. Wyjaśnić dodatkowo należy, że orzekanie przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie odbywało się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., ponieważ wyrok Sądu I instancji był poprzedzony prawomocnym wyrokiem Sądu z 9 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 670/22. W prawidłowej ocenie Sądu I instancji, organ rozstrzygający sprawę wywiązał się z zaleceń Sądu a zarzuty i argumentacja skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. W toku ponownie prowadzonego postępowania w sprawie organ postanowieniem z 27 marca 2023 r. włączył w poczet materiału dowodowego sprawy enumeratywnie wskazane dokumenty, celem wykazania okoliczności w zakresie odnoszącym się do istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii (m.in. protokół z wizji lokalnej z 13 maja 2019 r., protokół geodety z przeprowadzenia pomiaru powierzchni biologicznie czynnych na dz. [...] z 18 maja 2019 r., decyzję – pozwolenie wodnoprawne z 18 stycznia 2008 r. nr SR.BW.6223-28/07/08, pozwolenie na użytkowanie zbiornika retencyjnego z 24 czerwca 2011 r. nr PINB-GJ-7353/35-K-2/11). Nadto – mając na uwadze poszanowanie prawa strony zagwarantowane jej przepisami k.p.a. – wystosował i skutecznie doręczył do skarżącej zawiadomienia z 6 marca 2023 r. (gdzie poinformował o ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz pouczył m.in. o prawie do zapoznania się z dokumentacją w przedmiotowej sprawie, wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, zgłaszania swoich uwag i wniosków) oraz z 4 kwietnia 2023 r. o zamiarze zakończenia postępowania administracyjnego, z załącznikiem w postaci ww. postanowienia z 27 marca 2023 r. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt I. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W odniesieniu do konstrukcji omawianego zarzutu sformułowanego jako zarzut niewłaściwego zastosowania art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, należy przypomnieć, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumpcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2638/23). W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Omawiany zarzut dotyczy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego i również w jego treści nie zakwestionowano prawidłowości wykładni wskazanego w nim przepisu art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumpcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Ponadto, treść zarzutu wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie ponownie na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Sądu I instancji w kwalifikacji odprowadzania wód do rowu melioracyjnego oraz tego, że rów melioracyjny służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Nie można Sądowi I instancji zarzucić niewłaściwego zastosowania wskazanego w pkt I. petitum skargi kasacyjnej przepisu prawa, ponieważ działka [...] jest położona na obszarach nieujętych w system kanalizacji - co należy rozumieć jako nieujęcie danej nieruchomości w funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji otwartej i zamkniętej. Sformułowanie: "odprowadzanie do wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast" zakłada, że odprowadzane wody są ujmowane w system do tego przeznaczony, który transmituje je dopiero do wód. System ten ma służyć przekazaniu wód opadowych z nieruchomości do wód. W przypadku zmniejszenia retencji nie tyle chodzi o ujęcie wód opadowych do systemu, ile o nieujęcie całego obszaru w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej (zob. wyrok NSA z 15 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 794/21). Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.