III OSK 3436/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej E. Spółka z o.o. w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 233/23 w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Prezesa Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej E. Spółka z o.o. w N. z dnia 12 czerwca 2023 r., nr 1/2023 w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezesa Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej E. Spółka z o.o. w N. na rzecz T. H. kwotę 257 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. H. (dalej także jako: skarżący) na decyzję Prezesa Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej E. Spółka z o.o. w N. (dalej także jako: organ) z dnia 12 czerwca 2023 r., nr 1/2023 w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, w punkcie 1 wyroku z dnia 24 sierpnia 2023 r. sygn. akt: II SA/Op 233/23 uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie 2 zasądził od organu na rzecz skarżącego 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Skarżący w drodze wiadomości mailowej z dnia 31 stycznia 2020 r. wystąpił z wnioskiem do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) "Kopii audytu w zakresie kontroli zarządczej, który został przeprowadzony w spółce, o którym mowa w uchwale nr 33/VII/2019 z dnia 28 stycznia 2019 r. wraz z ewentualnymi załącznikami. 2) Kopii umowy podpisanej z firmą, która przeprowadzała ww. audyt". W odpowiedzi na wniosek organ udostępnił kopię umowy o sporządzenie przedmiotowego audytu oraz poinformował, że dokument wskazany w punkcie 1 wniosku skarżącego, tj. kopia audytu w zakresie kontroli zarządczej - nie stanowi informacji publicznej. Powyższa odpowiedź została potraktowana jako bezczynność organu i zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Op 26/20, zobowiązał organ do załatwienia wniosku w pkt. 1. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku przez organ, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 3059/21, skargę tę oddalił. W uzasadnieniu tego wyroku NSA przesądził, że przedmiotowa informacja stanowi co do zasady informację publiczną. Pismem z dnia 29 maja 2023 r. skarżący wniósł do organu o wykonanie ww. wyroku. Decyzją z dnia 12 czerwca 2023 r. organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia kopii audytu w zakresie kontroli zarządczej, który został przeprowadzony w spółce, o którym mowa w uchwale 33/VII/2019 z dnia 28 stycznia 2019 r. wraz z ewentualnymi załącznikami, tj. w zakresie punktu pierwszego wniosku skarżącego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej nastąpiła z uwagi na fakt, że wnioskowana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji podając zarazem, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, w tym przypadku tajemnicy przedsiębiorstwa. Organ wyjaśnił, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa należy rozumieć informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Ponadto organ wyjaśnił, że żądanie wnioskodawcy dotyczy udostępnienia kopii audytu sporządzonego dla celów zarządczych stanowiącego opracowanie zawierające opis strategicznych decyzji Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej E. sp. z o. o. z siedzibą w N. (dalej także jako: spółka), dotyczących podejmowanych przez nią zadań. Informacje takie mogą stanowić źródło przewagi konkurencyjnej na rynku bowiem spółka w audytowanym okresie nie świadczyła usług jedynie w zakresie obsługi zadań publicznych, w ramach powierzenia jej zadań samorządu, ale także na warunkach konkurencyjności uczestniczyła w przetargach, składała oferty wykonawstwa określonych zadań i dla tych celów dokument ten zawiera kalkulacje kosztów, informacje techniczne i organizacyjno-finansowe oraz rekomendacje dla zarządu spółki. Organ podkreślił, że ww. informacje stanowią wartość gospodarczą dla spółki, a ich ujawnienie, przekazanie czy wykorzystanie narusza i zagraża jej interesom. W ocenie organu, dokument audytu zawiera dane świadczące o prowadzonej przez spółkę polityce finansowej, obrazujące jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczące wierzytelności, odnoszące się do inwestycji czy strat. Dokument ten zawiera i obrazuje również sposób ustalania cen na świadczone usługi, zawiera rekomendacje i wskazania audytora na tyle szczegółowe, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy tymi informacjami, a prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem organu wszystkie te dane w sposób obiektywny mogą obrazować szczegóły prowadzonej działalności nie tylko w sferze publicznej i stanowią o istnieniu interesu przedsiębiorcy w ich utajnieniu. Organ wskazał w uzasadnieniu, jakie przesłanki konieczne są do przyznania ochrony informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa stwierdzając, że w jego przekonaniu spełniony został zarówno warunek formalny jak i materialny, albowiem zakres żądanych przez wnioskodawcę informacji stanowi wartość gospodarczą dla spółki, zatem przesłanka materialna dotycząca charakteru żądanych informacji zaistniała. Ponadto, spółka już w umowie zawartej z wykonawcą audytu zarządczego, którego dotyczy wniosek o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie jego kopii, w jej § 7 pkt 1 wskazała, że wszelkie informacje zawarte w umowie, jak również uzyskane przez wykonawcę w trakcie lub w związku z jej wykonywaniem, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i jako takie nie mogą być wykorzystywane do innych celów aniżeli realizacja zawartej umowy. Utajnienie tych informacji obarczone zostało w tej samej umowie sankcją w postaci kary umownej, jak również zostało wskazane, iż obowiązek zachowania w tajemnicy informacji powziętych w celu zrealizowania umowy jest nieograniczone czasowo po zakończeniu i zrealizowaniu umowy. Organ wskazał również, że spółka klauzulę o konieczności przestrzegania tajemnicy przedsiębiorstwa zawiera we wszystkich umowach menadżerskich, umowach o pracę czy zlecenia, a dostęp do systemów informatycznych zawierających dane przedsiębiorstwa zabezpieczany jest indywidualnymi hasłami dostępu dla wybranych użytkowników tych programów, poza tym przy pomocy systemów monitorujących prowadzi się kontrole dostępu do ważnych pomieszczeń w spółce, zabezpiecza się także dokumenty w szafach z sejfem lub zamkiem. Działania te, w ocenie organu, mają na celu manifestowanie, iż część informacji dotyczących spółki, jest poufna i dostępna dla wąskiego kręgu osób, a przez to tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą, wobec których przedsiębiorca podjął wystarczające środki w celu zachowania ich w poufności. Pismem z dnia 26 czerwca 2023 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję organu w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że uzasadnienie faktyczne decyzji jest bardzo lakoniczne w odniesieniu do wykazania przesłanek formalnych i materialnych odmowy udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej zauważając zarazem, że spółka powołując się na przepis art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wskazała żadnej tajemnicy chronionej prawem, gdyż tajemnica przedsiębiorcy została już ujęta w ust. 2 tego przepisu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości, jak również o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. Organ podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji podnosząc, że skarżący wskazując na naruszenia poszczególnych przepisów prawa, nie wykazał na czym owe naruszenia miałyby polegać, co powoduje brak możliwości merytorycznej kontroli postawionych zarzutów. Zdaniem organu uzasadniony został jedynie zarzut naruszenia art. 5 ust 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez wskazanie, że w ocenie skarżącego, uzasadnienie faktyczne decyzji pozostaje bardzo lakoniczne w odniesieniu do przesłanek formalnych i materialnych odmowy udzielenia informacji publicznej. Organ stwierdził, że nie kwestionuje ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji publicznej ani nie podważa, że informacje, których dotyczył wniosek, stanowią informację publiczną. W ocenie organu istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie zachodziły podstawy do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, zaś tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Ponadto organ stwierdził, że informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. niektórzy pracownicy przedsiębiorstwa), zaś utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań, zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie, w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że w zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazał, iż żądany przez skarżącego audyt zarządczy z dnia 5 lipca 2020r., w swej treści zawiera opracowanie stanowiące szczegółowy opis strategicznych decyzji (gospodarczych) spółki, dotyczących bezpośrednio podejmowanych przez nią konkretnych zadań (np. przetargów na rzecz osób niepublicznych), a uzyskanie takich informacji może stanowić źródło przewagi konkurencyjnej na rynku. Ponadto zdaniem organu wyjaśniono, że spółka w okresie objętym audytem świadczyła usługi nie tylko w zakresie obsługi zadań publicznych, ale również działała w warunkach konkurencyjnych na rynku. W odniesieniu do pojęcia informacji posiadającej wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a na co wskazała spółka uzasadniając odmowę udostępnienia żądanych informacji, orzecznictwo WSA wskazuje, że obowiązuje liberalna wykładnia, zgodnie z którą całkowicie wystarczające jest uznanie istnienia nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę czy osobę trzecią, mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu. W ocenie organu, skoro zostało wykazane, że żądane informacje (jako całość) - stosownie do definicji tajemnicy przedsiębiorstwa zawartej w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, uznać należy, że nie podlegają one udostępnieniu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto w ocenie organu spełniony został wymóg formalny, albowiem dokumenty zawierające informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa są chronione, nadzorowane i archiwizowane. Organ stwierdził, że w decyzji zostało w sposób prawidłowy wykazane istnienie przesłanki formalnej i przesłanki materialnej, stanowiących o ochronie informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, a przez to zasadne jest oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w punkcie 1 wyroku z dnia 24 sierpnia 2023 r. sygn. akt: II SA/Op 233/23 uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie 2 zasądził od organu na rzecz skarżącego 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a z tego powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd I instancji wskazał, że w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji (rozstrzygnięcia) wykazała, że została ona wydana z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc skutkującym koniecznością jej uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zaznaczył, że nie budzi wątpliwości i nie jest to kwestia sporna między stronami, że Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej E.Sp. z o.o. w N. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Ponadto, zdaniem Sądu I instancji, niekwestionowane jest również to, że wnioskowana przez skarżącego informacja dotycząca udostępnienia audytu z kontroli zarządczej przeprowadzonej w spółce, jako stanowiąca treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, należy do informacji o danych publicznych i posiada walor informacji publicznej, a kwestię tę przesądził NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2023 r., w sprawie o sygn. akt III OSK 3059/21, rozpoznając skargę kasacyjną organu w zakresie bezczynności w udostępnieniu spornego audytu. Sad I instancji wskazał, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się ostatecznie do oceny czy ww. dokument, który objęty został żądaniem skarżącego stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu czy też zasadnym jest odmowa jego udostępnienia na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zaznaczył, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że do decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organy zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta zdaniem Sądu I instancji wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tych dwóch zasad doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i powinno służyć przekonaniu strony do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu decyzji należy zatem przedstawić - w sposób pełny, logiczny i wyczerpujący - tok rozumowania organu, i dopiero wówczas możliwe będzie dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że organ nie sprostał powyższym obowiązkom, ponieważ odmowa udostępnienia wnioskowanych przez skarżącego informacji nie została należycie i przekonująco uzasadniona, co stanowi o naruszeniu wymogów z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd I instancji wskazał, że zasada jawności informacji publicznej jest jedną z podstawowych zasad systemu prawnego Rzeczpospolitej Polskiej, co wynika z art. 54 i 61 Konstytucji RP, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także z art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Ponadto WSA w Opolu stwierdził, że dostęp do informacji publicznej jest ważnym elementem faktycznego funkcjonowania demokracji jako ustroju, w którym obywatele mają realny wpływ na sprawy publiczne i rzeczywiście kontrolują podmioty publiczne, a przez to prawo to może być zatem ograniczone tylko w wyjątkowych wypadkach. Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że aby skutecznie wywieść uprawnienie do odmowy udostępnienia informacji publicznej z powodu tajemnicy przedsiębiorstwa, koniecznym jest dokonanie oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej przez podmiot gospodarujący informacją, albowiem to na nim ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa. Zdaniem WSA w Opolu, informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej. Z tych względów, uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy, zaś brak, ogólność lub pozorność takiej argumentacji świadczy o wymagającym uchylenia decyzji naruszeniu formalnym art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał również, że tajemnicę przedsiębiorstwa definiuje art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. WSA w Opolu zaznaczył, że określona informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: pierwszy - ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny przedsiębiorstwa lub posiada wartość gospodarczą, drugi - nie została ujawniona do wiadomości publicznej, trzeci - podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. Dodatkowo, w ocenie Sądu I instancji, na tajemnicę przedsiębiorcy składają się łącznie dwa elementy: formalny - rozumiany jako wyrażenie woli utajnienia danych informacji, przejawiającej się w formie podjętych czynności, przedsięwziętych przez przedsiębiorcę w celu zapewnienia poufności określonych danych oraz kolejny element równie istotny aspekt materialny. W zakresie analizy elementu formalnego tajemnicy przedsiębiorcy Sąd I instancji wskazał, że stanowić mogą ją co do zasady informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. W odniesieniu do aspektu materialnego WSA w Opolu stwierdził, że tajemnicę przedsiębiorcy stanowi poufna informacja posiadająca szeroko rozumianą wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna, a przez to zastrzeżenie tajemnicy winno dotyczyć informacji mających taki walor, a nie jakichkolwiek. Dla uruchomienia ochrony prawnej przed udostępnieniem prawem chronionych danych wymagane jest zatem ustalenie, że dana informacja ma charakter poufny. W ocenie Sądu I instancji, ze względu zarówno na znaczenie społeczne takich informacji, jak i mając na uwadze interes chronionego w powyższy sposób przedsiębiorcy, zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności informacji publicznej i z tego względu podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o jej istnieniu. Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji wskazał, że w kwestii żądanego przez stronę skarżącą audytu, jak wynika z akt administracyjnych, spółka w spornej materii przyjęła, że żądane dane mogą stanowić źródło przewagi konkurencyjnej na rynku, bowiem spółka w audytowanym okresie nie świadczyła usług jedynie w zakresie obsługi zadań publicznych, w ramach powierzenia jej zadań samorządu, ale także na warunkach konkurencyjności uczestniczyła w przetargach, składała oferty wykonawstwa określonych zadań i dla tych celów dokument ten zawiera kalkulacje kosztów informacje techniczne i organizacyjno-finansowe oraz że żądane dane świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy strat, obrazują sposób ustalania cen na świadczone usługi, zawierają rekomendacje i szczegółowe wskazania audytora. Sąd I instancji zaznaczył, że organ uznał, że zostały łącznie spełnione przesłanki formalne i materialne do uznania, iż w rozpatrywanym przypadku chodzi o informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa, przy czym już ani z akt administracyjnych, ani z lektury decyzji nie wiadomo dlaczego tak uznano. Zdaniem WSA w Opolu, zdawkowe twierdzenia organu zawarte w uzasadnieniu decyzji, bez przedstawienia poddających się ocenie konkretnych okoliczności z tego przedmiotu, czyni, że uzasadnienie podjętej decyzji wymyka się spod kontroli i uniemożliwia uznanie, że decyzja odpowiada prawu. W ocenie Sądu I instancji a priori za tajemnicę przedsiębiorstwa nie mogą być uznane czy to informacje o przetargach, wierzytelnościach, czy też ofertach wykonanych określonych zadań, a także informacje techniczne i organizacyjno-finansowe, jak i rekomendacje dla zarządu spółki, jeżeli okoliczności odmowy udostępnienia ww. informacji nie zostały właściwie uzasadnione. Sąd I instancji podkreślił również, że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy nie zawiera - choć powinno zawierać - argumentacji polegającej na przytoczeniu okoliczności wskazujących, że informacja zasługująca na ochronę ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą, i że przedsiębiorca podjął odpowiednie kroki zapewniające zachowanie jej poufności. Zdaniem Sądu I instancji, nie jest wystarczające samo oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą, jak również wskazanie, że w umowie zawartej z wykonawcą audytu zarządczego zastrzeżono, że wszelkie informacje zawarte w umowie, jak również uzyskane przez audytora w trakcie lub w związku z jej wykonaniem stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, a utajenie tych danych dodatkowo zostało w umowie obarczone sankcją kary umownej. W tej sytuacji, organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji powinien wyjaśnić, dlaczego konkretne informacje posiadają dla niego określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża. Ponadto zdaniem Sądu I instancji podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi wykazać, że zachowanie tej tajemnicy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności informacji publicznej, ma większą doniosłość, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że w żaden sposób, w stopniu uzasadniającym odmowę udostępnienia informacji, nie zostały wyjaśnione i uzasadnione materialne aspekty tej tajemnicy. Zdaniem Sądu I instancji, szczególnie uzasadnienie zaskarżonej decyzji, skupiając się na prawnych aspektach tajemnicy przedsiębiorcy/przedsiębiorstwa nie wyjaśnia, jakie wynikające z audytu kontroli spółki informacje (o jakim charakterze) podlegają ochronie, a także nie wskazują, dlaczego należało odmówić ich udostępnienia. W tym przedmiocie nie jest wystarczające samo powołanie się na instytucję tajemnicy przedsiębiorcy i oparcie się jedynie na oświadczeniu spółki, że zawarte w umowie informacje mają dla niej wartość gospodarczą, a do tego w istocie sprowadza się uzasadnienie decyzji objętej skargą. W ocenie Sądu I instancji, nie jest możliwe prawidłowe załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej - w tym zwłaszcza wydanie w tym przedmiocie decyzji odmownej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy - bez wnikliwej analizy dokumentów, w których taka informacja potencjalnie jest zawarta, czyli jej aspektu materialnego oraz dokumentów wskazujących na podjęcie przez przedsiębiorcę działań zmierzających do zachowania ich w poufności, tj. jej aspektu formalnego, a przez to decyzja wymyka się spod możliwości oceny twierdzeń spółki, co do zasadnego, bądź nie, zastosowania w zaskarżonej decyzji, odmawiającej udostępnienia informacji publicznej - norm stypizowanych w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu I instancji organ nie wskazał konkretnie czego tajemnica przedsiębiorcy dotyczy, w szczególności odnośnie do danych zawartych w audycie, tj. nie wyjaśnił, które fragmenty (ściśle określone i opisane), zawartych w nim danych, zagadnień, dokumentów (z powołaniem się na nie) stanowią tajemnicę, nie wskazano jakie kategorie informacji zawartych w audycie i ich ujawnienie mogłoby wywołać negatywne skutki dla spółki oraz jaki wpływ mogłyby mieć ich ujawnienie na sytuację ekonomiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że samo zastrzeżenie poufności nie jest wystarczające dla uznania, że obiektywnie występuje stan, który stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, a nadto nieujawniona, poufna i zabezpieczona informacja musi mieć charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej wartość gospodarczą, czego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazano, poza ogólnikowymi stwierdzeniami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ i zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z planu podziału spółki z dnia 31 października 2022 r. na okoliczność faktu, dokonania podziału przedsiębiorstwa oraz utworzenia w trybie art. 528 § 1 w zw. z art. 531 Kodeksu spółek handlowych nowego podmiotu, którego bezpośrednio dotyczą dane/informacje zawarte w dokumencie w postaci audyt kontroli zarządczej, do którego odwołuje się uchwała nr 33/VII/2019 z dnia 28 stycznia 2019 r., a który nie był reprezentowany w przedmiotowym postępowaniu i pozbawiony został możliwości obrony swoich praw, tj.: na okoliczność wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 183 § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, zarzucił Sądowi I instancji na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 183 § 2 pkt 5 w zw. z art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 528 § 1 w zw. z art. 531 Kodeksu spółek handlowych oraz uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenie Wspólników z dnia 14 grudnia 2022 r. dokonującego podziału spółki PGK E. sp. o.o. poprzez wydzielenie części majątku i utworzenie nowego podmiotu EN sp. z o.o. zarejestrowanego w Rejestrze Przedsiębiorców KRS prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Opolu Wydział Gospodarczy KRS pod numerem KRS [...] poprzez uchylenie decyzji Prezesa Zarządu PGK E. sp. z o.o. z siedzibą w N. z dnia 12 czerwca 2023 r" nr 1 /2023 i nie uwzględnienie z urzędu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, że dane i informacje finansowe, techniczne, technologiczne organizacyjne jakie zawarte zostały w quasi dokumencie w postaci audytu kontroli zarządczej, do którego odwołuje się uchwała nr 33/VII/2019 z dnia 28 stycznia 2019 r. dotyczą również drugiego z wymienionych podmiotów, który nie brał udziału w sprawie i został pozbawiony obrony swoich praw, a do którego skarżący nie zwrócił się o udzielenie dostępu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udzielenie dostępu do informacji objętych audytem, które dla spółki EN sp. z o.o. mają charakter informacji podlegających ochronie wynikającej z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co skutkuje nieważnością postępowania; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe uznanie, że decyzja Zarządu PGK E. sp. z o.o. z siedzibą w N. z dnia 12 czerwca 2023 r., nr 1/2023 z uwagi na zbyt duży stopień ogólności argumentacji w niej zawartej oraz całkowity brak odniesienia się w jej uzasadnieniu do konkretnego materiału dowodowego - danych zawartych w quasi dokumencie w postaci audytu kontroli zarządczej, do którego odwołuje się uchwała nr 33/VII/2019 z dnia 28 stycznia 2019 r. wydana została z naruszeniem "art. 7 k.p.k." i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym nie podlega ochronie przewidzianej w z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, podczas gdy dane/informacje zawarte w w/w dokumencie są ze sobą tak powiązanie funkcjonalnie i przedmiotowo, że precyzyjne odniesienie się w decyzji z dna 12 czerwca 2023 r. nr 1 /2023 do danych finansowych zawartych w dokumencie w korelacji z rekomendacjami lub danymi dotyczącymi kosztów związanych prowadzenia działalności - kosztów rodzajowych według analityki, wynagrodzenia jednostek, wynagrodzeń/świadczeń akordowych oraz informacji techniczny i organizacyjnych obejmujących wybrane procesy organizacyjne działania spółek PGK E. sp. o.o. i nowo utworzonego podmiotu EN sp. z o.o. prowadziłoby de facto do ujawnienie danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu w/w przepisów i stanowiłoby postać działania zarządu spółki na szkodę spółki PGK E. sp. o.o. i pośrednio na szkodę spółki EN sp. z o.o., zaś ogólne odniesienie do w/w informacji było wystarczające dla wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela i nie dawało podstaw do zastosowania normy przewidzianej w art. 145 § 1 pkt lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu doszło do nieważności postępowania z uwagi na fakt, że w postępowaniu nie brał udziału podmiot, którego postępowanie bezpośrednio dotyczy, tj. EN sp. z o.o. Organ skarżący kasacyjnie zaznaczył, że w trybie art. 528 § 1 w zw. z art. 531 Kodeksu spółek handlowych, uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 14 grudnia 2022 r. dokonano podziału spółki PGK E. sp. o.o. poprzez wydzielenie części majątku i utworzenie nowego podmiotu EN sp. z o.o. z siedzibą w N. Organ skarżący kasacyjnie wskazał, że plan podziału spółki z dnia 31 października 2023 r. jest dokumentem publicznym zamieszczonym m.in. na stronach internetowych przedsiębiorstwa i określa zasady podziału oraz w konsekwencji zakres przejmowanych kompetencji przez poszczególne podmioty kompetencji i uprawnień. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że także skarżący nie zwrócił się o udzielenie dostępu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udzielenie dostępu do informacji objętych audytem, które dotyczą wyłącznie spółki EN sp. z o.o. i mają dla niej charakter informacji podlegających ochronie. Zdaniem organu skarżącego kasacyjnie, w takim stanie prowadzenie postępowania bez udziału ww. podmiotu stanowi postaci pozbawienia spółki EN sp. z o.o. prawa do obrony swoich praw, co skutkuje nieważnością postępowania. Ponadto organ skarżący kasacyjnie wskazał, że do naruszenia prawa postępowania doszło również w zakresie, w jakim Sąd I instancji przyjął, że zaskarżona decyzja z uwagi na zbyt duży stopień ogólności argumentacji w niej zawartej oraz całkowity brak odniesienia się w jej uzasadnieniu do konkretnego materiału dowodowego - danych zawartych w quasi dokumencie w postaci audytu kontroli zarządczej, do którego odwołuje się uchwała nr 33/VII/2019 z dnia 28 stycznia 2019 r. wydana została z naruszeniem "art. 7 k.p.k." i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem organu skarżącego kasacyjnie z uwagi na korelacje, jakie zachodzą pomiędzy danymi zawartymi w audycie i sposobem ich zaprezentowania, który ma charakter powiązania funkcyjnego i przedmiotowego, precyzyjne odniesienie się w decyzji do danych o charakterze finansowym zawartych w audycie w korelacji z rekomendacjami lub danymi dotyczącymi kosztów związanych prowadzenia działalności - kosztów rodzajowych według analityki, wynagrodzenia jednostek, wynagrodzeń/świadczeń akordowych oraz informacji techniczny i organizacyjnych obejmujących wybrane procesy organizacyjne działania spółek PGK E. sp. o.o. i nowo utworzonego podmiotu EN sp. z o.o. prowadziłoby de facto do ujawnienia danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, a w konsekwencji do naruszenia norm wynikających z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Taka postać działania w ocenie organu stanowiłaby działanie na szkodę spółki i pośrednio na szkodę spółki EN sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej wniósł o odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu. Skarżący zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu odpowiedzi skarżący wniósł o oddalenie wniosku dowodowego wskazując, że przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów dotyczy postępowania przed sądem I instancji. Ponadto skarżący zaznaczył, że Sąd I instancji w momencie rozpoznania skargi nie dysponował informacją co do planu podziału spółki i nie miał żadnego obowiązku poszukiwać tego typu informacji. Sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w toku postępowania oraz przedstawionego przez strony, a fakt, że plan podziału jest dokumentem publicznym nie ma żądnego znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem sąd administracyjny nie ma obowiązku przeglądania publicznie dostępnych rejestrów, a co dopiero stron internetowych stron postępowania. Skarżący wskazał również, że nie można uznać, aby ktokolwiek poza podmiotem, który wnioskuje o udostępnienie informacji publicznej, a któremu w konsekwencji odmówiono informacji publicznej w drodze decyzji, miał interes prawny uzasadniający jego status strony w postępowaniu przed organem, jak i w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto skarżący zaznaczył, że w orzecznictwie sądowym dość często przesłankę określoną w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże się z realnym, a nie hipotetycznym pozbawieniem strony możności obrony swych praw, a w skardze brak jest w ogóle uzasadnienia realności pozbawienia strony możności obrony swych praw. Odnosząc się do zarzutu drugiego skarżący wskazał, że przepis ogólny, taki jak art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, gdyby skarżący kasacyjnie zarzucał, np. wadliwą wykładnię pojęcia "uchyla decyzję", a zatem kierował zarzuty bezpośrednio wobec normy zawartej w tym przepisie, a nie kwestionował prawidłowości jej zastosowania jako następstwa uchybienia innym normom, które były lub powinny były być stosowane przed przejściem sądu I instancji do wydania orzeczenia na jego podstawie. Ponadto w ocenie skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji niezasadnie uznał, że uzasadnienie decyzji nie posiada należytego uzasadnienia faktycznego i uznaje, że wystarczające jest ogólne odniesienie do informacji, które w ocenie organu mają walor informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przyjęcie rozumowania skarżącego kasacyjnie sprowadzałoby się do stwierdzenia, że kontrola decyzji odmawiającej udostępnienia informacji byłaby pozorna, bowiem organ zawsze może twierdzić, że ujawnienie informacji ma charakter tajemnicy przedsiębiorstwa. Zdaniem skarżącego nie jest zatem dopuszczalne w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej powoływanie się na przesłankę wyłączenia informacji z obowiązku jej udostępnienia, bez wskazania konkretnej argumentacji, uzasadniającej przyczyny uznania, że zachodzą szczególne okoliczności wskazane w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tylko jasne, nieabstrakcyjne i szczegółowe przedstawienie stanowiska może oprzeć się zarzutowi naruszenia w decyzji przepisu art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i z tego powodu nie jest zasadny sformułowany w treści skargi kasacyjnej zarzut pierwszy, tj. zarzut nieważności postępowania sądowego z przyczyny określonej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., tj. z powodu pozbawienia strony postępowania możności obrony swych praw, na podstawie którego organ skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 w zw. z art. 32 p.p.s.a. w zw. z art. 528 § 1 w zw. z art. 531 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 z późn. zm.) – zwanej dalej: k.s.h., oraz uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenie Wspólników z dnia 14 grudnia 2022 r. dokonującego podziału spółki PGK E. sp. o.o. poprzez wydzielenie części majątku i utworzenie nowego podmiotu EN sp. z o.o. zarejestrowanego w Rejestrze Przedsiębiorców KRS prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Opolu Wydział Gospodarczy KRS pod numerem KRS [...] poprzez uchylenie decyzji Prezesa Zarządu PGK E. sp. z o.o. z siedzibą w N. z dnia 12 czerwca 2023 r" nr 1 /2023 i nieuwzględnienie z urzędu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, że dane i informacje finansowe, techniczne, technologiczne organizacyjne jakie zawarte zostały w quasi dokumencie w postaci audytu kontroli zarządczej, do którego odwołuje się uchwała nr 33/VII/2019 z dnia 28 stycznia 2019 r. dotyczą również drugiego z wymienionych podmiotów, który nie brał udziału w sprawie i został pozbawiony obrony swoich praw, a do którego skarżący nie zwrócił się o udzielenie dostępu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udzielenie dostępu do informacji objętych audytem, które dla spółki EN sp. z o.o. mają charakter informacji podlegających ochronie wynikającej z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – dalej jako: u.d.i.p., w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 85) dalej jako: u.z.n.k., co skutkuje nieważnością postępowania. Należy wyjaśnić, że dla oceny, czy zaistniała w sprawie sytuacja "pozbawienia strony postępowania możności obrony swych praw", konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, komu w świetle obowiązujących przepisów prawa ustawodawca przydaje status strony w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, a następnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji dotyczącej spraw publicznych. Na pojęcie sprawy publicznej, o której ma być udzielona informacja publiczna, składa się przede wszystkim charakter publiczny zadań wykonywanych przez określony podmiot. Tam zatem, gdzie występuje aktywność organów publicznych nawet jedynie w ich funkcjonalnym znaczeniu, mamy do czynienia z informacją publiczną (wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., I OSK 2093/14). Dla oceny podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu nieważności postępowania, konieczne jest zwrócenie uwagi, że udostępnienie informacji publicznej ma z istoty swojej charakter oświadczenia wiedzy, a nie oświadczenia woli, a z pewnością nie stanowi przejawu konkretyzacji i indywidualizacji ogólnej i abstrakcyjnej normy materialnego prawa administracyjnego, a zatem nie może być traktowane jako wyraz stosowania prawa w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadaje się w teorii prawa, również prawa administracyjnego. Przez stosowanie prawa (norm prawnych) rozumie się bowiem czynności konwencjonalne organów administracji publicznej, przez które organy te rozstrzygają jakąś sprawę indywidualną i konkretną, czyniąc to na podstawie obowiązującej normy prawnej, a rezultatem aktu stosowania prawa jest rozstrzygnięcie jakiejś konkretnej sprawy w formie wydania normy indywidualnej i konkretnej (por. S. Wronkowska: Podstawowe pojęcia prawa i prawoznawstwa. Część II, Poznań 2003, s. 35). Postępowanie prowadzone na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest sekwencją czynności poprzedzających udzielenie lub odmowę udzielenia odpowiedzi na wniosek i nie zmierza do wykreowania aktu stosowania prawa, tj. aktu administracyjnego w jego materialnym rozumieniu odpowiadającego istocie decyzji administracyjnej rozstrzygającej indywidualną sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 stawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej jako: k.p.a. Zastrzeżenie przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. formy decyzji administracyjnej dla odmowy udostępnienia informacji publicznej ma walor gwarancyjny, pozwalający w założeniu adresatowi takiej decyzji składać środki prawne od decyzji i skargi do sądu administracyjnego, nie ma jednak wpływu na ocenę charakteru prawnego tego rodzaju decyzji, która będąc negatywną odpowiedzią na wniosek nie stanowi takiego materialnego aktu administracyjnego, który rozstrzygałby indywidualną sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Brak podstaw do przyjęcia tezy, że ta sama sprawa indywidualnego podmiotu - której rozstrzygnięcie na etapie jej zaistnienia z istoty rzeczy nie może być przesądzone, bo wymaga uprzedniego rozpoznania sprawy - zmienia swój prawny charakter w zależności od tego, którą z różnych form przewidzianych przez ustawodawcę dla jej załatwienia organ zastosował w wyniku rozpoznania sprawy. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej jest alternatywą dla czynności udostępnienia informacji publicznej i ma charakter odmowy uwzględnienia wniosku inicjującego sprawę udostępnienia informacji publicznej. Nie może mieć więc charakteru decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty w całości lub w części, w takim znaczeniu, jakie wynika z art. 104 § 2 k.p.a. Ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., że przepisy k.p.a. stosuje się "do decyzji", a zatem literalna wykładnia tego przepisu wskazywałaby, że nie stosuje się k.p.a. do postępowania w sprawie o udostępnienie informacji publicznej. Wykładnia systemowa i celowościowa tego przepisu, nawiązująca do jego funkcji ochronnej, ukształtowała wprawdzie w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafny pogląd o dopuszczalności stosowania w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej ogólnych i uniwersalnych standardów prawa administracyjnego wyrażonych w zasadach ogólnych k.p.a., to jednak w żaden sposób nie daje to podstaw do przyjęcia, że sprawa dostępu do informacji publicznej jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Należy także zauważyć, że gdyby sprawa o udostępnienie informacji publicznej była indywidualną sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. rozstrzyganą w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, tj. w drodze decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 104 k.p.a., to zbędna byłaby regulacja art. 21 u.d.i.p., zgodnie z którą "Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...)". Zastosowanie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej wynikałaby bowiem z treści art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przewidującego kontrolę sądowoadministracyjną w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wszystkie te okoliczności wskazują, że decyzja wydawana w sprawie o udostępnienie informacji publicznej jako niewydawana w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. stanowi jedynie jedną z form zakończenia postępowania. Oznacza to jednocześnie, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie ma charakteru postępowania jurysdykcyjnego, tj. takiego postępowania, w którym rozstrzyga się indywidualną sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wykreowanie normy indywidualnej i konkretnej w drodze aktu administracyjnego. Ta generalna specyfika informacji publicznej oraz postępowania toczącego się na wniosek o jej udostępnienie i form zakończenia tego postępowania determinuje wykładnię przepisów u.d.i.p. w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, czy i w jakim zakresie do postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej jest regulacją o charakterze szczegółowym, dotyczącą materialnych i procesowych kwestii udostępniania informacji publicznej, która odnosi się do szerokiego katalogu podmiotów, mających swoje odrębne kompetencje wynikające z innych ustaw, w zakresie udzielania przez te podmioty informacji publicznej. Tym samym wyznacza ona określony i szczególny sposób działania tych podmiotów, jak również autonomicznie reguluje status podmiotów wnioskujących o udzielenie informacji publicznej oraz mechanizmy ochrony tych podmiotów przed uchylaniem się adresatów ich wniosków od zajęcia stanowiska w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej jako regulacja szczegółowa - zgodnie z dyrektywą wykładni, według której regulacja szczególna ma pierwszeństwo przed regulacją ogólną (lex specialis derogat legi generali) - wyłącza tym samym co do zasady dopuszczalność stosowania w sprawach o udostępnienie informacji publicznej regulacji o charakterze ogólnym, do których zaliczają się przepisy k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., I OSK 2456/16). Z przepisów u.d.i.p., tj. art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1, a także art. 14 ust. 1 analizowanych w kontekście wskazanego wyżej charakteru prawnego informacji publicznej należy wyprowadzić wniosek, że stroną postępowania w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, wszczynanego na wniosek, jest wyłącznie wnioskodawca, co powoduje, że w sprawach tych nie znajduje zastosowania art. 28 k.p.a. (zob. np. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 1860/12; postanowienie NSA z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 298/13; postanowienie NSA z dnia 8 maja 2015 r., I OSK 1038/15). Przepis art. 28 k.p.a. wyposaża w legitymację procesową podmioty, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie w sprawie indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. albo które żądają czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek w takiej właśnie sprawie. Sprawa o udostępnienie informacji publicznej nie ma - jak wyżej wskazano - charakteru sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Przepis art. 2 ust. 1 u.d.i.p., w myśl którego każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 ustawy) jest przepisem szczególnym wobec przepisu art. 28 k.p.a. Źródła interesu prawnego nie stanowi regulacja art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przepis ten określając przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej zawiera w określonym zakresie, tj. obok innych unormowań tej ustawy, materialnoprawne podstawy sprawy zainicjowanej wnioskiem o udostępnienie informacji, a tym samym determinuje sposób korzystania z kompetencji przez podmiot właściwy w zakresie udostępnienia tego rodzaju informacji. Nie określa natomiast sytuacji prawnej podmiotów, o jakich mowa w tym przepisie, a zatem nie wynikają z niego normy materialne mogące być źródłem ich interesów prawnych. Obowiązkiem organu jest ochrona wartości wskazanych w powyższym przepisie poprzez ograniczenie dostępu do informacji publicznej w zakresie wynikającym z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., a ewentualne naruszenie tego obowiązku może skutkować odpowiedzialnością prawną organu, nie skutkuje natomiast przyznaniem np. osobom fizycznym, których prywatność jest chroniona, statusu strony w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej na wniosek innego podmiotu. W takim przypadku osoby takie mają wyłącznie interes faktyczny w postępowaniu, w którym rozpatrywany jest wniosek o udzielenie informacji pozostającej z nimi w jakimkolwiek związku. Nie można więc uznać, aby ktokolwiek poza podmiotem, który wnioskuje o udostępnienie informacji publicznej, a któremu w konsekwencji odmówiono informacji publicznej w drodze decyzji, miał interes prawny uzasadniający jego status strony w postępowaniu przed organem, jak i w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. Postanowienie NSA z 16.02.2021 r., III OSK 3904/21, LEX nr 3144694; Postanowienie NSA z 27.09.2019 r., I OSK 2598/17, LEX nr 2740327). Stanowisko sądów administracyjnych, w tym także Naczelnego Sądu Administracyjnego, w kwestii braku podstaw do poszerzania kręgu stron postępowania w sprawach z wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest ugruntowane. Podkreśla się w nim brak podstaw prawnych do przyznania legitymacji procesowej komukolwiek poza podmiotem, któremu odmówiono informacji publicznej w drodze decyzji (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2012 r., II SA/Po 133/12; postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 1860/12; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 listopada 2012 r., IV SA/Po 1117/12; postanowienie NSA z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 298/13; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2015 r., II SA/Kr 1517/14; postanowienie NSA z dnia 8 maja 2015 r., I OSK 1038/15; wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2015 r., II SA/Kr 41/15; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., I OSK 2456/14; wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., I OSK 1372/15; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2018 r., I OSK 931/16). Za powyższym poglądem przemawiają również argumenty natury pragmatycznej. Zasadą postępowania toczącego się na skutek złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej jest to, że informację publiczną, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, a której udostępnienia żąda wnioskodawca, zgodnie z art. 10 ust. 2 u.d.i.p. udostępnia się niezwłocznie w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Biorąc pod uwagę powyższą regulację trudno byłoby sobie wyobrazić sytuację, w której organ wykonując niezwłocznie nałożony przepisem art. 10 ust. 2 u.d.i.p. obowiązek, zmuszony byłby włączać do udziału w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej inne, poza wnioskodawcą podmioty. Także w przypadku o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, gdzie udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 tego przepisu i art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, za nieracjonalne należałoby uznać dopuszczanie do udziału w postępowaniu wszystkich podmiotów, których żądana przez wnioskodawcę informacja publiczna może w jakikolwiek sposób dotyczyć. Przykładowo może to dotyczyć sytuacji, w której wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie przepisów u.d.i.p. treści wyroków sądowych. Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. uzyskiwałyby również wszystkie podmioty, które brały udział w sprawach objętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej prowadziłoby do sytuacji, w której uzyskanie żądanej informacji byłoby na tyle utrudnione, że wręcz niewykonalne (por. wyrok NSA z 4.11.2016 r., I OSK 1372/15, LEX nr 2169772). Powyższe okoliczności wskazują, że nie byłoby prawidłowe przyznanie przez Sąd I instancji statusu strony postępowania spółce, która powstała poprzez wydzielenie części majątku z podmiotu, do którego skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej. Należy zaznaczyć, że skoro podmiot, do którego skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej istnieje, i skoro Sąd I instancji zapewnił udział w postępowaniu prawidłowo ustalonemu katalogowi jego stron, tj. skarżącemu i organowi, to niezasadny okazał się zarzut pozbawienia stron postępowania możności obrony swych praw odnoszony do sytuacji podmiotu, który nie był stroną ani postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji ani postępowania sądowego ze skargi na tę decyzję. Nie wystąpiły w sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, w tym zwłaszcza przyczyna określona w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Niezasadność tego zarzutu skargi z przyczyn wyżej wskazanych czyni niezasadnym również zarzuty naruszenia przepisów powoływanych przez stronę skarżącą kasacyjnie w ramach argumentacji tego zarzutu. Z tego też powodu jako niezasadny należało ocenić wniosek dowodowy organu skarżącego kasacyjnie, co skutkowało jego oddaleniem. Ze względu na to, że w sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez wadliwe uznanie, że decyzja Zarządu PGK E. sp. z o.o. z siedzibą w N. z dnia 12 czerwca 2023 r., nr 1/2023 z uwagi na zbyt duży stopień ogólności argumentacji w niej zawartej oraz całkowity brak odniesienia się w jej uzasadnieniu do konkretnego materiału dowodowego - danych zawartych w quasi dokumencie w postaci audytu kontroli zarządczej, do którego odwołuje się uchwała nr 33/VII/2019 z dnia 28 stycznia 2019 r. wydana została z naruszeniem "art. 7 k.p.k." i art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym nie podlega ochronie przewidzianej w z art. 5 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., podczas gdy dane/informacje zawarte w w/w dokumencie są ze sobą tak powiązanie funkcjonalnie i przedmiotowo, że precyzyjne odniesienie się w decyzji z dna 12 czerwca 2023 r. nr 1 /2023 do danych finansowych zawartych w dokumencie w korelacji z rekomendacjami lub danymi dotyczącymi kosztów związanych prowadzenia działalności - kosztów rodzajowych według analityki, wynagrodzenia jednostek, wynagrodzeń/świadczeń akordowych oraz informacji techniczny i organizacyjnych obejmujących wybrane procesy organizacyjne działania spółek PGK E. sp. o.o. i nowo utworzonego podmiotu EN sp. z o.o. prowadziłoby de facto do ujawnienie danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu w/w przepisów i stanowiłoby postać działania zarządu spółki na szkodę spółki PGK E. sp. o.o. i pośrednio na szkodę spółki EN sp. z o.o., zaś ogólne odniesienie do w/w informacji było wystarczające dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela i nie dawało podstaw do zastosowania normy przewidzianej w art. 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku ze względu na jego wadliwą konstrukcję. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z ugruntowanym od lat stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. ma podobnie jak np. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zakresie pozostałych regulacji objętych treścią jego podpunktów a i b, art. 149 § 1-2, art. 146 § 1, art. 147, czy art. 151 p.p.s.a. charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Jeśli z wyroku wynika, że sąd I instancji stwierdził, że naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to nie można sądowi uchylającemu z tego powodu zaskarżoną decyzję skutecznie zarzucić naruszenia omawianego przepisu, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją zastosowanych przez sąd I instancji norm prawnych. Naruszenie wymienionych wyżej przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14), których w skardze kasacyjnej bezpośrednio w powiązaniu ze stawianym zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jednak nie powołano, przy czym podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. konieczne jest wskazanie przepisów postępowania odnoszących się do procedury, w której zapadła zaskarżona decyzja. Brak takich odniesień oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do przypisywania skarżącemu kasacyjnie zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony. Orzekanie w granicach skargi kasacyjnej wyklucza możliwość merytorycznej oceny tak wadliwie skonstruowanego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przepis ogólny, taki jak art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. mógłby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, gdyby skarżący kasacyjnie zarzucał, np. wadliwą wykładnię pojęcia "uchyla decyzję", a zatem kierował zarzuty bezpośrednio wobec normy zawartej w tym przepisie, a nie kwestionował prawidłowości jej zastosowania jako następstwa uchybienia innym normom, które były lub powinny były być stosowane przed przejściem Sądu I instancji do wydania orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Taka sytuacja jednak ponad wszelką wątpliwość nie występuje w niniejszej sprawie. Nawet gdyby jednak w drodze rekonstrukcji omawianego zarzutu przyjąć, że skarżący kasacyjnie powiązał w jego treści przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z "art. 7 k.p.k." i art. 107 § 3 k.p.a., to stwierdzić należy, że przepis określony w skardze kasacyjnej jako "art. 7 k.p.k." nie był w sprawie stosowany, a o zasadności wadliwego stwierdzenia przez Sąd I instancji naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. nie mogą świadczyć twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie, że precyzyjne odniesienie się do treści dokumentu audytu kontroli zarządczej prowadziłoby do ujawnienia danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa i byłoby działaniem na szkodę strony skarżącej kasacyjnie. Sąd I instancji nie wskazywał na konieczność takiej szczegółowości uzasadnienia decyzji, która prowadziłaby do ujawnienia tajemnicy przedsiębiorcy, lecz wyraźnie wskazywał na standardy decyzji (uwzględniając ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne) podkreślając, że uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji publicznej musi umożliwiać kontrolę sądowoadministracyjną poprzez przedstawienie argumentów wykazujących, że wnioskowane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy w stopniu uzasadniającym odmowę udostępnienia informacji publicznej, a nie ograniczać się jedynie do oświadczenia przedsiębiorcy w tym zakresie. Analiza treści uzasadnienia decyzji z dnia 12 czerwca 2023 r., nr 1/2023 prowadzi do wniosku o trafności oceny Sądu I instancji o takim stopniu ogólności tego uzasadnienia, który czynił decyzję niekontrolowalną, a przez to wadliwą w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.