III OSK 345/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 585/24 w sprawie ze skargi Ł. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr SKO-436/4/24 w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ł. K. na Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 38/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ł. K. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr SKO-436/4/24 w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie obowiązujący tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. Wyrok wydano w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 22 grudnia 2023 r., znak: RG.5630.3.2015.2021 Burmistrz Strzelna, działając na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469) w związku z art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu wody opadowej znajdującej się na gruncie dz. [...] położonej w miejscowości K., gm. S., kierunku odpływu ze źródeł ze szkodą dla gruntów sąsiednich - działki nr [...] położonej w miejscowości K., gm. S., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nakazał R. K. wyprowadzenie na działce nr [...] betonowych korytek odwadniających wzdłuż płotu z odpływem do naturalnego odbiornika wód opadowych znajdującego się w południowej części działki nr [...] tj. stawu, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania z uwzględnieniem wszystkich rozstrzygnięć, które miały miejsce .w sprawie. Na wstępie organ I instancji wyjaśnił, że jego podstawową rolą w rozpatrzonej sprawie było ustalenie, czy zaistniały przesłanki z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, tj. czy właściciel gruntu (działki nr [...]) dokonał zmiany stanu wody na gruncie (na czym konkretna zmiana polegała), czy zmiana ta (stanu wody na gruncie) szkodliwie wpływała/wpływa nadal na grunty sąsiednie (działka nr [...]), na czym szkoda polega, oraz czy pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie, a szkodliwym oddziaływaniem istnieje związek przyczynowo - skutkowy. W tym celu organ uzyskał opinię biegłego posiadającego niezbędne wiadomości specjalne - Ekspertyzę Hydrogeologiczną i Geotechniczną dotyczącą działki o nr. ewidencyjnym [...], sporządzoną przez prof. dr hab. inż. M. K., w której określono kierunek powierzchniowego spływu wód opadowych pomiędzy działkami [...] a [...]. Wyjaśniona została też kwestia ewentualnego zalewania działki nr [...] wodą opadową z działki [...], dokonana została więc ocena geotechniczna wpływu przepływu wód powierzchniowych z działki nr [...] na stan techniczny budynków na działce nr [...]. Na podstawie wykonanych w terenie prac, autor ekspertyzy wskazał, że: 1. stwierdzono spadek powierzchniowy w części północo-wschodniej działki [...] w kierunku działki nr [...]; 2. stwierdzono barierę o nieznacznej wysokości w postaci fundamentu płotu pomiędzy działkami, która stanowi przeszkodzę hydrauliczną dla płynących wód powierzchniowych; 3. fundamentu płotu nie można traktować jako bariery hydraulicznej z uwagi na jej nieznaczną wysokość, która przy nawalnych deszczach nie będzie wystarczająca, 4. przepływ na działce między otworami od 1 do 6 następuje w kierunku działki nr [...]. W pozostałej części działki, kierunek przepływu jest z północy na południe w kierunku do stawu - otwory 5-8; 5. z uwagi na rodzaj materiału budującego nasyp należało przyjąć, że powierzchnia działki jest nieprzepuszczalna i całość wód opadowych będzie przepływać po powierzchni zgodnie z ukształtowaniem terenu w trakcie nawalnych opadów deszczu, a nie infiltrować w podłoże gruntowe; 6. nie stwierdzono uszkodzeń obiektów budowalnych na działce nr [...] znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie, które świadczyć mogłyby o niekorzystnym wpływie przepływających wód opadowych na posadowienie istniejących obiektów i zmiany parametrów mechanicznych gruntów w ich poziomie posadowienia; 7. nie stwierdzono spękań i rys świadczących o problemach geotechnicznych budynków na działce nr [...] znajdujących się bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]; 8. wody opadowe z budynków na działce nr [...] są odprowadzone za pomocą rur spustowych bezpośrednio na teren działki nr [...]. Mogą one stanowić większe zagrożenie geotechniczne dla posadowienia budynków niż woda opadowa płynąca w trakcie nawalnych deszczy z działki nr ewid. [...], przy założeniu jej przelania się przez przeszkodę hydrauliczną w postaci płotu. Ekspertyza Hydrogeologiczna i Geotechniczna dotycząca działki o nr ewidencyjnym [...], zawierała następujące wnioski końcowe i zalecenia: 1. w części północno-wschodniej spływ wód powierzchniowych jest skierowany z działki nr [...] na działkę nr [...]. Z uwagi na istniejącą przeszkodzę hydrauliczną w postaci płotu można stwierdzić, że jest ona wystarczająca tylko przy niewielkich opadach, 2. w przypadku intensywnych, długotrwałych lub nawalnych opadów może dochodzić do zalewania działki nr [...] wodą opadową z działki nr [...]. Należy zatem uregulować przy granicy działek odprowadzenie wód opadowych, 3. z uwagi na grunty nieprzepuszczalne na działce nr [...], zaleca się wprowadzenie betonowych korytek odwadniających wzdłuż płotu z odpływem do naturalnego odbiornika wód opadowych znajdującego się w południowej części działki nr [...], tj. stawu, 4. nie stwierdzono negatywnego wpływu w zakresie kwestii geotechnicznych, przepływających wód opadowych z działki nr [...] na obiekty na działce nr [...]. Stosując zasadę swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 k.p.a., organ uznał przedmiotową opinię za wiarygodną, o mocy dowodowej pozwalającej na wydanie rozstrzygnięcia. Zdaniem organu I instancji Ekspertyza Hydrogeologiczna i Geotechniczna działki nr [...] była dokumentem spójnym, a zakres prac wykonanych w terenie pozwolił na wyjaśnienie kluczowych kwestii dotyczących przedmiotowej sprawy, które sprowadzały się do ustalenia, że : 1. właściciel gruntu (działki nr [...]) dokonał zmiany stanu wody na gruncie - powierzchnia działki nr [...] w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] została utwardzona poprzez wykonanie nasypu antropogenicznego, co potencjalnie spowodowało zmianę stosunków przepływu wód opadowych. Przeszkoda hydrauliczna w postaci płotu, jest wystarczająca tylko przy niewielkich opadach, 2. zmiana ta (stanu wody na gruncie) szkodliwie wpływała/ nadal wpływa na grunty sąsiednie (działkę nr [...]), ponieważ w przypadku intensywnych, długotrwałych lub nawalnych opadów może dochodzić do zalewania działki nr [...] wodą opadową z działki nr [...], z tą uwagą, że nie stwierdzono przy tym szkodzeń obiektów budowalnych na działce nr [...] znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie, które świadczyć by mogły o niekorzystnym wpływie przepływających wód opadowy na posadowienie istniejących obiektów i zmiany parametrów mechanicznych gruntów w ich poziomie posadowienia (brak stwierdzonych spękań, i rys świadczących o problemach geotechnicznych budynków na działce nr [...] znajdujących się bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], 3. istnieje związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie, a szkodliwym oddziaływaniem, ponieważ ze względu na rodzaj materiału budującego nasyp należało przyjąć, że powierzchnia działki jest nieprzepuszczalna i całość wód opadowych będzie przepływać po powierzchni zgodnie z ukształtowaniem terenu w trakcie nawalnych opadów deszczu, a nie infiltrować w podłoże gruntowe. Jednocześnie, w odniesieniu do ww. ekspertyzy hydrogeologicznej i geotechnicznej za bezpodstawne organ I instancji uznał zarzuty skierowane wobec tej opinii przez Ł. K. W tym zakresie organ podkreślił, że przedmiotem zleconej opinii nie było badanie stanu technicznego obiektów budowlanych na działce nr [...], tylko określenie, czy zmiana stanu wody na gruncie (działka nr [...]) szkodliwie wpływała/wpływa na grunty sąsiednie (działek nr [...]), oraz na czym szkoda polega. Przedmiotem tym nie była także poprawność i jakość materiału znajdującego się w zakresie nasypu, tylko kwestia związana z infiltracją wód opadowych i odpowiedź, czy może dochodzić do przepływu wód opadowych z działki nr [...] na działkę nr [...]. Wobec powyższego powyższe organ I instancji nakazał właścicielowi działki nr [...], z uwagi na nieprzepuszczalne grunty na przedmiotowej działce, wyprowadzenie betonowych korytek odwadniających wzdłuż płotu z odpływem do naturalnego odbiornika wód opadowych znajdującego się w południowej części działki nr [...], tj. stawu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Ł. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy po rozpatrzeniu tego odwołania, decyzją z dnia 22 kwietnia 2024 r., znak: SKO-436/4/24, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji Burmistrza Strzelna z dnia 22 grudnia 2023 roku. Decyzja organu II instancji stała się przedmiotem skargi Ł. K. wniesionej do WSA w Bydgoszczy. Sąd I instancji uznał, że skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Na wstępie WSA w Bydgoszczy wyjaśnił, że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 29 ust. 3 w zw. z ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469) w związku z art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.). Sąd przytoczył treść przywołanych przepisów. Dalej Sąd I instancji wyjaśnił też, że w postępowaniu o naruszenie stosunków wodnych powinnością organu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie. Jeżeli odpowiedź jest pozytywna, organ winien jednoznacznie ustalić, kto i kiedy zmiany tej dokonał, na czym ona polegała, jaki był stan wód przed dokonaniem zmiany i jaki po jej dokonaniu, oraz jak zmiana wpłynęła na stosunki wodne w terenie, a przede wszystkim, czy wpływ ten jest szkodliwy dla gruntów sąsiednich. Następnie WSA w Bydgoszczy wskazał , że wszędzie tam, gdzie sprawa nie jest oczywista w drodze logicznego rozumowania i nie da się ustalić tych dwóch elementów, tj. faktu naruszenia stosunków, wodnych i szkody (szkodliwego oddziaływania) z tym związanej dla nieruchomości sąsiednich, organy administracji z reguły obowiązane są w prowadzonym postępowaniu do pozyskania stosownej ekspertyzy biegłego z zakresu hydrologii, która okoliczności te ustali. Środkiem dowodowym staje się wówczas opinia biegłego, co przewiduje art. 84 § 1 k.p.a., z tą uwagą, że sporządzona opinia nie stanowi dowodu absolutnego, który automatycznie przekładałby się na rozstrzygnięcie sprawy. Jak każdy inny dowód podlega ona swobodnej ocenie ze strony organu. Również strony postępowania mają prawo oraz możliwość, aby wnioski wypływające z takiej opinii zakwestionować. Mając jednak na uwadze, że opinię sporządza się w sprawach wymagających wiedzy specjalistycznej, do skutecznego podważenia opinii biegłego potrzeba argumentów eksperckich, co w praktyce sprowadza się najczęściej do sporządzenia innej ekspertyzy. Według WSA w Bydgoszczy w kontrolowanej pod względem legalności sprawie, zmiana stosunków wodnych została potwierdzona ustaleniami biegłego, a okoliczność, że do takiej zmiany doszło nie była kwestionowała przez strony. Natomiast wedle twierdzeń skarżącej zaproponowane rozwiązanie techniczne polegające na wprowadzeniu betonowych korytek odwadniających wzdłuż płotu z odpływem do naturalnego odbiornika wód opadowych znajdującego się w południowej części działki nr [...], tj. stawu były niewystarczające i nie zapewnią właściwego spływu wód ani nie zapobiegną ewentualnym szkodom. Na etapie postępowania administracyjnego skarżąca proponowała podjęcie dalej idących kroków, sięgających usunięcia utwardzenia sąsiedniej działki i przywrócenia stanu poprzedniego. Odnosząc się do tych twierdzeń, Sąd I instancji zauważył, że skarżąca w opisanym zakresie nie powoływała się na jakiekolwiek własne kwalifikacje z zakresu hydrologii, lecz ograniczyła się do polemiki z wynikami badań dokonanych przez biegłego oraz zaproponowanym przez niego rozwiązaniem. Dlatego też samodzielne obserwacje skarżącej, jej obawy oraz przeświadczenie o niewystarczającym sposobie rozwiązania problemu, nie stanowiły, zdaniem Sądu I instancji, przeciwwagi dla ustaleń poczynionych przez eksperta w tej dziedzinie. Biegły przyjmując określone rozwiązanie problemu uznał je za skuteczne, a jednocześnie najprostsze. WSA w Bydgoszczy powołał się również na pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym zakwestionowanie opinii przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo opinia zawierała ewidentne błędy, które dyskwalifikują jej walory dowodowe. W tej części uzasadnienia WSA w Bydgoszczy przytoczył ustalenia i wnioski biegłego i stwierdził, że biegły wskazał wyraźnie powody swojej oceny. Zdaniem Sądu I instancji były one jasne i w rzeczowy sposób tłumaczyły dlaczego w przypadku intensywnych, długotrwałych lub nawalnych opadów może dochodzić do zalewania działki nr [...] wodą opadową z działki nr [...]. Sąd I instancji uznał także jako uzasadniony i jednocześnie wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy zlecony przez biegłego sposób rozwiązania spornej kwestii poprzez uregulowanie przy granicy działek odprowadzenia wód opadowych, ponieważ ze względu na grunty nieprzepuszczalne na działce nr [...], zalecił on wprowadzenie betonowych korytek odwadniających wzdłuż płotu z odpływem do naturalnego odbiornika wód opadowych znajdującego się w południowej części działki nr [...], tj. stawu. Ponadto biegły nie stwierdził negatywnego wpływu w zakresie kwestii geotechnicznych przepływających wód opadowych z działki nr [...] na obiekty na działce nr [...]. Opinia opiera się przy tym na ustaleniach poczynionych w terenie oraz wiedzy i doświadczeniu biegłego.. Sąd zaznaczył, że biegły zaproponował rozwiązanie, które przy minimalnych nakładach finansowych i niewielkiej ingerencji w teren przyczyni się do poprawy warunków hydrologicznych i jest proporcjonalne do zaistniałych szkód. Ponadto biegły w swoich wyjaśnieniach wyraźnie wskazał, że rozważał makroniwelację terenu i wykonanie innego ukształtowania terenu, ale stwierdził jednocześnie, że są to warianty, natomiast najprostszym sposobem jest odcięcie wód powierzchniowych i przekierowanie ich do istniejącego na działce nr [...] stawu, do którego spływają pozostałe wody opadowe z terenu działki. Co więcej, jak zaznaczył Sąd I instancji, biegły odniósł się też do zarzutów skarżącej skierowanych do sporządzonej opinii i wyjaśnił, że zakres i przedmiot opracowania został szczegółowo opisany w punkcie 1.2 ekspertyzy i nie dotyczy on badania stanu technicznego obiektów skarżącej. Zwrócił uwagę, że zalanie powierzchniowe posadzki budynku, a uszkodzenie podłoża gruntowego na którym posadowiony jest fundament obiektu stanowią dwie różne sprawy. To dlatego w punkcie 5 ekspertyzy biegły wyjaśnił, że nie stwierdził negatywnego wpływu w zakresie kwestii geotechnicznych, przepływających wód opadowych z działki nr [...] na obiekty na działce nr [...]. Przyczyny geotechniczne, tzn. dotyczące uszkodzenia obiektu w poziomie posadowienia charakteryzują się układem spękań na konstrukcji, który dla omawianych obiektów nie występuje. Z kolei spływ wód powierzchniowych, a przepływ wód infiltracyjnych w podłożu pozostają dwiema odrębnymi kwestiami. Przepływ wód gruntowych będzie zależny od układu stropu gruntów spoistych - trudno przepuszczalnych, które właśnie występują w otworze nr 8. Dodatkowo nie są to grunty dobrze przepuszczalne tylko trudno-przepuszczalne (...). Poprawność i jakość materiału znajdującego się w zakresie nasypu nie stanowiła przedmiotu zlecenia. Zadaniem było określenie kwestii przepływu i infiltracji wód opadowych wraz z odpowiedzią, czy może dochodzić do przepływu wód opadowych z działki nr [...] na działkę nr [...] i to zostało stwierdzone. Ze wskazanych powodów Sąd I instancji uznał, że organ zasadnie oparł swoje rozstrzygnięcie na sporządzonej opinii. Wartość dowodowa tej ekspertyzy wynikała z faktu sporządzenia jej przez uprawnioną osobę, była jasna, logiczna i nie zawierała braków, czy pomyłek, które podważałaby jej rzetelność. Została sporządzona po przeprowadzeniu oględzin i odpowiednich pomiarów za pomocą specjalistycznych urządzeń. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez adwokata, zaskarżając wydany w sprawie wyrok w całości. Skarżąca kasacyjnie wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Sformułowała też wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego. Oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a, , zarzuciła naruszenie: a) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie i oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr SKO - 436/4/24 utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Strzelna z dnia 22 grudnia 2023 r. znak: RG.6730.3.2015.2021, pomimo iż obie wyżej wskazane decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7 k.p.a., bowiem organy administracyjne rozpatrując sprawę nie wykonały zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 3 kwietnia 2019 r. znak: SKO-431/60/2017 zaleceń co do dalszego sposobu prowadzenia postępowania, w szczególności zaś nie przeprowadziły dowodu z opinii biegłego z zakresu dziedziny budownictwa celem ustalenia, czy zawilgocenie budynków znajdujących się na działce nr [...] spowodowane zostało zmianą stosunków wodnych na działce ewidencyjnej nr [...], obręb K., gm. S., co doprowadziło do jedynie częściowego ustalenia rodzaju i rozmiaru szkody jako jednej z przesłanek określonych w art. 29 ustawy Prawo wodne rzutujących na wybór metody zapobiegania powstawania szkód na działce sąsiedniej w wyniku zmiany stosunków wodnych; b) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie i oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr SKO - 436/4/24 utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Strzelna z dnia 22 grudnia 2023 r. znak: RG.6730.3.2015.2021, pomimo iż obie wyżej wskazane decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. bowiem organy orzekające w sprawie zaniechały ustalenia, czy zawilgocenie budynków znajdujących się na działce nr [...] spowodowane zostało zmianą stosunków wodnych na działce ewidencyjnej nr [...], obręb K., gm. S., co doprowadziło do jedynie częściowego ustalenia rodzaju i rozmiaru szkody jako jednej z przesłanek określonych w art. 29 ustawy Prawo wodne rzutujących na wybór metody zapobiegania powstawania szkód na działce sąsiedniej w wyniku zmiany stosunków wodnych; c) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sformułowanego w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr SKO - 436/4/24 zarzutu naruszenia przez organy administracyjne art. 7 i art. 77 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do wskazywanego przez skarżącą zaniechania przez organy administracyjne podjęcia czynności w celu ustalenia wpływu muru z płyt żelbetowych na cokole betonowym usytuowanego na granicy działek na zmianę stanu wody na gruncie działki nr [...] w wyniku zablokowania niezmienionego przez właściciela działki nr [...], lecz naturalnego odpływu wody z działki nr [...], co powoduje, że rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie dokonano kontroli decyzji wydanych przez organy administracyjne; d) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sformułowanego w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr SKO - 436/4/24 zarzutu naruszenia przez organy administracyjne przepisów (wyszczególnionych w skardze): - ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.), - rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r. poz. 796) w zw. z p. 2 załącznika do tego rozporządzenia, - rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. Nr 49 z 2006 r. poz. 356) w zw. z p. 5 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia, - rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. nr 75, poz. 527 z późn. zm.), poprzez wskazanie w uzasadnieniu skarżonego wyroku, iż zbadanie niniejszej sprawy z punktu widzenia przepisów zawartych we wskazanych wyżej aktach prawnych wykracza poza ramy przedmiotu niniejszej sprawy, co powoduje, że rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie dokonano kontroli decyzji wydanych przez organy administracyjne bowiem dokonanie oceny zmiany stosunków wodnych na działce ewidencyjnej nr [...], obręb K., gm. S. pod względem zgodności z przepisami ustawy o odpadach wraz z przepisami wykonawczymi było konieczne dla ustalenia czy dla zapobieżenia powstawania dalszych szkód na działce sąsiedniej nr [...] konieczne jest przywrócenie stanu poprzedniego, czy też wystarczające jest wykonanie odpowiednich urządzeń. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie. Wystąpił też o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. Organ zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe, organ stwierdził m.in., że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione, co wynika zarówno z argumentacji prezentowanej w niniejszej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy, jak i jednoznacznego stanowiska WSA w Bydgoszczy zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a także z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a pozostałe strony nie przedstawiły odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić pewną uwagą wstępną. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku, ani prawa samodzielnie poszukiwać wzorca kontroli kasacyjnej, czy też domniemywać intencji strony, tudzież konkretyzować zarzuty kasacyjne sformułowane przez stronę postępowania, w tym domyślać się i uzupełniać przedstawioną w rozpoznawanym środku prawnym argumentację. Dlatego też do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1448/06). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji, a w przypadku kiedy przepis składa się z wielu jednostek redakcyjnych wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej, której naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza zatem, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną, wskazując jedynie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznawszy skargę kasacyjną, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącego uchybienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przepisom postępowania, który sprowadza się do podnoszonego naruszenia dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów poniesionych przez skarżącą w skardze na decyzję organu II instancji w szczególności zarzutu naruszenia przez organy administracyjne szeregu przepisów wyszczególnionych w skardze, innych niż prawo wodne, wskazanych w ramach jej zarzutu oznaczonego literą d. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10 oraz wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2718/23). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09). Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. niemożliwe jest także skuteczne kwestionowanie stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Dodać także należy, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania i standardy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji, bowiem zastosował się do dyspozycji tego przepisu, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, co wynika z przytoczonej wyżej argumentacji Sądu I instancji, a więc umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Co więcej, również brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze samo w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być – to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę uchylenia wyroku – pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz – co istotne – wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie" (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2025 r., II GSK 1073/22). W sprawie nie miały też zastosowania przepisy ustaw i rozporządzeń ( innych niż prawo wodne ) przywołanych w skardze do WSA, co było już przedmiotem wyjaśnienia na etapie postępowania administracyjnego w uzasadnieniach organów oraz zaakceptowane przez Sąd I instancji, a stało się następnie zarzutem skargi kasacyjnej w ramach podniesionego zarzutu z art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powyższych względów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku. Przechodząc do rozpoznania pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że wszystkie podnoszone naruszenia w skardze kasacyjnej skonstruowane są w oparciu o naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie i oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 22 kwietnia 2024, wobec pominięcia, że decyzje administracyjne zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, 75 § 1 i art. 80 k.p.a. Ocena tych zarzutów musi prowadzić do wniosku o ich bezzasadności. Po pierwsze w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepisy art. 151, jak i art. 149 § 1, podobnie zresztą jak art. 149 § 1a, art. 146 § 1, art. 147, czy też art. 145 § 1 oraz art. 161 § 1 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy) i określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia takiego przepisu, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. Takiego powiązania przepisów prawa w stawianych zarzutach, które skutkowałby ich zasadnością skarżąca kasacyjnie nie wykazała. (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę jako podstawę swego rozstrzygnięcia powołał w uzasadnieniu art. 151 p.p.s.a., przytaczając przyjęte ustalenia faktyczne wraz z opinią biegłego i wyciągnął właściwe wnioski. Skarżąca kasacyjnie poza swymi twierdzeniami nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwnych z opinii specjalisty z zakresu np. hydrologii. Po drugie naruszenie tych przepisów ( art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. ) zostało powiązane z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Zarzut ten jest niezasadny z tego względu, że przeprowadzone postępowanie dowodowe zostało właśnie przeprowadzone z poszanowaniem owych przepisów, a więc skarżąca kasacyjnie nie powiązała skutecznie stawianego zarzutu z naruszeniem podnoszonych przepisów k.p.a., postępowanie w sprawie toczy się od wniosku z roku 2015 i była pięciokrotnie przedmiotem rozpoznania przed organami administracji. Sąd I instancji wskazał, że organy w sposób szczegółowy przeprowadziły postępowanie dowodowe, dopuściły zawnioskowane dowody. Dokonały też w ocenie Naczelnego Sądu administracyjnego prawidłowej oceny materiału dowodowego i wyciągnęły z niego logiczne wnioski. W tym miejscu jedynie dla porządku wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował w sposób skuteczny ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania czy też ich nieskuteczność powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez sąd pierwszej instancji. Końcowo należy się jeszcze odnieść do podnoszonego zarzutu naruszenia przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. powiązanego z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenia skargi, mimo istnienia podstaw do uchylenie zaskarżonej decyzji. Stwierdzić przyjdzie, że pierwszy z nich jest przepisem ustrojowym, jest to przepis ogólny o charakterze kompetencyjnym stanowiący, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym kontrole wydanych przez nie decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie. Normy te określają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne.. Art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanych przepisów nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu rozstrzygnięcia sprawy przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08, pub. w Lex nr 490087). Naruszenie art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tych przepisach lub wyjdzie poza przedmiot tej kontroli określony w § 2. Natomiast okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, pub. w Lex nr 2450637). Żadna z powyższych sytuacji nie zaistniała w tej sprawie. W konsekwencji przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Skoro więc podniesione zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w pkt 1 wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a.