III OSK 356/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 610/24 w sprawie ze skargi L. T. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 20 października 2023 r., nr CKL-954-2023/KBL/POL w przedmiocie zdolności do pełnienia służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na rzecz L. T. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. T. (dalej także jako: skarżący) na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej także jako: organ) z dnia 20 października 2023 r., nr CKL-954-2023/KBL/POL w przedmiocie zdolności do pełnienia służby w Policji, w punkcie 1 wyroku z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 610/24 uchylił zaskarżone orzeczenie, a w punkcie 2 wyroku zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji skierował skarżącego do W. Rejonowej Komisji Lekarskiej w O. (dalej także jako: organ I instancji) celem uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. Organ I instancji orzeczeniem z dnia 28 czerwca 2023 r., nr RKL Ol-1011-2023/KBL/POL rozpoznał u skarżącego następujące schorzenia (część A pkt 11 orzeczenia): 1. Nerwica upośledzająca sprawność ustroju rokująca poprawę - § 86 pkt 2 rubryka 5 kat. B, 2. Dyskopatia L4/L5 z objawami lewostronnej rwy kulszowej leczona mikrodiscektomią prawostronną (04.2021r) - § 63 pkt 2 rubryka 5 kat. B, 3. Nadciśnienie tętnicze - § 51 pkt 1 rubryka 5 kat. A, 4. Nadwaga (BMI 28) - § 1 pkt 3 rubryka 5 kat. A, 5. Blizna pooperacyjna twarzy - § 3 pkt 1 rubryka 5 kat. A, 6. Przebyta borelioza - bez §. W części A pkt 12 orzeczenia "Kategoria zdolności do służby lub pracy" wskazano: "Kategoria B Zdolny do służby w Policji z ograniczeniem od 28.06.2023 r." Organ I instancji podał również, że zdolność do służby określono na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. W części A pkt 13 orzeczenia "Związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby" wskazano "nie dotyczy". W częściach A1, B, C, D oraz E również odnotowano "nie dotyczy". W uzasadnieniu orzeczenia (część F) organ I instancji wyjaśnił, że na podstawie opinii lekarza psychiatry oraz uwzględniając dokumentację z leczenia stwierdzono, że nerwica upośledza zdolność skarżącego do służby w Policji, jednak ze względu na brak pełnego profilu leczenia (aktualnej psychoterapii) nie można ocenić zaawansowania i utrwalenia zmian chorobowych, a tym samym orzec inwalidztwa. W związku z tym organ I instancji zaliczył skarżącego do kategorii zdrowia B - zdolny do służby w Policji z ograniczeniem od 28 czerwca 2023 r. Skarżący wniósł od powyższego orzeczenia odwołanie podnosząc, że nie zgadza się ze stwierdzeniem organu I instancji, że nie przedstawił zaświadczenia o aktualnej psychoterapii, bowiem przedłożył dwa takie zaświadczenia – z dnia 5 lutego 2020 r. (dotyczące terapii od lutego 2019 roku do lutego 2020 roku) oraz z dnia 15 czerwca 2023 r. (dotyczące terapii od maja 2022 roku do maja 2023 roku). Skarżący do odwołania ponownie załączył ww. zaświadczenia. Organ orzeczeniem z dnia 20 października 2023 r., nr CKL-954-2023/KBL/POL, na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zapoznał się z odwołaniem oraz zgromadzoną dokumentacją orzeczniczą, jednak po wnikliwej analizie dokumentacji, w szczególności dokumentacji z leczenia psychiatrycznego, potwierdza się, że skarżący korzysta z porad psychiatrycznych dwa razy w roku, przyjmuje Pramolan -jedną tabletkę dziennie. Natomiast dane z wywiadu z odbytych wizyt w ocenie organu nie wskazują na nasilone objawy nerwicy: "Stan psychiczny: poziom funkcjonowania bez istotnych zmian, nastrój i napęd zmienny uwarunkowany sytuacyjnie, okresowy niepokój, zaburzenia snu". Organ dodał, że fakt odbytej psychoterapii w okresie od maja 2022 roku do maja 2023 roku w kontekście leczenia w PZP i analiza danych z przeprowadzonych wizyt wskazuje na skuteczność stosowania leczenia. Uwzględniając powyższe organ nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2024 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie organu z dnia 20 października 2023 r., nr CKL-954-2023/KBL/POL i wnosząc o jego uchylenie w całości, a także rozważenie uchylenia orzeczenia organu I instancji w części dotyczącej ustalenia zdolności do służby w Policji z ograniczeniem od 28 czerwca 2023 r. i przyznaniu kategorii B, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa, według norm przepisanych oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w skardze, zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zw. z § 86 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym zaliczeniu skarżącego do kategorii B, tj. uznania, że jest on zdolny do służby w Policji z ograniczeniem, co wynikało z nieprawidłowego zakwalifikowania jego schorzenia w oparciu o § 86 pkt 2 załącznika do ww. rozporządzenia jako "zaburzenia nerwicowe upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę", pomimo że zostały spełnione warunki do zastosowania § 86 pkt 3 załącznika do rozporządzenia, określone w szczegółowych objaśnieniach i zalecanych czynnościach do tego przepisu i potwierdzone dokumentacją medyczną, a w szczególności zaświadczeniem o psychoterapii z dnia 15 czerwca 2023 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i prawidłowej oceny tego materiału, tj. poprzez brak osobistego zbadania skarżącego przez lekarza psychiatrę w celu ustalenia, czy występujące u skarżącego schorzenia czynią go niezdolnym do służby w Policji, biorąc pod uwagę jego dotychczasową niezdolność do pełnienia służby w Policji oraz poprzez lakoniczną ocenę dokumentacji medycznej dotyczącej skarżącego i wyciągnięcie z nich niewłaściwych (sprzecznych z dokumentacją medyczną) wniosków, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy; 3) naruszenie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia organu I instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych powinien był uchylić zaskarżone orzeczenie i wydać nowe, tj. zaliczyć skarżącego do kategorii C jako trwale niezdolnego do służby w Policji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku sformułowanego powyższej, o jej oddalenie. Organ wskazał, że jego zdaniem w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie czy związku schorzeń ze służbą nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Natomiast w przypadku niepodzielenia powyższej argumentacji i merytorycznego rozpoznania sprawy organ wskazał, że w jego ocenie zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, organ oparł się na wnikliwej analizie całości dokumentacji, w szczególności z leczenia psychiatrycznego, w wystarczający sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie przekonująco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1 wyroku z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 610/24 uchylił zaskarżone orzeczenie organu z dnia 20 października 2023 r., nr CKL-954-2023/KBL/POL, a w punkcie 2 wyroku zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, ustosunkowując się do wniosku organu o odrzucenie skargi, wyjaśnił że orzeczenia komisji lekarskich dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Podlegają one zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzecznictwo sądów administracyjnym jednoznacznie stoi na stanowisku, że do zakresu kognicji sądów administracyjnych nie należy rozpatrywanie skarg na orzeczenia komisji lekarskich stwierdzających związek choroby lub inwalidztwa ze służbą. Sąd I instancji wyjaśnił, że orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości. Jednak odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy Sąd I instancji zauważył, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji w wydanym przez siebie orzeczeniu orzekł wyłącznie o zaliczeniu skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby. Organ ten nie wypowiedział się na temat związku stwierdzonych schorzeń ze służbą, ani też na temat inwalidztwa i jego związku ze służbą. W związku z powyższym w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, niezależnie od celu skierowania skarżącego do organu I instancji, biorąc pod uwagę przedmiot rozstrzygnięcia organu I instancji, a w konsekwencji i organu, brak jest jakichkolwiek podstaw aby uznawać, że zaskarżone orzeczenie nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd I instancji stwierdził, że skarga jest dopuszczalna. Co więcej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem w rozpatrywanej sprawie organ naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji wyjaśnił, że ustawa o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje (art. 1 ust. 1). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd I instancji podkreślił, że przepisy ww. ustawy jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednak w sprawach nieuregulowanych w ustawie, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd I instancji zaznaczył, że rozstrzyganie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby m. in. w Policji, odbywa się w postępowaniu administracyjnym ze wszelkim gwarancjami przewidzianymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak dodał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, istotne znaczenie ma przy tym kwestia zebrania odpowiednich danych dotyczących kwestii medycznych, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby w Policji oraz o zakwalifikowaniu do określonej kategorii tej służby. Sąd I instancji wskazał także, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia kategorii zdolności (niezdolności) do służby sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego zaliczenie badanego do jednej z kategorii zdolności do służby, w szczególności do zbadania, czy organ rozstrzygając o zaliczeniu do kategorii zdolności do służby miał do tego odpowiednie podstawy faktyczne i prawne, a więc np. czy badanie stanu zdrowia zostało przeprowadzone prawidłowo, znajduje oparcie w wyczerpującym wywiadzie chorobowym i odpowiedniej dokumentacji medycznej. Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast oceny stanu zdrowia badanego we własnym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przypomniał, że organy uznały skarżącego za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem (kat. B) rozpoznając u niego m.in. nerwicę upośledzającą sprawność ustroju rokującą poprawę. To rozpoznanie organy zakwalifikowały do § 86 pkt 2 rubryka 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. W paragrafie tym określono schorzenie w postaci "Zaburzenia nerwicowe upośledzające lub znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę". Dla tego rodzaju schorzenia, w przypadku funkcjonariuszy, przewidziane jest obligatoryjne przyznanie kategorii zdolności do służby B - zdolny do służby z ograniczeniem. Sąd I instancji wskazał, że powyższe rozpoznanie i jego kwalifikacja stanowi główną oś sporu w niniejszej sprawie. Skarżący bowiem podnosi, że stwierdzone u niego schorzenie należało zakwalifikować do § 86 pkt 3 załącznika do ww. rozporządzenia – "Zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne – utrwalone", co skutkować winno przyznaniem mu kategorii zdolności do służby C - niezdolny do służby. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwestia przyporządkowania schorzenia skarżącego do § 86 pkt 2 załącznika do rozporządzenia budzi wątpliwości, a organ w wydanym przez siebie orzeczeniu niedostatecznie uzasadnił brak podstaw do kwalifikacji stwierdzonego u skarżącego schorzenia do § 86 pkt 3 załącznika do rozporządzenia. W ocenie Sądu I instancji, jak słusznie bowiem podnosi skarżący, w objaśnieniach do § 86 pkt 3 załącznika do rozporządzenia wskazano, że "Należy orzekać po 12 miesiącach nieskutecznego leczenia psychoterapeutycznego wspomaganego ewentualnie farmakoterapią. Leczeniem z wyboru (podstawowym) w zaburzeniach nerwicowych jest psychoterapia. Farmakoterapia pełni jedynie funkcję wspomagającą. Wymagana dokumentacja leczenia z ośrodka prowadzącego psychoterapię". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że skarżący na wezwanie organu przedstawił m.in. zaświadczenie z 15 czerwca 2023 r., w którym potwierdzono, że uczestniczył w rocznej, indywidualnej psychoterapii, w okresie od maja 2022 roku do maja 2023 roku. W zaświadczeniu tym wskazano również, że "Ze względu na nadal doświadczane przez pacjenta objawy pod postacią somatyczną oraz oporne na leczenie inne objawy od strony nieuświadomionej skarżącemu w dotychczasowej pracy terapeutycznej, które znacznie upośledzają sprawność funkcjonowania biopsychospołecznego bezwzględnym zaleca się terapię długoterminową na poziomie pogłębionym". Sąd I instancji wskazał, że z oczywistych względów nie jest uprawniony do odnoszenia się do kwestii o charakterze medycznym, niemniej jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nieuprawnione jest stwierdzenie organu wskazujące, że "Fakt odbytej psychoterapii w okresie od maja 2022 r. do maja 2023 r. w kontekście leczenia w PZP - analiza danych z przeprowadzonych wizyt wskazuje na skuteczność stosowanego leczenia". W ocenie Sądu I instancji z powyższego zaświadczenia wypływają bowiem wnioski przeciwne, a mianowicie, to, że psychoterapia, jaką odbył skarżący, była nieskuteczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że w aktach sprawy na karcie 25 znajduje się wynik badania specjalistycznego lekarza psychiatry. W wyniku tym wiele zapisów sporządzonych pismem odręcznym jest trudne, a wręcz niemożliwe, do odczytania. Niemiej jednak Sąd I instancji zauważył, że z wyniku tego da się odczytać, że lekarz psychiatra rozpoznał u skarżącego zaburzenia nerwicowe przewlekłe. W punkcie 3 tego wyniku "Czy stwierdzone schorzenia obniżają zdolność do wykonywania zatrudnienia lub czynią całkowicie niezdolnym do jakiegokolwiek zatrudnienia" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że lekarz odnotował "(wyraz nieczytelny) obniżają zdolność wykonywania zatrudnienia". Lekarz psychiatra nie wskazał jednak, czy stwierdzone u skarżącego zaburzenia rokują poprawę, czy też nie, co byłoby istotne z punktu widzenia zastosowania § 86 pkt 2 lub pkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. W związku z tym, że skarżący w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji podnosił m.in. kwestię zaświadczeń z psychoterapii, w ocenie Sądu I instancji organ rozpatrując odwołanie od orzeczenia organu I instancji, winien był w tej sytuacji odnieść się do zagadnienia skuteczności odbytej przez skarżącego psychoterapii oraz ocenić dowód w postaci zaświadczenia z tej psychoterapii i skonfrontować go z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Skoro bowiem "Zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne – utrwalone" zgodnie z objaśnieniami do § 86 pkt 3 załącznika do ww. rozporządzenia "Należy orzekać po 12 miesiącach nieskutecznego leczenia psychoterapeutycznego wspomaganego ewentualnie farmakoterapią. (...)", a skarżący dysponuje zaświadczeniem potwierdzającym nieskuteczność przebytej rocznej psychoterapii, to w ocenie Sądu I instancji rzeczą organu było wyjaśnienie, dlaczego w tym przypadku schorzenie skarżącego zakwalifikowano do § 86 pkt 2, a nie do § 86 pkt 3 załącznika do ww. rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie dysponując wiadomościami specjalnymi, ani też nie mając możliwości przeprowadzenia dowodów w tym zakresie (art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), przy lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organu, nie jest w stanie ocenić, czy organy prawidłowo ustaliły, że stwierdzone u skarżącego schorzenie powodowało konieczność przyznania mu kategorii "B". Sąd I instancji stwierdził także, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ przede wszystkim nie wyjaśnił przyjętej podstawy prawnej wydanego orzeczenia, a ponadto nie odniósł się w przejrzysty sposób do przedstawionych w odwołaniu argumentów. Powyższe okoliczności wskazują również w ocenie Sądu I instancji, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postepowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Pierwsze dwa powołane przepisy nakazują organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak wskazał Sąd I instancji, stanowi, że organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że jest oczywiście świadomy, że wiele aspektów rozpoznania czy kwalifikacji, dla doświadczonych lekarzy zasiadających w komisjach jawi się jako oczywiste. Nie można jednak jego zdaniem tracić z pola widzenia tego, że orzeczenia dotyczą osób nieposiadających najczęściej tak rozległej wiedzy medycznej i doświadczenia zawodowego. Uzasadnienia orzeczeń winny więc uwzględniać tę okoliczność i być sporządzane w taki sposób, aby nie tylko wyjaśniać rozstrzygnięcie, ale też przekonać do jego prawidłowości osobę, której dotyczy. W tej sytuacji Sąd I instancji stwierdził, że zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia, albowiem stwierdzone przez Sąd uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnił jednocześnie, że rozpoznając sprawę ponownie organ winien uwzględnić powyższe wskazania poczynione przez Sąd i w sposób wyczerpujący ustalić, czy stwierdzone u skarżącego schorzenie powoduje jego niezdolność do służby. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że ponownie wydane orzeczenia organ szczegółowo uzasadni, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ i zaskarżając ten wyrok w całości oraz oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez niedostrzeżenie, że komisje lekarskie obu instancji były związane treścią skierowania, którego cel, określony jako "uznanie funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą" determinował przedmiot postępowania, oddany pod osąd komisji lekarskich; 2) art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odrzucenia skargi i rozpoznanie sprawy co do istoty w sytuacji, gdy skarga orzekanego od orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 20 października 2023 r. nr CKL-954-2023/KBL/POL podlegała odrzuceniu jako wniesiona w sprawie nienależącej do właściwości sądu administracyjnego, na skutek czego wyrokowano w sprawie, w której droga sądowa była niedopuszczalna, co stanowiło przyczynę nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe uchylenie zaskarżonego orzeczenia w następstwie stwierdzenia, iż zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy skarga orzekanego od orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał zaskarżony wyrok, pomimo że poddana pod jego osąd sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego, a zatem był on zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie organu skarżącego kasacyjnie wyrok Sądu I instancji został zatem wydany w warunkach niedopuszczalności drogi sądowej, o których mowa w art. 183 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ skarżący kasacyjnie nie zgadza się z oceną Sądu I instancji, że w zakresie oceny przedmiotu postępowania orzeczniczego, w ramach którego wydano zaskarżone orzeczenie, miarodajne znaczenie miała wyłącznie treść orzeczenia komisji lekarskiej, oceniona w oderwaniu od treści skierowania. Zdaniem organu skarżącego kasacyjnie, wbrew temu stanowisku, najistotniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała analiza treści skierowania, która determinowała przedmiot postępowania, poddany pod osąd komisji lekarskich. Jak wskazał organ skarżący kasacyjnie, zgodnie z art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że powyższy przepis, na mocy art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W związku z powyższym w ocenie organu skarżącego kasacyjnie nie ulega wątpliwości, że w ramach unormowanego w przepisach ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, funkcję podania inicjującego wszczęcie postępowania pełni skierowanie, wniesione do rejonowej komisji lekarskiej przez uprawniony podmiot kierujący, określony m.in. w art. 26 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Jak wskazał organ skarżący kasacyjnie, kwestie związania rejonowej komisji lekarskiej zakresem skierowania, jak i daty wszczęcia postępowania orzeczniczo - lekarskiego nie są wprost unormowane w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a zatem w myśl art. 4 tej ustawy, w tym zakresie znajdą odpowiednie zastosowanie regulacje o charakterze ogólnym, zawarte w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym organ skarżący kasacyjnie wskazał, że w sytuacji wszczęcia postępowania na żądanie strony, treść zgłoszonego żądania określa rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a także wyznacza właściwą normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie relewantna dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji jest tym żądaniem związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że komisje lekarskie obu instancji były związane treścią skierowania, wystawionego w dniu 5 maja 2023 r. przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, którego wpływ do organu I instancji zainicjował postępowanie orzeczniczo-lekarskie wobec skarżącego. Jak wynika z treści skierowania, zostało ono wystawione w celu: uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. Organ skarżący kasacyjnie dodał, że w skierowaniu nie wskazano jako celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby bądź ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby (art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych). Jak natomiast wynika z komparycji wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wadliwie zdaniem organu skarżącego kasacyjnie oznaczył przedmiot niniejszego postępowania jako sprawa ze skargi (...) na orzeczenie (...) "w przedmiocie zdolności do pełnienia służby w Policji". Organ skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd I instancji wadliwie (z pominięciem treści skierowania) uznał, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło zaliczenia skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby. W ocenie organu skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji pominął, że orzeczenia rejonowych komisji lekarskich są sporządzane zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik nr 1 do wydanego, na podstawie delegacji zawartej w art. 48 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że obligatoryjnym elementem każdego orzeczenia jest rozpoznanie (w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie paragrafy i punkty z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych), na co wskazuje punkt 11 części A wyżej wymienionego wzoru. Organ skarżący kasacyjnie wskazał, że w orzeczeniu z dnia 28 czerwca 2023 r. organ I instancji rozpoznał u skarżącego kilka schorzeń, z których żadne nie zostało zakwalifikowane jako uniemożlwiające pełnienie służby, tj. do kategorii zdrowia C w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - "niezdolny do służby. Skarżącego zakwalifikowano do kategorii zdrowia B - "zdolny do służby z ograniczeniem". Tym samym, jak podkreślił organ skarżący kasacyjnie, brak było podstaw do zaliczenia go do którejkolwiek z grup inwalidztwa w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Organ skarżący kasacyjnie wskazał, że konsekwencją tego było stwierdzenie "Nie dotyczy", zawarte w części C orzeczenia, dotyczącej inwalidztwa. Organ skarżący kasacyjnie zaznaczył, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała wyłącznie treść skierowania, z którego jasno wynika, że przedmiotem postępowania było uznanie funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznanie go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenie związku lub braku związku inwalidztwa ze służbą. Jak wskazał organ skarżący kasacyjnie, w ramach tego postępowania, komisja lekarska była zobligowana w pierwszej kolejności do analizy stanu zdrowia osoby orzekanej oraz dokonania właściwej kwalifikacji zdiagnozowanych chorób lub ułomności. Dopiero zakwalifikowanie orzekanego do kategorii zdrowia C skutkuje obowiązkiem wydania rozstrzygnięcia dotyczącego grupy inwalidzkiej, ewentualnego związku inwalidztwa ze służbą, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, tj. w kwestiach, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 8 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Organ skarżący kasacyjnie dodał, że orzeczenie takie stanowi podstawę wydania decyzji przez organ właściwy w sprawach z zakresu zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy. Od takiej decyzji przysługuje odrębny środek zaskarżenia w postaci odwołania, rozpoznawanego przez sąd powszechny na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. W ramach postępowania, zainicjowanego odwołaniem od tej decyzji, możliwe jest kwestionowanie przez odwołującego oceny komisji lekarskich w zakresie stanu jego zdrowia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie od organu skarżącego kasacyjnie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego w tym postępowaniu według norm przepisanych oraz oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Skarżący zauważył, że w istocie podniesione przez organ skarżący kasacyjnie zarzuty dotyczą wyłącznie kwestii niedopuszczalności drogi sądowej w przedmiotowej sprawie, które ma jego zdaniem stanowić podstawę do odrzucenia skargi wywiedzionej przez skarżącego. Odnosząc się więc do najdalej idącego zarzutu, tj. naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący podniósł, że jego zdaniem za dopuszczalną należy uznać skargę na ww. orzeczenie w zakresie dotyczącym określenia zdolności skarżącego do służby w Policji. Skarżący podkreślił, że organy nie orzekały w zakresie ustalenia stopnia inwalidztwa i związku stwierdzonych schorzeń ze służbą, bowiem wpisano w części C orzeczenia "nie dotyczy", w związku z tym nie było to przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu. Ponadto, skarżący zgodził się z Sądem I instancji, że kwestia przyporządkowania schorzenia skarżącego do § 86 pkt 2 załącznika do rozporządzenia budzi wątpliwości, a organ w wydanym przez siebie orzeczeniu niedostatecznie uzasadnił brak podstaw do kwalifikacji stwierdzonego u skarżącego schorzenia do § 86 pkt 3 załącznika do rozporządzenia z dnia 11 grudnia 2018 r., zważywszy na treść objaśnień do § 86 pkt 3 tego załącznika oraz na złożoną dokumentację medyczną przedłożoną przez skarżącego, z którego wynika, że uczestniczył w rocznej indywidualnej psychoterapii w okresie od maja 2022 roku do maja 2023 roku, zaś z uwagi na nadal doświadczane objawy pod postacią somatyczną oraz inne oporne na leczenie objawy od strony nieuświadomionej skarżącemu w dotychczasowej pracy terapeutycznej, które znacznie upośledzają sprawność funkcjonowania biopsychospołecznego, bezwzględnym jest kontynuowanie terapii długoterminowej na poziomie pogłębionym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Z uwagi na zgodny wniosek stron postępowania, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). Przechodząc do omówienia zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że na podstawie pierwszego z nich organ skarżący kasacyjnie wytknął Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej także jako: k.p.a. oraz art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 310 ze zm.), którego upatruje w niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, że komisje lekarskie obu instancji były związane treścią skierowania, którego cel, określony jako "uznanie funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą" determinował przedmiot postępowania, oddany pod osąd komisji lekarskich. Zarzut ten jest jednak bezzasadny. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca organ skarżący kasacyjnie, podobnie zresztą jak art. 146 § 1, art. 147, czy też art. 149 § 1 oraz § 1a, art. 151 i art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). W niniejszej sprawie organ skarżący kasacyjnie powiązał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z zarzutem naruszenia art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, który to przepis odsyła do stosowania przepisów k.p.a. w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie. Powiązanie to nie mogło jednak odnieść oczekiwanego skutku, bowiem za bezzasadną uznać należało argumentację organu skarżącego kasacyjnie, który na podstawie omawianego zarzutu wytyka Sądowi I instancji niedostrzeżenie, że komisje lekarskie obu instancji były związane w niniejszej sprawie treścią skierowania, którego cel determinował przedmiot postępowania. Stanowisko wyrażone przez organ skarżący kasacyjnie prowadziłoby do niczym nieuzasadnionej konstatacji, która nie wynika również z treści art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, których naruszenie zarzucono, że niezależnie od przedmiotu rozstrzygnięcia organu poddanego kontroli sądu administracyjnego, zakres tej kontroli wyznacza wyłącznie treść wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne – w tym przypadku skierowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie przedmiot postępowania podlegający ocenie sądu ograniczyć należało do zakresu wynikającego ze skierowania wystawionego przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, tj. uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, w sytuacji gdy organy wydały w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie zaliczenia skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby i to rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi wywiedzionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedmiot rozstrzygnięcia administracyjnego (nawet, gdyby był wadliwie przyjęty przez organ) na potrzeby oceny dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego wyznacza treść tego rozstrzygnięcia, a nie treść wniosku inicjującego postępowanie w sprawie. Dopiero w procesie kontroli można ocenić, czy rozstrzygnięcie zapadło w granicach wyznaczonych treścią wniosku. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że orzeczenia wydawane przez komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie grupy: 1) orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu jej powołania lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby oraz 2) orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby i ich związek ze służbą dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego. Pierwsza grupa orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych ma byt w pełni autonomiczny. Ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla innych administracyjnych organów właściwych w sprawach powołania lub przyjęcia określonej osoby do odbycia służby albo do zwolnienia ze służby w Policji. Orzeczenia te zatem podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych to orzeczenia ustalające schorzenia (stan zdrowia, uszczerbek) danej osoby i ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia z tej grupy, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. Powyższa analiza prowadzi zatem do wniosku, że od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie dotyczącym oceny stanu funkcjonariusza na potrzeby ustalenia zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast od orzeczeń ww. komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Pogląd taki został wyrażony zarówno w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. OPS 8/97, jak i w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99, w których wskazano, że orzeczenia ustalające związek schorzeń ze służbą nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Skoro zatem w zaskarżonym w sprawie orzeczeniu organu z dnia 20 października 2023 r., nr CKL-954-2023/KBL/POL w konsekwencji ustalenia stanu zdrowia skarżącego zaliczono go do określonej kategorii zdolności do służby, a skarżący kwestionuje właśnie to rozstrzygnięcie organu, to w takiej sytuacji, niezależnie od treści skierowania wystawionego przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w niniejszej sprawie, skarga na takie orzeczenie jest dopuszczalna i nie podlegała odrzuceniu, gdyż sąd administracyjny w tej sprawie, co wynika z przedstawionych powyżej rozważań, jest właściwy. Na marginesie dodać jedynie należy, w odniesieniu do uzasadnienia skargi kasacyjnej, że treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wbrew twierdzeniom organu skarżącego kasacyjnie nie prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji pominął, że orzeczenia rejonowych komisji lekarskich są sporządzane zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik nr 1 do wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 48 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń (Dz.U. z 2014 r., poz. 1893). Określenie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzór rejestru orzeczeń, nie oznacza bowiem, że w takim wzorze określa się również jakie rozstrzygnięcie merytoryczne ma zostać podjęte przez komisje lekarskie. W konsekwencji nie mogły także odnieść skutku dwa pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, bowiem na ich podstawie organ skarżący kasacyjnie wytykając Sądowi I instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podnosi, że skarga skarżącego winna zostać odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jako niedopuszczalna, a stanowisko to, co zostało wykazane powyżej, nie jest prawidłowe. Na podstawie omawianych zarzutów organ skarżący kasacyjnie wytyka naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., którego upatruje w braku odrzucenia skargi i rozpoznaniu sprawy co do istoty w sytuacji, gdy skarga orzekanego od orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 20 października 2023 r. nr CKL-954-2023/KBL/POL w jego ocenie podlegała odrzuceniu jako wniesiona w sprawie nienależącej do właściwości sądu administracyjnego, na skutek czego wyrokowano w sprawie, w której droga sądowa była niedopuszczalna, co stanowiło zdaniem organu skarżącego kasacyjnie przyczynę nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Organ skarżący kasacyjnie zarzuca także naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez wadliwe uchylenie zaskarżonego orzeczenia w następstwie stwierdzenia, iż zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy skarga orzekanego od orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odnosząc się do wad konstrukcyjnych powyższych zarzutów ponownego podkreślenia wymaga, że zarówno art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co już zostało wyjaśnione powyżej, ale także art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to przepisy o charakterze ogólnym (blankietowym), określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, a zatem są to przepisy, które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, co już świadczy o nieskuteczności omawianych zarzutów. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę w niniejszej sprawie merytorycznie, a zatem uznając jej dopuszczalność, i w konsekwencji uchylając zaskarżone w sprawie orzeczenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie stosował art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zatem przede wszystkim z tego powodu nie mógł naruszyć tego przepisu. Niezależnie od tego, rozpoznając powyższe zarzuty łącznie i przyjmując, że organ skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji wadliwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zamiast art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i abstrahując od niepowiązania powyższych zarzutów naruszenia przepisów o blankietowym charakterze, z zarzutem naruszenia innych przepisów, wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zakwestionowane przez skarżącego orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 20 października 2023 r., nr CKL-954-2023/KBL/POL dotyczy zaliczenia skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby prawidłowo stwierdził, że brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że zaskarżone orzeczenie nie podlega kognicji sądu administracyjnego i tym samym, że skarga skarżącego jako niedopuszczalna winna zostać przez Sąd I instancji odrzucona. Z tych wszystkich powodów sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść skutku. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.