III OSK 801/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 218/23 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję [...] z siedzibą w [...] z dnia 27 lutego 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 218/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2023 r. (pkt 1), a także zasądził od [...] z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego A. S. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. A. S. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") wnioskiem z dnia 5 września 2022 r., zwrócił się do [...] z siedzibą w [...] (dalej: "organ", "[...]") o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1) Czy w latach 2018-2022 [...] korzystał ze wsparcia środków publicznych na działalność sportową? 2) Jeżeli środki publiczne zostały przyznane, to w jakiej wysokości w poszczególnych latach? 3) Jak ww. środki zostały rozdysponowane w poszczególnych latach, w tym jaka dyscyplina ile środków otrzymała, ilu zawodników danej dyscypliny brało udział w programach szkoleniowych i startowych. 4) Wyszczególnienie, jaka kwota z ww. środków została przeznaczona na szkolenie zawodników, starty zawodników, organizacje zawodów w poszczególnych latach? 5) Za jaką kwotę zakupiono pojazdy przeznaczone dla zawodników ww. kategoriach i podkategoriach w poszczególnych latach? 6) Ile środków przeznaczono za rozbudowę infrastruktury sportowej dla poszczególnych ww. dyscyplin w poszczególnych latach? 7) Jakie środki zostały przeznaczone na szkolenie, delegacje i diety w podziale jak powyżej, z uwzględnieniem czynnych zawodników i osobno działaczy w poszczególnych latach? 8) Jakie podmioty świadczyły usługi na rzecz [...], tj. obsługi szkoleń, startów zawodników, organizacji zawodów? 9) W jaki sposób wytypowano podmioty świadczące szkolenia, obsługę startów, organizację - obsługę zawodów, przetarg, konkurs ofert? 10) Ile wynosił koszt ww. usług z podziałem na dyscyplinę sportu, zawodników, odbyte zawody, zgrupowania? Pismem z dnia 22 grudnia 2022 r. A. S. podtrzymał wniosek o udostępnienie informacji publicznej określonej numerami 3, 4, 6, 7, 8 i 10. Wskazał, że działalność [...] wiąże się z dysponowaniem znacznymi środkami publicznymi, a właściwe dysponowanie takimi środkami, rzetelność prowadzonej przez Klub działalności z wykorzystaniem tych środków ma istotne znaczenie dla kontroli społecznej, czy środki te zostały wykorzystane w sposób gospodarny, efektywny i celowy. Ponadto uzupełnił złożony wniosek o udostępnienie mu sprawozdań [...] z rozliczenia dotacji otrzymanych z Gminy Miasta [...] i Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz umów na wykonanie usług na rzecz [...] w zakresie obsługi szkoleń, startów zawodników, organizacji zawodów, które były finansowane ze środków publicznych w latach 2018-2022 r. [...] z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r., wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., zwanej dalej: "u.d.i.p."), odmówił udostępnienia informacji publicznej przez udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w punktach 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 10 wniosku oraz udostępnienia informacji publicznej zawartej w piśmie z dnia 22 grudnia 2022 r. w przedmiocie udostępnienia sprawozdań z rozliczenia dotacji otrzymanych z Gminy Miasta [...] i Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz umów na wykonanie usług na rzecz [...] w zakresie obsługi szkoleń i startów zawodników, organizacji zawodów, które finansowane były ze środków publicznych w latach od 2018 do 2022 r., wskazując w tym zakresie, że stosowne sprawozdania z rozliczenia dotacji są złożone u podmiotów, które dotacje przyznawały, zaś [...] nie dysponuje ich kopiami. W dniu 6 lutego 2023 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, [...] z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2023 r., wydaną w oparciu o art. 17 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 oraz 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., zwanej dalej: "k.p.a."), ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę [...] z siedzibą w [...] wniósł o odrzucenie skargi jako przedwczesnej. Nadto organ, na wypadek nie odrzucenia skargi, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 września 2023 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że podmiotem, do którego skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej, jest [...] z siedzibą w [...], wpisany do ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...]. Cofnął również zarzuty skargi, dotyczące nieważności decyzji z powodu podpisania decyzji przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji stowarzyszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że nie można uznać, by organ, mimo przedstawienia swego stanowiska wykazał, że żądana informacja jest informacją przetworzoną. Zauważyć należy, że z odpowiedzi na wniosek skarżącego, udzielonej przez organ w piśmie z dnia 20 września 2022 r. wynika, że działalność organu obejmuje tylko jedną dyscyplinę sportu motocyklowego – motocross, a zatem zakres informacji, które miałyby być udostępnione nie dotyczy wielu dyscyplin sportu, przez co zakres ten uległ znacznemu zawężeniu. Ma to znaczenie nie tylko w zakresie żądanych danych finansowych, ale też danych dotyczących ilości zawodników uczestniczących w szkoleniach i zawodach sportowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że choć organ w uzasadnieniu decyzji wskazuje na czynności, które miałyby być wykonane w celu udostępnienia żądanych informacji, czyniąc informacje te - w świetle stanowiska organu - informacjami przetworzonymi, w uzasadnieniu decyzji brak jest jakiejkolwiek informacji dotyczącej choćby przybliżonej ilości zajęć, ilości udziałów w krajowych zawodach sportowych, ilości zawodników, które pozwoliłyby na ocenę, czy faktycznie żądane informacje publiczne wymagają takiego rodzaju działań, by uznać je za informacje przetworzone. Brak jest wskazania także zakresu nakładów, jakie organ musi ponieść, ich czasochłonności, liczby zaangażowanych osób, liczby dokumentów koniecznych do przeanalizowania. Organ wskazał też na konieczność wyodrębnienia danych dotyczących sfery publicznej od danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu, odnosząc się do decyzji w części, w której organ odmówił skarżącemu udostępnienia sprawozdań z rozliczenia dotacji otrzymanych z Gminy Miasta [...] i Ministerstwa Sportu i Turystyki stwierdzić należy, że odmowa udostępnienia tego rodzaju dokumentów jest nieuzasadniona. Argumentacja taka, jaką przedstawił [...], że nie może udostępnić tych dokumentów, bo ich nie posiada z powodu nie zachowania odpisu - mimo że powinien je posiadać, bowiem jest on zobowiązany do przedkładania takich sprawozdań - pozwalałaby zobowiązanym podmiotom do nieudostępniania żądanych informacji publicznych w każdym przypadku. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że organ wadliwie odmówił udostępnienia już udostępnionej informacji publicznej określonej punktem 5 wniosku, nie wykazał, że żądane informacje mają charakter przetworzony, co czyniło przedwczesną ocenę, czy skarżący wykazał, czy też nie, szczególną istotność udostępnienia tych informacji, bezzasadnie odmówił udostępnienia żądanych sprawozdań oraz wadliwie uznał, że udostępnienie pozostałych dokumentów jest nadużyciem prawa dostępu do informacji publicznej, w sposób nieuzasadniony uznając w tym zakresie, że celem udostępnienia informacji jest uzyskanie dostępu do know-how i tajemnicy [...], mającej charakter podobny do tajemnicy przedsiębiorcy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł [...] z siedzibą w [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm., zwanej dalej: "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a, polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez [...] w skardze zarzutu przedwczesnego wniesienia skargi, to jest bez wniesienia żądania udostępnienia informacji publicznej oraz bez wyczerpania ewentualnych środków zaskarżenia przewidzianych ustawą o dostępie do informacji publicznej albowiem dotychczas decyzje oraz postępowanie było prowadzone przez [...] wpisany do ewidencji uczniowskich klubów sportowych i klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej prowadzony przez Prezydenta Miasta [...], w oparciu art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1599 z późn. zm., zwanej dalej: "ustawą o sporcie") oraz rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 18 października 2011 r. w sprawie ewidencji klubów sportowych (Dz. U. Nr 243, poz. 1449) pod numerem 25, zwanego dalej: "rozporządzeniem Ministra Sportu i Turystyki w sprawie ewidencji klubów sportowych", a także nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów. 2. art. 1 § 1 i 2 "PrSądAdm" [skrót ten nie został w skardze rozwinięty, można jedynie domniemywać, że chodzi o p.u.s.a – dopisek Sądu] oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a, polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez [...] w skardze zarzutu wniesienia skargi wobec innej osoby prawnej, aniżeli [...] wpisany do ewidencji uczniowskich klubów sportowych i klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej prowadzony przez Prezydenta Miasta [...], w oparciu art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 7 ustawy o sporcie oraz rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki w sprawie ewidencji klubów sportowych, a także nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów. 3. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. po przez jego niezastosowanie i tym samym nieodrzucenie skargi, wobec faktu, że skarżący wywiódł skargę od decyzji wydanej przez inną osobę prawną, aniżeli ta, która wydała zaskarżaną decyzję, tym samym skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję [...] z dnia [...] lutego 2023 r., winna zostać uznana za przedwczesną, albowiem osoba prawna wskazana w skardze nie wydała zaskarżanej decyzji. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i odrzucenie skargi, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności niezasadne są zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Otóż przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. ma charakter ustrojowy i może stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności. Okoliczność, iż strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją Sądu I instancji, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Zwłaszcza, że przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, została rozpoznana przez właściwy sąd, a fachowy pełnomocnik skarżących nie wskazał w skardze kasacyjnej jakie to inne kryteria kontroli (celowość, rzetelność, gospodarność itd.), zamiast kryterium legalności stosował Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Podobnie ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., który także ma charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy podkreślić, ze przepis ten określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. po przez jego niezastosowanie i tym samym nieodrzucenie skargi. Po pierwsze Sąd I instancji, jak zasadnie wskazuje strona skarżąca kasacyjnie, nie stosował tego przepisu, a więc nie mógł go naruszyć. Po drugie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684). Dopuszczając nawet kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, to należy uznać, iż byłoby to możliwe z tym jednak zastrzeżeniem, że zarzut niewłaściwego zastosowania w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w konstruowaniu danego zarzutu kasacyjnego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12, LEX nr 1382183). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II GSK 400/10, LEX nr 1080145). Otóż w świetle okoliczności faktycznych nie budzi wątpliwości, że skarżący kwestionował bezczynność [...] z siedzibą w [...] wpisanego do ewidencji uczniowskich klubów sportowych i klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...]. Do tego podmiotu skierowany był wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, ten podmiot wydał decyzję z dnia [...] lutego 2023 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, która była objęta skargą w niniejszym postępowaniu sądowym. Wreszcie na rozprawie w dniu 14 września 2023 r. pełnomocnik skarżącego "po wyjaśnieniu wątpliwości dot. reprezentacji strony przeciwnej" cofnął zarzut nieważności zaskarżonej decyzji "uznając, że stroną przeciwną jest podmiot wpisany do ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...]" (k. 81 a.s.). Nadto sama strona skarżąca kasacyjnie w odpowiedzi na skargę podała, że postępowanie z wniosku A. S. o udostępnienie informacji publicznej oraz decyzje w tym przedmiocie zostały wydane przez [...] wpisany do ewidencji uczniowskich klubów sportowych i klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej prowadzony przez Prezydenta Miasta [...]" (k. 23v i k. 24v a.s.). [...] wskazał też, że "zarejestrowany jest zarówno w KRS jak i w ewidencji i na mocy dwóch odrębnych ustaw posiada osobowość prawną, co jest nielogiczne i sprzeczne albowiem jest to jeden podmiot i jedna osoba prawna" o tej samej nazwie oraz siedzibie. Z wyżej przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.