III OSK 819/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt II SA/Sz 890/24 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wójta Gminy K. z dnia 19 sierpnia 2024 r. nr GK.3137.16.3.2024.AŻ w przedmiocie określenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 16 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Sz 890/24 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. spółki z o.o. z siedzibą w P. (dalej: spółka, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Wójta Gminy K. (dalej: Wójt, organ) z 19 sierpnia 2024 r. nr GK.3137.16.3.2024.AŻ w przedmiocie ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w skardze do WSA w Szczecinie na ww. decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz informacji rocznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania oraz naruszenie prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów skargi. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21, w którym podkreślono, że sytuacji, kiedy nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W skardze kasacyjnej spółka, reprezentowana przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. i art. 177 § 1 p.p.s.a., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej: u.p.w.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dla zwolnienia z obowiązku opłaty wskazanej w w/w przepisie konieczne jest, aby wewnętrzny system kanalizacji deszczowej istniejący na działce nr [...] był dodatkowo podłączony do zewnętrznego systemu kanalizacji deszczowej, a takim nie jest rów melioracyjny w sprawie niniejszej, gdyż nie stanowi on elementu zarządzanej i zorganizowanej całości, podczas gdy ustawodawca nie wprowadza konieczności podłączenia nieruchomości do zewnętrznej kanalizacji deszczowej bezpośrednio, a wymaga jedynie, aby dana nieruchomość była podłączona do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej jaki funkcjonuje na danym obszarze, a taki system funkcjonuje na tym obszarze; a ponadto, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że do zwolnienia z opłaty nie wystarczy samo ujęcie w system kanalizacji otwartej i podłączenie do takiego systemu, funkcjonującego na danym obszarze, a konieczne jest podłączenie do systemu specjalnego - "zarządzanego i zorganizowanego" na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i niedostrzeżenie tych wad procesowych postępowania administracyjnego prowadzonego przez gminę przez Sąd, tj.: a) bezpodstawne przyjęcie, że działka nr [...], obręb [...], znajduje się na obszarze nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, podczas gdy wody opadowe i roztopowe z tejże działki są odprowadzane do rowu melioracyjnego należącego do gminy, który to rów stanowi element gminnego systemu kanalizacji deszczowej, a następnie wody te za pośrednictwem w/w rowu trafiają do wód powierzchniowych - rzeki B.; b) bezpodstawne przyjęcie, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane z działki nr [...] są odprowadzane do ziemi, i nie są odprowadzane do systemu kanalizacji deszczowej, podczas gdy są one odprowadzane do wód za pośrednictwem rowu melioracyjnego, a rów melioracyjny stanowi element systemu kanalizacji deszczowej, tj. do otwartego systemu kanalizacji deszczowej, a następnie za jego pośrednictwem są odprowadzane dalej do wód powierzchniowych; c) bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca ogranicza retencję, podczas gdy wody opadowe są kierowane do systemu kanalizacji deszczowej, a dalej do wód i za ich retencję odpowiedzialny jest Skarb Państwa; d) art. 77 § 1 k.p.a. przez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek zastosowania opłaty o jakiej mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w., w tym poprzez pominięcie, nierozpatrzenie dowodów złożonych przez skarżącą (brak analizy dokumentacji planistycznej gminy, umiejscowienia infrastruktury kanalizacji deszczowej, ustalenia podmiotów zarządzających poszczególnymi jej elementami, opinii biegłego z zakresu geodezji, planistyki, tudzież innej specjalizacji, niezbędnej dla określenia wskazanych elementów stanu faktycznego, pisma P.). W związku z powyższym, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 188 p.p.s.a. oraz art. 176 § 2 p.p.s.a. i art. 203 pkt 1 p.p.s.a., wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Wójta w całości. względnie; 2. przekazanie sprawy WSA w Szczecinie do jej ponownego rozpoznania; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych; 4. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy system kanalizacji deszczowej na działce nr [...] był w okresie objętym decyzją podłączony do systemu kanalizacji otwartej (jak twierdzi strona) czy też nie (jak twierdzi organ) – z uwagi na rozbieżność stanowisk co do tego czy jako element kanalizacji otwartej można traktować rów melioracyjny, w dalszej zaś kolejności czy system wewnętrznej kanalizacji znajdujący się na działce [...] włączony do rowu melioracyjnego może być traktowany jako urządzenie do retencjonowania wody. Skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych organu, z których wynika, że działka nr [...] posiada odprowadzenie wód deszczowych, do ziemi, na której znajduje się urządzenie wodne, mianowicie rów melioracyjny, a nie do systemu kanalizacji deszczowej ogólnodostępnej będącej własnością gminy lub innego podmiotu prawnego. Okoliczność odprowadzania wód opadowych do rowu melioracyjnego jest bezsporna, a organ administracji dokonał w tym względzie ustalenia faktycznego zgodnego z twierdzeniami strony. Stanowisko Sądu I instancji jak również organu w niniejszej sprawie oparte jest na najnowszym oraz jednolitym orzecznictwie WSA w Szczecinie i NSA odnoszącym się wprost do spraw prowadzonych przez ten organ administracji w przedmiotowej sprawie, jak i sprawach podobnych dotyczących sąsiadujących nieruchomości. Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21, w którym podkreślono, że sytuacji, kiedy nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Podobne rozważania NSA zawarł w wyroku z 15 marca 2022 r. o sygn. akt III OSK 794/21, dotyczącym działki [...] obr. [...], w którym wskazał, że odprowadzanie przez skarżącego wód opadowych i roztopowych do gruntu (rowu melioracyjnego) przez istniejący na nieruchomości system kanalizacyjny nie mogło stanowić o wyłączeniu obowiązku uiszczenia opłaty za ograniczenie retencji. Również w wyrokach z dnia 8 marca 2023 r. o sygn. akt III OSK 1995/21 (co do działki nr [...] obr. [...]) i III OSK 1996/21 (odnośnie do działki nr [...] obr. [...]) NSA stwierdził, że "samo funkcjonowanie systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej na obszarze jest jeszcze niewystarczające do przyjęcia, że zachodzi negatywna przesłanka do ponoszenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Dodatkowo konieczne jest bowiem przyłączenie nieruchomości do funkcjonującego na danym obszarze systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej". Podkreślić należy, że działki terenu, w stosunku do których zapadły powyższe wyroki NSA znajdują się w bardzo bliskim sąsiedztwie działki [...], której dotyczy przedmiotowa sprawa. Znajdują się zatem na tym samym obszarze, który, jak wyżej wskazano, nie jest podłączony do systemu kanalizacji o cechach wyżej opisanych, będącej własnością gminy lub innego podmiotu prawnego. W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w sprawie nie podziela, wyrażonego przez stronę skarżącą poglądu, że istniejąca na jej nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości jest systemem, o którym mowa w ustawie Prawo wodne (tak napisano w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawioną w ww. wyroku argumentację i uznaje, że jest ona adekwatna także w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Jak słusznie zauważono w ww. wyroku sytuacji, kiedy: "nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych (por. wyrok NSA z 8 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 1996/21). W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Z tego też względu za chybione należy uznać stanowisko skarżącej kasacyjnie, że istniejąca na jego nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości jest systemem, o którym mowa w ustawie Prawo wodne. Obszar, na którym znajduje się nieruchomość skarżącego stanowiąca działkę nr [...], nie jest podłączona do takiego systemu. Spór w niniejszej sprawie dotyczył również konsekwencji wprowadzania wód opadowych do rowu melioracyjnego. Uszło uwadze stronie skarżącej kasacyjnie, że retencja wody, nie oznacza odprowadzania wody np. do rowu melioracyjnego, lecz czasowe zatrzymanie obiegu wody, czyli zjawisko (naturalne lub sztuczne) zatrzymywania wody na powierzchni, w glebie i pod ziemią. Retencjonowanie wody sztuczne określa się w jednostkach objętości. Nie można utożsamiać urządzeń do retencjonowania wody z urządzeniami do odprowadzania wody, tak jak próbuje to wykazać skarżąca kasacyjnie. Retencja wody oznacza "czasowe zatrzymanie lub ograniczenie prędkości, czyli spowolnienie obiegu wody. Zjawisko naturalne lub sztuczne zatrzymywania wody na powierzchni, w glebie i pod ziemią, jej wielkość wyraża się w m³ lub mm." (zob. hasło "Retencja" A.S. Kleczkowski, S. Krajewski, [w:] A.S. Kleczkowski, A. Różkowski (red.), Słownik hydrologiczny, Warszawa 1997, s. 151). Urządzenia, na które wskazuje skarżąca kasacyjnie, służą wyłącznie odprowadzaniu wody do urządzeń melioracyjnych. Na przedmiotowej nieruchomości urządzeń do zatrzymywania tzn. przechowywania wody, czyli zbiorników retencyjnych nie ma. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wykonanie wewnątrzzakładowego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych do rowu melioracyjnego, czyli nie działającego na zasadzie retencjonowania (przetrzymywania) opadów atmosferycznych w przeznaczonych do tego urządzeniach, nie może zostać uznane za uzasadniające stosowanie opłaty właściwej dla powierzchni z urządzeniami do retencjonowania wody, skoro takich na przedmiotowej nieruchomości brak. Rów melioracyjny służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody. Działka nr [...] posiada powierzchnię bezspornie przekraczającą 3500 m² - zatem przesłanka dot. wielkości nieruchomości została spełniona. Kolejną przesłanką do zakwalifikowania nieruchomości do nałożenia opłaty jest jej lokalizacja. Działka nr [...] jest położona na obszarze gminy nieujętym w system kanalizacji deszczowej - co należy rozumieć jako nieujęcie danej nieruchomości w funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji otwartej i zamkniętej. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano stanowiska organu, że na terenie gminy, a mianowicie na dz. [...] obręb [...] istnieje już sieć kanalizacji deszczowej ([...]), co przesądza o istniejącej możliwości podłączenia do tego systemu nieruchomości skarżącej kasacyjnie, która twierdzi, że takiej możliwości nie posiada, jak również nie wystąpiła do gminy jako właściciela kanalizacji deszczowej o wydanie stosownych warunków możliwości podłączenia. W skardze kasacyjnej, a w szczególności w jej uzasadnieniu nie zakwestionowano stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę, według którego rów melioracyjny, do którego obecnie wprowadza wody deszczowe skarżąca, czyli położony na terenie działki nr [...] obręb [...] i w działce nr [...] obręb [...] nie wchodzi w skład systemu kanalizacji deszczowej i nadal wchodzi w skład systemu rolniczych urządzeń melioracyjnych wybudowanych w latach 60-tych dla obsługi okolicznych terenów rolniczych, który przebiega od miejscowości B. do obrębu U., nadal służy odwodnieniu terenów rolniczych. Nadmiar wody z rolniczych urządzeń melioracyjnych może dostać się do systemu kanalizacji deszczowej, jednak zasadniczo rowy melioracyjne mają za zadanie wchłonąć w glebę wodę z opadów. Według organu, przedmiotowy rów kanalizacyjny nie znajduje się w posiadaniu czy zarządzie funkcjonującego na terenie gminy przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, czy innych przedsiębiorstw posiadających zezwolenie wójta. Przedmiotowy rów melioracyjny nie spełnia wymogów systemu kanalizacji zbiorczej w rozumieniu art. 16 pkt 59) ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne w związku z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym. Jedyną możliwością wpięcia nieruchomości skarżącego do istniejącego systemu kanalizacji deszczowej byłoby wpięcie do kanalizacji deszczowej o przekroju 800 mm znajdującej się w dz. nr [...] obręb [...]. Organ twierdzi, że wody deszczowe z działek wskazanych w opinii w sprawie przebiegu sieci kanalizacji deszczowej przedłożonej przez skarżącą, odprowadzane są do rowu melioracyjnego w dz. nr [...] obręb [...], który nie stanowi części otwartego gminnego systemu kanalizacji deszczowej - co potwierdza uzyskane przez stronę skarżącą pozwolenie wodnoprawne SR. BW.6223.-28/07/08 z 8 stycznia 2008 r., z którego wynika, że odbiornikiem wód opadowych jest ziemia, czyli konkretnie jest rów melioracyjny stanowiący działkę [...] obręb [...]. Sposób odprowadzenia wód deszczowych od czasu w/w pozwolenia wydanego dla skarżącej nie zmienił się. W piśmiennictwie wskazano, że "Retencja powierzchniowa obszaru pozostaje w ścisłym związku z rzeźbą terenu, przepuszczalnością powierzchni i występowaniem obszarowych obiektów hydrograficznych (zbiorników wodnych, obszarów zabagnionych). Zależy ona także od charakteru pokrycia powierzchni obszaru" (zob. E. Bajkiewicz-Grabowska, Z. Mikulski, Hydrologia ogólna, Warszawa 1999, s. 148). W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt, że wody opadowe z działki nr [...] są odprowadzane do rowu melioracyjnego. Najważniejszą kwestią jest to, że wody są odprowadzane do rowu melioracyjnego – a tego sposobu odprowadzania wody nie można traktować jako ujęcie obszaru działki [...] w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt II.1. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów postępowania czyli: art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W konsekwencji prawidłowo też zastosował art. 151 p.p.s.a. i to ten przepis stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Tym samym nie doszło do naruszenia: art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, ponieważ organ nie naruszył: art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją zastosowanej przez Sąd normy prawnej obejmującej art. 151 p.p.s.a. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt I. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W odniesieniu do konstrukcji omawianego zarzutu sformułowanego jako zarzut niewłaściwego zastosowania art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, należy przypomnieć, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumpcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2638/23). W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Omawiany zarzut dotyczy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego i również w jego treści nie zakwestionowano prawidłowości wykładni wskazanego w nim przepisu art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumpcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Ponadto, treść zarzutu wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie ponownie na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Sądu I instancji w kwalifikacji odprowadzania wód do rowu melioracyjnego oraz tego, że rów melioracyjny służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Nie można Sądowi I instancji zarzucić niewłaściwego zastosowania wskazanego w pkt I. petitum skargi kasacyjnej przepisu prawa, ponieważ działka nr [...] jest położona na obszarach nieujętych w system kanalizacji - co należy rozumieć jako nieujęcie danej nieruchomości w funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji otwartej i zamkniętej. Sformułowanie: "odprowadzanie do wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast" zakłada, że odprowadzane wody są ujmowane w system do tego przeznaczony, który transmituje je dopiero do wód. System ten ma służyć przekazaniu wód opadowych z nieruchomości do wód. W przypadku zmniejszenia retencji nie tyle chodzi o ujęcie wód opadowych do systemu, ile o nieujęcie całego obszaru w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej (zob. wyrok NSA z 15 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 794/21). Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.