III OZ 261/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 161/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 16 listopada 2022 r., nr DKO-WOP.401.61.2022.kc w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 14 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 161/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") odrzucił skargę K.W. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji wskazano, że zarządzeniem z 26 stycznia 2023 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni braków skargi, poprzez nadesłanie informacji dotyczącej jej numeru PESEL, nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego do występowania przed sądami administracyjnymi oraz do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwany do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych pełnomocnik Skarżącej nie udzielił żadnej odpowiedzi, a ze sprawdzenia w rejestrze opłat sądowych wynika, że wpisu od skargi nie uiszczono. Pismem oznaczonym datą 27 marca 2023 r. (data nadania – 29 marca 2023 r.), pełnomocnik Skarżącej uzupełnił braki formalne i fiskalne skargi oraz wniósł o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia powołując się na problemy zdrowotne. Nadanym w placówce pocztowej w dniu 18 kwietnia 2023 r., pełnomocnik Skarżącej wywiódł zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 14 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 161/23. W treści zażalenia pełnomocnik powołał się na uprzednio złożony wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie informacji dotyczącej numeru PESEL Skarżącej (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b. w zw. z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) i nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego do występowania przed sądami administracyjnymi (art. 46 § 3 w zw. z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), a także braków fiskalnych skargi przez uiszczenie wpisu od skargi (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.). Zgodnie z datą na potwierdzeniu odbioru, odpis powyższego zarządzenia został skarżącemu skutecznie doręczony w dniu 13 lutego 2023 r. Termin na uzupełnienie braków formalnych skargi oraz uiszczenie wpisu upływał wraz z dniem 20 lutego 2023 r. Na gruncie niniejszej sprawy bezsporne jest, że strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych w tym terminie, tj. do 20 lutego 2023 r. Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek o przywrócenie terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a., może być aktualny dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął - czy też nie - przed jej dopełnieniem (por. też post. Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1997 r., II CZ 43/97 oraz z dnia 15 kwietnia 1997 r., II CZ 40/97 niepubl.). Jeżeli wystąpi taka sytuacja, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony między wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi a jego doręczeniem, to wówczas wniosek taki nie staje się bezprzedmiotowy. Ewentualne postanowienie sądu o przywróceniu terminu znosi skutki postanowienia o odrzuceniu środka prawnego, bez potrzeby uchylenia tego orzeczenia (por. postanowienia NSA z dnia: 9 września 2011 r., II OSK 1692/11, 28 października 2015 r., II OSK 2557/15, 4 grudnia 2015 r., I OZ 1601/15, 20 stycznia 2016 r., I GZ 729/15, 24 sierpnia 2016 r., II OSK 1973/16, 24 stycznia 2017 r., II OZ 1482/16, 23 marca 2017 r., II GZ 207/17). W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.