III OZ 334/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Wa 120/26 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 23 września 2025 r. nr DS.523.6327.2023.PR.MP.305729/305730 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia oddalić zażalenie.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej w skrócie: "organ" lub "Prezes UODO") decyzją z dnia 23 września 2025 r. nr DS.523.6327.2023.PR.MP. 305729/305730 nakazał E.P. (dalej w skrócie: "skarżąca") zaprzestania przetwarzania danych osobowych D.P. za pomocą monitoringu wizyjnego, wykraczającego poza granice należącej do niej nieruchomości, w tym obejmującego drogę publiczną. Powyższa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 2 października 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 53a akt administracyjnych sprawy). Skargę na decyzję z dnia 23 września 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – za pośrednictwem Prezesa UODO – wniosła skarżąca. Skargę tę nadała w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 2 grudnia 2025 r., ale na nieaktualny adres organu. Wobec zwrotu tej korespondencji, skarżąca nadała ją ponownie w dniu 12 grudnia 2025 r. (tym razem na właściwy adres organu), za pośrednictwem DPD Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie jako paczkę (dowody nadania – karta nr 8 akt sądowych sprawy). Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 15 grudnia 2025 r. (adnotacja i pieczęć organu na pierwszej stronie skargi – karta nr 4 akt sądowych sprawy). Do powyższej skargi skarżąca załączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu tego wniosku podała, że w okresie, kiedy doręczono jej zaskarżoną decyzję (tj. na początku października 2025 r.), była pochłonięta sprawami związanymi z jej zdrowiem. W dniu 27 października 2025 r. została hospitalizowana w związku z koniecznością wykonania ponownego zabiegu, natomiast pierwszy zabieg został przeprowadzony w marcu 2025 r. i zakończył się ostrym zakażeniem zagrażającym życiu, co z kolei wymagało dwukrotnego pobytu w szpitalu w krótkim odstępie czasu. Przeprowadzenie ponownego zabiegu planowano w październiku 2025 r. – był to czas konsultacji, badań lekarskich i ustalania terminu, dlatego skarżąca nie miała możliwości ani sił, aby zająć się sprawą w/w decyzji. W dniu 26 listopada 2025 r. skarżąca otrzymała wynik badania [...] związanego z leczeniem, a ustabilizowana sytuacja zdrowotna pozwoliła jej na niezwłoczne przystąpienie do czynności procesowych. Zdaniem skarżącej, uchybienie terminu do wniesienia skargi nie wynikało z jej zaniedbania czy braku zainteresowania sprawą, lecz problemów zdrowotnych, które uniemożliwiły jej terminowe podjęcie działań. Na potwierdzenie powołanej argumentacji skarżąca przedłożyła trzy karty informacyjne leczenia szpitalnego. Z kart tych wynika, że skarżąca stawiła się na zabieg chirurgiczny do szpitala w dniu 23 marca 2025 r., a w dniu następnym, tj. 24 marca 2025 r., opuściła szpital w stanie ogólnym dobrym z zaleceniami i bez wystawienia zwolnienia lekarskiego. Następnie, w związku ze stanem zapalnym, skarżąca była hospitalizowana w okresie od dnia 27 marca 2025 r. do dnia 1 kwietnia 2025 r. – wypisano ją w stanie ogólnym dobrym z zaleceniami i bez wystawienia zwolnienia lekarskiego. Ponowny zabieg chirurgiczny odbył się w dniu 27 października 2025 r., wycięto jej wówczas [...], a wynik miał zostać omówiony w dniu 26 listopada 2025 r. w ramach teleporady. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Wa 120/26 odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Przepis art. 88 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności został zachowany. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że przeszkoda do sporządzenia i wniesienia skargi na decyzję Prezesa UODO z dnia 23 września 2025 r. ustała w dacie doręczenia skarżącej wyniku badania [...], co nastąpiło w dniu 26 listopada 2025 r. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności, a jednocześnie zrealizowania tej czynności (tj. nadania skargi), upływał zatem w dniu 3 grudnia 2025 r. Tymczasem skargę, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, skarżąca nadała wprawdzie w urzędzie pocztowym w dniu 2 grudnia 2025 r., ale na nieprawidłowy adres organu, co skutkowało zwrotem przedmiotowej korespondencji z adnotacją "adresat wyprowadził się". Podkreślić należy, iż w pouczeniu o sposobie i terminie wniesienia skargi do Sądu, zamieszczonym w zaskarżonej decyzji, organ podał prawidłowy, tj. aktualny, adres jego siedziby. Skarżąca nadała powtórnie skargę, wraz z wnioskiem, w dniu 12 grudnia 2025 r., lecz uczyniła to za pośrednictwem kuriera – DPD Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, czyli podmiotu, który nie był i nie jest operatorem wyznaczonym w rozumieniu art. 83 § 3 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym, jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Tak nadana korespondencja (czyli kurierem) wpłynęła do organu w dniu 15 grudnia 2025 r. i właśnie tę datę trzeba uznać za wniesienie skargi oraz załączonego do niej wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe stanowisko uwzględnia treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 19 października 2015 r. sygn. akt I OPS 1/15, wedle której oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej innego operatora, niż operator wyznaczony w rozumieniu art. 83 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, nie skutkuje zachowaniem terminu w sytuacji, gdy pismo dostarczono sądowi po jego upływie. Podobnie wypowiedział się NSA w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. akt III OZ 733/25. Skoro więc w niniejszej sprawie siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., upływał w dniu 3 grudnia 2025 r., to skarżąca nie zachowała go, wnosząc skutecznie skargę, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, dopiero w dniu 15 grudnia 2025 r. W konsekwencji wniosek ten – jako spóźniony – podlegał odrzuceniu. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia E.P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraziła niezadowolenie ze stanowiska zajętego w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podkreśliła, że nie miała podstaw, aby zakładać zmianę adresu organu, skoro w toku całego postępowania korespondencja była skutecznie prowadzona pod dotychczasowym adresem. Wniosła skargę, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w dniu 2 grudnia 2025 r. w placówce pocztowej, a więc należy uznać, że podjęła realne działania zmierzające do dochowania terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony wniosek podlega natomiast odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). Należy zgodzić się z WSA w Warszawie, że z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że przeszkoda do sporządzenia i wniesienia skargi na decyzję Prezesa UODO z dnia 23 września 2025 r. ustała w dacie doręczenia skarżącej wyniku badania [...], co nastąpiło w dniu 26 listopada 2025 r. Określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął zatem swój bieg od dnia następnego i upływał w dniu 3 grudnia 2025 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu – wbrew twierdzeniu skarżącej – został skutecznie złożony dopiero w dniu 15 grudnia 2025 r. Podkreślenia wymaga bowiem, że nadana przez skarżącą w urzędzie pocztowym w dniu 2 grudnia 2025 r. korespondencja została skierowana na nieprawidłowy (nieaktualny) adres organu, co skutkowało jej zwrotem, a zatem nie można uznać złożenia wniosku o przywrócenie terminu za dokonane w w/w dacie. Zaznaczyć ponadto należy, iż w pouczeniu o sposobie i terminie wniesienia skargi do Sądu, zamieszczonym w zaskarżonej decyzji, organ podał prawidłowy, tj. aktualny, adres jego siedziby. Tak więc skoro z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony po dniu 3 grudnia 2025 r., to Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że wniosek ten został wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. i dlatego – jako spóźniony – podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Mając na uwadze jednoznaczną treść art. 88 p.p.s.a., WSA w Warszawie był zobligowany do odrzucenia wniosku. Jednocześnie zauważyć należy, że przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin do wniesienia pisma jest ustawowym terminem procesowym, który podlega przywróceniu na zasadach ogólnych. Jeżeli jednak sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu wniosku po terminie 7 dni, a strona nie składa wniosku o jego przywrócenie, to merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne. Wniosek podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 87). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.