III OZ 342/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SO/Wa 13/25 w sprawie z wniosku K. J. o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i kompletnymi aktami sprawy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 30 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu wskazał, że w piśmie z 14 marca 2025 r. skarżący zawarł wniosek o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie, zgodnie z przepisami, jego skargi z 26 stycznia 2025 r. na postanowienie organu z 23 stycznia 2025 r., nr 35, w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W piśmie z 18 marca 2025 r. wnioskodawca podtrzymał wniosek o wymierzenie grzywny, akcentując, iż pełnomocnik KGP nie odniósł się w odpowiedzi na skargę do powołanych w niej zarzutów, okoliczności i dowodów. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o oddalenie wniosku oraz wskazał, że odpowiedź na skargę w sposób wystarczający uzewnętrznia stanowisko KGP. Zdaniem sądu I instancji z akt sprawy o sygn. II SA/Wa 298/25 wynika, że skarga wnioskodawcy z 26 stycznia 2025 r. została wniesiona drogą ePUAP, za pośrednictwem KGP, 26 stycznia 2025 r. Zatem, zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), trzydziestodniowy termin do przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi upływał organowi 25 lutego 2025 r. KGP przesłał tę skargę do sądu 24 lutego 2025 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP. W ślad za nadesłaną skargą, organ w następnym dniu, czyli 25 lutego 2025 r., za pośrednictwem operatora pocztowego, przekazał odpowiedź na skargę wraz z kompletnymi aktami sprawy (k. 10-14 akt sądowych, II SA/Wa 298/25). Wobec stwierdzenia, że przedmiotowa skarga została opatrzona nieprawidłowym podpisem elektronicznym wnioskodawcy (k. 8 akt sądowych, II SA/Wa 298/25), w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z 10 marca 2025 r. wezwano wnioskodawcę do usunięcia jej braków formalnych poprzez własnoręczne podpisanie i przesłanie do sądu w formie pocztowej przesyłki poleconej lub nadesłanie za pośrednictwem ePUAP skargi opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia. Sąd I instancji wskazał, że niniejszy wniosek o wymierzenie organowi grzywny nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ dochował ustawowego terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłając 24 lutego 2025 r. skargę, a 25 lutego 2025 r. - odpowiedź na nią wraz z kompletnymi aktami sprawy. Polemika wnioskodawcy z treścią odpowiedzi na skargę, jak też samo kwestionowanie przez niego prawidłowości sposobu (formy) przekazania jego skargi przez KGP nie stanowią podstaw do wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. W postępowaniu prowadzonym na podstawie ww. przepisu sąd administracyjny bada jedynie, czy podmiot, do którego została skierowana skarga, wykonał obowiązki przewidziane w art. 54 § 2 p.p.s.a. Sąd zauważył, że wprawdzie nie spełnia wymogu przekazania skargi złożonej elektronicznie wydrukowanie jej przez organ i przekazanie w takiej formie do sądu, jak również jej wydrukowanie, zeskanowanie i przekazanie do sądu przez platformę ePUAP, gdyż ww. formy uniemożliwiają weryfikację złożonego pod skargą podpisu, jednakże na gruncie sprawy o sygn. akt II SA/Wa 298/25 sąd powziął wątpliwość co do opatrzenia skargi wnioskodawcy prawidłowym podpisem, dlatego wezwał go do podpisania skargi. Ani wnioskodawca ani KGP nie usunęli tej wątpliwości, zaś wnioskodawca terminowo oraz prawidłowo wykonał wezwanie sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, co pozwoliło nadać ww. sprawie bieg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., oddalił wniosek. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podstawą do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest uchybienie obowiązkom określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. Należy do nich w szczególności przekazanie sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji prawidłowo ustalił, że skarga wnioskodawcy z 26 stycznia 2025 r. została wniesiona drogą ePUAP, za pośrednictwem KGP, 26 stycznia 2025 r. Zatem, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a., trzydziestodniowy termin do przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi upływał organowi 25 lutego 2025 r. KGP przesłał tę skargę do sądu 24 lutego 2025 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP. W ślad za nadesłaną skargą organ w następnym dniu, czyli 25 lutego 2025 r., za pośrednictwem operatora pocztowego, przekazał odpowiedź na skargę wraz z kompletnymi aktami sprawy (por. k. 10-14 akt sądowych, II SA/Wa 298/25). Z powyższego wynika, że wbrew stanowisku skarżącego organ w niniejszej sprawie nie uchybił obowiązkom określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. W szczególności za uchybienie tym obowiązkom nie można uznać niesatysfakcjonującej dla skarżącego treści lub sposobu wniesienia odpowiedzi na skargę sporządzonej przez organ. W tym piśmie procesowym organ przedstawił swoje stanowisko w sprawie i nadał je do sądu za pośrednictwem operatora pocztowego. Taki sposób przekazania odpowiedzi na skargę przewiduje p.p.s.a. i Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w działaniu organu jakichkolwiek uchybień, które należałoby potraktować jako przesłankę wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo więc oddalił przedmiotowy wniosek o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 193 w zw. z 64 § 3 p.p.s.a.