III OZ 363/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 407/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2022 r., nr KOA/3011/Oś/22 w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 407/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie"), po rozpoznaniu wniosku K.K. (dalej: "Skarżący", "Wnioskodawca"), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO", "Kolegium") z [...] grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów, tj. ziemi nawiezionej na działkę o nr ew. [...] w G. W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie wskazano, że Skarżący nie podał żadnych konkretnych i przekonywujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I instancji, sam fakt obciążenia kosztami wynikającymi z wykonania decyzji, jeszcze nie uzasadnia twierdzenia o potencjalnej możliwości wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody. Podkreślone zostało przez WSA w Warszawie, że Wnioskodawca nie podał bowiem wysokości potencjalnych kosztów wywozu odpadów, ani nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej. Pismem z 5 maja 2023 r. Wnioskodawca, reprezentowany przez profesjonalną pełnomocniczkę, wywiódł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 407/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., art. 7 oraz art. 8 § 1 k.p.a., co w ocenie Skarżącego powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania wniosku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że skarga z dnia 27 stycznia 2023 r. zawiera wykaz szeregu uchybień dokonanych dotychczas w postępowaniu przed organami, zatem wykonanie zaskarżonej decyzji byłoby sprzeczne z zasadami logiki, a nadto zasadami współżycia społecznego. Ponadto, sytuacja materialno-finansowa Skarżącego została opisana we wniosku o przyznanie prawa pomocy, z którego wynika, że Wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a jego sytuacja materialna jest ciężka. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Odnosząc się do zawartych w zażaleniu zarzutów wskazać należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie bada się zasadności samej skargi, w związku z czym oparcie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na twierdzeniach mających przemawiać za jej zasadnością, nie jest wystarczające. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I. instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, tzw. przedsądu, co oznacza, że argumenty dotyczące wadliwości decyzji nie mogły zostać ocenione na tym etapie postępowania (por. post. NSA z 7.3.2023 r., III OZ 78/23, CBOSA). Podkreślenia wymaga, że samo powołanie określonych twierdzeń na okoliczności związane z sytuacją materialną czy majątkową skarżącego nie jest wystarczające do uznania, że wniosek spełnia przesłanki zawarte w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (post. NSA: z 3.7.2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, z 6.2.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, z 18.3.2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 - CBOSA). Wbrew opinii Skarżącego, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, czy też obowiązek udokumentowania podniesionych twierdzeń w formie załączników nie jest wymogiem formalnym, którego brak uniemożliwiałby nadanie sprawie dalszego biegu, nie było więc podstaw do wzywania strony o uzupełnienie wniosku o uzasadnienie bądź załączniki na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. post. NSA z 18.08.2023 r., III FZ 329/23, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że powoływanie się przez Skarżącego na wniosek o przyznanie prawa pomocy, który opisywał jego sytuację materialno-finansową, jest nieuzasadnione. Postanowieniem z 6 czerwca 2023 r., IV SPP/Wa 43/23 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy ze względu na nieudokumentowanie swojej rzeczywistej sytuacji finansowej. Na niemożność przedstawienia żądanych przez Sąd dokumentów wskazano również w piśmie pełnomocniczki Skarżącego z 22 maja 2023 r. Końcowo podkreślić należy, że zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ponowna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełnionego ewentualnie o okoliczności podniesione w zażaleniu, lecz kontrola postanowienia wydanego przez Sąd I instancji. Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.