III OZ 65/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 93/24 o odmowie sprostowania postanowienia w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 93/24, odmówił sprostowania postanowienia tego Sądu z dnia 19 listopada 2024 r. o odrzuceniu skargi. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżący nie zmierza do sprostowania oczywistej omyłki zawartej w uzasadnieniu postanowienia lecz polemizuje z treścią przyjętego rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał bowiem, że w postanowieniu przyjęto podstawę z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., gdy z okoliczności wynika, że zakres przyjęcia powagi rzeczy osądzonej wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2009 r., III SA/Kr 1043/09 wskazuje, że faktyczną podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. WSA w Krakowie podkreślił, że sprostowanie oczywistej omyłki służyć ma usuwaniu jedynie oczywistych nieprawidłowości. Takich nieprawidłowości w postanowieniu brak, zatem złożony w sprawie wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc zażalenie i domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą jest, że stosownie do art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania takiego Sąd może również dokonać na wniosek strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe, ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi podstawa do uwzględnienia, na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a., żądania strony, albowiem żądanie skarżącego, tj. żądanie sprostowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, na której orzekał Sąd, wykracza poza zakres instytucji sprostowania oczywistej omyłki. Dokonanie wnioskowanej zmiany w podstawie prawnej nie może być utożsamiane z niedokładnością, oczywistą omyłką lub błędem pisarskim podlegającym sprostowaniu. Modyfikacja podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie ma bowiem charakteru oczywistego, gdyż do jej dokonania konieczna jest szczegółowa analiza treści uzasadnienia. Działanie skarżącego w istocie zmierza nie do sprostowania, lecz do zmiany uzasadnienia postanowienia, przez zamieszczenie w nim wskazanego przez stronę rozstrzygnięcia. Dlatego też zakwestionowanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie możliwe jest jedynie przez złożenie skargi kasacyjnej, o czym Sąd pouczył skarżącego doręczając mu zaskarżone postanowienie. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie jest niezasadne i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.