III OZ 66/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 93/24 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 93/24, odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 19 listopada 2024 r. o odrzuceniu skargi. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w myśl art. 194 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej P.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2- 4 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. Natomiast na podstawie art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem wypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie Sąd pierwszej instancji podał, że w rozpoznawanej sprawie podstawę odrzucenia skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne), a zatem w świetle powołanych wyżej przepisów skarżącemu od postanowienia przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Skarżący został prawidłowo pouczony, że od wydanego postanowienia przysługuje mu skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Dlatego też, WSA w Krakowie uznał, że wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc zażalenie i domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. Zażalenie natomiast, zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a., jest środkiem zaskarżenia możliwym do wykorzystania jedynie w taksatywnie wymienionych przypadkach. Brak jest wśród nich możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu wojewódzkiego kończące postępowanie w sprawie z przyczyny wymienionej w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., co a contrario wynika z również z art. 194 §1 pkt 1a P.p.s.a. W niniejszej sprawie WSA w Krakowie, postanowieniem z dnia 19 listopada 2024 r. odrzucił skargę skarżącego w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Mając na uwadze podstawę rozstrzygnięcia tego postanowienia, jak również treść art. 173 § 1 P.p.s.a., uznać należy, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji, zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r., odrzucił wniesione zażalenie, bowiem od zaskarżonego postanowienia winien był złożyć skargę kasacyjną, o czym został prawidłowo pouczony. Jak wynika z akt sprawy, skarżący pomimo prawidłowego pouczenia o trybie i terminie wniesienia środka odwoławczego od postanowienia z dnia 19 listopada 2024 r. w postaci skargi kasacyjnej, złożył pismo zatytułowane "zażalenie". Wprawdzie o charakterze pisma nie decyduje jego nazwa, ale jego treść, jednakże, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można było uznać, że złożony przez skarżącego środek odwoławczy od postanowienia z dnia 19 listopada 2024 r. stanowił skargę kasacyjną. Pismo to nie spełniało bowiem wymagań stawianych przez ustawodawcę dla tego rodzaju środka zaskarżenia. Zostało ono bowiem sporządzone osobiście przez skarżącego, który nie jest jedną z osób wymienionych w art. 175 § 1 lub 2 P.p.s.a. Sporządzenie zaś środka odwoławczego przez samą stronę, nie będącą jednocześnie adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej RP albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych oznacza, że nie został spełniony warunek z art. 175 P.p.s.a. Skarżący nie miał wymaganej ustawowo tzw. zdolności postulacyjnej do sporządzenia skargi kasacyjnej, co stanowi formalny warunek wniesienia środka zaskarżenia od odrzuconej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargi. Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie skarżącego. Postanowienie z dnia 17 grudnia 2024 r. uznać należy zatem za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.