III SA/Gd 1042/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Ł.P. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w (...) z dnia 23 lipca 2020 r. nr (...) w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych ujawnionych w operacie opisowo – kartograficznym oddala skargę.

Decyzją z dnia 23 lipca 2020 r., nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia 30 stycznia 2020 r., nr (...), którą orzeczono o odrzuceniu zgłoszonych przez Ł.P. zarzutów do danych ujawnionych w bazie danych ewidencji gruntów i budynków, dotyczących: - ujawnienia budynku, (...) , o nieprawidłowym statusie budynku określającym, że budynek jest w trakcie budowy, - ustalenia nieprawidłowego użytku gruntowego na działce ewidencyjnej nr (...), położonej w obrębie ewidencyjnym (...) , - ustalenia nieprawidłowego użytku gruntowego na działce ewidencyjnej nr (...) , położonej w obrębie ewidencyjnym (...) , - ustalenia nieprawidłowego użytku gruntowego na działce ewidencyjnej nr (...) , położonej w obrębie ewidencyjnym (...), - weryfikacji atrybutów punktów granicznych wyznaczających granice działek ewidencyjnych nr (...), (...) i (...) , położonych w obrębie ewidencyjnym (...) . Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu 28 marca 2019 r. do Wydziału Geodezji i Katastru Urzędu Miejskiego w S. wpłynął wniosek Ł.P., który został potraktowany jako zarzuty do zmian dokonanych w danych ewidencyjnych działek nr (...), (...) , (...) oraz budynku o numerze ewidencyjnym (...), położonych przy ul. (...) w obrębie (...) , dokonanych w trakcie przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Skarżący domagał się przywrócenia użytku "B" dla działki (...) oraz nadania użytku "B" działkom nr (...) i (...) . Organ podkreślił, że zgodnie z definicją zawartą w załączniku 1a katalog obiektów EGB pkt 1 (Ogólny obiekt Klasa: EGB_StatusBudynku) status "wybudowany" "Dotyczy budynków, których budowa została zakończona w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, lub rozpoczęte zostało ich faktyczne użytkowanie". Wobec zebranych w sprawie dokumentów organ I instancji stwierdził brak podstaw dla określenia budynku jako "wybudowany", bowiem dla budynków, których budowa została rozpoczęta, lecz nie została zakończona ujawnia się status "w trakcie budowy". Działki nr (...) i (...) , położone w obrębie (...) , zostały nabyte przez skarżącego w trybie bezprzetargowym, celem poprawy warunków zagospodarowania nieruchomości położonej w S. przy ulicy (...) (działki (...).(...); akt notarialny [...] z dnia 27.03.2007r.). Organ stwierdził, że konsekwencją ujawnionego statusu budynku jest określenie rodzaju użytku gruntowego. Cechy gruntów i inne przesłanki, które decydują o zaliczeniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych zawiera załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. Dla gruntów na których została rozpoczęta, lecz nie została zakończona budowa, w rozumieniu art. 41 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej jako: "u.p.b.", powodująca wyłączenie tych gruntów z produkcji rolnej lub leśnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych" przewidziany jest użytek "zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy", który oznacza się symbolem Bp. Po rozpatrzeniu odwołania Ł.P., organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), art. 7b ust. 2 pkt 2 w związku z art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm.) dalej jako: "u.p.g.k.", § 68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393), dalej powoływanego jako rozporządzenie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że wykonawca prac modernizacyjnych stwierdził, że przedmiotowy budynek jest w budowie, co potwierdza załączone do operatu technicznego zdjęcie, z którego wynika, iż budynek nie może być zamieszkały ze względu na widoczne ewidentne nie zakończenie budowy, brak okien na pierwszej kondygnacji budynku oraz dokładnie widoczne elementy wykorzystywane w trakcie wykonywania czynności budowlanych. Potwierdza to również ponowna weryfikacja, przez wykonawcę modernizacji ewidencji gruntów i budynków, pozwoleń na budowę, przebudowę i rozbudowę obiektów budowlanych, projektów budowlanych oraz zawiadomień o zakończeniu budowy. Dyrektor Wydziału Budownictwa Urzędu Miejskiego w S. oraz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta S. również nie posiadają dokumentów potwierdzających zakończenie przedmiotowego procesu budowlanego. Organ II instancji podkreślił, że organ I instancji w przedmiotowej decyzji jednoznacznie powołał się na zgromadzoną dokumentację, z której wynika, że przedmiotowy budynek jest nadal w toku budowy - w myśl obowiązujących przepisów prawa. Wskazano w uzasadnieniu, że kwestie związane z procesem budowy regulowane są przepisami Prawa budowlanego (dalej; u.p.b.) . Zgodnie z art. 54 ust. 1 u.p.b. do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji, zaś zgodnie z art. 55 ust. 1 przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Podkreślono, że w przedmiotowej sprawie nie można pominąć również zapisów § 17 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133), który wskazuje, że po zakończeniu budowy poszczególnych obiektów budowlanych należy sporządzić geodezyjną inwentaryzację powykonawczą w celu zebrania aktualnych danych o przestrzennym rozmieszczeniu elementów zagospodarowania działki lub terenu. Pojęcia zakończenia budowy nie można rozumieć w oderwaniu od przepisów regulujących proces budowlany. Podkreślono, że jeżeli zostaną spełnione wszystkie przesłanki co do obiektu budowlanego kończące proces budowy, wówczas można powiedzieć, że obiekt budowalny został wybudowany i na podstawie odpowiedniej dokumentacji w trybie aktualizacji danych ewidencyjnych zmianie w ewidencji gruntów i budynków ulegnie oznaczenie statusu budynku oraz ulegną zmianie dane o rodzaju użytków gruntowych działek ewidencyjnych, które stanowią jedną nieruchomość, wykorzystywaną w celu realizacji zamierzenia budowlanego. Konsekwencją ujawnionego statusu budynku jest określenie rodzaju użytku gruntowego. Według § 68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m.in. na zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, oznaczone symbolem - Bp. Zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia do zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie budowy zalicza się grunty na których została rozpoczęta, lecz nie została zakończona budowa, w rozumieniu art. 41 ust. 1 u.p.b., powodująca wyłączenie tych gruntów z produkcji rolnej lub leśnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych lub które w wyniku zabudowy wyłączone zostały z produkcji rolnej lub leśnej, w rozumieniu przepisów tej ustawy ale na których istniejące wcześniej budynki zostały rozebrane, a jednocześnie grunty te przeznaczone są pod zabudowę. Organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotowe działki ewidencyjne stanowią jedną nieruchomość zgodnie z art. 24 ust 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r., poz. 2204) i zapisane są w jednej księdze wieczystej nr (...). Organ II instancji nie uznał za zasadny zarzutu, iż decyzja organu I instancji narusza prawa nabyte przez skarżącego na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. Wydział IX Cywilny z dnia 27 stycznia 2006 r. z treści którego wynika, że nabył działkę zabudowaną. Wyjaśniono, że Ł.P. poprzez swoje działania obejmujące uzyskanie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę domu jednorodzinnego, położonego przy ul. (...) w S. spowodował, iż dane o zabudowie, aktualne na dzień nabycia przez niego przedmiotowej nieruchomości utraciły aktualność, uległ bowiem zmianie status budynku, o którym mowa w § 63 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Stan określony w przytoczonym przez skarżącego postanowieniu aktualny był w chwili wydawania tego orzeczenia, lecz uległ zmianie poprzez czynności podjęte na przestrzeni lat, przez podmiot dysponujący prawem do nieruchomości. W wyniku przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków Prezydent Miasta S. musi ujawnić dane o gruntach i budynkach, które wynikają z dokumentacji sporządzonej w wyniku tego rodzaju pracy geodezyjnej oraz odpowiadają stanowi prawnemu i faktycznemu nieruchomości w okresie prowadzonej modernizacji. Taki obowiązek nakłada na organ ewidencyjny art. 7 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.g.k. Stosownie do tego przepisu w ewidencji rejestruje się stany prawne i faktyczne nieruchomości. Odnośnie zarzutu niemożliwości weryfikacji atrybutów punktów granicznych wyznaczających granice przedmiotowych działek z powodu szczelnego ogrodzenia i zamknięcia terenu nieruchomości, wskazano w uzasadnieniu, że organ I instancji w piśmie z dnia 1 lipca 2020 r. wyjaśnił, że weryfikacja i uzupełnienie atrybutów punktów granicznych, w procedurze modernizacji zakończonej w 2019 r. przeprowadzone zostały w zakresie danych tj: błędu położenia względem osnowy (BPP), źródła danych o położeniu punktu granicznego (ZRD). Działania z tym związane polegały na ustaleniu ich wartości zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa na podstawie dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, bez wykonywania pomiarów terenowych. Wykonawca pracy zobowiązany został do przedstawienia wyników weryfikacji atrybutów punktów granicznych w formie zestawienia atrybutów "przed i po" weryfikacji z podaniem numeru operatu lub innego dokumentu stanowiącego źródło pochodzenia zmienianych atrybutów. Organ II instancji zgodził się z tą argumentacją wskazując na treść § 35 pkt 1 rozporządzenia. Ł.P. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący wskazał, że kwestionuje zmianę zapisów treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości będącej jego własnością w zakresie: - usunięcia z jej treści informacji, że nieruchomość nią objęta zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, stanowiącym odrębną własność skarżącego, wpisaną do tej księgi na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt (...) i zastąpieniu usuniętej informacji wpisem, że nieruchomość gruntowa stanowi użytek "Bp" (czyli 3 zurbanizowane tereny niezabudowane). - usunięcia z jej treści informacji, że działka gruntowa o nr (...) posiada użytek "B" [oznaczający teren zabudowany] i zastąpienie usuniętego użytku "B" użytkiem "Bp" [oznaczającym zurbanizowane tereny niezabudowane]. Użytek "B" dla działki gruntu o nr (...) uzyskany został na mocy przywołanego powyżej orzeczenia Sądu. Skarżący podniósł, że czynności organu zostały popełnione bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, bez przeprowadzenia wcześniejszego postępowania administracyjnego z udziałem skarżącego. Działanie organu przyczyniło się do utraty majątku w postaci domu oraz utraty prawa użytkowania i sprzedaży. Skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom: - nie zastosowanie art. 366 k.p.c, podnosząc, iż jego wykładnia wyklucza przeprowadzenie zaskarżonych czynności oraz wydanie zaskarżonych decyzji. - nie zastosowanie art. 155 w zw. z art. 110 k.p.a. wykluczającego wydanie zaskarżonych decyzji; - pogwałcenie art. 107 k.p.a. przez celowe i zaplanowane manipulowanie materiałem dowodowym w sprawie, polegające na niedopuszczeniu do akt dowodów posiadanych i zgłaszanych przez skarżącego; - pogwałcenie art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie skarżącemu udziału w postępowaniu odwoławczym oraz uniemożliwienie mu zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji, a także tworzenie fałszywych dowodów w postaci zawiadomienia przez organ II instancji skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, które to zawiadomienie w istocie doręczone zostało skarżącemu już po wydaniu zaskarżonej decyzji; - pogwałcenie art. 7 i 8 k.p.a. w ten sposób, że organ I instancji w sposób biegunowo odmienny traktuje skarżącego w porównaniu do jego sąsiadów; - złamanie (wielokrotne) art. 14 k.p.a. przez organa I i II instancji, w ten sposób, że prowadziły one pomiędzy sobą korespondencję w sprawie, uzgodnienia treści decyzji organu II instancji w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego - co jest działaniem niedopuszczalnym prawnie, a ponadto zarówno prowadzenie korespondencji jak i jej treść organa zatajały przed skarżącym. Skarżący, wskazując na art. 156 § 1 pkt. 2,3,7 k.p.a. podniósł możliwość zaistnienia w sprawie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący wyjaśnił, że przedmiotową nieruchomość opisaną jako nieruchomość zabudowana, składająca się z działki gruntu w użytkowaniu wieczystym o nr (...) obr. (...), położonej w S., przy ul. (...) , zabudowanej stanowiącym odrębną własność budynkiem, nabył na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 27 stycznia 2006 r. w sprawie o sygn. akt (...). Przed zakupem nieruchomości oraz w dacie jej zakupu opisany powyżej stan faktyczny i prawny nieruchomości zgodny był z treścią księgi wieczystej o nr NKw nr (...). W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. nr 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie niezbędnych w sprawie rozważań należy pokrótce wyjaśnić charakter prawny ewidencji gruntów i budynków regulowanej przepisami art. 20-25 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.b.k. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że z przepisów art.20, 22 i 24 u.p.b.k. wynika, że ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Przepisy ustawy nie dają podstaw prawnych do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2007 r. I OSK 1716/06). Obowiązkiem organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków jest utrzymywanie jej w stanie aktualności. Służą temu instytucje aktualizacji i modernizacji ewidencji, mające na celu uwzględnienie w niej wszelkich aktualnych danych wynikających z dokumentów urzędowych i przepisów prawa oraz dostosowanie wpisów ewidencyjnych do warunków wynikających z aktualnych przepisów prawa. Stwierdzenie nieprawidłowego wpisu w ewidencji nakłada na organ ewidencyjny obowiązek wprowadzenia stosownej zmiany w wymaganym przepisami trybie. W rozpatrywanej sprawie zmiany w zakresie oznaczenia ewidencyjnego użytków gruntowych należących do nieruchomości stanowiącej własność skarżącego wprowadzone zostały w ramach prowadzonego postępowania modernizacyjnego. Skarżący zgłosił zarzuty do danych ujawnionych w tym zakresie w operacie opisowo – kartograficznym, kwestionując oznaczenie w rezultacie modernizacji ewidencji symbolem "Bp" użytków gruntowych, oznaczanych wcześniej symbolem "B". Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.b.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższego przepisu wynika zatem, że to wpis w ewidencji stanowi podstawę do oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej. Oznaczenie takie zawarte jest w dziale I księgi wieczystej. Wpisy w tym dziale księgi wieczystej nie są objęte ani domniemaniem prawdziwości wpisów w księdze wieczystej (art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2204 ze zm.) dalej powoływanej jako u.k.w.h., ani rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 u.k.w.h.). Wpis w dziale I nie odzwierciedla bowiem stanu prawnego nieruchomości, a jedynie jej faktyczny opis wynikający z dokumentów urzędowych będących podstawą wpisu. Zatem istniejący wpis symbolu użytku gruntowego "B" w księdze wieczystej nie przesądza o jego nienaruszalności. W przypadku, gdy stosowne, zgodne z ustawą postępowanie aktualizacyjne lub modernizacyjne doprowadzi do zmiany tego oznaczenia, to zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.b.k. zmiana taka powinna zostać także uwidoczniona w dziale I księgi wieczystej. To nie treść działu I księgi wieczystej determinuje wpisy w ewidencji, lecz przeciwnie, to wpisy w ewidencji przesądzają o stosownych zapisach w księdze wieczystej. Nie ma to oczywiście żadnego znaczenia z punktu widzenia prawa własności do danego gruntu. Zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy – "Bp" - zgodnie z załącznikiem Nr 6 lp. 15 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego I Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 393 ze zm.), powoływanego dalej jako rozporządzenie, to grunty, na których została rozpoczęta, lecz nie zakończona budowa, w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, powodująca wyłączenie tych gruntów z produkcji rolnej lub leśnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Symbolem "B" oznacza się natomiast grunty zajęte pod budynki zaliczone w PKOB do działu 11 - budynki mieszkalne. Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organów zgodnie z którym o statusie istniejącego budynku można mówić z chwilą zakończenia jego budowy i dopełnienia wszystkich związanych z tym wymogów formalnych. Wcześniej mamy do czynienia z budową rozpoczętą lecz nie zakończoną – podlegającą ujawnieniu w ewidencji pod symbolem "Bp". Nabyty przez skarżącego w wyniku przysądzenia prawa własności w styczniu 2006r. budynek określony został w projekcie budowlanym zamiennym wykonanym 8 miesięcy później (wrzesień 2006r.) na zlecenie skarżącego jako "budynek w trakcie budowy - stan surowy zamknięty". Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zarówno obecnie, jak i w brzmieniu obowiązującym od 2006r. uzależniają przystąpienie przez inwestora do użytkowania wzniesionego na podstawie pozwolenia na budowę budynku od uzyskania pozwolenia na użytkowanie lub od zawiadomienia organu o zakończeniu budowy. Skarżący nie wykazał żadnym dokumentem, by po uzyskaniu pozwolenia na budowę na podstawie tego projektu zawiadomił władzę budowlaną o zakończeniu budowy lub by uzyskał pozwolenie na użytkowanie. W aktach administracyjnych nie ma także dokumentów świadczących o tym, że budowa została zakończona przez poprzednich właścicieli nieruchomości - inwestorów. Uznać należy zatem, że z dokumentów istniejących w dacie dokonywania modernizacji ewidencji przez właściwy organ wynikało jednoznacznie, że na nieruchomości, stanowiącej własność skarżącego prowadzona jest budowa, która nie została zakończona, a zatem właściwe było oznaczenie nieruchomości w ewidencji gruntów symbolem użytku gruntowego "Bp". Wszystkie działki położone w S. przy ul. (...) stanowiące własność skarżącego stanowią jedną nieruchomość, na której prowadzona jest budowa, a zatem trafnie organy ewidencyjne uznały, że podlegają one oznaczeniu jednym symbolem, bez względu na stosowane wcześniej oznaczenia. Zmiana oznaczenia użytku gruntowego w ewidencji gruntów i budynków nie wpływa w żaden sposób na prawo własności nieruchomości i sposób jej użytkowania, stąd całkowicie pozbawione podstaw są podnoszone w skardze (str. 4) zarzuty skarżącego, że "utracił wcześniej posiadany dom zakupiony na mocy prawomocnego orzeczenia Sądu" . To zakończenie procesu inwestycyjnego zgodne z przepisami ustawy Prawo budowlane, a nie wpis do ewidencji gruntów decyduje o legalności użytkowania obiektu budowlanego. W tym stanie sprawy, uznając, że skarga pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw należało ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.