III SA/Gd 443/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor sądowy WSA Adam Osik (sprawozdawca) Protokolant: Sekretarz sądowy Mirosława Marszałek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2025 r., nr 2201-IGC.4823.7.2025.SL w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi oddala skargę.

Decyzją z dnia 21 marca 2025 r. nr 328000-CZC-5.4823.35.2024.ŁR, wydaną na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) – dalej jako: "o.p.", art. 2 pkt 4, 5, 6, art. 5 ust. 1, art. 7c, art. 21 ust. 2d, art. 26 ust. 5 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1218 ze zm.) – dalej jako "ustawa SENT" oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 24 czerwca 2021 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz.U. z 2021 r. poz. 1259) – dalej jako "rozporządzenie MF", Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni nałożył na D. S. (zwanego dalej też "stroną" lub "skarżącym") - prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P.H.U. A.- karę pieniężną w kwocie 10 000 zł za brak uzupełnienia zgłoszeń: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których jest wydawany towar, numery fabryczne dystrybutorów oraz o objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach przekazał dane z Działu Centrum SENT dotyczące zgłoszeń, w których strona nie potwierdziła odbioru gazu LPG, oraz w których nie podała dodatkowych danych. Odbiory realizowane zostały z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi oraz rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 24 czerwca 2021 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów, tj. brakiem uzupełnienia zgłoszeń z ww. numerami referencyjnymi o stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których jest wydawany towar, numery fabryczne dystrybutorów oraz o objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach, czyli w zakresie, w jakim strona była zobowiązana. Obowiązek prawidłowego uzupełnienia danych o odebranym towarze objętego w zgłoszeniu wynika z ustawy SENT. W toku postępowania strona wniosła o ustalenie, na czym polegał błąd aplikacji Ministerstwa Finansów, który został poprawiony w wersji 2.0.14 określony jako "poprawiono błędy walidacji przy zatwierdzaniu dostawy gazowej" (to jest nieprawidłowości w obsługiwanej przez stronę aplikacji SENT Dostawy) i w związku z tym, ustalenie, na czym polegały występujące błędy w aplikacji, czy przedmiotowe błędy aplikacji mogły mieć wpływ na prawidłowe uzupełnianie zgłoszeń SENT, czy występowały w okresie czasu objętym kontrolą. Zdaniem organu wniosek strony o weryfikację nieprawidłowości w obsługiwanej przez stronę aplikacji SENT Dostawy nie mogły być uwzględnione ponieważ potwierdzenie odbioru towaru powinno być realizowane poprzez Platformę Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych (PUESC), gdzie w sposób prawidłowy można uzupełnić wszystkie dane dotyczące odbioru towaru. Zgodnie z instrukcją obsługi aplikacji SENT Dostawy nie umożliwiała ona prawidłowego potwierdzenia towaru w postaci LPG, ponieważ nie zawierała do uzupełnienia pól, dotyczących numerów dystrybutorów i stanów liczników. W związku z tym, mając wiedzę co do nieprawidłowej funkcjonalności wykorzystywanej aplikacji oraz obowiązku uzupełnienia wszystkich danych odbioru, strona powinna przynajmniej zweryfikować działanie tej aplikacji z platformą PUESC, a w razie stwierdzenia nieprawidłowości, zaprzestać jej używania i w sposób prawidłowy uzupełniać dane poprzez platformę PUESC. Funkcjonalność w zakresie prawidłowego potwierdzania odbioru została wprowadzona w aktualizacji aplikacji z 24 stycznia 2024 r. i zgodnie z instrukcją obsługi, od tego czasu można się nią posługiwać w zakresie potwierdzania odbioru towaru w postaci LPG. Strona jako odbiorca uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi wynikającemu z art. 7c ustawy SENT oraz § 5 rozporządzenia MF. Organ wyjaśnił ponadto, że analiza systemu SENT wskazuje na powtarzalność naruszeń przepisów ustawy SENT. Tego typu uchybienia świadczą co najmniej o niedokładaniu należytej staranności w rzetelnym realizowaniu obowiązków wynikających z ustawy SENT lub wręcz lekceważącym podejściu do regulacji tej ustawy. W tych okolicznościach nałożona kara pieniężna w wysokości 10.000 zł – z uwagi na liczbę i charakter uchybień w zgłoszeniach SENT - nie narusza zasady proporcjonalności. Wysokość kary została określona przez ustawodawcę na takim poziomie, aby naruszanie przepisów nie było opłacalne. Wysokość kary ma charakter odstraszający i prewencyjny oraz ma na celu zniechęcić do kalkulowania opłacalności naruszenia lub do "wliczania w koszty" ewentualnych kar. W aktach postępowania znajdują się wydruki przedmiotowych zgłoszeń z Systemu Monitorowania Przewozu i Obrotu SENT. Są to formularze przewozu towarów podczas kontroli po drodze - podgląd dla funkcjonariusza. Ze zgłoszeń tych wynika, że zgłoszenie [...] zostało zamknięte automatycznie przez system SENT, w związku z brakiem potwierdzenia odbioru przez stronę jako podmiot odbierający, natomiast z pozostałych zgłoszeń wynika, że modyfikacji zgłoszeń strona dokonała jako podmiot odbierający wskazując w polu "Informacje o zamknięciu zgłoszenia przewozu" - dostawa jest zgodna ze zgłoszeniem, daty odbioru towaru również wpisano prawidłowe. Tym samym wygenerowane z systemu formularze (podgląd dla funkcjonariusza) nie zawierają pól, które powinny zostać uzupełnione przez podmiot odbierający towar, tj. nie zawierają pól dotyczących stanu liczników i numerów fabrycznych dystrybutorów. Dane te powinny znaleźć się w informacjach o zamknięciu zgłoszenia przewozu, obok danych dotyczących daty odbioru towaru, masy brutto, zgodności dostawy ze zgłoszeniem. W sytuacji, gdyby strona jako odbiorca zamknęła zgłoszenie i wypełniła pola wymagane przepisami prawa, dane te widniałyby na formularzu. Natomiast w sytuacji, gdy zgłoszenia zostają pominięte w potwierdzaniu odbioru LPG, wydruk dokonany po zamknięciu zgłoszenia nie będzie zawierał pól dotyczących numeru dystrybutora i stanu licznika dystrybutora. Organ podkreślił, że od 24 kwietnia 2020 r. formularz do zamykania zgłoszeń dotyczących towaru CN 2711 (LPG) wyświetla tabelę z numerem dystrybutorów oraz stanem liczników, którą trzeba wypełnić, ponieważ formularz nie pozwala zamknąć zgłoszenia bez podania dystrybutorów oraz stanów liczników, informując o konieczności wypełnienia wymaganych pól. Strona, jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się obrotem towarów wrażliwych, powinien dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają przepisy prawa. Obowiązki wynikające z ustawy SENT, dotyczące potwierdzenia i wskazywania w zgłoszeniu przewozu towarów określonych informacji, nie wymagają wiedzy specjalistycznej, a jedynie konieczność prawidłowego wpisania danych związanych z konkretną dostawą. Natomiast egzekwowanie obowiązków związanych z monitorowaniem przewozu towarów w określonym czasie i miejscu leży w interesie publicznym. W ocenie organu pierwszej instancji okoliczności, które doprowadziły do nałożenia na stronę kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT nie miały charakteru losowego i nieprzewidywalnego zważywszy, że to strona jako profesjonalista powinna tak zorganizować pracę, aby wypełniać obowiązki przewidziane przez ustawodawcę. Przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i przewidują co do zasady obligatoryjną sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów, natomiast nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów, co oznacza, że nie można uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów. Do zastosowania kary pieniężnej wystarczające jest samo popełnienie czynu określonego przez przepis prawa, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego lub osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz. W dalszej kolejności organ wskazał na przesłaną przez stronę dokumentację dotyczącą sytuacji finansowej i zauważył, że firma zachowuje swoją sprawność płatniczą i płynność, co w stosunku do wysokości nałożonej kary wskazuje, że zapłata kary pieniężnej nie zachwieje podstawą prowadzonej działalności. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej uzasadnione jest jedynie w przypadkach spowodowanych czynnikami nadzwyczajnymi, na które odbiorca nie miał wpływu i które są od niego niezależne. Organ odwołał się do pojęć "ważnego interesu strony" oraz "interesu publicznego" i zauważył, że odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, będącej skutkiem działania niezgodnego z obowiązującym prawem, nie można uznać za działanie w interesie publicznym. W interesie publicznym leży bowiem przestrzeganie przez podmioty wskazane w ustawie SENT nałożonych na nie obowiązków. Niedopuszczalnym z punktu widzenia interesu publicznego byłoby przerzucenie odpowiedzialności finansowej przewoźnika na budżet Państwa, a więc pośrednio na wszystkich obywateli. Brak konsekwencji i nadmierny liberalizm w nakładaniu i egzekwowaniu kar mógłby prowadzić do wypaczenia sensu ustawy SENT i spowodować lekceważenie nałożonych na podmioty obowiązków. Kara pieniężna ma bowiem cel prewencyjny i może być on osiągnięty tylko wówczas, gdy regułą będzie wymierzanie kar, a nie odstępowanie od nich. Przewidziana przepisami kara pieniężna wynosi 160.000 zł (16 x 10 000 zł) za brak uzupełnienia zgłoszeń, jednakże biorąc pod uwagę uzasadnienie ustawy SENT oraz dotkliwość łącznej kary, organ postanowił nałożyć prewencyjnie karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Nałożenie kary pieniężnej za każde przewinienie w łącznej kwocie 160.000 zł byłoby nieadekwatne do skali i charakteru niewypełnienia obowiązku, naruszając tym samym zasadę proporcjonalności. Nałożenie jednej kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł jest właściwe dla realizacji prewencyjnego i represyjnego charakteru kary pieniężnej SENT. Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie: - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez niepełne, a w dalszej kolejności błędne ustalenia stanu faktycznego w zakresie uzupełnienia zgłoszeń SENT, - art. 188 o.p. poprzez nieprzeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów w wyrażonym stanowisku strony z dnia 14 marca 2025 r., - art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 12 ustawy z dnia 8 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 162 ze zm.) poprzez wydanie decyzji sprzecznej z zasadą budzenia zaufania do organów podatkowych. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia 24 czerwca 2025 r. nr 2201-IGC.4823.7.2025.SL utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu decyzji stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił, że z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że przewidziane w niej sankcje mają za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania (kontroli) przewozu towarów uznanych za "wrażliwe" ustawodawca przyjął rozwiązanie, by przewóz niektórych towarów, w tym gazu LPG był rejestrowany, dostrzegając konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu tego typu towarów. Ustawodawca rozszerzając zakres obowiązków podmiotów odbierających m.in. gaz LPG uznał, że uzupełnienie zgłoszenia o dane związane z ilością dostarczonego gazu są bardzo istotne z punktu widzenia monitorowania ilości dostarczonego, sprzedanego i zaewidencjonowanego dla celów podatkowych towarów. Działania te mają za zadanie wyeliminować pozaewidencyjny obrót i zaniżenie podstawy opodatkowania. Zdaniem organu odwoławczego w okolicznościach niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy towar o nazwie gaz płynny LPG, (pozycja CN 2711) objęty był systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi i został dostarczony do stacji paliw prowadzonej przez stronę w ramach działalności gospodarczej. W związku z tym strona, jako podmiot odbierający, zgodnie z art. 7c ustawy SENT, miała obowiązek uzupełnienia zgłoszeń SENT o dane wskazane w § 5 pkt 1 rozporządzenia MF. Weryfikacja danych systemu SENT wykazała, że przedmiotowe zgłoszenia SENT nie zostały prawidłowo zakończone (uzupełnione) przez stronę, tj. nie zawierały pól dotyczących stanu liczników, numerów fabrycznych dystrybutorów oraz objętości towaru, który został dostarczony wyrażoną w litrach. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wystarczającymi narzędziami do obsługi ww. zgłoszeń była platforma PUESC oraz system SENT, który usprawnia zgłaszanie przewozów, kontroluje przepływ towarów i zapewnia zgodność z przepisami prawa. Z informacji zamieszczonych w portalu PUESC wynika, że "aplikacja SENT DOSTAWY wspiera jedynie proces dostaw i odbiorów towarów wrażliwych, dla których zarejestrowano zgłoszenie przewozu w Systemie Elektronicznego Nadzoru Transportu (SENT)". Organ podkreślił przy tym, że to nie system i nie aplikacja mobilna SENT DOSTAWY reguluje i wyznacza zakres obowiązków danego podmiotu, lecz regulują je przepisy prawa powszechnie obowiązującego - tu: ustawy SENT i rozporządzenia. Możliwość potwierdzenia dostawy w przypadku dostaw gazu z jednoczesnym podaniem numeru dystrybutora i stanu liczników pojawiła się dopiero w wersji 2.0.14 aplikacji mobilnej z 24 stycznia 2024 r. W okresie 2023 r. - styczeń 2024 r. strona jako podmiot odbierający potwierdziła łącznie 32 dostawy gazu LPG, z czego 16 zgłoszeń potwierdziła w aplikacji SENT Dostawy bez podania stanu liczników, numerów dystrybutorów i objętości towaru dostarczonego do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach a pozostałe 16 zgłoszeń za pomocą elektronicznego rejestru SENT. Nie ma racji strona uważając, że nie jej obowiązkiem jest dociekanie, czy aplikacja została prawidłowo zaprogramowana. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca, podmiot prowadzący wieloletnią działalność (od 1984 r.), zajmujący się obrotem towarów wrażliwych, potwierdzając dostawy zarówno przez system teleinformatyczny SENT oraz aplikację SENT Dostawy zdawała sobie sprawę z konieczności wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniach dodatkowych danych. Dysponowała stosowną wiedzą na temat swoich obowiązków przewidzianych w ustawie i powinna czynić im zadość, korzystając z platformy PUESC a nie aplikacji wspomagającej. Wybierając korzystanie z uzupełniania zgłoszeń SENT o wymagane dane w aplikacji, mogła zauważyć różnice pomiędzy danymi wprowadzanymi przy potwierdzaniu dostaw w aplikacji a z wykorzystaniem platformy PUESC. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z informacji ogólnodostępnych w internecie wynika, że ww. aplikacja, oceniana przez jej użytkowników na 1,5 w pięciostopniowej skali, nie była w pełni dostosowana w zakresie potwierdzania odbioru towaru w postaci gazu LPG. Skoro strona świadomie podjęła decyzję o korzystaniu z mobilnej aplikacji wiedząc, że nie działa ona poprawnie, musiała się liczyć z konsekwencjami przewidzianymi w ustawie SENT. Świadczy to jednoznacznie o braku dochowania należytej staranności przy potwierdzaniu dostaw. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących działania ww. aplikacji mobilnej strona powinna zwrócić się o pomoc za pośrednictwem portalu Centralny Service Desk, e-mail na adres helpdesk-eclo@mf.gov.pl: lub telefonicznie zgodnie z informacją zawartą na stronie internetowej w zakładce Help Desk SISC. Strona nie przedstawiła jednak żadnych dowodów potwierdzających fakt zgłoszenia braku możliwości uzupełnienia zgłoszeń SENT o wymagane przepisami dane w aplikacji. Nie skierowała też jakichkolwiek zapytań dotyczących różnicy w sposobie działania aplikacji a elektronicznym rejestrze SENT na stronie PUESC. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że w zakładce FAQ na stronie PUESC są umieszczone pytania i odpowiedzi dotyczące przewozu towarów objętych monitorowaniem (SENT). Np. z odpowiedzi na pytanie nr 04.08 tj. "W jaki sposób mam potwierdzić odbiór paliwa jako podmiot odbierający? Na jakim formularzu mam potwierdzić odbiór?" jest wyraźnie wskazane, że do zamykania zgłoszeń SENT służy formularz "SENT_EDIT Uzupełnienie, aktualizacja, zamknięcie, anulowanie [SENT]", znajdujący się w zakładce "Formularze do wypełnienia" w ramach opisu usług: złóż, uzupełnij lub zaktualizuj zgłoszenie przewozu i obrotu towaru objętego monitorowaniem (przewóz rozpoczynający się poza terytorium Polski i kończący się na terytorium Polski). Organ wskazał, że tylko prawidłowe zgłoszenie daje możliwość dokonania zdalnych analiz, monitorowania, przeprowadzenia skutecznych kontroli, umożliwia prawidłową identyfikację rodzaju wykonywanego przewozu i podmiotów biorących udział w przewozie - a więc osiągnięcie celów ustawy SENT. W kwestii zarzutu naruszenia art. 188 o.p. organ odwoławczy podkreślił, że uprawnienie strony wynikające z tego przepisu nie ma charakteru bezwzględnego. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody. Zgłoszone żądanie przeprowadzenia dowodów, w ocenie organu odwoławczego, dotyczyło okoliczności, które zostały wystarczająco już stwierdzone w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem organu odwoławczego nie doszło do naruszenia art. 121 § 1 o.p. w związku z art. 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców. Słusznie organ pierwszej instancji uznał, że przewidziana sankcja stanowi dolegliwość proporcjonalną, ze względu na cel wprowadzenia ustawy SENT, w kontekście wartości takich jak m.in. sprawiedliwość i równość. Organ pierwszej instancji wnikliwie przeanalizował możliwość odstąpienia od nałożenia kary i właściwe odczytał treść pojęcia interesu publicznego przez pryzmat zasady proporcjonalności i w odniesieniu do całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem celów ustawy o SENT. Organ odwoławczy zaznaczył, że brak wskazania stanów liczników uniemożliwił weryfikację ilości dostarczonego gazu. Nałożenie na stronę kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł było zatem wynikiem jej własnych działań, których konsekwencje mogła przewidzieć, dochowując należytej staranności wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej związanej z obrotem określonych grup towarów. Stwierdzone naruszenia nie miały charakteru jednorazowego, wystąpiły w większej ilości (16 naruszeń). Stwierdzone naruszenie nie powstało w związku ze szczególnymi zdarzeniami, lecz było konsekwencją działania podmiotu odbierającego, który był odpowiedzialny za uzupełnienie zgłoszenia o dodatkowe dane i powinien dochować należytej staranności podczas wykonywania swoich obowiązków wynikających z ustawy i nie naruszać przepisów prawa. Przepisy ustawy SENT przewidują sankcje za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów i nie wynika z nich, aby nakładanie kar pieniężnych uzależnione było od wartości czy też ilości przewożonego towaru. W związku z powyższym, ustalony w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy przemawia za stwierdzeniem, że wymierzenie stronie kary w kontrolowanej sprawie nastąpiło w zgodzie z zasadą proporcjonalności. Brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie byłoby zachwianiem zasady proporcjonalności i stawiałoby beneficjenta w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów uczestniczących w obrocie towarami objętymi systemem monitorowania przewozu, które rzetelnie wypełniają swoje obowiązki. Strona nie wskazała okoliczności, które w jej ocenie mogą stanowić podstawę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Sytuacja finansowa strony pozwala na uregulowanie kary pieniężnej, bez sięgania do środków pomocy Państwa. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony postępowania, prowadząc do zmniejszenia jej obciążeń finansowych, bądź spożytkowania środków z nałożonej kary na inne cele strony. Nie jest to jednak równoważne z przesłanką ważnego interesu podmiotu odbierającego i interesu publicznego zgodnie z ustawą. Obowiązkiem każdego obywatela jest przestrzeganie norm prawnych, a konsekwencją ich naruszenia jest właśnie nałożenie kary. Kara pieniężna wiąże się z wypełnieniem nałożonych przez ustawodawcę wymogów, ważnych z punktu widzenia właściwego funkcjonowania życia społecznego. Zasadą jest uiszczanie należności publicznych, w tym kar, a odstąpienie od nich stanowi wyjątek. Decyzja o odstąpieniu od wymierzenia kary ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet zaistnienie przesłanek nie przesądza o obowiązku zastosowania tej instytucji, a jedynie stwarza taką możliwość. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniami strony, że naruszenie miało charakter wyłączne formalny i nie prowadziło do uszczupleń podatkowych. Obowiązki podmiotu odbierającego wynikające z art. 7c ustawy SENT mają charakter formalny, a jednak ustawodawca uznał w art. 21 ust. 2d tej ustawy, że ich niewykonanie skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. W ocenie organu ustawa wprowadza rygoryzm obowiązków proporcjonalny do wagi obszarów podlegających ochronie (obrót towarami wrażliwymi, należącymi do grupy najwyższego ryzyka ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję). Brak wystąpienia uszczuplenia w zakresie należności podatkowych nie ma znaczenia dla prowadzenia postępowania. Analiza akt sprawy dowodzi, że strona powołała się na okoliczności niewystarczające, aby uznać, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki wymienione w art. 21 ust. 3 ustawy SENT. Stwierdzonych naruszeń nie sposób określać mianem "drobnych", o nieistotnym znaczeniu. Brak danych, które podlegały uzupełnieniu należy uznać za istotne zakłócenie działania systemu monitorowania. Przy czym nie było ono spowodowane awarią systemu, co potwierdza zebrany materiał dowodowy. O nieistotnym naruszeniu można byłoby ewentualnie mówić w sytuacji, w której zaistniały pewne błędy i nieścisłości we wskazanych w zgłoszeniu SENT danych, co jednak stanowiłoby sytuację wyraźnie odmienną od takiej, w której nie podano jakichkolwiek danych w przewidzianym ku temu czasie. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca ustanawiając kary pieniężne za nieprzestrzeganie określonych nakazów i zakazów, nie oczekuje z tego tytułu stałych dochodów, lecz zgodnego zachowania adresatów norm prawnych. Zgłoszenie [...] zostało zamknięte automatycznie przez system SENT, w związku z brakiem potwierdzenia odbioru przez stronę jako podmiot odbierający. W przypadku pozostałych 15 zgłoszeń strona, jako podmiot odbierający, wskazała że dostawa jest zgodna ze zgłoszeniem, daty odbioru towaru prawidłowo zostały wpisane. Wygenerowane w aplikacji mobilnej formularze nie zawierały pól dotyczących stanów liczników i numerów fabrycznych dystrybutorów. Obowiązki wynikające z ustawy SENT, dotyczące wskazywania w zgłoszeniu przewozu towarów określonych informacji, nie wymagają wiedzy specjalistycznej. Skoro strona podjęła decyzję o korzystaniu przy potwierdzaniu części dostaw gazu LPG z wspomagającej aplikacji mobilnej, to musi się liczyć z ewentualnym jej nieprawidłowym działaniem i konsekwencjami. Tym bardziej, że ogólnodostępne informacje o działaniu aplikacji są negatywne. Organ odwoławczy nie widzi podstaw do uznania, że problemy związane z działaniem aplikacji SENT Dostawy, które utrudniły bądź uniemożliwiły uzupełnienie zgłoszenia o dodatkowe dane wymagane prawem stanowią podstawę do odstąpienia od nałożenia kry pieniężnej. Brak uzupełnienia zgłoszenia o wymagane dane powstał wskutek decyzji, za które odpowiedzialność ponosi strona. Organ odwoławczy przyznał też, że postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania na postawie ustawy SENT nie jest sprawą dotyczącą obowiązku podatkowego lub celnego. Niemniej zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku D. S. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego względnie o jej zmianę i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez niepełne, a w dalszej kolejności błędne ustalenia stanu faktycznego w zakresie uzupełnienia zgłoszeń SENT, - art. 188 o.p. poprzez nieprzeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów w wyrażonym stanowisku strony z dnia 14 marca 2025 r., - art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez wydanie decyzji sprzecznej z zasadą budzenia zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ pominął istotny z punktu widzenia każdego obywatela fakt, że to organy państwa udostępniły podatnikom aplikację, która nie tylko nie pozwalała na prawidłowe wykonanie obowiązków nałożonych na przedsiębiorców, ale de facto uniemożliwiała prowadzenie monitorowania dostaw przez organy. Organowi umyka fakt, że naczelną funkcją i intencją ustawodawcy wprowadzenia systemu monitorowania jest możliwość jego faktycznego monitorowania dostaw, co w przypadku przedmiotowej aplikacji okazało się niemożliwe. Organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, dlaczego to podatnik ma być karany za niedochowanie należytej staranności w sytuacji, gdy to organy państwa nie dochowały należytej staranności przy tworzeniu aplikacji, a działania podatnika są tylko konsekwencją ich błędów. Przecież gdyby aplikacji została stworzona prawidłowo "z dochowaniem należytej staranności", to podatnik uzupełniłby wszystkie dane, a organ mógł swobodnie monitorować dostawy. Niezrozumiałe jest również dla skarżącego, że skoro organom tak zależy na monitorowaniu dostaw, to dlaczego tak długo tolerowały funkcjonowanie aplikacji, która to uniemożliwiała. Skarżącemu nie wyjaśniono co jest przyczyną, że organy wszczynają postępowanie po blisko dwóch latach po dokonaniu rzekomo nieprawidłowego zgłoszenia w nieprawidłowo działającej aplikacji oraz dlaczego organ po dwóch latach zaczyna monitorować prawidłowość dostaw, szukając sposobów i możliwości na ukaranie przedsiębiorców, gdyż monitorowanie dostawy po dwóch lata zupełnie przeczy faktowi, jakoby intencją była jakakolwiek kontrola dostaw. Brak uzupełnienia zgłoszeń SENT o dane, które były niemożliwe do uzupełnienia z uwagi na występujące nieprawidłowości w aplikacji SENT Dostawy. Zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji potwierdzenie odbioru winno być realizowane poprzez platformę PUESC. Tymczasem na platformie internetowej PUESC w zakładce Aplikacje Mobilne, znajduje się informacja: "Aplikacje mobilne Ministerstwo Finansów i Krajowa Administracja Skarbowa udostępniają następujące aplikacje mobilne związane z dostępnymi na PUESC usługami skarbowo-celnymi: Aplikacja SENT DOSTAWY Aplikacja wspiera procesy dostaw i odbiorów tzw. towarów "wrażliwych", dla których zarejestrowano zgłoszenie przewozu w Systemie Elektronicznego Nadzoru Transportu (SENT). Aplikacja wspiera proces dostaw towarów i jest przeznaczona dla odbiorców towarów zgłoszonych w Systemie SENT oraz dla kierowców (wyłącznie w zakresie dostaw paliw opałowych). Dowiedz się więcej w opisie usługi Potwierdź dostawę towarów w aplikacji mobilnej SENT DOSTAWY. Na PUESC w sekcji "Deklaracja dostępności" znajdziesz: Deklarację dostępności aplikacji mobilnej SENT DOSTAWY ((Android), Deklarację dostępności aplikacji mobilnej SENT DOSTAWY (iOS)". W oparciu o powyższe informacje zamieszczone na platformie usług elektronicznych skarbowo-celnych przedsiębiorca może dojść do słusznych i racjonalnych w tych okolicznościach wniosków, że korzystając z aplikacji SENT Dostawy udostępnionej na oficjalnej platformie Ministerstwa Finansów i sygnowanej logiem Ministerstwa Finansów, dokonuje prawidłowych czynności w przeznaczonej do tego aplikacji, której funkcjonalność jest prawidłowa, albowiem została ona stworzona i udostępniona przez organy państwa, które nie tylko nałożyły ten obowiązek na podatnika, ale także udostępniły aplikację, która ma służyć prawidłowemu wykonywaniu tego obowiązku. Natomiast podatnik nigdy nie powinien brać odpowiedzialności za błędy i nieprawidłową funkcjonalność aplikacji, na którą nie ma żadnego wpływu. Nie jest również jego obowiązkiem dociekanie, czy aplikacja została prawidłowo zaprogramowana, albowiem aplikacja stworzona i udostępniona przez Ministerstwo Finansów powinna w sposób naturalny budzić jego zaufanie, a nie wątpliwości. Zdaniem skarżącego działania organów w sprawie przeczą zasadzie monitorowania przedsiębiorców, a dają wyraz zasadzie karania przedsiębiorców. Gdyby organom rzeczywiście zależało na monitorowaniu podmiotów przewożących i nabywających towary, to udostępniłyby aplikację, która bezwzględnie wymaga, aby przedsiębiorca wskazał wszystkie dane, których podania oczekuje organ i ustawa. Działania organów wymierzających kary na podstawie ustawy SENT w sposób zawężający (profiskalny) błędnie interpretują pojęcie interesu publicznego. Ponadto zupełnie pomijają fakt, że brak jest podstaw do uznania, że w interesie społecznym jest nakładanie wysokich kar na przedsiębiorcę, który przez nieprawidłowości w funkcjonowaniu aplikacji dopuścił się neutralnego uchybienia z punktu widzenia interesów skarbu państwa i społeczeństwa. Zdaniem skarżącego w każdym przypadku dotyczącym drobnych uchybień obowiązkom ustawy SENT, które nie są dokonywane w celu nadużycia, lecz wynikają ze zwykłych błędów aplikacji lub przedsiębiorców, a w sprawie brak jest ryzyka wystąpienia jakichkolwiek uszczupleń należności publicznoprawnych, interes publiczny przemawia za nienakładaniem wysokich kar pieniężnych na przedsiębiorców. Powołał się też na treść uzasadnienia do projektu ustawy SENT, gdzie wskazano, że ustawa ma za zadanie "chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za wrażliwe, ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów". W uzasadnieniu cytowanego projektu wskazano, iż "wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istnieje więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Dzięki danym z rejestru możliwe będzie również dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Jednakże w ocenie projektodawcy należy je ocenić jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie. Jak powyżej wskazano, przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako "wrażliwe" i należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję". W zakresie nałożenia kar pieniężnych na podstawie ustawy SENT organy w ogóle nie biorą pod uwagę czy naruszenie, jakiego dopuścił się przedsiębiorca, w jakikolwiek sposób wpisywało się w powyższe - jakby celem ustawodawcy było jedynie dokonywanie przysporzeń Skarbowi Państwa (w postaci kar pieniężnych). W ocenie strony, każdy indywidualny przypadek nakładania kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT wymaga rozważenia i oceny, co niestety nie jest przez organ czynione, ze szkodą dla przedsiębiorcy. Organy, wymierzające tego typu kary, nie mogą działać w sposób automatyczny i w perspektywie profiskalnej. Przepis art. 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców wskazuje wprost, że organ prowadzi postępowanie, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zasada proporcjonalności oznacza w szczególności, że organ ma unikać nakładania na przedsiębiorców obciążeń (kar) niewspółmiernych do wagi popełnionego uchybienia. Jednocześnie dyrektywa ta nakazuje organowi ważenie praw przedsiębiorców i ogólnie pojętego interesu publicznego. Natomiast organ w zakresie nałożenia kary na podstawie ustawy SENT uwzględnia wyłącznie interes fiskalny, ignorując przy tym prawa przedsiębiorców. Nadto, o ile ustawa SENT nie różnicuje odpowiedzialności (katalogu kar) w zależności od przyczyn niedopełnienia obowiązków czy też wagi popełnionego uchybienia, o tyle tzw. zdrowy rozsądek organów prowadzących postępowanie powinien dopuszczać stosowanie swoistego wentyla bezpieczeństwa, w postaci możliwości odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy SENT. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem, że wysokie kary sprawiają, by przykładowo niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji zgłoszeń SENT było dla podmiotów "nieopłacalne". To podejście powinno być stosowane wyłącznie do podmiotów naruszających ustawę SENT w celach przestępczych. W przypadku uczciwych przedsiębiorców, popełniających nierzadko drobne uchybienia formalne, takie podejście powoduje, że nawet jednorazowe nałożenie kary (np. w łącznej wysokości 10 000 zł) może spowodować, iż prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę stanie się nieopłacalne. Końcowo, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2019 r., II GSK 639/19 skarżący wyraził przekonanie, że ustawa SENT nie ma cech ustawy podatkowej, sprawy dotyczące kar pieniężnych wymierzanych w tym trybie nie powinny być rozstrzygane na podstawie przepisów o.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej jako: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Badając zaskarżoną decyzję pod kątem wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem kontroli jest w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 24 czerwca 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 21 marca 2025 r., w przedmiocie nałożenia na D. S. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niewypełnienie obowiązków w zakresie uzupełnienia dodatkowych danych w zgłoszeniach SENT przy odbiorze towaru,. Podstawę prawną wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy SENT. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy SENT, ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu projektu argumentowano, że obecnie wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego sfałszowane dokumenty (faktury). Istnieje więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towarów. Dzięki danym z rejestru możliwe ma być dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Oceniono je jednakże jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako "wrażliwe", należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm.gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). W świetle tych założeń ustawy SENT należy wykładać jej przepisy. Zakres informacji objętych systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi wskazuje art. 3 ust. 1 tej ustawy, w myśl którego system ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. W art. 3 ust. 2 ustawy SENT przewidziany został katalog towarów objętych ww. systemem, z zastrzeżeniem ust. 4-8 oraz ust. 10 tego przepisu. Ponadto, na podstawie art. 3 ust. 11 ustawy SENT minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1-3a, których przewóz jest objęty systemem monitorowania przewozu i obrotu, wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych towarów, oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając konieczność przeciwdziałania uszczupleniom w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego. Zgodnie z art. 7c ust. 1 ustawy SENT w przypadku niektórych towarów odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający i przewoźnik są obowiązani do wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, jeżeli dane te ze względu na specyfikę towaru lub przewozu towaru, lub obrotu tym towarem są przekazywane do innych organów na podstawie przepisów odrębnych oraz jest to konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów – w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. Ust. 2 zawiera delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia, dodatkowych danych, o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów, specyfikę towaru, przewozu towarów lub obrotu tymi towarami. W wykonaniu tej delegacji Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej wydał rozporządzenie z 24 czerwca 2021 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz. U. z 2021 r. poz. 1259), które obowiązuje od 24 lipca 2021 r. i nadal, a więc w okresie, w którym strona w przypadku 16 zgłoszeń nie uzupełniła ich o dodatkowe wymagane dane (od 19 maja 2023 r. do 19 stycznia 2024 r.). Zgodnie z § 5 rozporządzenia w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, w przypadku przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, będących przedmiotem dostawy towarów, importu towarów albo wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostarczonych do: 1) stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, 868 i 1093), podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o: a) stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane te towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika, b) numery fabryczne dystrybutorów, o których mowa w lit. a, c) objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach; 2) innego miejsca niż stacja paliw, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach. Obowiązek zamieszczania dodatkowych danych w zgłoszeniach dotyczących przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 nałożony został na podmioty odbierające, przy czym jego zakres zależy od tego, czy miejsce odbioru stanowi stację paliw ciekłych w rozumieniu art. 3 pkt 10h ustawy z 10.04.1997 r. – Prawo energetyczne, czy też nie. Natomiast stosownie do art. 21 ust. 2d ustawy SENT w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Odnosząc treść cytowanych przepisów do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w ww. art. 21 ust. 2d ustawy SENT. Z ustaleń organów poczynionych w niniejszej sprawie wynika, czego nie kwestionował skarżący, że O. Spółka z o.o. dokonała przewozów towaru o nazwie LPG klasyfikowanego do pozycji CN2711 do podmiotu odbierającego P.H.U. A. Towar będący przedmiotem tej dostawy był zatem objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, co wiązało się z określonymi obowiązkami, również po stronie skarżącego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. Definicję podmiotu odbierającego zawiera art. 2 pkt 6 ustawy SENT, który stanowi, że podmiot odbierający oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685, z późn. zm.) albo zużywający podmiot olejowy nieprowadzący działalności gospodarczej. W przedmiotowym stanie faktycznym nie ulegało wątpliwości, że podmiotem odbierającym w ramach ww. dostawy był skarżący. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. określonych w ustawie - Ordynacja podatkowa, zasady prawdy obiektywnej (art. 122) i odpowiadającemu jej obowiązkowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187), a także dokonania swobodnej, ale nie arbitralnej oceny dowodów (art. 191) są one w ocenie Sądu niezasadne. Zarzuty w powyższym zakresie nie zostały szerzej uargumentowane. Stwierdzić jednak należy w pierwszej kolejności, że okoliczność braku uzupełnienia spornych zgłoszeń o dodatkowe dane jest właściwie bezsporna. Skarżący zasadniczo podnosił bowiem jedynie przyczyny takiego stanu rzeczy, mające w jego ocenie wyłączyć odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. W dalszej kolejności wskazać należy, że w realiach faktycznych niniejszej sprawy towar objęty pozycją CN ex 2711 został dostarczony do stacji paliw ciekłych, prowadzonej przez skarżącego. W związku z tym skarżący jako podmiot odbierający miał obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o dane wskazane w § 5 przywołanego rozporządzenia. Ustalono, że skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku, gdyż nie uzupełnił 16 zgłoszeń SENT o wymagane dane. Skarżący nie uzupełnił przedmiotowych zgłoszeń SENT o numer fabryczny dystrybutora i stan licznika dystrybutora, lecz zamknął je, uzupełniając wyłącznie o informację o ilość faktycznie dostarczonego gazu. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny sprawy, zebrały i rozpatrzyły niezbędny materiał dowodowy, wszystkie okoliczności podniesione w odwołaniu zostały przez organ rozważone, a decyzja zwiera wszystkie wymagane prawem elementy. To, że skarżący inaczej interpretuje zaistniały stan faktyczny nie oznacza, że organy naruszyły prawo. Z podanych przyczyn, w ocenie Sądu, niezasadny okazał się także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 12 ustawy – Prawo przedsiębiorców, który stanowi, że organ prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W ocenie sądu prowadzone postępowanie nie uchybiało zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, czy też zasadom proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z prawidłowymi ustaleniami organu nie zmienia faktu, że w tej konkretnej sprawie materiał dowodowy pozwolił na wyciągnięcie wniosków o naruszeniu obowiązków wynikających z ustawy SENT oraz słuszności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Konsekwencją niewykonania obowiązku określonego w art. 7c jest, zgodnie z art. 21 ust. 2d ustawy SENT, nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł nakładanej odpowiednio na podmiot wysyłający, odbierający lub przewoźnika. W niniejszej sprawie wystąpiło w istocie 16 takich zdarzeń podlegających karze, jednak organy kierując się regulacją zawartą w art. 21 ust. 3 ustawy SENT nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W myśl art. 21 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2d, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Organy prawidłowo zatem podjęły się zbadania, czy w niniejszej sprawie istniały przesłanki do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary, bowiem taki obowiązek wynika z omawianego przepisu. Odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy SENT jest możliwe w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony, tj. skarżącego będącego w realiach niniejszej sprawy podmiotem odbierającym, lub interesem publicznym. Przesłanka interesu publicznego jako klauzula generalna o dużym stopniu niedookreśloności, nie może być wypełniana w sposób dowolny, lecz organ administracji czy sąd stosujący prawo mają obowiązek odszukania optymalnych treści wyrażających istotę tej klauzuli (por. wyrok NSA z 14 października 2021 r., II GSK 885/21, wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd prezentowany w przywołanym wyroku, że nadanie właściwej treści pojęciu interesu publicznego jako przesłanki uzasadniającej odstąpienie od wymierzenia kary powinno nastąpić z uwzględnieniem szczególnego znaczenia zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Podzielić należy pogląd NSA, że właściwe odczytanie klauzuli interesu publicznego jako przesłanki odstąpienia od nałożenia kary powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, zatem organ winien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu) to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary. Skarżący podkreślał w szczególności, że w sprawie nie doszło do uszczuplenia ani narażenia interesów Skarbu Państwa, a działanie organów ma charakter jedynie fiskalny. W tej mierze słusznie wskazał NSA w wyroku z 30 października 2023 r., II GSK 2257/22, że administracyjne kary pieniężne są sankcjami policyjnymi, których celem jest przymuszenie do działania zgodnego z prawem, zatem zawsze pełnią funkcję prewencyjną (zob. wyrok TK z 25 marca 2010 r., P 9/08 , OTK 2010, nr 3, poz. 26). Oznacza to, że uchylenie się od takiej odpowiedzialności może mieć wyjątkowy charakter, zwłaszcza w sytuacji, gdy organ ma uprawnienie do odstąpienia od nałożenia kary ukształtowane w ramach uznania administracyjnego, co ma miejsce na gruncie rozpoznawanego przepisu. Skoro więc sankcja administracyjna ma działać na rzecz przestrzegania prawa, to zawsze ma pośrednio charakter fiskalny, gdy odnosi się do przepisów, które gwarantować mają ten rodzaj wpływów do budżetu. Jednak nie oznacza to, że każdorazowe nałożenie kary przez organy ma być wiązane z uszczupleniem budżetowym i uzasadniać karę tylko o tyle, o ile uszczuplenie mogło nastąpić. Jak również wskazał NSA w powyższym wyroku, tylko prawidłowe zgłoszenie daje możliwość dokonania zdalnych analiz, monitorowania, przeprowadzenia skutecznych kontroli, umożliwia prawidłową identyfikację rodzaju wykonywanego przewozu i podmiotów biorących udział w przewozie - a więc osiągnięcie celów ustawy SENT. Sam fakt braku wpływu uchybień zgłoszenia SENT na uszczuplenie należności publicznoprawnych nie przesądza, że spełniona jest przesłanka "interesu publicznego" w rozumieniu art. 21 ust. 3 ustawy SENT Należycie działający przedsiębiorca powinien tak prowadzić interesy firmy, aby zapewnić właściwe jej funkcjonowanie, również w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z ustawy SENT. Właściwa organizacja pracy przedsiębiorstwa zapewniać powinna jego funkcjonowanie zgodnie z prawem. Skarżący jest podmiotem profesjonalnym, od lat działającym na rynku. Winien mieć zatem pełną świadomość wiążących się z tym obowiązków i konsekwencji ich niedochowania. Jak z kolei wskazał NSA w wyroku z 13 listopada 2024 r., II GSK 1661/24, przedmiot regulacji ustawy SENT oraz jej cele ukierunkowane na zapobieganie i przeciwdziałanie ryzykom, a także niepożądanych zjawiskom, działaniom i zachowaniom, w tym również nadużyciom towarzyszącym przewozowi i obrotowi towarów wrażliwych wymagały - a to wobec oparcia zasad systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi na założeniu o samokontroli i samodyscyplinie podmiotów gospodarczych prowadzących działalność podlegającą tej ustawie - stworzenia skutecznych mechanizmów i instrumentów zapewniających efektywność tego systemu, a mianowicie mechanizmu prewencji. Ustanowenie na gruncie wymienionej ustawy instytucji sankcji administracyjnej w postaci kar pieniężnych nie zostało zdeterminowane wyłącznie funkcją represyjną i fiskalną, nie ma charakteru obligatoryjnego, a co więcej, że nakładanie kar pieniężnych dalekie jest jednak od automatyzmu. Jakkolwiek faktem jest, że odpowiedzialność administracyjna za naruszenie obowiązków określonych w ustawie SENT ma charakter zobiektywizowany, zaś sankcja administracyjna ma postać kary pieniężnej bezwzględnie określonej, która nie podlega miarkowaniu, a kary te zostały ukształtowane na stosunkowo wysokim poziomie, to jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że sam ustawodawca zróżnicował tę wysokości uwzględniając charakter naruszenia, a co za tym idzie - jeżeli nie przede wszystkim - rodzaj i charakter naruszonego obowiązku. Co więcej - a nie jest to bez znaczenia - wobec treści i funkcji art. 21 ust. 3 (art. 22 ust. 3 , art. 24 ust. 3 ) ustawy SENT za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że nakładanie kar pieniężnych nie ma również charakteru automatycznego, albowiem - o czym mowa była powyżej - organ administracji publicznej nie jest pozbawiony uprawnienia odnośnie do oceny celowości jej nałożenia, co nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że ustanowienie instytucji kar pieniężnych oraz - jeżeli nie zwłaszcza - ich nakładanie na podstawie wymienionej ustawy, nie było i nie jest determinowane wyłącznie funkcją represyjną. Jest bowiem - co trzeba podkreślić - poprzedzane oceną odnośnie do celowości jej nałożenia determinowaną niezbędnością zapewnienia realizacji celów tej ustawy. Instytucja kary administracyjnej stanowi nieodłączny element przymusu państwowego, który polega na stosowaniu przymusu typu administracyjnego, zwłaszcza w sytuacjach dotyczących wykonywania nakazów bądź przestrzegania zakazów ustanowionych przez administrację albo wprost wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Kary pieniężne stanowią więc środki mające na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków, zaś przez zapowiedź negatywnych konsekwencji motywują do ich wykonywania (zob. wyrok TK z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie P 9/08 ). Przez zapowiedź negatywnych konsekwencji sankcja administracyjna (kara pieniężna) zapewnia poszanowanie i efektywne urzeczywistnianie obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych, zaś jej sens tkwi w przymuszeniu do respektowania nakazów i zakazów, dzięki czemu norma sankcjonująca motywuje adresatów norm sankcjonowanych do poszanowania prawa, zaś sama ustawowa groźba jej nałożenia ma charakter dyscyplinujący, przez co przyczynia się do realizacji celów, którym służy wykonywanie sankcjonowanych obowiązków, a także wzmacnia poczucie praworządności (zob. wyrok TK z dnia 15 października 2013 r. w sprawie P 26/11 ). Jeżeli więc - co ponownie wymaga podkreślenia - system monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi został oparty na założeniu o samokontroli i samodyscyplinie podmiotów gospodarczych prowadzących działalność podlegającą ustawie SENT, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że ustanowienie na gruncie tej ustawy sankcji administracyjnych w postaci kar pieniężnych oraz ich nakładanie przez uprawnione organy administracji zostało zdeterminowane ich funkcją motywacyjną pozostającą w związku z prewencyjnym oddziaływaniem w wymiarze indywidualnym, jak i generalnym, co odnosi się do wpływu na zachowanie podmiotu, wobec którego jest (może być) stosowana, i w odniesieniu do którego ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Ich wysokość zaś, stanowi konsekwencję uwzględnienia znaczenia funkcji ochronnej oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzoną stopniem dolegliwości w relacji do wagi dobra chronionego. W niniejszej sprawie organy uznały, że nałożenie kary w wysokości 10.000 zł za każdorazowy przypadek nieuzupełnienia każdego z 16 zgłoszeń przez skarżącego (a zatem w łącznej kwocie 160.000 zł) naruszałoby zasadę proporcjonalności, ograniczając ostatecznie wysokość nałożonej kary do kwoty 10.000 zł, adekwatnie do skali i charakteru naruszenia uznając to za właściwe dla realizacji prewencyjnego i represyjnego charakteru kary pieniężnej. Ocenę w tym zakresie Sąd w pełni podzielił. Jak podkreślił NSA w wyroku z 3 czerwca 2025 r., II GSK 2468/24, odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest ich płacenie, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Przypadki takie muszą być nadzwyczajne, gdyż z instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia od tej zapłaty. Jednocześnie z uwagi na nadzwyczajny charakter tej instytucji przepisy te należy interpretować w sposób ścisły, nie zaś rozszerzający. Skarżący wskazuje też na dolegliwość kary, jednak należy wskazać, że kary pieniężne z założenia są dolegliwe, tak aby spełniać swą rolę prewencyjną, dyscyplinującą i represyjną. Ustawodawca rozszerzając zakres obowiązków podmiotów odbierających m.in. gaz LPG uznał, że uzupełnienie zgłoszenia o dane związane z ilością dostarczonego gazu są bardzo istotne z punktu widzenia monitorowania ilości dostarczonego, sprzedanego i zaewidencjonowanego dla celów podatkowych towarów. Działania te mają za zadanie wyeliminować pozaewidencyjny obrót i zaniżenie podstawy opodatkowania. Zdaniem Sądu, okoliczności sprawy dowodzą, że nałożona kara pieniężna stanowi proporcjonalną reakcję w stosunku do naruszeń skarżącego. Należy podkreślić, że nieprawidłowości i zaniedbania po stronie skarżącego w zakresie uzupełnienia zgłoszeń SENT nie miały charakteru jednorazowego, przeciwnie do uchybienia tego doszło w przypadku 16 zgłoszeń. Jak wynika z dat zawartych w wydrukach zgłoszeń, praktycznie niemal każdego miesiąca od maja 2023 r. do stycznia 2024 r. u skarżącego stwierdzana jest nieprawidłowość polegająca na nieuzupełnieniu zgłoszeń o wymagane dodatkowe dane. Powyższe wskazuje, że naruszenia, którego dopuścił się skarżący, są powtarzalne, zdarzają się regularnie. To zaś świadczy o niedbałości i nierzetelności przedsiębiorstwa w realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Zauważyć należy, że nawet niezamierzone uchybienia, jednak występujące wielokrotnie, należy postrzegać w kategoriach nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów (por. wyrok NSA z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20). Przemawia to za stwierdzeniem, że nałożenie kary pieniężnej stanowi adekwatną reakcję w niniejszej sprawie. Działania skarżącego zakłócają działanie systemu monitorowania, a w związku z tym utrudniają realizację celów istnienia tego systemu, tj. ochronę legalnego obrotu towarami wrażliwymi, a także zapobieganie istnieniu "szarej strefy" czy też uszczupleniu należności podatkowych. Wystarczające jest zatem stwierdzenie, że zakres uchybień stanowi istotne utrudnienie w zapobieganiu uszczupleniom zaległości podatkowych, nawet jeśli w danym przypadku nie doszłoby do takiego uszczuplenia. Jak już wyżej wyjaśniono organy nie mają obowiązku dowodzenia, że w wyniku działań danego podmiotu doszło do uszczuplenia należności podatkowych. W związku z powyższym, ustalony w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy przemawia za stwierdzeniem, że przesłanka interesu publicznego nie zaistniała. Przesłanka ważnego interesu strony (podmiotu odbierającego), wskazana w art. 21 ust. 3 ustawy SENT, została również właściwie zinterpretowana przez organy. Ważny interes strony zaistnieje wówczas, gdy wystąpią nadzwyczajne okoliczności losowe, powodujące przykładowo znaczne obniżenie zdolności płatniczych, w szczególności zagrażające funkcjonowaniu albo w niewywiązywaniu się z nałożonych obowiązków. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem organów, że istnienie tej przesłanki nie zostało wykazane przez skarżącego. Przedstawiona sytuacja ekonomiczna przedsiębiorstwa nie uniemożliwiała wywiązania się z nałożonej kary. Organy nie miały zatem podstaw, by uznać, że zagrożona jest płynność finansowa skarżącego. Odnosząc się do procesowych zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, jakie miały zastosowanie w tej sprawie, tj. przede wszystkim art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 czy też art. 191 o.p. Materiał dowodowy sprawy jest zupełny i został wyczerpująco rozpatrzony, prowadząc do prawidłowych ustaleń faktycznych. Organy nie naruszyły więc przepisów postępowania w sprawie. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przepisem art. 210 § 1 o.p. Z kolei w jej uzasadnieniu organ wskazał w sposób bezsporny fakty i dowody. Przede wszystkim zaś uzasadnienie zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa. Fakt, że skarżący nie zgadza się z decyzją nie czyni jej wadliwą. Podnoszona przez skarżącego w toku postępowania przed organami, jak i w skardze, okoliczność nieprawidłowości w funkcjonowaniu aplikacji SENT Dostawy, została przeanalizowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd, podzielając stanowisko organu w tym zakresie, miał na względzie, że brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary z powołaniem się na brak określonej funkcjonalności aplikacji mobilnej przeznaczonej jedynie do wspierania przedsiębiorców w realizacji obowiązków nałożonych ustawą SENT. Organ przekonująco wyjaśnił, że aplikacja mobilna swą funkcjonalność pozwalającą na uzupełnianie zgłoszeń o dodatkowe dane dotyczące przewozu gazu płynnego LPG uzyskała dopiero po dacie ostatniego spośród 16 zakwestionowanych przez organy zgłoszeń SENT. Zgłoszeń tych zatem skarżący nie mógł uzupełnić korzystając z aplikacji mobilnej, podczas gdy podstawowym i wystarczającym narzędziem do realizacji tego obowiązku pozostaje serwis PUESC. Nieprawidłowości w jej działaniu nie stanowiły zatem o uniemożliwieniu skarżącemu realizacji ustawowego obowiązku z art. 7c ustawy SENT. Organy nie były zatem obowiązane do prowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego charakteru i czasu wystąpienia błędów aplikacji mobilnej. Niezasadnie zatem skarżący zarzucał naruszenie art. 188 o.p. przez brak przeprowadzenia dowodów zgłaszanych w toku postępowania. Jednocześnie z ustaleń organu wynikało, że w czasie zbliżonym do uchybień w zakresie uzupełnienia 16 zgłoszeń SENT skarżący dokonywał prawidłowego uzupełnienia innych 16 zgłoszeń o dodatkowe wymagane dane bez korzystania z aplikacji mobilnej. Zasadnie zatem organ wywiódł, że skoro skarżący świadomie podjął decyzję o korzystaniu z aplikacji mobilnej, wiedząc, że nie działa ona poprawnie, musiał się liczyć z konsekwencjami przewidzianymi w ustawie SENT. Skarżący był bowiem świadomy ciążącego na nim obowiązku uzupełniania zgłoszeń SENT dotyczących przewozu gazu LPG, skoro dokonywał ich prawidłowego uzupełnienia poza aplikacją mobilną, a jednocześnie korzystał w przypadku innych zgłoszeń z aplikacji mobilnej nieposiadającej funkcji pozwalającej na prawidłowe spełnienie obowiązku przewidzianego w art. 7c ustawy SENT w związku z § 5 rozporządzenia. Organ opisał sposób działania formularza do dokonywania zgłoszeń dotyczących przedmiotowego towaru i jego zamykania. W przypadku przedmiotowego towaru wyświetlana jest tabela, którą podmiot odbierający powinien wypełnić, a brak wskazania dystrybutorów i stanów liczników nie pozwala na zamknięcie zgłoszenia. Zamknięcie zgłoszenia jest możliwe, jeśli świadomie wybierze się pole wyboru, które podlega zaznaczeniu, gdy dostawa nie jest realizowania do stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy Prawo energetyczne. Wówczas nie trzeba wypełniać danych dotyczących dystrybutorów i liczników. Jak to wskazano, z tej możliwości skarżący korzystał uzupełniając zgłoszenia inne niż, zakwestionowane przez organ, dokonując w tych przypadkach za pomocą systemu PUESC. Słusznie organ wskazał także, że skarżący nie wykazał, że dokonywał zapytań co do braku możliwości uzupełnienia zgłoszeń SENT o wymagane dane w aplikacji mobilnej, wiedząc przecież, że w tym samym okresie możliwość taką daje system SENT na portalu PUESC. Jak już zaś wyżej wskazano, należycie działający przedsiębiorca powinien tak prowadzić interesy firmy, aby zapewnić właściwe jej funkcjonowanie, również w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z ustawy SENT. Właściwa organizacja pracy przedsiębiorstwa zapewniać powinna jego funkcjonowanie zgodnie z prawem. Tak rozumianej należytej staranności skarżący w przypadku stwierdzonych naruszeń nie dochował. Wyjaśnić również należy, że art. 21 ust. 2d ustawy SENT nie wiąże obowiązku nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku określonego w art. 7c, z koniecznością ustalania przez organ, w jaki sposób technicznie doszło do tego, to jest jakie czynności podmiotu skutkowały zamknięciem przez niego zgłoszenia bez wpisania wszystkich koniecznych i prawidłowych danych. Istotne jest tylko, że podmiot odbierający "nie wykona obowiązku określonego w art. 7c". Okoliczności, które skutkowały niewykonaniem ww. obowiązku, są badane w ramach przesłanek wymienionych w ust. 3 art. 21. W przedmiotowej sprawie brak uzupełnienia zgłoszeń o wymagane dane powstał jednak wskutek przyczyn, za które odpowiedzialność ponosi skarżący. Skoro zatem skarżący nie dopełnił ciążących na nim obowiązków, nie wykazał również nadzwyczajnych okoliczności, które miałyby skutkować odstąpieniem od nałożenia kary – organy prawidłowo rozstrzygnęły sprawę, po wnikliwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i prawidłowo przeprowadzonej, ocenie zebranego materiału dowodowego. W kwestionowanych decyzjach organy, po dokonaniu stosownych ustaleń i rozważań właściwie doszły do przekonania, że w okolicznościach niniejszej sprawy nałożona na skarżącego kara w wysokości 10.000 zł będzie stanowić dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia i nie jest niewspółmiernie dolegliwa. Mając powyższe na uwadze Sąd, nie podzielając zarzutów skargi i nie stwierdzając naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.