III SA/Gl 52/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Referent-stażysta Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia 16 listopada 2023 r. w przedmiocie przyznania stypendium 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia 8 września 2023 r., 2. umarza postępowanie administracyjne w sprawie, 3. zasądza od Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi J. C. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. (dalej również "Rektor") wydana w przedmiocie przyznania stypendium. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Rektor [...] Uniwersytetu Medycznego w K. decyzją z dnia 8 września 2023 r., wydaną na podstawie art. 86 ust. 4, art. 91 ust. 1 oraz art. 93 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. 2023 r. poz. 742 z późn. zm., dalej "P.s.w.n."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 775, dalej "k.p.a") oraz § 6 ust. 5 Regulaminu przyznawania świadczeń dla studentów [...] Uniwersytetu Medycznego w K., stanowiącego Załącznik Nr 1 do Zarządzenia Nr [...] Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia 18 lipca 2022 r. w sprawie ustalenia wysokości świadczeń dla studentów w roku akademickim 2022/2023, w wyniku dokonania ponownej analizy wniosku o przyznanie stypendium Rektora w roku akademickim 2022/2023, złożonego przez Skarżącego, postanowił: uchylić decyzję Nr [...] z dnia 22 listopada 2022 r. w sprawie przyznania Skarżącemu, studentowi 6 roku studiów jednolitych magisterskich, na kierunku lekarskim w Wydziale Nauk Medycznych w Z., prawa do pobierania w roku akademickim 2022/2023 Stypendium Rektora w wysokości 700,00 zł miesięcznie od 1 października 2022 r. do 30 czerwca 2023 r. W uzasadnieniu Rektor wskazał, że ww. decyzją nr [...] Uczelniana Komisja Stypendialna [...] Uniwersytetu Medycznego w K., przyznała Skarżącemu prawo do pobierania w roku akademickim 2022/2023 Stypendium Rektora w wysokości 700,00 zł miesięcznie. Skarżący rozpoczął studia inżynierskie stacjonarne I stopnia na Politechnice [...] im. [...] na Wydziale Inżynierii i Technologii Chemicznej 1 października 2015 r. - kierunek biotechnologia, gdzie studiował przez 2 semestry. Od 1 października 2016 r. Skarżący rozpoczął studia w Uniwersytecie [...] w K. na Wydziale Teologicznym - kierunek teologia, gdzie studiował przez 1 semestr. Od 1 października 2017 r. Skarżący rozpoczął naukę w [...] Uniwersytecie Medycznym w K. na Wydziale Nauk Medycznych w Z. - kierunek lekarski, gdzie na dzień wydania uchylonej decyzji był Studentem 11 semestru. Tym samym, Skarżący, rozpoczynając w marcu 2023 r. 12 semestr studiów w SUM, przekroczył łączny dopuszczalny okres 14 semestrów, przez który mógł ubiegać się o stypendium Rektora. W związku z czym decyzja nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 93 ust. 4 i 5 P.s.w.n. Zgodnie bowiem z art. 93 ust. 4 P.s.w.n. łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem, że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów, 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. 2. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. 3. Rektor [...] Uniwersytetu Medycznego w K. decyzją z dnia 16 listopada 2023 r., wydaną na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 4, ust. 2 i 3, oraz art. 91 ust. 1 i art. 93 ust. 4 i 5 P.s.w.n., art. 104 k.p.a. oraz § 17 Regulaminu przyznawania świadczeń dla studentów [...] Uniwersytetu Medycznego w K., stanowiącego Załącznik Nr 1 do Zarządzenia Nr [...] Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia 18 lipca 2022 r. z późn. zm. oraz Zarządzenia Nr [...] z dnia 22 listopada 2022 r. Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. w sprawie ustalenia wysokości świadczeń dla studentów w roku akademickim 2022/2023, postanowił utrzymać w mocy decyzję z dnia 8 września 2023 r. dotycząca uchylenia decyzji Nr [...] z dnia 22 listopada 2022 r. Rektor wskazał, iż zgodnie z art. 93 ust. 4 i 5 P.s.w.n. oraz z § 5 ust. 1-3 Regulaminu przyznawania świadczeń dla studentów [...] Uniwersytetu Medycznego w K., zwanego dalej "Regulaminem", stypendium przysługuje łącznie przez okres 12 semestrów studiów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenie przysługuje na studiach I stopnia nie dłużej niż przez 9 semestrów i na studiach II stopnia nie dłużej niż przez okres 7 semestrów. W przypadku jednolitych studiów magisterskich, których czas trwania wynosi 11 albo 12 semestrów okres ten wydłuża się o 2 semestry. Powyższe przepisy wprowadzone zostały ustawą z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2023 z póżn. zm.), które doprecyzowały przepisy wcześniej obowiązujące w zakresie sposobu ustalania okresu przysługiwania świadczeń w ten sposób, że wliczają się do niego wszystkie rozpoczęte na studiach przez studenta semestry, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr. Przepisy mają zastosowanie do przyznawania świadczeń, począwszy od semestru letniego roku akademickiego 2021/2022. Rektor wyjaśnił, iż weryfikując okres studiowania Skarżącego, opierał się na danych uzyskanych z Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POL-on, w którym każda z polskich uczelni zobowiązana jest, w wyznaczonych terminach, raportować zgodnie ze stanem faktycznym, dane o studentach, w tym informacje dotyczące okresu studiowania. Na podstawie danych uzyskanych z tego systemu Rektor stwierdził, że Skarżący przekroczył łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt. 4 i art. 359 ust. 1 P.s.w.n. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych. Zarzucił brak podstaw do uchylenia przez Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. decyzji Nr [...] Uczelnianej Komisji Stypendialnej [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia 22 listopada 2022 r. Uzasadniając skargę, Skarżący powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych, w których wyrażono stanowisko, iż początku okresu sześcioletniego (lub okresu 12 semestrów, względnie 14 semestrów) nie można wiązać z momentem rozpoczęcia studiów przez studenta ubiegającego się o przyznanie pomocy (np. w formie stypendium rektora). W orzeczeniach tych wskazano, że pojęcie "przysługiwanie świadczenia", to pobieranie świadczenia, które rzeczywiście studentowi przysługiwało, a zatem omawiane okresy (6 lat czy 12 lub 14 semestrów) należy liczyć od momentu uzyskania świadczenia w postaci stypendium. Żadna z omawianych regulacji (do 17 grudnia 2021 roku i od 18 grudnia 2021 roku) nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania. Niezależnie, Skarżący zwrócił uwagę na zasadę niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). W tym zakresie argumentował, że studia na wszystkich kolejnych trzech uczelniach rozpoczynał odpowiednio: w październiku 2015 r., w październiku 2016 r. i w październiku 2017 r. Owe momenty przypadały zatem na czas obowiązywania ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, która utraciła moc obowiązującą z dniem 1 października 2018 r., z momentem wejścia w życie ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Przy czym sporne przepisy art. 86 - 95 tej ostatniej ustawy weszły w życie dopiero od 1 października 2019 r., a ich zmiana - od 18 grudnia 2021 roku (z mocy ustawy zmieniającej z 17 listopada 2021 r.). Za rządów poprzedniej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym studentom też przysługiwały świadczenia stypendialne, ale były to świadczenia inne aniżeli przewidziane w ustawie z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zmianie uległo bowiem nie tylko nazewnictwo tych świadczeń, ale także warunki i kompetencje do ich przyznawania. Poza tym poprzednia ustawa (z 2005 r.) nie przewidywała czasowych limitów ich przysługiwania. W ocenie Skarżącego nie ma zatem podstaw do wliczenia do okresu przysługiwania studentom świadczeń, o jakich mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 i art. 359 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, świadczeń jakie im przysługiwały (lub przysługiwałyby) na podstawie ustawy poprzednio obowiązującej z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym. Tak z art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2018 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2021 roku, jak i z art. 93 ust. 4 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą od 18 grudnia 2021 roku wynika, że przepisy te odnoszą się wyłącznie do świadczeń uzyskanych na gruncie tej ustawy, a zatem rozpoczęcie biegu wskazanego tam terminu (6 lat lub 12 semestrów, względnie 14 semestrów) nie mogło rozpocząć się wcześniej niż z dniem wejścia w życie tych regulacji, czyli nie wcześniej niż z dniem 1 października 2019 roku (jeśli chodzi o okres 6 lat) i nie wcześniej niż z dniem 18 grudnia 2021 roku (jeśli chodzi o okres 12 lub 14 miesięcy). Zaliczanie okresów pobierania lub przysługiwania stypendiów na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z 27 lipca 2005 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym do okresu, od upływu którego uzależniona jest utrata prawa do świadczeń przyznawanych na podstawie aktualnie obowiązującej ustawy z 20 lipca 2018 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce doprowadziłoby do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, albowiem zdarzenia zaistniałe w całości pod rządami uprzednio obowiązującej ustawy z 2005 roku, która tego rodzaju ograniczeń czasowych nie wprowadzała, przesądzałyby o bieżącym prawie do świadczeń na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów (por.- wyrok WSA w Łodzi z 5 października 2022 roku, sygn. akt III SA/Łd 414/22,- wyrok WSA w Poznaniu z 6 lipca 2023 roku sygn. akt II SA/Po 136/23,- K. L., Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów, (w.) Doradztwo podatkowe. Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych, nr 1/2020, Warszawa 2020, Sędzia SN 1427 - 2008). W konsekwencji za jedyną prawidłową wykładnię przepisów ustawy z 20 lipca 2018 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce dotyczących świadczeń stypendialnych dla studentów należy uznać rozpoczęcie liczenia okresu przysługiwania tych świadczeń od dnia wejścia wżycie tej ustawy w zakresie tych świadczeń, czyli od 1 października 2019 roku jeśli chodzi o przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 i od 18 grudnia 2021 roku jeśli chodzi o przepis art. 93 ust. 4-5. Skarżący podał, iż od 1 października 2019 r. do 30 czerwca 2021 r. przysługiwało mu prawo do ubiegania się o stypendium rektora i faktycznie je pobierał tylko przez 2 semestry (przez 2 semestry w roku akademickim 2020/2021). W ocenie Skarżącego spełnił wszystkie warunki uprawniające go do pobierania stypendium rektora przez 2 kolejne semestry w roku akademickim 2022/2023, tj. od 1 października 2022 r. do 30 czerwca 2023 r., gdyż - w okresie tym był studentem, - złożył wniosek o przyznanie stypendium, - uzyskał wyróżniające wyniki w nauce i osiągnięcia naukowe w rozumieniu art. 91 ust. 1 omawianej ustawy, - stypendium rektora przysługiwało mu wcześniej tylko przez 2 semestry (a zatem nie przekroczył limitu 12 lub 14 semestrów). Niezależnie od tego, jedynie na marginesie, zaznaczył, że pobrane w okresie od 1 października 2022 r. do 30 czerwca 2023 r. zużył na zaspokojenie bieżących podstawowych potrzeb (opłaty związane z mieszkaniem, wyżywieniem, nauką, dojazdami na uczelnię etc.). Poza tym świadczeniem nie dysponował żadnym innym dochodem. Nie pracował zarobkowo. A ponieważ uzyskiwane stypendium rektora (w kwocie 700 zł miesięcznie) nie zaspakajało w pełni wspomnianych potrzeb, w pozostałym zakresie zaspokajali je jego rodzice. Zatem gdyby nawet przyjąć, że uzyskał omawiane stypendium bez podstawy prawnej (z czym się nie zgadza), to aktualnie nie jest już wzbogacony w rozumieniu art. 405 k.c. w zw. z art. 409 k.c. 5. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, lecz z innych przyczyn niż wskazanych w skardze. Zgodnie art. 93 ust. 4 P.s.w.n., w brzmieniu obowiązującym od 18 grudnia 2021 r. i w dacie wydania w tej sprawie zaskarżonej decyzji, łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów; 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. To brzmienie wprowadzono ustawą z 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw. W art. 1 pkt 3 nowelizacji zmieniono wcześniejsze regulacje art. 93 i art. 94 dotyczące ograniczenia możliwości przyznania świadczeń oraz utraty prawa do nich. Uprzedni art. 93 ust. 2 pkt 1 P.s.w.n. stanowił, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1: 1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Sformułowanie "świadczenie przysługuje", jakie zostało użyte w art. 93 ust. 2 pkt 1 P.s.w.n. należy rozumieć jako świadczenie, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wymaganych kryteriów. W związku z tym dla biegu okresu 6 lat, o którym mowa w omawianym przepisie ma znaczenie to, że student występował o oświadczenie, które zostało mu przyznane i je pobierał (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2023 r. w sprawie o sygn. akt III OSK 7051/21). Natomiast w wyniku nowelizacji, art. 93 ust. 4 P.s.w.n. otrzymał brzmienie, że łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów. Zauważyć także należy, że z mocy art. 18 ustawy zmieniającej weszła ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkami, w których nie ujęto zmian wprowadzonych w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - czyli począwszy od 18 grudnia 2021 r. Jedynie do przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022, art. 16 ustawy zmieniającej przewidziano możliwość stosowania przepisów ustawy zmienianej, w brzmieniu dotychczasowym. Zatem wyłącznie w tym zakresie ustawodawca nie posłużył się zasadą bezpośredniego działania nowej ustawy polegającej na tym, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do stosunków prawnych (zdarzeń, stanów rzeczy) danego rodzaju niezależnie od tego, czy dopiero powstaną czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa, lecz trwają nadal w czasie dokonywania zmiany prawa. Natomiast wszystkie świadczenia wnioskowane już po tym semestrze podlegają reżimowi nowej regulacji i jakakolwiek inna interpretacja jej znowelizowanych norm prawnych, od wyżej przedstawionej, byłaby wykładnią contra legem (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 marca 2024 r. III SA/Gl 647/23). W sprawie Skarżący ubiegał się o stypendium w roku akademickim 2022/2023, zatem nie jest możliwe stosowania przepisów P.s.w.n. w brzmieniu obowiązującym do 18 grudnia 2021 r. W tym kontekście argumentacja Skarżącego jest błędna. Niezasadnym jest również zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 93 ust. 4 P.s.w.n. (oraz art. 93 ust. 2 pkt 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do 18 grudnia 2021 r.) polegającej na wliczenia do okresu przysługiwania studentom świadczeń, o jakich mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 i art. 359 ust. 1 P.s.w.n., okresu studiowania sprzed wejścia w życie Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce (czyli przed 1 października 2019 r.). Otóż nie można uznać, że w przypadku, gdy dana osoba mająca status studenta pobierała świadczenie finansowe na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i z chwilą wejścia w życie nowej ustawy (tj. ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce) nadal miałaby status studenta, to należałoby ją traktować jak osobę studiującą, która w ogóle żadnego świadczenia finansowego nie otrzymała, a więc okres 6-letni pobierania świadczenia byłby liczony od nowa na podstawie nowej ustawy. Również nie można uznać, że Skarżący ma status studenta dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, skoro bez wątpienia taki status mu przysługiwał na podstawie ustawy poprzednio obowiązującej z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Taka wykładnia pozwalałaby takim studentom na pobieranie świadczeń finansowych przez okres znaczenie przekraczający 6 lat (tzn. maksymalnie 6 lat na podstawie P.s.w.n. w brzmieniu obowiązującym do 18 grudnia 2021 r. ustawy, a dodatkowo wcześniej na podstawie ustawy z 2005 r.), jak również przekraczający okres 12/14 semestrów na podstawie obowiązującego art. 93 ust. 4 P.s.w.n., co byłoby nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości. Zdecydowanie dyskryminowani byliby studenci, którzy rozpoczęliby studia w okresie obowiązywania ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wobec tych studentów, których studia rozpoczęły się przed wejściem w życie tej ustawy i którzy już na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym uzyskali świadczenia finansowe (tak NSA w wyroku z dnia 7 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7051/21). Zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Rektora należało uchylić z przyczyn niewskazanych przez Skarżącego. Mianowicie zgodnie z art. 94 ust. 1 i 2 P.s.w.n. student ubiegający się o świadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, albo otrzymujący takie świadczenie niezwłocznie powiadamia uczelnię o wystąpieniu okoliczności powodującej utratę prawa do świadczenia na podstawie art. 93 ust. 3-8 (ust.1). Decyzja o przyznaniu świadczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4, wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym student utracił prawo do świadczenia z powodu uzyskania tytułu zawodowego, o którym mowa w art. 93 ust. 3 i 8, został skreślony z listy studentów na kierunku studiów, na którym otrzymywał świadczenie, albo upłynął okres, o którym mowa w art. 93 ust. 4, 5 i 7 (ust. 2 ). Art. 94 ust. 2 określa chwilę wygaśnięcia prawa studenta do świadczeń. Wygaśnięcie następuje z mocy prawa, lecz wymaga stwierdzenia wygaśnięcia prawa do świadczeń – czyli deklaratoryjnej decyzji w tym zakresie (tak H. Izdebski, J. Zieliński, Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, Komentarz, wyd. III, opubl. LEX/el.2023). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rektor stwierdził, że Skarżący, rozpoczynając w marcu 2023 r. 12 semestr studiów w SUM, przekroczył łączny dopuszczalny okres 14 semestrów, przez który mógł ubiegać się o stypendium Rektora. Zaskarżona decyzja oraz decyzja z dnia 8 września 2023 r. wydane zostały z naruszeniem art. 94 ust. 2 P.s.w.n. Brak jest bowiem podstaw prawnych do wydania decyzji o uchyleniu decyzji Nr [...] z dnia 22 listopada 2022 r. w sprawie przyznania Skarżącemu, studentowi 6 roku studiów jednolitych magisterskich, na kierunku lekarskim w Wydziale Nauk Medycznych w Z., prawa do pobierania w roku akademickim 2022/2023 Stypendium Rektora w wysokości 700,00 zł miesięcznie od 1 października 2022 r. do 30 czerwca 2023 r. Po pierwsze, jak już Sąd wskazał, decyzja o przyznaniu świadczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4, wygasa z mocy prawa z ostatnim dniem miesiąca, w którym upłynął okres, o którym mowa w art. 93 ust. 4, 5 i 7 (ust. 2 ). Po drugie, zgodnie ze stanowiskiem Rektora, Skarżący utracił prawo do świadczeń dopiero w marcu 2023 r. Zatem do tego czasu świadczenia mu przysługiwały. Odnosząc się do argumentów Skarżącego, że pobrane w okresie od 1 października 2022 r. do 30 czerwca 2023 r. zużył na zaspokojenie bieżących podstawowych potrzeb i aktualnie nie jest już wzbogacony w rozumieniu art. 405 k.c. w zw. z art. 409 k.c., należy stwierdzić, iż kwestia, czy Skarżący jest już wzbogacony pozostaje poza kognicją sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "p.p.s.a" ), uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję z dnia 8 września 2023 r. O kosztach orzeczona na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a, zasadzając na rzecz Skarżącego kwotę 200 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu.