III SA/Gl 664/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 26 maja 2025 r., nr SKO.K./41.3/377/2025/5189 w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 26 maja 2025 r., nr SKO.K./41.3/377/2025/5189 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję z 6 marca 2025r. nr nr [...] Prezydenta Miasta K. (dalej: Prezydenta) orzekającej o 1. Uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta znak: [...] z dnia 11 września 2024r. o rejestracji samochodu osobowego marki Toyota CH-R, nr rej. [...], nr VIN:[...], rok prod. 2016, na rzecz B. T., (dalej: Skarżący); 2. odmowie zarejestrowania samochodu osobowego marki Toyota CH-R, nr rej. [...], nr VIN: [...] Rozstrzygnięcie miało miejsce w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent decyzją z 6 marca 2025r. - po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - uchylił własną decyzję ostateczną z 11 września 2024 r., nr [...] o rejestracji pojazdu marki Toyota CH-R, nr rej. [...], nr [...], rok prod. 2016 oraz odmówił Skarżącemu rejestracji powyższego pojazdu. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że 3 lutego 2025r. otrzymał pismo z Prokuratury Krajowej we W. w sprawie [...], z którego wynikało że numery identyfikacyjne VIN ww. pojazdu zostały przerobione. Do pisma załączono kserokopię opinii z zakresu badań mechanoskopijnych z dnia 27 listopada 2024r. Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie. Zarzucił w nim naruszenie przez organ art. 97§ 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez brak zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy istniało zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie mieści się poza kognicją organu. Ponadto Prezydent dopuścił się naruszenia art. 7a§ 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości organu co do własności pojazdu oraz numeru VIN na niekorzyść Skarżącego, bez uzyskania jego stanowiska i uniemożliwienia mu tym samym aktywnego udziału w sprawie. Skarżący załączył pozew o ustalenie istnienia prawa własności ruchomości. Po ponownej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego SKO utrzymało decyzje w mocy. Następnie wskazało na mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Dalej podkreśliło, że decyzja o rejestracji pojazdu została wydana w oparciu o dowody, które okazały się fałszywe, a fałsz ten, w świetle załączonej do akt postępowania opinii biegłego, jest oczywisty. Spełnione zostały zatem przesłanki, o których mowa w art. 145 § 2 k.p.a. Całościowa lektura akt wskazuje, że wszystkie przedłożone przez Skarżącego do rejestracji dokumenty wskazują na nr VIN [...]. Natomiast na podstawie badań mechanoskopijnych ustalono pierwotny nr VIN [...]. W związku z powyższym nr identyfikacyjny VIN nie może posłużyć do identyfikacji pojazdu. SKO podkreśliło, że dokumenty, na podstawie których organ dokonuje rejestracji pojazdu muszą być autentyczne i odpowiadać rzeczywistości. W sprawie zarówno umowa sprzedaży pojazdu, jak i wniosek o dokonanie jego rejestracji dotyczyły innego pojazdu aniżeli ten, którym dysponował Skarżący, gdyż pojazd ten posiada inne numery nadwozia, aniżeli widniejące w przedłożonych przez niego w toku postępowania rejestracyjnego dokumentach. W ocenie SKO pozostawienie w obiegu prawnym decyzji o rejestracji pojazdu stanowczo stałoby w sprzeczności z poczuciem sprawiedliwości społecznej i pewności prawa. Decyzja o rejestracji ww. pojazdu legalizowałaby bowiem fałsz dowodu rejestracyjnego, zawierającego innego dane aniżeli dane zarejestrowanego pojazdu i dopuszczałaby posługiwanie się dokumentem zawierającym takie nieprawdziwe dane. Bez znaczenia pozostaje podnoszona przez pełnomocników Skarżącego okoliczność zainicjowania postępowania w przedmiocie ustalenia istnienia prawa własności pojazdu przed sądem powszechnym. Sprawa cywilna o ustalenie istnienia prawa własności pojazdu nie stanowi w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zagadnienia wstępnego w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Nie zachodzi bowiem pomiędzy wymienionymi postępowaniami bezpośrednia zależność. Skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami i odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego, o czym był informowany pismem z 10 lutego 2025r. (doręczonym jej 18 lutego 2025r.- co wynika z zpo załączonego do akt). Zaskarżona decyzja wydana została 6 marca 2025r., a zatem ponad dwa tygodnie po pozyskaniu wiedzy przez Skarżącego o takiej możliwości. Do chwili jej wydania nie zajął stanowiska w sprawie, a okoliczności podnoszone we wniosku o zawieszenie postępowania (złożonego po wydaniu decyzji) pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia z powodów wskazanych wyżej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący zarzucił decyzji naruszenie: 1. Przepisu art. 97 § 1 pkt.4 k.p.a. w związku z 72 ust 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez brak zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy istniało zagadnienie wstępne, którego rozstrzygniecie mieści się poza kognicją organu. 2. Przepisu art. 7a § 1 kpa w zw. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości organu co do własności pojazdu oraz numeru VIN na niekorzyść Skarżącego. Wobec powyższego Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z załączonych do pisma dokumentów. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że organ nie umożliwił mu w sposób faktyczny wzięcia udziału w postępowaniu oraz nie zawiesił postępowania w przedmiocie rejestracji pojazdu, w sytuacji gdy działanie takie zabezpieczałoby zarazem interes skarżącego oraz porządek publiczny. W okresie po wydaniu decyzji I instancji, a tuż przed wydaniem decyzji lI instancji, dnia 21 maja 2025 roku, pod sygn. akt [...] prokurator wydał postanowienie w przedmiocie dowodu rzeczowego, w którym zwrócił Skarżącemu samochód oraz stwierdził, że Skarżący nabył w dniu 12 sierpnia 2024r. samochód pochodzący z przestępstwa nie mając świadomości jego wadliwości prawnej. Jednocześnie z postępowaniem w niniejszej sprawie, przed Sądem Rejonowym w P. pod sygn. akt [...] toczy się postępowanie cywilne o stwierdzenie nabycia prawa własności samochodu przez Skarżącego. W ramach tego postępowania 17 czerwca 2024r. Skarżący otrzymał odpowiedź na pozew zawierającą oświadczenie o uznaniu przez pozwanego jego powództwa. Organ wydał zaskarżoną decyzję dnia 6 marca 2025 roku, niespełna miesiąc od wznowienia postępowania. W piśmie z dnia 10 lutego 2025 r. wyznaczył Skarżącemu 7 dniowy termin na zajęcie stanowiska w sprawie, którego Skarżący nie zdołał jednak dotrzymać. W ocenie strony termin ten był zbyt krótki. Skarżący jest obcokrajowcem i nie włada językiem polskim w sposób pozwalający na jednoznaczną interpretację korespondencji z urzędu i wykonanej przez biegłego opinii. Zareagował zatem w najszybszym możliwym terminie, żądając zawieszenia postępowania w sprawie. W jego ocenie działanie organu było przedwczesne, zaś sam organ, o ile na podstawie posiadanych dokumentów miał podstawy do wznowienia postępowania i powzięcia wątpliwości, to nie miał podstaw do zmiany wcześniejsze| decyzji. W szczególności, organ nie dysponował w momencie wydania zaskarżonej decyzji stanowiskiem strony czy też dokumentem/orzeczeniem pozwalającym na zaprzeczenia okolicznościom wykazanym w pierwotnym postępowaniu. Tymczasem, z posiadanych przez organ dokumentów wynikało, że Skarżący nabył samochód w sposób legalny i nigdy nie był osobą podejrzaną ani uczestnikiem postępowania karnego, w toku którego poczynione przywołane ustalenia. Ponadto przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym wprost przewidują możliwość nadania nowego numeru w oparciu o orzeczenie sądowe stwierdzające własność pojazdu. Kwestia rozstrzygnięcia w zakresie prawa własności jest tu więc także zagadnieniem wstępnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja SKO z 26 maja 2025 r. SKO.K./41.3/377/2025/5189 o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta, którą uchylił własną decyzję ostateczną z 11 września 2024 r., nr [...] o rejestracji pojazdu marki Toyota CH-R, nr rej. [...], nr [...], rok prod. 2016 oraz odmówił Skarżącemu rejestracji powyższego pojazdu. W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna koncentruje się wokół oceny, czy w świetle zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, a ściślej mówiąc zawartości zgromadzonego materiału dowodowego, istnieją podstawy do dokonania weryfikacji decyzji rejestracyjnej pojazdu w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025 poz. 1691; dalej: k.p.a.) Prezydent stwierdziły spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uznając, że w dniu rejestracji pojazdu marki Toyota CH-R nie była znana okoliczność niezgodności pierwotnego, nadanego przez producenta (oryginalnego), oznaczenia numeru nadwozia VIN przedmiotowego pojazdu z tym wykazywanym w dokumentach przedstawionych przez Skarżącego w celu dokonania rejestracji pojazdu. W kontrolowanej sprawie numer identyfikacyjny VIN w/w pojazdu jest numerem podrobionym. W polu numerowym stwierdzono ślady usuwania pierwotnego oznakowania VIN poprzez szlifowanie. (s. 5 opinii nr [...] wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z 27 listopada 2024r., karta 11 akt administracyjnych) Oznacza to, że Skarżący przy wniosku o rejestrację nie przedstawił dokumentów, które stanowiłyby podstawę do dokonania rejestracji przedmiotowego pojazdu. Bez znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia tej sprawy są okoliczności przywoływane w skardze, a mianowicie, że postępowanie karne w sprawie nabycia samochodu z przerobionymi oznaczeniami identyfikacyjnymi zostało umorzone oraz że skarżący nabył samochód w dobrej wierze (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 1998 r. sygn. akt II SA 32/98, zbiór LRX 41680, wyrok NSA z dnia 28 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 2611/00, zbiór LEX 84478). W związku z tym słusznie Prezydent uznał, że przedmiotem w chwili rejestracji był pojazd o innych numerach znamionowych, aniżeli te które zostały wykazane w decyzji o rejestracji pojazdu. Uzyskanie wiedzy o tej okoliczności uprawniały Prezydenta do wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego, ponieważ stwierdzenie przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. umożliwia wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Rodzaje decyzji kończących postępowanie wznowieniowe wymienia art. 151 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). W świetle przytoczonych przepisów prawidłowym jest rozstrzygnięcie Prezydenta z dnia 6 marca 2025r. Podobnie należało ocenić zaskarżoną decyzję SKO z dnia 26 maja 2025r. utrzymującą w mocy to orzeczenie Prezydenta. Sąd podziela stanowisko SKO co do oceny podnoszonej przez Skarżącego okoliczności procedowania przez sądem powszechnym sprawy własności pojazdu. Nie jest to zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania, co sugeruje Skarżący. Kwestia ta nie ma znaczenia w sprawie wznowienia postępowania i uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu. Tym niemniej w zależności od jej wyniku niezbędnym będzie wystąpienie na podstawie art. 66a p.r.d. o nadanie pojazdowi nowych numerów identyfikacyjnych, a potem jego rejestracja. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne i nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Materiał dowodowy został zebrany w sposób prawidłowy, a dokonana przez organy ocena dowodów nastąpiła bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Okoliczności wynikające z zebranych dotychczas dowodów były wystarczające do załatwienia sprawy w sposób określony w zaskarżonej decyzji SKO. Podsumowując Sąd uznał, iż zarzuty skargi okazały się niewystarczające do podważenia legalności decyzji wydanych w sprawie w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zgodnie z podstawami materialnoprawnymi ich wydania, co oznacza że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.