III SA/Kr 1488/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr SKO.RD/4120/368/2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu oddala skargę.

Decyzją z dnia 5 sierpnia 2025 r. znak: SKO.RD/4120/368/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, z późn. zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku I. C. (dalej: skarżąca) o ponowne rozpatrzenie spawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 8 maja 2025 r. znak: SKO.RD/4120/410/2024 orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty Wadowickiego z dnia 15 grudnia 2020 r. znak: WKT.5410.3.47698.2020.TG o rejestracji (stałej) pojazdu marki [...], nr nadwozia: [...], nr rej. [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 4 grudnia 2020 r. skarżąca zwróciła się Starosty Wadowickiego o rejestrację pojazdu marki [...], nr nadwozia: [...]. Decyzją z dnia 15 grudnia 2020 r. znak: WKT.5410.3.47698.2020.TG Starosta Wadowicki orzekł o rejestracji stałej ww. pojazdu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z dnia 8 maja 2025r., znak: SKO.RD/4120/410/2024, orzekło o stwierdzeniu nieważności ww. ostatecznej decyzji Starosty Wadowickiego z dnia 15 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że przed rejestracją przez Starostę Wadowickiego na rzecz skarżącej, przedmiotowy pojazd był zarejestrowany na rzecz S. G. na podstawie decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia 6 listopada 2018 r. nr WK.5410.3.19924.2018.EL. Pismem z dnia 16 maja 2022 r. Starostwo Powiatowe w Piotrkowie Trybunalskim - będące organem poprzedniej rejestracji pojazdu - poinformowało Starostwo Powiatowe w Wadowicach, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z dnia 18 czerwca 2021 r., znak: KO.480.58.2021 stwierdziło z urzędu nieważność ww. decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego. Decyzja SKO w Piotrkowie Trybunalskim - w wyniku złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z dnia 28 października 2021 r., znak: KO.480.129.2021. Z przytoczonych przez SKO przepisów wynika, że wydanie dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych przez organ rejestrujący następuje tylko w razie pozytywnego załatwienia wniosku strony o zarejestrowanie pojazdu, co następuje w drodze decyzji administracyjnej o zarejestrowaniu pojazdu. Równocześnie, jeśli pojazd był wcześniej zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednym z warunków kolejnej rejestracji pojazdu jest przedłożenie poprzedniego dowodu rejestracyjnego pojazdu. Nie sposób zatem zaprzeczyć, że w takich przypadkach istnieje niewątpliwe powiązanie między poszczególnymi, następującymi po sobie decyzjami o rejestracji danego pojazdu. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wydanie decyzji o rejestracji lub czasowej rejestracji pojazdu jest uzależnione m.in. od przedłożenia dowodu rejestracyjnego, wydanego w związku z decyzją o rejestracji pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela, oczywiście jeżeli pojazd był zarejestrowany. Następnie Starosta Wadowicki, pismem z dnia 29 lipca 2022 r. oraz z dnia 22 kwietnia 2024 r. zwrócił się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności własnej decyzji. W ocenie Kolegium nie ulega wątpliwości, że istniało ścisłe powiązanie pomiędzy decyzją Starosty Powiatu Piotrkowskiego, a późniejszą decyzją Starosty Wadowickiego. Ta ostatnia decyzja była bowiem konsekwencją poprzedniej rejestracji pojazdu przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego i wydania przez niego dowodu rejestracyjnego. Tym samym, stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Piotrkowskiego powoduje, że zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej, to jest decyzji Starosty Wadowickiego. Stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Piotrkowskiego o rejestracji pojazdu spowodowało wyeliminowanie z obrotu prawnego również dowodu rejestracyjnego, który miał stanowić potwierdzenie (konsekwencję) rejestracji pojazdu. Tym samym zasadnym było stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2025 r. skarżąca zwróciła się do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 1 kpa, a także § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 grudnia 2017r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych, 2) art. 7, 7a, 8, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, niedokładnie wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwej decyzji nieważnościowej. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w sprawie zakończonej decyzją SKO w Piotrkowie Trybunalskim toczy się postępowanie przed WSA w Łodzi. Sprawa nie jest zakończona. Zdaniem skarżącej obecny wniosek o unieważnienie rejestracji jest bezpośrednio spowodowany postępowaniem o unieważnienie uprzednich rejestracji tego samego pojazdu, a sprawy są ze sobą bezpośrednio powiązane. Ponadto skarżąca wniosła o zawieszenie postępowanie do czasu zakończenia postępowania przed WSA w Łodzi, zaś Kolegium wniosek ten pominęło i wydało decyzję dla niej niekorzystną. Ponadto Kolegium nie dokonało żadnych własnych ustaleń w tym zakresie, ani nie podało żadnych podstaw prawnych, na podstawie których należało uznać, że obecnie przedmiotowy pojazd nie powinien zostać zarejestrowany, a jego rejestracja winna zostać unieważniona. Organ powołał się jedynie na fakt unieważnienia innej decyzji administracyjnej, co w ocenie skarżącej jest niewystraczające. Dodatkowo zdaniem skarżącej, brak jest rozważań SKO w zakresie naruszania prawa materialnego podczas rejestracji pojazdu przez obecnego właściciela, w szczególności z uwzględnieniem zmian konstrukcyjnych dokonanych przez właściciela, brak analizy § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym głoszenie przez właściciela pojazdu wniosku o zmianę danych technicznych pojazdu dotyczących mas i nacisków osi, zwartych w dowodzie rejestracyjnym wynikają ze zmiany właściwych, określonych w przepisach wydawanych na podstawie art. 66 ust. 5 i 5a ustawy, warunków technicznych do wniosku dołącza się oświadczenie wystawione przez producenta lub przedstawiciela producenta potwierdzające, że pojazd był homologowany zgodnie z wnioskowanymi danymi technicznymi, a modyfikacje pojazdu zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującym prawem, przez przedsiębiorcę prowadzącego legalną działalność w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych. Zdaniem skarżącej pominięto okoliczność, iż na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 3 ustawy dopuszczalne jest wykonywanie badań technicznych pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych celem dokonania zmian w dowodzie rejestracyjnym. Na podstawie art. 72 ust. 1 ustawy urzędnicy wydziału komunikacji wykonują dokonują rejestracji pojazdu na podstawie przedłożonych dokumentów, w przedmiotowej sprawie załączono wymagane dokumenty i były one podstawą rejestracji pojazdu. Skarżąca stoi na stanowisku, że podmiot dokonujący zmian w pojeździe, powinien być uznany w świetle prawa europejskiego, za spełniającego definicje producenta, zatem jako procent własnych pojazdów mógł w nich dokonywać zgodnie z prawem ustalania ich mas - tutaj wskazano szereg ustaw i aktów wykonawczych, z których wynikać ma możliwość dopuszczania pojazdu po zmianach konstrukcyjnych do ruchu drogowego (po wykonaniu badań technicznych). Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że na etapie postępowania nikt nie udowodnił, iż dopuszczony do ruchu pojazd jest niesprawny technicznie lub zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowemu, zaś zakwalifikowanie wskazanych naruszeń prawa nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa (jak stwierdziło to SKO w rozstrzygnięciu opisanym na wstępie), zaś wszystkie ewentualne wątpliwości czy niejasności winne być rozstrzygane na korzyść strony. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało opisaną na wstępie decyzją z dnia 5 sierpnia 2025 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 z późn. zm., dalej: p.r.d. - czyli w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji, to jest na dzień 2 marca 2020 r.) J rejestracji dokonuje się m.in. na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany, a stosownie do art. 73 ust. 1 p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Z powyższych przepisów wynika, że wydanie dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych przez organ rejestrujący następuje tylko w razie pozytywnego załatwienia wniosku strony o zarejestrowanie pojazdu, co następuje w drodze decyzji administracyjnej o zarejestrowaniu pojazdu. Tym samym decyzja o zarejestrowaniu poprzedza materialno- techniczną czynność wydania dowodu rejestracyjnego i tablic (por. uchwała NSA (5) w Warszawie z 15.11.1999 r., OPK 24/99, ONSA 2000, nr 2, poz. 54). Równocześnie, jeśli pojazd był wcześniej zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednym z warunków kolejnej rejestracji pojazdu - również rejestracji czasowej - jest przedłożenie poprzedniego dowodu rejestracyjnego pojazdu. Nie sposób zatem zaprzeczyć, że w takich przypadkach istnieje niewątpliwe powiązanie między poszczególnymi, następującymi po sobie decyzjami o rejestracji danego pojazdu. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wydanie decyzji o rejestracji pojazdu jest uzależnione m.in. od przedłożenia dowodu rejestracyjnego, wydanego w związku z decyzją o rejestracji pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela, oczywiście jeżeli pojazd był zarejestrowany. Kolegium wskazało, że podziela argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia 8 maja 2025 r. W ocenie SKO nie ma wątpliwości, iż istniało ścisłe powiązanie pomiędzy decyzją Starosty Powiatu Piotrkowskiego, a późniejszą decyzją Starosty Wadowickiego. Decyzja Starosty Wadowickiego z dnia 15 grudnia 2020 r. była bowiem konsekwencją poprzedniej rejestracji pojazdu przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego i wydania przez ten organ dowodu rejestracyjnego. Tym samym, stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Piotrkowskiego powoduje, że zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej, to jest decyzji Starosty Wadowickiego. Stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Piotrkowskiego o rejestracji pojazdu spowodowało bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego również dowodu rejestracyjnego, który miał stanowić potwierdzenie (konsekwencję) rejestracji pojazdu. Kolegium zwróciło uwagę na stanowisko zawarte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (w składzie 7 sędziów) z dnia13 listopada 2012 r., sygn. I OPS 2/12, ONSAiWSA 2013, nr 1, poz. 1, wedle którego stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W świetle tej uchwały nie zasługuje na akceptację pogląd, iż w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji warunkującej, aktualizuje się przesłanka do wznowienia - na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. - postępowania w sprawie zakończonej decyzją zależną. W uzasadnieniu tej uchwały NSA zaakcentował, że - w zawartym w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. określeniu "decyzja została następnie uchylona lub zmieniona" - nie można pomieścić stwierdzenia nieważności decyzji, stąd ustawodawca wyłączył z podstaw wznowienia sytuację, gdy decyzja, na podstawie której wydano decyzję zależną, okazała się nieważna i stwierdzono jej nieważność, bowiem taka sytuacja może podlegać rozpatrzeniu jedynie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zależnej, a nie w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją zależną. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy weryfikacyjnej, Kolegium podkreśliło, że z uwagi na powiązanie między decyzją rejestracyjną Starosty Powiatu Piotrkowskiego, a badaną obecnie decyzją Starosty Wadowickiego, stwierdzenie nieważności tej pierwszej musi skutkować podważeniem decyzji następczej, albowiem kolejna decyzja o rejestracji jest - w świetle art. 72 ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym - konsekwencją poprzedniej (gdyż pojazd był wcześniej zarejestrowany). Celom weryfikacji ostatecznej decyzji o rejestracji pojazdu przez Starostę Wadowickiego służy natomiast tryb stwierdzenia nieważności, wyznaczony przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium stanęło na stanowisku, że wydanie decyzji o rejestracji na rzecz skarżącej - w sytuacji, gdy poprzednia decyzja o rejestracji była nieważna i w oparciu o nią wydano dowód rejestracyjny będący podstawą następczej rejestracji - stanowi rażące naruszenie prawa. Świadczy o tym po pierwsze charakter przepisu art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d., zgodnie z którym rejestracji dokonuje się m.in. na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Wynikający z tego przepisu wymóg - w sytuacji rejestracji pojazdu uprzednio zarejestrowanego - przedstawienia ważnego dowodu rejestracyjnego jest jasny i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Po drugie, w ocenie Kolegium, naruszenie prawa jest oczywiste. Skoro bowiem stwierdzenie nieważności decyzji wywiera skutek ex tunc, to decyzja Starosty Powiatu Piotrkowskiego w przedmiocie rejestracji pojazdu była od początku nieważna. Nie sposób zatem przyjąć, że w dniu późniejszej rejestracji pojazd pozostawał zarejestrowany na poprzedniego właściciela i że przy rejestracji posłużono się prawidłowym dowodem rejestracyjnym. Wydanie w takiej sytuacji decyzji o rejestracji na podstawie dowodu rejestracyjnego wyeliminowanego z obrotu prawnego i w sytuacji faktycznego braku uprzedniego zarejestrowania pojazdu stanowi kwalifikowane, niedwuznaczne i łatwe do stwierdzenia naruszenie prawa. Po trzecie, za stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa przemawiają w niniejszej sprawie skutki, które spowodowało wydanie decyzji Starosty Wadowickiego o rejestracji (stałej) tego pojazdu na rzecz skarżącej. Konsekwencją tej decyzji było dopuszczenie do ruchu pojazdu, który nie spełniał standardów bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W pojeździe tym wprowadzone zostały uprzednio zmiany konstrukcyjne zwiększające liczbę miejsc siedzących, z przewidzianych przez producenta 3 miejsc do 27 miejsc, a nadto, zwiększona została nadana przez producenta masa całkowita - z 4600 kg do 6200 kg (czyli masa całkowita została zwiększona o około 1,5 tony względem masy przyjętej przez producenta tego auta). W efekcie pojazd z ciężarowego (furgonetki - pojazdu przeznaczonego do transportu lekkich towarów) stał się autobusem. Jednocześnie pojazd ten nie dysponuje oświadczeniem producenta ani jego przedstawiciela, o homologacji tak dokonanych zmian. Decyzja Starosty Piotrkowskiego o wcześniejszej rejestracji tego pojazdu dotknięta była wadą nieważności (rażącego naruszenia prawa) z uwagi właśnie na brak przedłożenia homologacji istotnie zmodyfikowanego pojazdu. Wzgląd więc na potrzebę ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego, przemawia dodatkowo za celowością stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Wadowickiego, gdyż skutki, które ta decyzja wywołała (dopuszczenie do ruchu pojazdu zagrażającego bezpieczeństwu) są nie do zaakceptowania z punktu widzenia wartości państwa prawnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy weryfikacyjnej nie ma znaczenia fakt, że ostateczna decyzja SKO w Piotrkowie Trybunalskim stwierdzająca nieważność decyzji warunkującej (tj. decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego) została zaskarżona do sądu administracyjnego i obecnie toczy się postępowanie przed WSA w Łodzi. Postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi tu bowiem zagadnienia wstępnego. Dalej Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne badanie i rozstrzyganie sprawy załatwionej w postępowaniu zwyczajnym. Granice niniejszej sprawy weryfikacyjnej wyznaczają przesłanki nieważnościowe z art. 156 k.p.a. i tylko w ich zakresie organ zobowiązany i uprawniony jest do badania sprawy. Z kolei dowody, których przeprowadzenia domaga się skarżąca, pośrednio dotyczą kwestii zbadanych już w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Piotrkowie Trybunalskim i odnoszą się do argumentacji za ewentualną odmową stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego o rejestracji ww. pojazdu. Z kolei decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim utrzymująca w mocy decyzję tamtejszego Kolegium, stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego, jest ostateczna i wykonalna. Okoliczności, których ponownego zbadania domaga się skarżąca w niniejszym postępowaniu, były więc przedmiotem postępowania weryfikacyjnego prowadzonego przez SKO w Piotrkowie Trybunalskim i zagadnienie niespełniania przez pojazd wymogów do jego rejestracji zostało tym samym ostatecznie rozstrzygnięte w toku tamtego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. SKO podkreśliło również, że unieważnienie ze skutkiem wstecznym decyzji warunkującej, oznacza także nieważność poprzedniego dowodu rejestracyjnego, na podstawie którego następnie rejestracji dokonał Starosta Wadowicki na rzecz Strony. Okoliczność ta jest podstawowa dla niniejszej sprawy i wystarczająca do uznania, że decyzja Starosty Wadowickiego obarczona jest rażącym naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d., zgodnie z którym, rejestracji dokonuje się m.in. na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Skoro tak, to okoliczności dotyczące możliwości legalizacji homologacji i dokonania ustaleń w tym zakresie przez organ administracyjny, nie mają znaczenia dla istoty niniejszej sprawy. Zdaniem Kolegium zarzuty dotyczące uznania, iż dokonujący zmian w pojeździe, winien być uznany za producenta pojazdu, są zupełnie chybione. Okoliczność, iż jakiś podmiot zajmuje się naprawami pojazdów, nie powoduje, iż może być on uznany za producenta tych pojazdów i dokonywać ich swobodnej modyfikacji. Podkreślić należy, że istotą cech projektowych jest ich trwałość i względna niezmienialność. Producent już w fazie projektowania samochodu przesądza o jego zasadniczym przeznaczeniu. Gdyby tak nie było, poszczególne okoliczności, takie jak nacisk na oś, dopuszczalna ilość miejsc itd. byłyby zbędne i mogłyby być dowolnie zmienione na podstawie zwykłego remontu. Kolegium stwierdziło również, że twierdzenia, iż w sprawie doszło do naruszeń przepisów k.p.a. również nie znajdują uzasadnienia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) przepisów postępowania, tj.: art. 8, art. 7a, art. 80 i art 107 § 3 w zw. z art 140 k.p.a. przez brak poszanowania zasady zaufania do władzy publicznej podczas prowadzenia postępowania i brak należytego, wyczerpującego postępowania dowodowego, umożliwiającego ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego i dokonanie prawidłowej oceny możliwości zarejestrowania pojazdu marki Mercedes, przez co bez dostatecznego rozważenia błędnie ustalono, iż pojazd ten stanowi zagrożenie dla ruchu lądowego i nie może zostać zarejestrowany, co miało wpływ na błędne utrzymanie decyzji w mocy; 2) przepisów postępowania poprzez wydanie decyzji przedwcześnie z naruszeniem art. 10 k,p.a., poprzez brak zaznajomienia się z wyrokiem Sądu Administracyjnego w Łodzi, co istotnie mogło naruszyć interesy strony, gdyż wyrok dotyczący poprzedniej decyzji mógł uchylać decyzję, co miałoby istotny wpływ na wynik decyzji SKO i powinien mieć, czego jednak organ nie uwzględnił, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; 3) naruszenie przepisów postępowania, ti. art. 97 k.p.a. oraz art. 135 k.p.a. poprzez brak wstrzymania wykonalności decyzji I instancji oraz brak zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie skargi na decyzję prejudycjalną, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4) naruszenie przepisów procedury administracyjnej, ti. art. art. 10 w z zw. z art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie wysłuchania strony, poprzez brak wezwania organu do złożenia wyjaśnień przez stronę, tym samym organ zaniechał swoje obowiązki, gdyż winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowody, w szczególności wysłuchać stronę, której decyzja ma dotyczyć; 5) prawa materialnego, ti. art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnie i bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja ostateczna Starosty Wadowickiego z dnia 15 grudnia 2020 r. nr WKT.5410.3.47698.2020.TG. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co bezpośrednio stanowiło przesłankę do jej unieważnienia, podczas gdy wydanie decyzji nie nastąpiło z rażącym wydaniem prawa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 8 maja 2025 r. a także o umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej sprawie w prawomocnym wyroku z dnia 21 marca 2023 r. sygn. III SA/Kr 1554/22 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, dalej: CBOSA), co znajduje pełną aktualność w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że uwzględnienie przez SKO w Krakowie tezy uchwały 7 sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. I OPS 2/12 (CBOSA), winno obecnie skutkować zmianą trybu, w jakim sprawa ta powinna zostać na nowo rozpoznania i obejmować winno ocenę wystąpienia - w decyzji Starosty Oświęcimskiego z dnia 22 stycznia 2020 r. o rejestracji pojazdu na rzecz skarżącej - przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organ zastosował się w pełni do wskazań Sądu w tej sprawie. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia – w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji – przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym – nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Jednym z przypadków, kiedy organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., sygn. II OSK 1614/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. II SA/Ol 499/10, CBOSA). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, CBOSA). W tym miejscu należy przywołać stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które Sąd orzekający podziela w całości, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wówczas gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji" (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. III AUa 892/13, LEX nr 1483812). Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy podkreślić, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja z Starosty Wadowickiego z dnia 15 grudnia 2020 r. zapadła na podstawie art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 2017 r. Prawo o ruchu drogowym, stanowiącym w ust. 1, że rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Stosownie do art. 72 ust. 1 p.r.d. rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu – jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. Zgodnie z art. 76 ust. 1 p.r.d., minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej: a) warunki i tryb rejestracji pojazdów, czasowej rejestracji pojazdów, wyrejestrowania pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2-3, oraz wzory dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis, b) warunki dystrybucji blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych i nalepek kontrolnych, c) szczegółowe wymagania techniczne dla tablic rejestracyjnych oraz zakres i sposób ich badania; 2) wysokość opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, tablic (tablicy) rejestracyjnych i nalepki kontrolnej oraz ich wtórników; 3) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzory dokumentów w tych sprawach. Na podstawie delegacji zawartej w art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a i c p.r.d. wydane zostało obowiązujące w dacie wydania decyzji z 20 lipca 2017 r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1038). Stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem art. 72 ust. 1b-4 ustawy oraz ust. 2-13 i § 3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza min. dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany. W analogicznych do niniejszej sprawach zapadły wyroki np. Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Łodzi z dnia 5 października 2022 r., sygn. III SA/Łd 400/22 czy w Krakowie z dnia 9 grudnia 2025 r., sygn. III SA/Kr 1013/25 (CBOSA). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone tam stanowisko, dlatego też częściowo posłuży się użytymi tam argumentami. Z powołanego art. 73 ust. 1 w związku z art. 72 ust. 1 p.r.d. i § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 22 lipca 2002 r. wynika, że warunkami koniecznymi rejestracji pojazdu są: złożenie wniosku przez jego właściciela oraz dysponowanie przez niego odpowiednimi dokumentami, w tym dowodem rejestracyjnym, jeżeli pojazd ten wcześniej był zarejestrowany. Jak stanowi art. 71 ust. 1 zd 1 p.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Wymóg dołączenia do wniosku dowodu rejestracyjnego, o ile pojazd ten był wcześniej zarejestrowany, wynika zatem z konieczności prawidłowej identyfikacji pojazdów i uzasadniony jest charakterem dokonywanej czynności prawnej i jej skutkami. Dowód ten więc jest niezbędny do zarejestrowania pojazdu i winien być on dołączony do wniosku o rejestrację. Jego brak stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 1005/05 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. III SA/Łd 436/10, CBOSA). Jeśli był już raz wydany dowód rejestracyjny, to kolejna rejestracja pojazdu jest możliwa jedynie, jeżeli zostanie przedłożony ważny dowód rejestracyjny pojazdu lub zaświadczenie, o którym mowa w art. 72 ust. 4 p.r.d., wydawane w razie utraty takiego dowodu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. I OSK 330/17; z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. I OSK 1913/15 i z dnia 23 października 2013 r., sygn. I OSK 987/12, CBOSA). Dalej wskazać należy, że postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu kończy się wydaniem decyzji administracyjnej i decyzja ta poprzedza czynność materialno-techniczną wydania dowodu rejestracyjnego i tablic (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2001 r., sygn. OPS 6/01; uchwałę składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. OPK 24/99; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2014 r., sygn. III SA/Kr 1539/13, CBOSA). Z uwagi na to, że wydanie dowodu rejestracyjnego następuje na podstawie decyzji o rejestracji pojazdu, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o rejestracji pojazdu, pozbawia jednocześnie wartości prawnej wydany na jej podstawie dowód rejestracyjny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. III SA/Lu 801/12, CBOSA). Dowód rejestracyjny potwierdza bowiem wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Oznacza to, że kolejna decyzja o rejestracji pojazdu jest konsekwencją poprzedniej, skoro pojazd nie jest samochodem nowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. III SA/Łd 968/13, CBOSA). Nie jest więc możliwe dokonanie skutecznej rejestracji pojazdu na podstawie takiego dowodu rejestracyjnego, który utracił swoją moc prawną na skutek stwierdzenia nieważności decyzji, która stanowiła podstawę jego wydania. Stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której pojazd został zarejestrowany, pociąga za sobą anulowanie dowodu rejestracyjnego, który stanowił potwierdzenie wydania decyzji o rejestracji. Bezpośrednią konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie takiego dowodu rejestracyjnego. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje bowiem skutki prawne z mocą ex tunc (od początku). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 13 listopada 2012 r., sygn. I OSP 2/12 (CBOSA), powołanej także przez organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w doktrynie i orzecznictwie sądowym nie jest sporne, że zastosowanie sankcji wzruszalności powoduje pozbawienie decyzji zdolności do wywołania skutków prawnych na przyszłość. Stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy, skoro we wniosku wszczynającym postępowanie skarżący domagał się zarejestrowania pojazdu, który już wcześniej był zarejestrowany na terenie państwa polskiego, to podstawę prawną żądania stanowił w tym przypadku m.in. art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d. Przepis ten – jak już wyżej podniesiono – wymaga zaś by strona dołączyła do wniosku dowód rejestracyjny pojazdu. Poza sporem jest, że skarżący do wniosku załączył dowód rejestracyjny wydany w następstwie zarejestrowania pojazdu na podstawie decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia 6 listopada 2018 r. nr WK.5410.3.19924.2018.EL. Jednakże decyzją z dnia 18 czerwca 2021 r., znak: KO.480.58.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim stwierdziło nieważność decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia 6 listopada 2018 r. Natomiast ostateczną decyzją z dnia 28 października 2021 r., znak: KO.480.129.2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 18 czerwca 2021 r., znak: KO.480.58.2021. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. III SA/Łd 49/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 października 2021 r., znak: KO.480.129.2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu. Natomiast wyrokiem z dnia 13 listopada 2025 r., sygn. II GSK 1535/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od. ww. wyroku WSA w Łodzi. Skoro więc organ był związany treścią wniosku skarżącego, a załączony do wniosku dowód rejestracyjny stracił ważność z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia 6 listopada 2018 r., to nie została spełniona ustawowa przesłanka do zarejestrowania pojazdu na rzecz skarżącego w oparciu o ten dowód rejestracyjny. W tym wypadku, ww. decyzja z dnia 6 listopada 2018 r., z uwagi na wynikający z niej skutek w postaci wydania dowodu rejestracyjnego, załączonego do wniosku skarżącego, stanowiła decyzję, w oparciu o którą została wydana decyzja Starosty Wadowickiego z dnia 15 grudnia 2020 r. Organ zasadnie zatem stwierdził nieważność decyzji z dnia 15 grudnia 2020 r. z tej przyczyny na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego, za prawidłowe w tym stanie faktycznym i prawnym uznać należy stanowisko organu administracji zajęte w zaskarżonej decyzji. Podniesione w skardze zarzuty zasadniczo sprowadzają się do zanegowania stanowiska zawartego przez organ w zaskarżonej decyzji i nie zawierają głębszego uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.