III SA/Kr 1496/25

|Sygn. akt III SA/Kr 1496/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 maja 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Grzegorz Klimek, Protokolant: Specjalista Renata Trojnar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2026 roku, sprawy ze skargi A.W., na decyzję Rektora Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie, z dnia 28 sierpnia 2025 roku nr 1/2025 znak sprawy R-7.0230.1.2025;, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ukończenia przez Panią A.W. studiów i uzyskania tytułu inżyniera na kierunku, [...] studia I stopnia oraz stwierdzenia nieważności dyplomu ukończenia przez Panią A.W. studiów na kierunku [...] studia I stopnia, , I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości,, II. umarza postępowanie administracyjne,, III. zasądza od Rektora Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki, w Krakowie na rzecz skarżącej A.W. koszty postępowania w kwocie 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych).,

Rektor Politechniki Krakowskiej decyzją z dnia 28 sierpnia 2025r. nr 1/2025 znak: R-7.0230.1.2025 stwierdził nieważność decyzji w przedmiocie ukończenia przez A.W. (dalej: Skarżąca) studiów i uzyskania tytułu inżyniera na kierunku Budownictwo studia I stopnia oraz stwierdził nieważność dyplomu ukończenia przez ww. studiów na kierunku Budownictwo studia I stopnia. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Skarżąca - studentka kierunku Budownictwo, studiów stacjonarnych I stopnia w Politechnice Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki, w dniu 23 czerwca 2025r. podeszła do egzaminu z przedmiotu [...]. Zaliczenie tego przedmiotu jest konieczne dla zaliczenia VI semestru, a co za tym idzie uzyskania wymaganej liczby punktów ECTS dla ukończenia studiów na kierunku Budownictwo studia I stopnia. Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, studentka egzamin z tego przedmiotu napisała na ocenę niedostateczną. Tego samego dnia Skarżąca oraz druga studentka udały się do X.Y. w celu poprawy egzaminu napisanego przez nie w tym samym dniu. X.Y. nie był oddelegowany do przeprowadzenia tego egzaminu przez odpowiedzialnego za przedmiot i warunki jego zaliczenia N.N. X.Y. samowolnie podjął decyzję o dopytaniu obu studentek z zakresu części praktycznej egzaminu z przedmiotu [...] i dał studentkom do rozwiązania 3 zadania o podobnej formule, jak ćwiczone na zajęciach przygotowawczych z tego przedmiotu, które prowadził ze studentkami. Na bazie tych zadań, X.Y., dnia 25 czerwca 2025r. wpisał Skarżącej do elektronicznego protokołu z przedmiotu [...] ocenę 3,5. Dzięki temu wpisowi, Skarżąca w dniu 27 czerwca 2025r. mogła przystąpić i przystąpiła do egzaminu dyplomowego, który zdała. W dniach 27-28 czerwca 2025r. Prodziekan Wydziału Inżynierii Lądowej, pozyskał informacje o nieprawidłowościach związanych ze zdawaniem przez Skarżącą egzaminu. Następnie wszczęto postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, w którym zebrano i poddano ocenie wskazane dalej dowody. Przede wszystkim zebrano pisemne wyjaśnienia X.Y. (oświadczenie z 2 lipca 2025r., pismo z dnia 1 lipca 2025r., pismo z 9 lipca 2025r.), dołączono do akt wszystkie dokumenty wytworzone przez Skarżącą podczas egzaminu w dniu 23 czerwca 2025r., a także podczas rozwiązywania dodatkowych zadań w dniu 25 czerwca 2025r., polecono X.Y.2 - jednej z prowadzących ten przedmiot i oceniającej inne prace, ocenę prawidłowości pracy studentki sporządzonej na egzaminie w dniu 23 czerwca 2025r. oraz prawidłowości wystawionych za te prace ocen. Do akt dołączono oświadczenie X.Y. z którego wynika, że wystawił on pozytywną ocenę z egzaminu [...] oraz całego przedmiotu pomimo faktu, że Skarżąca nie osiągnęła efektów uczenia się na ocenę pozytywną zarówno w pierwszym (regulaminowym), jak i drugim (nieuprawnionym) terminie egzaminu. Jak wskazano powyżej Skarżąca przystąpiła do pierwszego terminu egzaminu z przedmiotu [...] wyznaczonego na dzień 23 czerwca 2025r. Termin ten został ogłoszony w harmonogramie letniej sesji egzaminacyjnej jako jedyny termin dla wszystkich studentów kierunku Budownictwo I stopnia. Jak wynika z powyższego harmonogramu, termin egzaminu poprawkowego również został już wyznaczony na dzień 8 września 2025r. Skarżąca napisała część teoretyczną oraz praktyczną tego egzaminu. Część teoretyczną sprawdzał X.Y., i ocenił ją pozytywnie przyznając punktację 2,6 na 5 pkt możliwych, co pozwoliło studentce na uzyskanie oceny 3,5 z tej części egzaminu. Część praktyczną sprawdzał X.Y.3 i przyznał jej 4 punkty na 20 możliwych. Prowadziło to do konkluzji, że studentka nie zdała egzaminu z przedmiotu [...] w pierwszym terminie. Dla weryfikacji poprawności ocen, poddano wszystkie prace ponownej ocenie innej osoby prowadzącej przedmiot, tj. X.Y.2 (która również sprawdzała część praktyczną na tym egzaminie części studentów). Wedle jej oceny, punktacja za oceną poprawności zadań wykonanych przez Skarżącą w części praktycznej została przyznana i oceniona prawidłowo (zgadza się ona z oceną X.Y.3), co oznaczało, że studentka nie zdała egzaminu. X.Y.2 oceniła również część teoretyczną egzaminu sprawdzaną przez X.Y. i wedle jej stanowiska, praca studentki w części teoretycznej została oceniona zbyt wysoko. Wedle oceny X.Y.2 również z części teoretycznej studentka winna otrzymać ocenę negatywną. Ponadto, z treści wyjaśnień X.Y. wynika, że po przeprowadzonym egzaminie spotkał się ze Skarżącą i jeszcze jedną studentką na ich prośbę. Studentki otrzymały do rozwiązania 3 zadania podobnego typu, jakie rozwiązywały pod opieką X.Y., podczas zajęć przed egzaminem. Zadania miały zmienione dane. Obydwie studentki wg przedstawionych wyjaśnień zostały na pewien czas pozostawione same bez nadzoru, X.Y., nie był więc w stanie stwierdzić z jakich pomocy korzystały do rozwiązania przedstawionych im zadań. Niewątpliwie spotkanie ze studentkami 25 czerwca 2025r. nie było ani terminem pierwotnego egzaminu ani terminem egzaminu poprawkowego (wyznaczonym na 8 września 2025r.). Ustalone ono zostało również bez uzgodnienia z prowadzącym przedmiot, bez jego wiedzy i zgody, z pominięciem właściwych procedur. W tej sytuacji organ przyjął, że Skarżąca nie zdała egzaminu z przedmiotu [...]. Wyniki z pierwszego terminu jasno wskazują, że egzamin złożyła z oceną negatywną, a spotkanie z X.Y. w dniu 25 czerwca 2025r. nie mogło mieć charakteru egzaminu. Jak wynika z treści harmonogramu letniej sesji egzaminacyjnej w roku akademickim 2024/2025, termin podstawowy dla przedmiotu [...] ustalono na dzień 23 czerwca 2025r. dla wszystkich studentów tego roku i semestru, natomiast egzamin poprawkowy na dzień 8 września 2025r. Na dzień 25 czerwca 2025r. nie ustalono żadnego terminu tego egzaminu. Nie był to również egzamin komisyjny, albowiem może on być przeprowadzany w konkretnych okolicznościach, które tutaj nie nastąpiły, a studentka wniosku o egzamin komisyjny nie złożyła. Na marginesie mając na uwadze X.Y.2 z części teoretycznej pracy studentki napisanej w trakcie egzaminu w dniu 23 czerwca 2025r., z której wynika, że wiedza studentki zawiera poważne braki, a odpowiedzi studentki na pytania w części teoretycznej również winny skutkować oceną negatywną, poprawa jedynie części praktycznej byłaby niewystarczająca. Ponadto o działaniach X.Y. nie wiedział ani ich nie zatwierdził odpowiedzialny za przedmiot i warunki jego zaliczenia N.N. Również same zadania różniły się od pierwotnej formuły egzaminu. Zadań było mniej niż w części praktycznej egzaminu z 23 czerwca 2025r., a same zadania zostały przygotowane wyłącznie przez X.Y., w sposób nieukierunkowany na obiektywną weryfikację wiedzy studentów, ale tak, by te konkretne studentki mogły im podołać. Zasady zaliczania przedmiotów są wspólne dla wszystkich studentów i obowiązują wszystkich prowadzących, nie ma możliwości ich zmiany w drodze jednostronnej decyzji jednego z prowadzących przedmiot i to - jak w tym przypadku wbrew Regulaminowi studiów oraz bez wiedzy i zgody osoby odpowiedzialnej za przedmiot. Organ nadmienił, że oprócz Skarżącej i drugiej studentki żadne inne osoby nie były dodatkowo odpytywane, czy też nie umożliwiano im uzupełniania napisanego egzaminu. Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem, że błąd pracownika nie może obciążać studentki. Po pierwsze studentka miała wiedzę i świadomość, jak wygląda zaliczenie tego przedmiotu i winna mieć świadomość, że zgodnie z Regulaminem, jeśli nie zda pozytywnie egzaminu w pierwszym regulaminowym terminie, będzie miała możliwość jego poprawy dopiero w sesji poprawkowej, we wrześniu. Regulamin nie przewiduje możliwości dopytania, uzupełnienia egzaminu. Przewiduje on możliwość jednej poprawy niezdanego egzaminu albo ewentualnie egzaminu komisyjnego (jeśli zajdą przesłanki i będzie stosowny wniosek studentki). Zatem wszelkie spotkania, dopytania czy indywidualna praca nie mogły zmienić wyniku egzaminu, który odbył się w dniu 23 czerwca 2025r. Uczelnia jest rozbudowaną strukturą i obowiązują w niej akty wewnętrzne, do których stosować się muszą zarówno studenci jak i nauczyciele akademiccy, a także władze Uczelni. Nauczyciel akademicki nie może zmieniać swoją wolą treści obowiązujących aktów wewnętrznych, w tym Regulaminów uchwalanych, czy to uchwalą Senatu czy wprowadzanych zarządzeniem Rektora. Zgodnie z Uchwałą Senatu Politechniki Krakowskiej z 27 maja 2020r. nr 50/d/05/2020 w sprawie programów studiów kierunków prowadzonych na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Krakowskiej, jej załącznikiem nr 1.2, tj. opisem programu studiów, liczba punktów ECTS koniecznych dla ukończenia studiów na kierunku Budownictwo wynosi 210 punktów. Minimalna liczba punktów ECTS na kierunku Budownictwo wynika z faktu, że zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy studia te, jako że ich program obejmuje efekty uczenia się umożliwiające uzyskanie kompetencji inżynierskich, muszą trwać minimum 7 semestrów, tj. o jeden więcej niż co do zasady trwają studia pierwszego stopnia. Wydłużenie czasu trwania studiów wynika z faktu konieczności nabycia dodatkowych umiejętności i efektów uczenia się koniecznych do nabycia kompetencji inżynierskich, co logicznie rzecz biorąc wymaga więcej czasu. Liczba ta jest niezmienna dla studentów rozpoczynających studia w kolejnych latach na tym kierunku. Studia na kierunku Budownictwo umożliwiające uzyskanie kompetencji inżynierskich trwają 7 semestrów, a co za tym idzie Uczelnia korzystając ze swojej autonomii przyjęła minimum punktów ECTS wymaganych do ukończenia studiów na poziomie 210 punktów (180 punktów +30 za kolejny semestr). Ponadto zgodnie z planem studiów jednym z przedmiotów ogólnych, których wymagane jest pozytywne zaliczenie, jest przedmiot [...]. Skarżąca posiada aktualnie 207 punktów ECTS, a więc niewątpliwie nie spełnia ona warunku uzyskania minimalnej liczby punktów ECTS, ponadto nie zdała ona przedmiotu ogólnego przewidzianego planem studiów jako koniecznego dla uzyskania zakładanych efektów uczenia się na tym kierunku studiów, zaliczenia semestru oraz przystąpienia do egzaminu dyplomowego. Co za tym idzie nie powinna w ogóle przystąpić do egzaminu dyplomowego. Jednakowoż studentka po przystąpieniu do egzaminu dyplomowego uzyskała zaświadczenie o ukończeniu studiów. Ukończenie studiów wiąże się również z uzyskaniem tytułu zawodowego. O ukończeniu studiów nie decyduje moment otrzymania dyplomu, ale data zdania egzaminu dyplomowego, co wynika z treści art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz. U z 2024r. poz. 1571 ze zm. dalej-p.s.w.n.) Dyplom jest z kolei dokumentem urzędowym potwierdzającym zaistnienie określonego stanu - w tym przypadku ukończenia studiów i uzyskanie tytułu zawodowego, ale nie tworzy tego stanu, o czym przesądza wskazanie na dyplomie daty ukończenia studiów jako daty złożenia egzaminu dyplomowego. Dlatego też koniecznym stało się wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności dyplomu. Postępowanie to zostało tak nazwane, albowiem przepisy Ustawy stanowią o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności właśnie dyplomu. Nie przewidują one stwierdzenia nieważności ukończenia studiów, choć jak się podaje również w aktualnym orzecznictwie, to w istocie to rozstrzygnięcie jest badane. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1) art. 6 oraz 105§1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nieistniejących, a to decyzji w przedmiocie ukończenia przez Skarżącą studiów i uzyskania tytułu inżyniera na kierunku Budownictwo studia I stopnia; 2) art. 6 oraz 105§1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu (dyplomu), który nie został w ogóle wydany; 3) art. 156§1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 78 ust 4 pkt 2 p.s.w.n. poprzez brak zastosowania przepisów nieważnościowych zawartych w k.p.a. 4) art. 7 art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na nieprawidłowym rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie, jak również bezzasadną ocenę, że wszystkie przesłanki konieczne do wydania rozstrzygnięcia w brzmieniu przyjętym w decyzji wystąpiły w stanie faktycznym sprawy i zostały należycie udowodnione; 5) art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez brak realizacji podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w tych przepisach, w szczególności zasady praworządności i zasady zaufania do organów władzy publicznej, w tym przypadku organów uczelni. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę jej autorka podniosła, że w zaskarżonej decyzji organ wydał podwójne rozstrzygnięcie: - stwierdził nieważność decyzji w przedmiocie ukończenia przez Skarżącą studiów i uzyskania tytułu inżyniera na kierunku Budownictwo studia I stopnia oraz stwierdził nieważność dyplomu ukończenia przez Skarżącą studiów na kierunku Budownictwo studia I stopnia. O ile zatem istnieje podstawa prawna do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie stwierdzenia nieważności dyplomu (art. 77 ust. 4 pkt 2 p.s.w.n.), o tyle brak w obowiązujących przepisach podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie ukończenia studiów i uzyskania tytułu zawodowego, co za tym idzie - nie można w ogóle prowadzić postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Zresztą w żadnym miejscu zaskarżonej decyzji organ nie wskazuje na akt prawny w postaci decyzji w przedmiocie ukończenia studiów i uzyskania tytułu zawodowego. Prawdą jest, że gdyby taka decyzja została wydana, to z uwagi na brak podstawy prawnej do takiego rozstrzygnięcia, na zasadzie art. 156§1 pkt 2 k.p.a. obarczona byłaby wada kwalifikowaną i podlegałaby stwierdzeniu nieważności. Takiej decyzji jednak nie ma i nie istnieje ona w obrocie prawnym. Tym samym prowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności jest kompletnie bezprzedmiotowe. Do dnia dzisiejszego nie został bowiem wydany żaden dyplom ukończenia przez Skarżącą studiów I stopnia na kierunku Budownictwo na Politechnice Krakowskiej, nie ma takiego dokumentu w obrocie prawnym, nie został także odnotowany w systemach administracyjnych (system wirtualnego dziekanatu PK - EHMS). Okoliczność ta została zresztą potwierdzona w decyzji organu. Poza tym dyplom jest to dokument, który - podobnie jak decyzja administracyjna - musi mieć swój substrat materialny, zawierający określone prawem elementy, m. in. numer, informacje dotyczące absolwenta oraz ukończonych studiów, znak graficzny Polskiej Ramy Kwalifikacji, pieczęć uczelni i podpis rektora albo osoby przez niego upoważnionej. Brak tego rodzaju dokumentu świadczy o braku dyplomu. Jako przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji o ukończeniu studiów i dyplomu ukończenia studiów Organ wskazał okoliczność, że Studentka nie uzyskała wymaganej liczby punktów ECTS, gdyż nie zdała egzaminu z przedmiotu [...]. Otóż Studentka ten egzamin zdała, do systemu została przez upoważnioną do tego osobę wpisana ocena 3,5. Na podstawie tej oceny Uczelnia stwierdziła, że Studentka uzyskała wymaganą liczbę punktów ECTS i Uczelnia dopuściła ją do- egzaminu dyplomowego, który również Studentka zdała. Jakiekolwiek późniejsze w stosunku do ukończenia studiów - a zgodnie z art. 76 ust. 7 p.s.w.n. zostały one ukończone w dacie złożenia egzaminu dyplomowego - działania i zmiany oceny z danego przedmiotu są nie tylko nieuprawnione na zasadzie przepisów powszechnie obowiązujących, ale także nie znajdują podstawy w Regulaminie studiów Politechniki Krakowskiej. Brak jest bowiem jakiegokolwiek przepisu pozwalającego zmieniać post factum ocenę uzyskaną przez studenta z danego egzaminu. Można ją jedynie poprawiać, ale nawet poprawa nie zmienia oceny z pierwszego egzaminu tylko pozwala na uzyskanie innej oceny na kolejnym terminie. Skarżąca podniosła także, że nawet jeśli doszło do uchybienia proceduralnego przez osobę prowadzącą zajęcia (inna forma egzaminu niż przewidziana w sylabusie), to uchybienie takie dotyczy działania pracownika, nie Studentki. Odpowiadając na skargę Rektor Politechniki Krakowskiej w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026r., poz. 143, ze zm.; dalej- p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w §1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145§3 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Rektora Politechniki Krakowskiej z dnia 28 sierpnia 2025r. nr 1/2025 znak: R-7.0230.1.2025, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję wydaną w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Jednocześnie zaznaczyć należy, że przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie regulują odrębnie procedury stwierdzenia nieważności dyplomu. Zatem na gruncie niniejszej sprawy należało rozważać przesłanki stwierdzenia nieważności na gruncie art. 156 -159 k.p.a. Kwestia ta nie budziła wątpliwości w dotychczasowym orzecznictwie (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2020r., sygn. akt II SA/Wa 170/20). Przepis art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce stanowi, że w przypadku zaistnienia przyczyn stwierdzenia nieważności dyplomu - organem właściwym do stwierdzenia nieważności jest rektor. Zaskarżona decyzja obejmuje swoim rozstrzygnięciem także nieważność decyzji w przedmiocie ukończeni przez A.W. studiów i uzyskania tytułu inżyniera na kierunku Budownictwo studia I stopnia. W zaistniałym stanie faktycznym (co do którego nie ma sporu), skarżąca przystąpiła w dniu 23 czerwca 2025r. do egzaminu z przedmiotu [...] i był to termin egzaminu ,,podstawowy". Uzyskawszy wynik negatywny udała się do pracownika prowadzącego przedmiot X.Y. celem poprawy oceny. X.Y. w dniu 25 czerwca 2025r. dopytał studentkę z zakresu części praktycznej egzaminu i dał do rozwiązania 3 zadania by następnie wpisać A.W. ocenę 3,5 z przedmiotu [...] do elektronicznego protokołu. Dnia 27 czerwca 2025r. A.W. przystąpiła i zdała egzamin dyplomowy. Jak z powyższego wynika, działania X.Y. były niezgodne z regulaminem studiów na Politechnice Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki uchwalonego przez Senat Politechniki Krakowskiej w dniu 29 maja 2019r. stanowiący załącznik do uchwały Senatu nr 36/d/04/2024 z dnia 24 kwietnia 2024r. W sprawie poddanej osądowi należy przypomnieć, że regulamin studiów określający prawa i obowiązki studentów i skorelowane z nimi prawa i obowiązki pracowników uczelni, jest przykładem stanowienia prawa, a on sam jako źródło prawa ma charakter aktu normatywnego. Zawiera bowiem normy generalne i abstrakcyjne, tj. normy, w których adresat wyodrębniony został na podstawie cech ogólnych, a przedmiot wyznacza określony typ zachowania się. Jest tym samym typowym aktem zakładowym, któremu podporządkowani są zarówno destynatariusze zakładu administracyjnego, jak i jego pracownicy. Jego rola i znaczenie dla pracowników oraz użytkowników zakładu administracyjnego jest istotna, gdyż stanowi zestaw regulacji normatywnych mających bezpośredni wpływ na ich prawa i obowiązki w ramach takiego zakładu. Dodatkowego podkreślenia wymaga fakt, że uczelnie akademickie są szczególnym rodzajem zakładu administracyjnego, gdyż zgodnie z art. 70 ust. 5 Konstytucji RP wyposażanymi w autonomię. Przyznanie uczelniom akademickim autonomii oznacza, że ich władzom "musi zostać pozostawiona sfera swobodnego decydowania o sprawach nauki i nauczania, z czym wiązać musi się sfera swobodnego (samorządnego) decydowania o sprawach organizacji wewnętrznej, składu władz, toku nauczania, przyjmowania i promowania studentów, a także określania niektórych ich praw i obowiązków. (...) Zasada autonomii zakłada też istnienie aktów wewnętrznych uczelni, którymi uczelnie regulują prawa i obowiązki studentów (regulamin studiów)" – zob. M. Masternak-Kubiak, Autonomia szkół wyższych na gruncie Konstytucji RP, [w:] Nowe prawo o szkolnictwie wyższym a podmiotowość studenta, red. A. Szadok-Bratuń, Wrocław 2007, s.15. Zgodnie z brzmieniem art. 75 p.s.w.n. organizację studiów oraz związane z nim prawa i obowiązki studentów określa regulamin studiów. Zatem możliwość wydawania regulaminu studiów przez uczelnię akademicką ma swoje umocowanie w regulacji ustawowej. Jak wskazuje A. Błaś "formuła demokratycznego państwa prawnego zakłada, iż żadna kategoria działań administracji państwowej nie może być zwolniona z legitymacji ustawowej i wszystkie działania administracji powinny znajdować swą podstawę prawną w normach materialnych tworzonych przez ustawodawcę" ( Problemy działań administracji państwowej w świetle koncepcji demokratycznego państwa prawnego, Acta Universitatis Wratislaviensis No 1524, "Przegląd Prawa i Administracji" 1993, t. XXX, s. 9). Regulamin studiów jest wręcz niezbędnym aktem normatywnym, bez którego uczelnia akademicka nie może sprawnie działać, gdyż określa on szczegóły funkcjonowania procesu dydaktycznego. Jest tym samym istotnym elementem budowania i wzmacniania samodzielności uczelni akademickiej w jej podstawowym, obok prowadzenia działalności naukowej, zakresie funkcjonowania tj. w prowadzeniu kształcenia studentów. Jak wskazano w art. 85 p.w.s.n. "na zasadach określonych w regulaminie studiów" wynikają dla studentów wskazane w tym przepisie prawa, a zgodnie z art. 107 student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i przepisami obowiązującymi w uczelni (ust. 1), w szczególności do uczestniczenia w zajęciach zgodnie z regulaminem studiów oraz składania egzaminów, odbywania praktyk zawodowych i spełniania innych wymagań przewidzianych w programie studiów (ust. 2 pkt 1 i 2). Regulamin studiów normuje więc zasady osiągania celów zakładu administracyjnego, jakim jest uczelnia akademicka, kreując organizację procesu dydaktycznego (zob. R. Raszewska-Skałecka, Miejsce statutu i regulaminu zakładu administracyjnego w systemie źródeł prawa. Kwestie wybrane, Acta Universitatis Wratislaviensis nr 3052, Przegląd Prawa i Administracji nr LXXVII, Wrocław 2008, s. 271, M. Kotulski, Regulacje wewnętrzne jako podstawa prawna rozstrzygnięcia, w: Relacje pomiędzy sferą zewnętrzną i sferą wewnętrzną działań administracji publicznej, red. P. Dobosz, A.Puczko, Warszawa 2023r., s. 430 i nast.). Tym samym regulamin uczelni wyższej kształtuje zachowania destynatariuszy i pracowników (na tle niniejszej sprawy – naukowo-dydaktycznych Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie) w ramach relacji wewnątrzzakładowych, a jego treść jest im niewątpliwie znana i powinni się do zawartych w nim regulacji bezwzględnie stosować. W konsekwencji, niezależnie od tego czym kierował się egzaminator i co wpłynęło na jego decyzję, A.W. zdała pozytywnie egzamin z przedmiotu [...] i ocena 3,5 została skutecznie wpisana do elektronicznego protokołu. Co ważne, z akt sprawy nie wynika by naruszono postanowienia tzw. Karty przedmiotu Wydziału Inżynierii Lądowej Kierunku Budownictwo studiów I stopnia. (dostępna Syllabus.pk.edu.p./plan). Studentka A.W. została dopuszczona do egzaminu z przedmiotu [...], przystąpiła do egzaminu i pozytywna ocena z egzaminu została wpisana do elektronicznego protokołu co dało podstawę do przystąpienia do egzaminu dyplomowego. Z akt sprawy nie wynika również by ocena negatywna uzyskana w dniu 23 czerwca 2025r. została odnotowana w elektronicznym protokole. Na etapie dopuszczania i już samego przystąpienia do egzaminu dyplomowego nie zakwestionowano pozytywnej oceny z przedmiotu [...]. Odnotować należy i to, że z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika kto, kiedy i w jaki sposób powziął informację o sposobie egzaminowania A.W. przez X.Y. Organ operuje datami 27-28 czerwca 2025r. a przecież w dniu 27 czerwca 2025r. odbył się egzamin dyplomowy A.W. i nie wskazano by w tym dniu ktoś oponował przed dopuszczeniem studentki do egzaminu. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, nie zachodziła przesłanka z art. 156§1 pkt 2 k.p.a. by stwierdzić nieważność decyzji w przedmiocie ukończenia przez A.W. studiów i uzyskania tytułu inżyniera na kierunku Budownictwo studia I stopnia oraz stwierdzić nieważność dyplomu ukończenia przez ww. studiów na kierunku Budownictwo studia I stopnia. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a w p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji. Z kolei umarzając postępowanie administracyjne (pkt II sentencji) Sąd kierował się dyspozycją art. 145§3 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 (tj. uchylenie decyzji, stwierdzenie jej nieważności), sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Art. 145§3 p.p.s.a. przepis jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105§1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025r. poz. 1691) Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017, wyd. elektr.). W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania (por. P. Szustakiewicz. A. Skoczylas, (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2016, wyd. elektr.; zob. też uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk sejmowy Nr 1633 i 2538, VII kadencja, s. 17). Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200, art. 205§2 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z §14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U z 2023r. poz. 1935). Na koszty w wysokości 697,00 zł złożył się uiszczony wpis od skargi (200,00 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika-radcy prawnego (480,00 zł) oraz kwota uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17,00 zł).