III SA/Kr 179/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Michał Niedźwiedź Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2026 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Głównego Inspektor Transportu Drogowego z dnia 2 grudnia 2025 r. nr BP.501.2383.2025.2058.ML6 w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 27 listopada 2023 r. nałożył na B. G. (dalej "skarżący") karę pieniężnej w wysokości 28 000 zł za naruszenia określone w lp. 1.1, lp. 2.10 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.), tj.: - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa, - wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, że 4 października 2023 r. w K. na Placu [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Skoda o nr rej. [...]. Kierującym pojazdem okazał się być skarżący, który prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą B. G. Taxi [...]. Skarżący, pojazdem oznakowanym napisem TAXI, kończył realizację przewozu osób na trasie W., kopalnia soli – K., PI. [...]. Pojazd poddany kontroli wyposażony był w taksometr oraz kasę fiskalną. Opłata za przewóz w kwocie 300 zł została uiszczona gotówką u kierowcy, pasażerom nie wydano paragonu, przejazd nie był rejestrowany na taksometrze. Pojazd był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą. W toku kontroli przesłuchano kierowcę będącego jednocześnie wykonawcą przewozu. Skarżący zeznał, że zlecenie wykonania przewozu osób zostało mu przekazane przez M. K., który z pasażerami ustalił kwotę 300 zł za transport i którą, w postaci gotówkowej, przyjął skarżący. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z 4 października 2023 r. Zdaniem organu pierwszej instancji skarżący realizował przewóz okazjonalny w związku z czym dopuścił się wymienionych wyżej naruszeń. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego wydruku z kasy fiskalnej. Decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie: - art. 5b ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne stwierdzenie, że skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji; - art. 83 i art. 86 k.p.a. poprzez przesłuchanie strony w charakterze świadka; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 84 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego i z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżący 4 października 2023 r. wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia lub licencji a ponadto naruszył zakazy lub nakazy wskazane w art. 18 ust. 4a, 4b i 5 u.t.d.; - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez niewłaściwe przyjęcie, że: skarżący w dniu 4 października 2023 r. wykonał przewóz okazjonalny; przewóz został uprzednio ustalony z osobą pośredniczącą; opłata za przejazd została pobrana w imieniu pośrednika. Do odwołania skarżący dołączył kserokopię raportu kursów. Decyzją z 25 lipca 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z 3 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 1595/24, WSA w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, z uwagi na rozpoznanie odwołania obarczonego nieusuniętym brakiem formalnym w postaci braku podpisu strony. Pismem z 7 października 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych odwołania. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przesłał do organu podpisane odwołanie. Decyzją z 2 grudnia 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności zacytował szereg przepisów istotnych z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia zawartych w k.p.a. oraz u.t.d. Wskazał, że protokół kontroli oraz protokół przesłuchania strony z 4 października 2023 r. stanowią istotne dowody w sprawie. W trakcie przesłuchania podczas kontroli, skarżący zeznał w jakich okolicznościach doszło do zamówienia, ustalenia kwoty za przejazd i przyjęcia opłaty. Organ podał, że z zeznań tych wynika, że usługa miała charakter przewozu okazjonalnego. Poddany kontroli pojazd posiadał lampę z napisem taxi, nie posiadał natomiast oznaczeń miejskich. Kierowca nie okazał licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób samochodem osobowym. Organ odwoławczy zaznaczył, że kierowca podpisał protokół kontroli i protokół z przesłuchania strony, nie korzystając z możliwości wniesienia do niego zastrzeżeń, czy uwag. Zatem za nieuzasadnione uznano zarzuty odwołania w zakresie prawidłowości ustaleń zawartych w ww. dokumentach. Ponadto skarżący 12 października 2023 r. złożył wyjaśnienia do protokołu, w których potwierdził wykonywanie przedmiotowego przewozu osób, bez uruchomionego taksometru i z góry ustaloną kwotą za przejazd przez M. K. Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy wskazuje na odpłatny charakter usługi. Do wykonywania natomiast przewozu zarobkowego konieczne jest uzyskanie stosownego uprawnienia, jakim jest zezwolenie lub licencja. Skarżący nie okazał kontrolującym dokumentu uprawniającego do wykonywania kontrolowanego przewozu okazjonalnego, posiadał wyłącznie licencję [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Organ podał, że posiadanie licencji na przewóz osób taksówką nie ma żadnego znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący, wykonywał okazjonalny przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. we własnym imieniu, a nie transport drogowy taksówką, gdyż opłata za przewóz nie została ustalona w oparciu o wskazanie taksometru ale została ustalona przed rozpoczęciem kursu. Dlatego przewóz ten został prawidłowo zakwalifikowany jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 u.t.d. Uznając, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny organ odwoławczy stwierdził, że dopuścił się on naruszenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 pkt 1 i 3 u.t.d., tj. pojazd posiadał taksometr i lampę z napisem TAXI, co wyczerpuje znamiona naruszenia opisanego w załączniku nr 3 do u.t.d. lp. 2.10. W związku z tym organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8 000 zł. Dodatkowo skarżący nie spełnił warunku wykonywania przewozu okazjonalnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., tj. wykonywał przewóz okazjonalny samochodem przeznaczonym do przewozu 5 osób, podczas gdy przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Przedmiotowy przewóz został umówiony za pośrednictwem M. K., natomiast opłata została uiszczona gotówką u kierowcy a nie w lokalu przedsiębiorstwa. Organ odwoławczy podał także, że dokonanie przewozu osób jest usługą, której wykonanie należy potwierdzić wydaniem paragonu z kasy fiskalnej, który powinien zawierać informacje wymienione w §26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. z 2021 r., poz. 1625 ze zm.). Skarżący po wykonaniu skontrolowanego przewozu drogowego nie wydał pasażerowi takiego paragonu. Dopiero przy odwołaniu strona dołączyła kopię raportu kursów z dnia 4 października 2023 r., zgodnie z którą za kurs nr 354 zarejestrowany o godz. 13:45 (po kontroli) przyjęła kwotę 300 zł za przejazd, którego droga wyniosła 0,0 km. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób bez posiadania uprawnień, wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., a także wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, odnosząc się do zarzutów odwołania, że organ nakładając karę pieniężną na podstawie u.t.d. nie ma możliwości kształtowania wysokości nakładanej kary pieniężnej, która jest określona w art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. w sposób sztywny. Nie ma możliwości miarkowania nałożonej kary pieniężnej. Wyjaśnił także, że aby móc wykonywać przewozy okazjonalne pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., należy spełnić łącznie wszystkie warunki określone w art. 18 ust. 4b u.t.d. Nie wystarczy spełnienie jednego z wymienionych warunków. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenia. Dlatego brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania. Organ odwoławczy wskazał także, że nie stwierdził podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Podkreślił w szczególności, że do naruszenia przepisów u.t.d. doszło w wyniku działań skarżącego. Końcowo organ odniósł się także do kwestii przedawnienia, wskazując, że termin przedawnienia upłynie 17 września 2026 roku. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił: 1) Rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., art. 40 §2 k.p.a., tj. wydanie decyzji z pominięciem udziału w postępowaniu pełnomocnika skarżącego; 2) Naruszenie prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 84 §1 k.p.a., art. 86 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 79 § 1 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) brak zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i pozbawienie strony możliwości ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego co miało istotny wpływ na wynik sprawy; b) wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego i z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów; c) Przesłuchanie skarżącego w charakterze świadka a nie strony; d) Brak odpowiednich pouczeń co do prawa odmowy składania przez niego zeznań w charakterze strony; e) Brak pouczenia skarżącego o możliwości skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika; f) Uniemożliwienie skarżącemu swobodnej wypowiedzi w czasie przesłuchania; g) Odmowa przyznania waloru wiarygodności twierdzeniom składanym przez skarżącego w trakcie postępowania i oparcie się wyłącznie na jego zeznaniach złożonych do protokołu w dniu 4 października 2023 r. W związku z tym wniesiono o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albo jej uchylenie w całości wraz z decyzją organu pierwszej instancji z powodu wskazanych naruszeń; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontroli Sądu została poddana decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 2 grudnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 27 listopada 2023 r., którą nałożono na B. G. karę pieniężną w wysokości 28 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1., 2.10 oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1490 ze zm.). Przepis art. 92a ust. 1 pkt 2 u.t.d. stanowi, że "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że: przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei art. 5b u.t.d. stanowi, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W rozpoznanej sprawie – z uwagi na wysokość nałożonej na skarżącego kary – znaczenie ma także ust. 3 pkt 2 art. 92a u.t.d., zgodnie z którym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że: przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Stosownie do lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 zł, a zgodnie z lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8 000 zł. Z kolei z lp. 2.10 ww. załącznika wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym zagrożone jest karą w wysokości 8 000 zł. Sąd wskazuje, że w sprawie stan faktyczny został ustalony prawidłowo, z poszanowaniem przepisów art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Stosownie natomiast do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje z kolei organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów. Podkreślić należy, że wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji, aby z zachowaniem zasad bezstronności i obiektywizmu, ocenił zgromadzone dowody w ich wzajemnym powiązaniu. Celem tak przeprowadzonego postępowania dowodowego jest poczynienie przez organ ustaleń co do stanu faktycznego, które w sposób niebudzący wątpliwości odzwierciedlą rzeczywisty przebieg zdarzeń w sprawie. Z kolei wnioski organu z przeprowadzonego postępowania dowodowego muszą zostać uwidocznione w treści rozstrzygnięcia kierowanego do strony (wyrok WSA w Lublinie z 26 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Lu 97/26, Lex nr 4087630). Sąd stwierdza, że organ prawidłowo wywiązał się z obowiązków wynikających z wyżej zacytowanych przepisów. Sąd nie stwierdził także, aby w sprawie została naruszona zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), jak również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do zastosowania w stosunku do skarżącego sankcji wynikającej z przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego. W sprawie, organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Z ustaleń dokonanych przez organy wynika, że 4 października 2023 r. w K. na Placu [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Skoda o nr rej. [...]. Kierującym pojazdem okazał się być skarżący, który prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą B. G. Taxi [...]. Skarżący, pojazdem oznakowanym napisem TAXI, kończył realizację przewozu osób na trasie W., kopalnia soli – K., PI. [...]. Pojazd poddany kontroli wyposażony był w taksometr oraz kasę fiskalną. Opłata za przewóz w kwocie 300 zł została uiszczona gotówką u kierowcy, pasażerom nie wydano paragonu, przejazd nie był rejestrowany na taksometrze. Pojazd był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą. W toku kontroli przesłuchano kierowcę będącego jednocześnie wykonawcą przewozu. Skarżący zeznał, że zlecenie wykonania przewozu osób zostało mu przekazane przez M. K., który z pasażerami ustalił kwotę 300 zł za transport i którą, w postaci gotówkowej, przyjął skarżący. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli, który to protokół skarżący podpisał. Z akt administracyjnych sprawy wynika także, że skarżący posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Z ustaleń organu w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że podmiotem odpowiedzialnym za przewóz jest skarżący, a usługa przewozu miała charakter odpłatny. Sąd wskazuje, że organy prawidłowo ustaliły wszystkie okoliczności faktyczne, istotne z punktu widzenia zastosowanych przepisów prawa materialnego. A zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. Sąd zaznacza także, że w postępowaniu administracyjnym skarżący działał osobiście, dlatego zarzuty skargi dotyczące wydania decyzji z pominięciem pełnomocnika skarżącego, nie mogły zostać uwzględnione. Sąd stwierdza, że organy prawidłowo oceniły, że kontrolowany przewóz nie stanowił przewozu taksówką, gdyż opłata za przewóz nie została ustalona w oparciu o wskazanie taksometru, lecz została ustalona przed rozpoczęciem kursu. Stosownie natomiast do treści art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), taksówka to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Jednym z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę jest zatem wymóg ustalenia opłaty za przewóz osób na podstawie wskazania taksometru. Skoro zatem w rozpoznanej sprawie kwota za przewóz (w wysokości 300 zł) została ustalona przed jego wykonaniem, nie można przyjąć, że skarżący wykonał przedmiotowy przewóz jako przewóz taksówką. Sąd zaznacza, że charakteru wykonywanego faktycznie przewozu nie determinuje jedynie rodzaj posiadanego uprawnienia i elementy posiadanego w samochodzie wyposażenia, ale wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Należy podkreślić, że oprócz ww. licencji skarżący nie posiadał innych uprawnień w zakresie przewozu osób. Sąd wskazuje, że organy prawidłowo uznały, że skarżący podczas przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem przewóz okazjonalny, to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Mając na uwadze znaczenie przymiotnika "okazjonalny", należy zauważyć, że w odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 11 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 145/21 oraz powołane tam orzecznictwo; dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że skarżący popełnił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. (brak licencji na wykonywanie okazjonalnych przewozów osób) i nałożył karę w wysokości 12 000 zł. Skarżący wykonywał bowiem zarobkowo przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewozu regularnego bądź wahadłowego, zdefiniowanych w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d.. Zgodnie natomiast z treścią art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Art. 18 ust. 4b u.t.d. stanowi z kolei, iż dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, 1615, 1890 i 1933), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Sąd zaznacza, że przepis art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym został wprowadzony z dniem 7 kwietnia 2011 r. na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48, poz.247). Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z 26 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 455/23 (dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), celem tej zmiany było wyłączenie z zakresu przewozów okazjonalnych przewozów taksówkowych, za które uznawane mają być wszystkie przewozy na podstawie taksometru. Założeniem ustawodawcy było zatem właśnie to, aby masowe usługi dla ludności odbywały się w ramach licencji taksówkowej ze względów bezpieczeństwa. Stąd też wprowadzono nową definicję przewozu okazjonalnego, z której wyłączone są przewozy taksówkowe. (...) Ustawodawca miał prawo dokonania takich zmian w definicji przewozu okazjonalnego (art. 18 ust. 4a) oraz ustalenia wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d i nie stanowi to naruszenia przepisu art. 32 Konstytucji RP. W sprawie pojazd, którym dokonano spornego przewozu, był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, a zatem nie spełniał przesłanki określonej w art. 18 ust. 4a u.t.d. Organ odwoławczy prawidłowo także przyjął, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał także wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Pomiędzy pasażerem a skarżącym nie została zawarta w sposób bezpośredni umowa przed rozpoczęciem usługi przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 Kodeksu cywilnego, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Ponadto przedmiotowy przewóz został umówiony za pośrednictwem M. K., natomiast opłata została uiszczona gotówką u kierowcy a nie w lokalu przedsiębiorstwa, jak tego wymaga art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. c u.t.d. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że sporny przewóz stanowił przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów, o których mowa w 18 ust. 4b u.t.d., a w konsekwencji, że Skarżący popełnił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Skutkowało top nałożeniem kary w wysokości 8 000 zł. Sąd wskazuje, że w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego oraz że skarżący wykonywał przewóz osób bez wymaganej licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.t.d.. Jeszcze raz należy podkreślić, że posiadając tzw. "licencję taksówkową", o której mowa w art. 5b pkt 3 u.t.d., można dokonywać przewozów osób tylko taksówką. Organy prawidłowo wyjaśniły dlaczego kontrolowany przewóz nie mógł zostać uznany za przewóz osób taksówką. Organy prawidłowo także nałożyły karę za wykonanie przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. Przepis ten stanowi, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli, jak również dokumentacji fotograficznej wynika, że skarżący wykonał kontrolowany przewóz osób samochodem osobowym oznakowanym na dachu lampą z napisem "TAXI", wyposażonym w taksometr. Skarżący zatem, wykonując przewóz okazjonalny, naruszył zakazy określone w art. 18 ust. 5 pkt 1 i 3 u.t.d., co jest sankcjonowane karą określoną w lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. Z tych względów organy miały pełne podstawy, aby nałożyć na skarżącego (posiadającego status przedsiębiorcy) karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia (w wysokości 12 000 zł) i jednocześnie za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (w wysokości 8 000 zł) i z naruszenie zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. (w wysokości 8 000 zł), tj. w łącznej kwocie 28 000 zł. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie stwierdzając, aby organ naruszył prawo materialne, bądź procedurę administracyjną w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) orzekł o oddaleniu skargi.