III SA/Kr 200/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Ł. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 24 listopada 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.153.2025.6.EP w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną skargę oddala.

0Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 listopada 2025 r. znak: 1201-IEE.7113.1.153.2025.6.EP Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dnia 28 lipca 2025 r. nr 1210-SEE.7112.32.2025 oddalające skargę na czynność egzekucyjną. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze jako organ egzekucyjny właściwy do prowadzenia egzekucji z nieruchomości położonej w K. ul. M. [...], prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Ł. W. (dalej: skarżący) i J. W. (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska) na podstawie kolejnych tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie (dalej: O/ZUS), na kwotę należności głównej 55.328,74 zł. Organ egzekucyjny pismem z dnia 10 czerwca 2025 r. nr [...] wezwał skarżącego i J. W. do zapłaty należności objętej zajęciem nieruchomości. Pismem z 9 lipca 2025 r. skarżący złożył skargę na zajęcie nieruchomości, podnosząc, że "(...) naruszone zostały przepisy regulujące zasady prowadzenia egzekucji z majątku wspólnego małżonków oraz ochrony współwłaściciela nieruchomości niebędącego dłużnikiem. Zajęta nieruchomość stanowi przedmiot ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej (...), nie została między nami ustanowiona rozdzielność majątkowa". Ponadto skarżący podniósł kwestię braku tytułu wykonawczego oraz powołał się na przepisy procedury cywilnej, m.in. na art. 846 § 2 k.p.c. Organ egzekucyjny postanowieniem z 28 lipca 2025 r. nr 1210-SEE.7112.32.2025 oddalił skargę na czynność egzekucyjną. W zażaleniu wniesionym na ww. postanowienie skarżący zarzucił naruszenie: - art. 110 § 3a u.p.e.a. poprzez brak wykazania przez organ egzekucyjny, że spełnione zostały wszystkie przesłanki ustawowe do dokonania zajęcia nieruchomości, - art. 27 i art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez "naruszenie przepisów o wspólności majątkowej małżeńskiej". Ponadto skarżący podniósł, że uzasadnienie postanowienia nie jest wyczerpujące. Organ egzekucyjny nie odniósł się do konkretnych zarzutów zawartych w skardze, naruszył także zasadę proporcjonalności oraz praworządności określone w Konstytucji, zastosował środek nadmiernie uciążliwy, także pominął okoliczność, że od dnia 2 lipca 2025 r. między skarżącym, a jego żoną obowiązuje rozdzielność majątkowa. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanowieniem z dnia 24 listopada 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w sprawie zastosowano środek egzekucyjny wymieniony w art. 110c § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej jako u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości. Na podstawie art. 110c § 2 u.p.e.a. zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Natomiast § 2a u.p.e.a. stanowi, że w przypadku egzekucji z nieruchomości wchodzące w skład majątku wspólnego wezwanie o którym mowa w § 2 u.p.e.a. doręcza się również małżonkowi zobowiązanego. Równocześnie z wysłaniem wezwania, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów wraz z odpisem tego wezwania. W myśl 110c § 4 u.p.e.a. zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia wezwania zgodnie z § 2-2b, z tym że odpowiednio dla zobowiązanego, małżonka zobowiązanego i innego podmiotu, na który przeniesiono prawo własności nieruchomości, którym nie doręczono wezwania, jak też w stosunku do osób trzecich, nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej (..) z odpisem wezwania, z zastrzeżeniem § 5. Z akt egzekucyjnych wynika, że organ egzekucyjny pismem z 10.06.2025 r. wezwał skarżącego i J. W. do zapłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, należności wymienionych w zawiadomieniu, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości zajętej nieruchomości. Wezwanie to doręczono skarżącemu 3 lipca 2025 r., natomiast J. W. w dniu 18 czerwca 2025 r. Z powodu nieuregulowania w całości zaległości przez zobowiązanych, wezwanie przekształciło się w zajęcie nieruchomości. Organ podkreślił, że ww. zawiadomienie o zajęciu nieruchomości zostało sporządzone prawidłowo, bowiem spełniało wymogi wezwania kierowanego do strony. W zawiadomieniu wyszczególniono kwoty należności głównej, kosztów egzekucyjnych, kosztów upomnień i odsetek za zwłokę od należnych zaległości. Zawiadomienie zawierało rozróżnienie kwot należności głównych i odsetek na poszczególne tytuły wykonawcze. W ocenie organu odwoławczego czynność egzekucyjna będąca przedmiotem badania została dokonana zgodnie z obowiązującą procedurą. Zawarta w treści skargi i zażalenia argumentacja, zmierza w istocie do zakwestionowania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Postępowanie wszczęte skargą na czynność egzekucyjną stanowi fragment postępowania egzekucyjnego, a ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Za nieuprawnione należy więc uznać traktowanie wnoszonej w trybie art. 54 u.p.e.a. skargi na czynność egzekucyjną jako uniwersalnego środka zaskarżenia, który umożliwia skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne wszczyna bowiem postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez organ egzekucyjny konkretnej czynności. W trakcie postępowania skargowego nie mogą być natomiast rozstrzygane zagadnienia podniesione przez skarżącego, a odnoszące się do "naruszenia przepisów o wspólności majątkowej małżeńskiej" na podstawie art. 27 i art. 31 § 1 kro, czy też "naruszenia zasady praworządności, określonej 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", oraz badanie w przedmiotowym postępowaniu, czy między małżonkami obowiązuje rozdzielność majątkowa. Zarzuty podnoszone w toku obecnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wykraczają poza zakres skargi z art. 54 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe, zarówno organ odwoławczy jak i organ pierwszej instancji, badając przesłanki skargi, nie rozważył zarzutów, które mogły być kwestionowane innymi trybami przewidzianymi w przepisach prawa, ocenił natomiast, czy dokonana czynność zajęcia nieruchomości zgodna jest z przepisami art. 110c § 4 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że zajęcie nieruchomości jest dla niego i jego rodziny zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wyjaśnił, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec dłużników Skarbu Państwa jest ustawowym obowiązkiem Naczelnika Urzędu Skarbowego. Celem każdego postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wyegzekwowania zaległości. W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zastosował, zgodnie z art. 7 u.p.e.a., środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucję z nieruchomości. Treść art. 7 § 2 u.p.e.a. uzasadnia przyjęcie, że zasada stosowania środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego powinna być stosowana razem z zasadą celowości postępowania egzekucyjnego. Ta ostatnia z wymienionych zasad nawiązuje do celu postępowania egzekucyjnego jakim jest doprowadzenie do przymusowej realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków wobec wierzyciela. Zasada stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego spośród dostępnych środków, odwołuje się do sytuacji, kiedy organ ma możliwość wyboru spośród kilku środków egzekucyjnych. W sytuacji kiedy znany jest tylko jeden składnik majątku, który mógłby doprowadzić do wykonania obowiązku, organ egzekucyjny zobligowany był do skierowania do niego egzekucji, w tym przypadku do nieruchomości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył także, że zobowiązany powołując się na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego powinien wskazać inny środek egzekucyjny, który jego zdaniem byłby mniej uciążliwy, a również prowadziłby do wykonania obowiązku, tego jednak nie uczynił. Ocena zobowiązanego, że egzekucja jest bardzo uciążliwa, bo obciąża byt jego rodziny nie może być argumentem wystarczającym dla stwierdzenia, że zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. Wskazano ponadto, że przy stosowaniu środków egzekucyjnych nie chodzi o wyrządzenie dolegliwości zobowiązanemu, lecz doprowadzenie do spełnienia ciążącego na nim obowiązku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny działał zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 110 § 3a u.p.e.a., poprzez brak wykazania przez organ egzekucyjny że "spełnione zostały wszystkie przesłanki ustawowe do dokonania zajęcia nieruchomości" wskazano, że w przedmiotowej sprawie wszczęto egzekucję z nieruchomości na wniosek wierzyciela (O/ZUS). Organ egzekucyjny jest związany wnioskiem wierzyciela co do rodzaju środka egzekucyjnego o czym stanowi art. 26 § 1 u.p.e.a., tym samym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do zmiany środka wskazanego przez wierzyciela. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do odstąpienia od zastosowania wskazanego środka egzekucyjnego. Podsumowując stwierdzono, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia ww. nieruchomości zgodnie z obowiązującą procedurą. Przepisy normujące czynność egzekucyjną nie zostały w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego naruszone. Oddalenie skargi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie było zasadne. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący zarzucił naruszenie l. Naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że organ egzekucyjny zastosował najmniej uciążliwy środek egzekucyjny, podczas gdy: a) nie dokonano rzeczywistej analizy stopnia uciążliwości środka egzekucyjnego, b) pominięto realne skutki zajęcia nieruchomości dla bytu skarżącego i jego rodziny. 2. art. 26 § 1 u.p.e.a. poprzez bezrefleksyjne przyjęcie, że organ egzekucyjny był związany wnioskiem wierzyciela co do rodzaju środka egzekucyjnego, bez zbadania, czy środek ten spełnia wymogi legalności, proporcjonalności i celowości. 3. art. 110c § 4 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że zajęcie nieruchomości zostało dokonane prawidłowo, mimo że organ nie wykazał w sposób jednoznaczny i wyczerpujący spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek do zastosowania egzekucji z nieruchomości. II. Naruszenie przepisów postępowania, tj. 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dowolną ocenę zgromadzonych dowodów, skutkującą przyjęciem z góry założonej tezy o prawidłowości działań organu egzekucyjnego; 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które: ma charakter wyłącznie referencyjny; powiela argumentację organu I instancji; nie odnosi się w sposób konkretny do zarzutów skargi i zażalenia. 3. art. 54 § 1 u.p.e.a. poprzez błędne zawężenie zakresu skargi na czynność egzekucyjną i odmowę merytorycznego zbadania zarzutów dotyczących nadmiernej uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego. III. Naruszenie zasad konstytucyjnych, tj. 1. art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego) poprzez prowadzenie postępowania w sposób formalistyczny, nieuwzględniający ochrony praw jednostki; 2. art. 7 Konstytucji RP (zasada legalizmu) poprzez aprobowanie działań organu egzekucyjnego bez rzeczywistej kontroli ich legalności. 3. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności) poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z nieruchomości w sytuacji, gdy środek ten jest: skrajnie dolegliwy; ingerujący w sferę prawa do mieszkania; niewspółmierny do celu postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ odwoławczy błędnie przyjął, że: a) skarga na czynność egzekucyjną nie może obejmować oceny stopnia uciążliwości środka; b) związanie organu wnioskiem wierzyciela zwalnia organ egzekucyjny z obowiązku oceny legalności środka. Stanowisko to pozostaje w sprzeczności zarówno z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, jak i z podstawowymi zasadami postępowania egzekucyjnego. Egzekucja administracyjna nie jest celem samym w sobie, lecz środkiem służącym realizacji obowiązku w sposób zgodny z prawem, racjonalny i proporcjonalny. Zastosowanie środka w postaci zajęcia nieruchomości, bez realnej analizy jego skutków dla zobowiązanego i jego rodziny, prowadzi do naruszenia istoty zasady najmniejszej uciążliwości. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, jak również zasad postepowania administracyjnego. Ponadto prowadzi do nieproporcjonalnej ingerencji w prawa skarżącego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej także jako: "p.p.s.a."). kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Z p.p.s.a. wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych wyżej przepisów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 24 listopada 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dnia 28 lipca 2025 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Materialnoprawną podstawą wydania ww. postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026.268, dalej jako u.p.e.a.). Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. a tiret 14 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o środku egzekucyjnym - rozumie się przez to w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję z nieruchomości. Stosownie do art. 110c tej ustawy organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości (§ 1). Z art. 110c § 2 u.p.e.a wynika, że zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Stosownie do art. 110c § 3 u.p.e.a. równocześnie z wysłaniem wezwania zgodnie z § 2-2c, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów wraz z odpisem tego wezwania. § 4. Zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia wezwania zgodnie z § 2-2c, z tym że odpowiednio dla: 1) zobowiązanego, 2) małżonka zobowiązanego,3) innego podmiotu, na który przeniesiono prawo własności nieruchomości, 4) podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową - którym nie doręczono wezwania, a także w stosunku do osób trzecich, nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku organu egzekucyjnego do zbioru dokumentów wraz z odpisem wezwania. W postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a. kontroli podlega prawidłowość zakwestionowanych czynności. Skarga na czynność egzekucyjną nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia. Organ egzekucyjny bada czy w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Niewątpliwie celem każdego postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do zaspokojenia należności wierzyciela. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Tym samym podnoszona przez stronę "uciążliwość" musi uwzględniać brzmienie art. 7 § 2 u.p.e.a. Zastosowanie najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego może mieć miejsce w przypadku istnienia możliwości wyboru. Natomiast w sytuacji gdy cel egzekucji tego wymaga np. z uwagi na wysokość dochodzonych należności, organ egzekucyjny może stosować jednocześnie wszystkie dostępne środki egzekucyjne. Art. 7 § 2 u.p.e.a. statuuje dwie zasady: zasadę celowości, czyli stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku oraz zasadę stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Przy czym zastosowanie środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego – jak o tym wspomniano powyżej będzie mogło mieć miejsce jedynie wówczas, gdy istnieje wybór w tym zakresie. Co więcej, przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością. Wybór środka każdorazowo powinien określać cel postępowania egzekucyjnego, którym jest zagwarantowanie spełnienia warunków niezbędnych do skutecznego prowadzenia egzekucji, a poprzez to zapewnienie także odpowiedniej ochrony interesów wierzyciela. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał za niezasadne zarzuty skarżącego w przedmiocie naruszenia przez organ zasady proporcjonalności wynikającej z art. 7 § 2 u.p.e.a. W ocenie Sądu, egzekucja była dopuszczalna, a organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne, które zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zawarta w art. 7 § 2 u.p.e.a. ogólna zasada postępowania egzekucyjnego określana jest mianem zasady zastosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego lub zasady racjonalnego działania. Przy czym, przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ zawsze powinien kierować się nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością. Ocena stopnia dolegliwości poszczególnych środków egzekucyjnych należy do organu egzekucyjnego. To on jest gospodarzem postępowania zabezpieczającego. Niemniej jednak zawsze powinna być ona dokonywana z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2026 r. I SA/Po 256/26). Odnosząc powyższe uwagi do zarzutów skargi w rozpatrywanej sprawę, przede wszystkim podkreślić należy, że skarżący zarówno w skardze do WSA w Krakowie, jak i piśmie procesowym z dnia 16 marca 2026 r. zarzuca organowi naruszenie art. 7 § 2 u.p.e.a., poprzez zastosowanie najbardziej uciążliwego dla niego środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z nieruchomości. Przy czym organ stosując ten środek egzekucyjny nie uwzględnił sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, charakteru zajętej nieruchomości oraz wpływu zastosowanego środka na sytuację życiową skarżącego i jego rodziny. Podkreślić jednak należy, że w żadnym piśmie procesowym skarżący nie wskazał, żadnych innych sposobów egzekucji, np. egzekucji środków znajdujących się na rachunkach bankowych. Z akt sprawy wynika, ze organ egzekucyjny ustalił w trakcie postępowania egzekucyjnego, że w księdze wieczystej [...] prowadzonej dla nieruchomości (lokalu mieszkalnego) skarżącego i jego żony, wpisana jest hipoteka umowna zwykła w kwocie 300 000 zł na rzecz banku PKO S.A., co wskazuje, że małżonkowie spłacają wysokie raty na spłatę kredytu. W tej sytuacji organ wybierając środek egzekucyjny w postaci zajęcia nieruchomości skarżącego i jego żony dokonał właściwego wyboru, który zdaniem Sądu nie narusza wymogów art. 7 § 2 u.p.e.a. Nadto zajęcie nieruchomości zostało dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami, bez naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani też przepisów Konstytucji, które skarżący powołał w skardze. Mając na uwadze wszystko powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi i nie dopatrując się innych uchybień skutkujących potrzebą uchylenia zaskarżonej decyzji – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając 2na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.