III SA/Kr 335/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie WSA Marta Kisielowska Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 stycznia 2026 r., nr 10/OR06/2026 w przedmiocie przyznania płatności na 2024 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej J. C. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 14 stycznia 2026 r. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Olkuszu z 20 października 2025 r., którą przyznano skarżącej J. C. płatności za 2024 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 3.06.2024 r. do ARiMR wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie na 2024 r. podstawowego wsparcia dochodów (ozn. dalej PWD), płatności redystrybucyjnej (PR), płatności dla młodych rolników (MR), płatność do roślin pastewnych (PAS), płatności do bydła (PB), płatności do krów (PK), płatności międzyplony ozime/wsiewki śródplonowe (MOZ), opracowanie i przestrzeganie planu nawożenia wariant podstawowy (NAW), opracowanie i przestrzeganie planu nawożenia wariant z wapnowaniem (WAP), zróżnicowana struktura upraw (ZSU), uproszczone systemy uprawy (USU), wymieszanie słomy z glebą (WSG) i uzupełniającej płatności podstawowej (UPP). Do płatności PWD i PR oraz MR zadeklarowano w tym wniosku łączną powierzchnię 24,56 ha, PAS - 1,19 ha, PB - 2 szt. bydła, PK - 3 szt. krów, MOZ - 4,12 ha, NAW - 18,56 ha, WAP - 5,85 ha, ZSU - 21,07 ha, USU - 3,50 ha, WSG - 8,23 ha, UPP - 15,85 ha. W dniu 19 lutego 2025 r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji o skorygowanie powierzchni uprawnionych do płatności na działkach ewid. nr [...], [...], [...] (K.) i nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (Z.), nr [...], [...] (D.) w związku z możliwym nieprawidłowym ustaleniem tych powierzchni. W związku z okolicznościami sprawy organ I instancji zwrócił się o wykonanie kontroli sprawdzającej. W dniu 18 marca 2025 r. w obecności przedstawiciela skarżącej przeprowadzono oględziny na miejscu i sporządzono protokół z kontroli odnośnie ww. działek. Protokół ten został przesłany skarżącej 1 kwietnia 2025 r., a 29 maja 2025 r. organ I instancji wysłał do skarżącej wydruki zdjęć i szkiców wykonanych podczas ww. oględzin. W dniu 11 kwietnia 2025 r. wystosowano do skarżącej informację o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Skarżąca zgłosiła zastrzeżenia dotyczące przeprowadzonych oględzin pismami z 7.04.2025 r., 20.05.2025 r., 6.06.2025 r., 16.06.2025 r., 4.08.2025 r., 25.08.2025 r., 31.10.2025 r. Wykonawca kontroli nie uznał je za zasadne, czemu dał wyraz w skierowanych do skarżącej pismach z 12.05.2025 r., 29.95.2025 r., 23.06.2025 r., 23.07.2025 r., 6.08.2025 r. i 23.09.2025 r. Zastrzeżenia z 31.10.2025 r. jako zgłoszone już po wydaniu decyzji I instancji zostały przekazane przez wykonawcę kontroli do tego organu bez odpowiadania rolnikowi. Podnoszone przez skarżącą zastrzeżenia dotyczyły zasadniczo braku zgodności zawartości zdjęć z sytuacją w terenie, sfotografowaniem działek niepodlegających kontroli, zignorowaniem granic ewidencyjnych i wykluczaniem powierzchni uprawnionych do wsparcia. Decyzją z 20 października 2025 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Olkuszu w ramach płatności za 2024 r. przyznał skarżącej: 11543,65 zł w ramach PWD, 4032,39 zł - PR, 6128,98 zł - MR, 511,91 zł - PAS, 640,70 zł - PB, 1229,58 zł - PK, 1775,21 zł - MOZ, 1442,79 zł - NAW, 1527,20 zł - WAP, 4308,91 zł - ZSU, 881,80 zł - USU, 1105,01 zł - WSG, 998,24 zł - UPP. Płatności PAS, PB, PK, WAP, USU zostały przyznane do wartości zadeklarowanych. Powierzchnia uprawniona do płatności PWD/PR/MR została ustalona na poziomie 23,89 ha, MOZ - 4,08 ha, NAW - 17,90 ha, ZSU - 20,43 ha, WSG - 8,21 ha, UPP - 15,79 ha. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. Wskazała w nim, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie. Zdaniem skarżącej zgłaszane przez nią w toku sprawy liczne zastrzeżenia dotyczące przebiegu kontroli nie zostały obiektywnie, wnikliwie i ostatecznie rozpatrzone. Zarzuciła też organowi I instancji utrudnienia w zapoznaniu się z całością materiałów sprawy. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał podstawy prawne rozstrzygnięcia sprawy. Dalej stwierdził, że w decyzji organu I instancji prawidłowo ustalono, jakie płatności nie przysługują rolnikowi w deklarowanej wysokości. Dotyczyło to płatności PWD/PR/MR, MOZ, NAW, ZSU, WSG, UPP za 2024 r. Wystarczająco klarownie określono także powody braku przyznania tych płatności w żądanej we wniosku wysokości. Stwierdzono: - zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności PWD/PR/MR za 2014 r. odnośnie działek rolnych AA, T, C, G, Q, E, W, X; - zawyżenia dotyczące płatności MOZ odnośnie działki rolnej G; - zawyżenia dotyczące płatności NAW odnośnie działek rolnych: AA, C, G, K, Q, T, W, X; - zawyżenia dotyczące płatności ZSU odnośnie działek rolnych: AA, C, G, K, Q, W, X; - zawyżenia dotyczące płatności WSG odnośnie działek rolnych: W, X; - zawyżenia dotyczące płatności UPP odnośnie działek rolnych: W, X, G. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo ustalono, że w przypadku płatności PAS - 1,19 ha, PB - 2 szt. bydła, PK - 3 szt. krów, WAP - 5,85 ha, USU - 3,50 ha, nie doszło do żadnych nieprawidłowości wpływających na wysokość tego wsparcia. Wskazano, że organ I instancji rozpatrzył sprawę w oparciu o: - wyniki oględzin działek ewid. nr [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wykonanych 18.03.2025 r. przez pracowników Śląskiego OR ARiMR (wg położenia ww. działek), - zdjęcia lotnicze z systemu elektronicznego ARiMR wykonane w dniu 17.06.2024 r. (dostępne zwykle także poprzez portal internetowy Geoportal.gov.pl), - zdjęcia lotnicze z ogólnodostępnego programu Google Earth opisane w tym programie jako pozyskane 21.03.2025 r. (dz. rolne AA, T, C, G), 4.05.2025 r. (dz. rolna Q), 14.04.2025 r. (E, W, X), - deklarację wnioskodawcy i przepisy regulujące płatności, o które wnioskowano. Wyniki oględzin zostały uznane za najbardziej wiarygodne do oceny stanu tak skontrolowanych działek w okresie istotnym dla tej sprawy. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy szczegółowo przedstawił zarzuty skarżącej podniesione w pismach stanowiących zastrzeżenia do protokołu oraz zawarte, oraz odpowiedź organu na te zastrzeżenia. Następnie przedstawiono charakterystykę zakwestionowanych działek: AA, T, Q, C, G,K,W,X,E wraz z podaniem: obszaru zadeklarowanego i stwierdzonego, położenia obszarów uznanych za nieuprawnione i charakterystyki tego obszaru oraz przywołaniem numerów zdjęć na poparcie poczynionych ustaleń. Zobrazowano działki przy pomocy szkiców z oględzin oraz zdjęć z systemu informatycznego ARiMR. Organ odwoławczy podniósł, że rozpatrując ponownie sprawę potwierdzono, że tereny, które organ I instancji uznał za nieuprawnione do wspomnianych płatności za 2024 r. różniły się od obszarów uznanych za uprawnione do płatności i sąsiednich działek użytkowanych rolniczo albo zostały zadeklarowane poza działkami ewid. ujętymi we wniosku o płatności (dot. to części działek rolnych AA, X, E). Wspomniane różnice polegają na obecności terenu o odmiennej kolorystyce i fakturze, a także roślinności od terenu uznanego za uprawniony do płatności. Różnice te są widoczne na przede na wszystkich na zdjęciach z oględzin z marca 2025 r. a w dalszej mierze także na zdj. lotniczych zakwestionowanych działek z 2024 r. Takie różnice wskazują na brak użytkowania zakwestionowanego terenu w sposób zadeklarowany we wniosku. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał za nieuprawniony do płatności teren zadrzewiony, zakrzewiony, siedliskowy, z pryzmami ziemi jako nieużytkowany rolniczo w sposób uprawniający do płatności. Zdaniem organu odwoławczego skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających jej twierdzenia. W szczególności nie przedstawiła tzw. zdjęć geotagowanych z 2024 r., które można wykonać w przygotowanej przez ARiMR dedykowanej aplikacji na telefon komórkowy. Brak takich zdjęć sprawia, że wobec materiału dowodowego obejmującego zdjęcia lotnicze, wyniki oględzin (w tym dane GPS, szkice, zdjęcia) skarżąca przedstawiła niepopartą przekonującym materiałem negację tego materiału. Organ odwoławczy podniósł też, że skarżącej nie udało się skutecznie zakwestionować wyników kontroli w terenie. Nie było podstaw aby wyjaśnienia kontrolujących uznać za niepełne czy nietrafne. Podniesiono, że wbrew zarzutom skarżącej nie jest wymagane wykonywanie zdjęć zawierających dane o współrzędnych ich wykonania. Niezasadne są też zastrzeżenia skarżącej dotyczące braku aktualnych danych ewidencyjnych dotyczących granic i powierzchni działek ewidencyjnych (co miało spowodować przesunięcie obszaru faktycznie kontrolowanego). ARiMR cyklicznie otrzymuje ze starostw takie dane i regularnie je aktualizuje. Wskazano, że na potrzeby ustalania uprawnień do płatności mierzone nie są działki ewidencyjne jako takie, ale tereny zadeklarowane do płatności w ramach tych działek ewidencyjnych, czyli działki rolne. Z tego powodu pomiar powierzchni uprawnionej (i związane z nim punktu pomiarowe) może znacznie różnić się od granic i kształtu działek ewidencyjnych. Zakwestionowano również zasadność zarzutu dotyczącego utrudniania dostępu do akt sprawy. Końcowo organ wskazał, że kwestionowane przez skarżącą wykluczenie na działce ewid. nr [...] (pryzma ziemi) nie mogło być pominięte. Teren taki ewidentnie nie podlegał żadnej działalności rolniczej i wyraźnie wyróżniał się w granicach działki rolnej zlokalizowanej na tym obszarze. Dotyczyło to także miedzy przy zachodniej granicy tej działki. Na działce ewid. Nr [...] wykluczenie prawidłowo objęło obszar uznany za teren rekreacyjny / siedliskowy oraz pobliskie zadrzewienie. Taka ocena została uznana za właściwą, ponieważ część działki nr [...] odznaczała się obecnością np. przydomowej oczyszczalni ścieków oraz stanowiła skarpę z samosiejkami drzew i krzewów. Obszary zakwestionowane na części dz. ewid. Nr [...], [...] i [...] rzeczywiście miały cechy obszaru leśnego, a nie łąkowego. Stan tego obszaru oraz zdj. satelitarne nie potwierdzają wielokrotnych koszeń tego rejonu. Wykluczenia na dz. ewid. nr [...], [...] obejmowały głównie zakrzewienia i zadrzewienia. W przypadku dz. ewid. Nr [...] i [...] wykluczenia rzeczywiście dot. obszaru zabudowanego i z rozkopaną ziemią, a także obszar z drogą przy północnej granicy działki, zakrzewienia, zadrzewienie i miedza, samosiejki i odrosty. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, naruszenie zasad obiektywizmu i pogłębiania zaufania obywatela do organów administracji publicznej, istotne błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżąca dodatkowo zarzuciła, że: protokół z kontroli nie został jej przedstawiony do podpisu w dniu przeprowadzenia kontroli, ponadto treść raportu końcowego odbiega od ustnych ustaleń poczynionych w trakcie kontroli; zastrzeżenia do kontroli z dnia 18 marca 2025 r. nie zostały merytorycznie rozpoznane, a odpowiedzi miały charakter lakoniczny i nie odnosiły się do konkretnych argumentów oraz dowodów (w tym dokumentacji fotograficznej); kontrola została przeprowadzona przez pracowników ARiMR z Częstochowy, mimo że nieruchomości znajdują się w woj. małopolskim. Nie wyjaśniono podstaw takiego działania ani nie rozpoznano wniosku o zmianę kontrolerów. Ponadto nie odpowiedziano na pismo o zawieszenie kontrolerów do czasu zakończenia sprawy, a także o ponowną kontrole na miejscu; kontrolerzy nie dokonywali rzeczywistego liczenia drzew na żadnej z działek. Punkty kontrolne zaznaczane były sporadycznie, a następnie - już po zakończeniu czynności terenowych - modyfikowane na jej niekorzyść. Wektory zostały przesunięte nawet o 20-30 metrów, co wskazuje, że szkice mogły zostać dopasowane do dokumentacji fotograficznej wtórnie, a nie sporządzone na podstawie rzeczywistych pomiarów; na działce nr [...] kontrolerzy nie odróżnili sadu śliwkowego od pojedynczych drzew nie owocowych; pryzma ziemi zlokalizowana na działce K nie znajdowała się tam w dniu 17 marca 2025 r., tj. dzień przed kontrolą. Potwierdzają to załączone zdjęcia oraz zobrazowanie z programu Google Earth, gdzie pryzma ziemi jest niewidoczna. Działka K była zadeklarowana zgodnie z wynikami kontroli z 2024 r.; na działkach nr [...], [...], [...] wystąpiły przesunięcia kierunków i miejsc wektorów dochodzące do 20-30 metrów; granice działki nr [...] w miejscowości Z. zostały określone niezgodnie z punktami granicznymi znajdującymi się w terenie. Po weryfikacji w Urzędzie Miasta i Gminy Wolbrom oraz w Starostwie Powiatowym w Olkuszu ustalono, że granica przebiega inaczej niż przyjęto w szkicu kontroli. Przesunięcie wynosi 2-3 metry i skutkowało błędnym ustaleniem powierzchni. doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak poinformowania skarżącej o możliwości ponownego zapoznania się z aktami sprawy, przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów. W piśmie procesowym z 28 kwietnia 2026 r. skarżąca podniosła, że w toku postępowania stwierdzono istotne rozbieżności pomiędzy powierzchniami deklarowanymi przez skarżącą a powierzchniami przyjętymi przez organ, m.in. w odniesieniu do działek rolnych oznaczonych jako AA, T, Q, C, G, K, W, X oraz E. Skala tych rozbieżności, w szczególności w przypadku działki AA, nie została przez organ w żaden sposób przekonująco wyjaśniona, a jednocześnie miała bezpośredni wpływ na zakres przyznanego wsparcia. Organ przyjął, że podstawą ustaleń były zdjęcia lotnicze oraz wyniki kontroli terenowej, jednakże nie wykazał, dlaczego uznał te materiały za w pełni wiarygodne pomimo zgłoszonych przez skarżącą zastrzeżeń. Szczególne wątpliwości budzi sposób ustalenia powierzchni na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] oraz [...], gdzie - jak wskazuje organ - dokonano wyłączeń z uwagi na charakter leśny części obszaru. Jednocześnie organ przyznaje, że część obszarów zadrzewionych była zaliczana do powierzchni kwalifikowanej, o ile nie przeszkadzała w prowadzeniu działalności rolniczej. Brak jest jednak jakiegokolwiek przejrzystego kryterium, według którego dokonano tych rozróżnień. Dodatkowo skarżąca podniosła, że organ nie odniósł się w sposób należyty do zarzutów dotyczących działki ewidencyjnej nr [...], gdzie - jak wskazywała skarżąca - doszło do błędów w ustaleniu granic. Dalej zauważyła, że nie można również uznać za prawidłowe wyłączenia z płatności dotyczącego działek nr [...], [...] oraz [...], gdzie zakwestionowano charakter użytkowania gruntów jako rolniczego. Ustalenie to zostało oparte na ogólnych obserwacjach, bez przeprowadzenia pogłębionej analizy rzeczywistego sposobu użytkowania tych terenów. W replice na ww. pismo procesowe organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Określając podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia trzeba wskazać, że podstawowe warunki uzyskania płatności bezpośrednich istotnych w tej sprawie (także płatności UPP) określa art. 25 i 26 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na tata 2023- 2027 (Dz. U. z 2024 r., poz. 1741 ze zm.). Zgodnie z ich treścią prowadzenie działalności rolniczej na powierzchni min. 1 ha posiadanej przez rolnika przynajmniej na dzień 31 maja, w roku za który wnioskowano o płatność; pojedyncza działka rolna, do której przyznawane są płatności musi mieć min. 0,1 ha; obszary uprawnione do płatności muszą być położone na gruncie stanowiącym tzw. kwalifikujący się hektar; powierzchnia uprawniona do płatności na każdej działce ewid. nie może być większa niż wyliczony przez ARiMR dla tej działki tzw. maksymalny kwalifikujący się obszar. Powierzchnie uprawnione do płatności UPP określa oprócz art. 37 ust. 2 ustawy o Planie Strategicznym (odsyłający do art. 25 tej ustawy) także art. 38 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym, zgodnie z którym: uzupełniająca płatność podstawowa jest przyznawana rolnikowi do powierzchni: upraw roślin rodzajów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ust. 2 pkt 4, uprawianych w pionie głównym, gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin - do których zostało przyznane podstawowe wsparcie dochodów. Rośliny objęte płatnością UPP określa § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027(Dz. U. z 2023 r., poz. 482 z późn. zm.). W pkt 12 tego ustępu wymieniono mieszanki roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami - w przypadku uprawy na gruntach rolnych innych niż trwałe użytki zielone. Zgodnie z § 17 ust. 2 ww. rozporządzenia rodzaje roślin kwalifikujących się do płatności UPP część roślin wskazanych w ust. 1 tego rozporządzenia może być uprawiana także w formie wzajemnych mieszanek. Według § 18 ww. rozporządzenia uzupełniająca płatność podstawowa do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na materiał siewny kategorii elitarny lub kwalifikowany, których gatunki są określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia, przysługuje, jeżeli uprawy tych roślin zostały objęte oceną połową, o której mowa w przepisach o nasiennictwie. Paragraf 19 ww. rozporządzenia stanowi, że uzupełniająca płatność podstawowa do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin, przysługuje, jeżeli na tych gruntach rolnik: dokonał zasiewu w celu podniesienia żyzności gleby przez wprowadzenie do niej świeżej masy roślinnej (zielony nawóz); przyorał roślinność lub wprowadził ją do gleby w wyniku zastosowania innego zabiegu mechanicznego w terminie do dnia 31 sierpnia roku, w którym złożył wniosek o przyznanie uzupełniającej płatności podstawowej; nie prowadzi uprawy na tej samej powierzchni nie dłużej niż rok. Zgodnie z art. 32 ustawy o Planie Strategicznym: 1. Płatności do rolnictwa węglowego i zarządzania składnikami odżywczymi są przyznawane, jeżeli rolnik: realizuje praktyki służące zwiększeniu sekwestracji węgla w glebie i poprawie zarządzania składnikami odżywczymi, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ust. 2 pkt 6, na działkach rolnych położonych na obszarze zatwierdzonym do podstawowego wsparcia dochodów, spełniających warunki określone w art. 26, posiadanych przez tego rolnika na podstawie tytułu prawnego w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności, oraz uzyska minimalną liczbę punktów, określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ust. 2 pkt 6, za realizację praktyk, o których mowa w pkt 1, na powierzchni działek rolnych, o których mowa w pkt 1. 2. Płatności do rolnictwa węglowego i zarządzania składnikami odżywczymi są przyznawane do liczby punktów uzyskanych przez rolnika za realizację praktyk, o których mowa w ust. 1 pkt 1, na powierzchni działek rolnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1. Rodzaje praktyk w ramach ekoschematu węglowego określa § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty płatności w ramach schematów na rzecz klimatu i środowiska w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2023 r., poz. 493 z późn. zm.). Według § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia minimalna liczba punktów uprawniająca do przyznania płatności do rolnictwa węglowego i zarządzania składnikami odżywczymi stanowi iloczyn 25% powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie oraz 5 pkt przyznawanych za hektar. Regulacje dotyczące praktyki międzyplony ozime zawiera § 6 rozporządzenia dot. ekoschematów. Zgodnie z tym przepisem: 1. W przypadku praktyki, o której mowa w §4 ust. 1 pkt 2, punkty są przyznawane do powierzchni gruntów ornych, na których: po pionie głównym lub po ugorowaniu są uprawiane międzyplony ozime, które nie są uprawą w pionie głównym w roku następującym po wysiewie tego międzyplonu, lub wykonano wsiewkę śród pionową w uprawę w pionie głównym. Punkty, o których mowa w ust. 1, są przyznawane, jeżeli rolnik wysieje: wsiewkę roślin bobowa tych drobnonasiennych lub mieszankę z udziałem roślin bobowatych drobnonasiennych w uprawę w pionie głównym lub międzyplon ozimy w formie mieszanki utworzonej co najmniej z dwóch gatunków roślin w formie jarej lub ozimej z następujących grup: zboża, oleiste, pastewne, bobowate drobnonasienne, bobowate grubonasienne, miododajne - z wyłączeniem mieszanki złożonej wyłącznie z gatunków zbóż. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, punkty są przyznawane, jeżeli rolnik: prowadzi na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej rejestr zabiegów agrotechnicznych, który zawiera numer działki ewidencyjnej, oznaczenie działki rolnej, powierzchnię i rodzaj uprawy, datę i rodzaj wykonanych zabiegów agrotechnicznych, datę zbioru uprawy w pionie głównym oraz inne informacje niezbędne do potwierdzenia wykonania czynności, o której mowa w ust. 1 pkt 2, lub posiada dokumenty w postaci papierowej lub elektronicznej zawierające informacje określone w pkt 1. Regulacje dotyczące praktyki zróżnicowana struktura upraw zawiera § 8 ww. rozporządzenia; zgodnie z tym przepisem: 1. W przypadku praktyki, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 4, punkty są przyznawane do powierzchni gruntów ornych. 2. Punkty, o których mowa w ust. 1, są przyznawane, jeżeli rolnik na gruntach ornych uprawia co najmniej trzy różne uprawy, w tym co najmniej jedną uprawę mającą pozytywny wpływ na bilans glebowej materii organicznej. 3. Za uprawę uznaje się uprawę, która została określona jako uprawa w przepisach wydanych na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy. 4. Uprawy mające pozytywny wpływ na bilans glebowej materii organicznej zostały określone w wykazie nr 1 w załączniku nr 5 do rozporządzenia. 5. Powierzchnia uprawy będąca jedną z trzech upraw o największej powierzchni gruntów ornych w gospodarstwie nie może stanowić powierzchni: 1) gruntów ugorowanych; 2) gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności do obszarów z roślinami miododajnymi albo pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach interwencji, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy; 3) gruntów objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach interwencji, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy. Szczegóły dot. praktyki wymieszanie słomy z gleba zawiera § 12 rozporządzenia dot. ekoschematów: 1. W przypadku praktyki, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 8, punkty są przyznawane do powierzchni gruntów ornych, z wyłączeniem powierzchni gruntów ornych, na których jest prowadzona uprawa rzepaku w ramach praktyki, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 4. 2. Punkty, o których mowa w ust. 1, są przyznawane, jeżeli rolnik rozdrobni całą słomę po zbiorze pionu głównego i wymiesza ją z glebą lub ją przyorze, przy czym za słomę uznaje się pozostałe po oddzieleniu ziarna lub nasion suche źdźbła, łodygi, Uście, plewy, łuszczyny i strączyny dojrzałych roślin uprawnych zbożowych, w tym kukurydzy, a także zbóż rzekomych, w tym gryki, szarłatu i komosy, oraz dojrzałych roślin uprawnych oleistych, bobowa tych, facelii i traw nasiennych. Szczegóły dotyczące praktyki plan nawozowy w wersji podstawowej zawiera paragraf 7 rozporządzenia dot. ekoschematów - zgodnie z tym przepisem: 1. W przypadku praktyki, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 3, w wariancie podstawowym punkty są przyznawane do powierzchni gruntów ornych i trwałych użytków zielonych, z wyłączeniem powierzchni gruntów: do których rolnik ubiega się o przyznanie: płatności do obszarów z roślinami miododajnymi, jeżeli praktyka ta została zrealizowana przed dniem 31 sierpnia roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, albo płatności do integrowanej produkcji roślin, albo ba) płatności do gruntów wyłączonych z produkcji, albo, pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach interwencji, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Pianie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, zwanej dalej "ustawą", w ramach wariantu Wieloletnie pasy kwietne, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy dotyczących płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych, albo objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym, o którym mowa w art. 70 ust. 1 rozporządzenia 2021/2115, zwanym dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym", w ramach wariantu, o którym mowa w pkt 1 lit. c. 2. Punkty, o których mowa w ust. 1, są przyznawane, jeżeli rolnik posiada pian nawozowy opracowany do powierzchni gruntów, o których mowa w ust. 1, w terminie: 25 dni od dnia, w którym upływa termin składania wniosków o przyznanie płatności, a i bo do dnia 30 września roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności - w przypadku upraw ozimych wysiewanych w roku złożenia tego wniosku". Jak trafnie wskazuje organ, powierzchnia uprawniona do płatności powinna być przede wszystkim użytkiem rolnym, tj. obszarem zajmowanym przez: grunty orne (ugorowane lub z produkcją roślinną, ale inne niż trwałe użytki zielone i uprawy trwałe), trwałe użytki zielone (także jako systemy rolno-leśne) lub uprawy trwałe (np. szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji. Użytki rolne uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony co najmniej jeden zabieg agrotechniczny, mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności (w przypadku gruntów ornych i trwałych użytków zielonych) lub zostały na nich przeprowadzone co najmniej dwa zabiegi agrotechniczne, w tym jeden mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności i drugi mający na celu usunięcie obumarłych drzew lub gałęzi, lub cięcie sanitarne suchych i zasychających gałęzi (w przypadku sadów), w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności lub w terminach wynikających z realizowanych przez rolnika zobowiązań rolno-środowiskowo-klimatycznych - stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2023 r. w sprawie kryteriów uznawania użytków rolnych za pozostające w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy (Dz. U. z 2023 r., poz. 461 z późn. zm.). Elementy krajobrazu niezwiązane bezpośrednio z działalnością rolniczą, które mogą zostać zaliczone do obszaru uprawnionego do płatności to: nieutwardzone drogi dojazdowe, pasy zadrzewień, rowy, murki, wiaty, żywopłoty lub ściany tarasów - o maks. szerokości 2 m, zadrzewienia śródpolne o powierzchni nie większej niż 100 m2, rozproszone drzewa nie owocowe znajdujące się na użytkach rolnych w ilości nie większej niż 100 szt. na hektar (z wyj. systemów rolno-leśnych), oczka wodne o łącznej powierzchni mniejszej niż 100 m2 (w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych) – stosownie do § 1 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków uznawania gruntów za kwalifikujące się hektary (Dz.U. z 2025 r., poz. 757). Grunty z zadrzewieniami śródpolnymi i rozproszonymi drzewami są zaliczane do kwalifikującego się hektara, jeżeli można na tych gruntach prowadzić działalność rolniczą. Natomiast konsekwencje zawyżenia (przedeklarowania) powierzchni uprawnionej do płatności obszarowej (w tym UPP wg art. 20 pkt 2 i art. 37 ustawy o Planie Strategicznym) reguluje od 2023 r. § 45 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2023 r., poz. 482 z późn. zm.) i art. 51 ustawy o Planie Strategicznym. Z kolei odnośnie kwestii procesowych należy wskazać, że znaczący z punktu widzenia niniejszej sprawy jest art. 5 ustawy o Planie Strategicznym, zgodnie z którym, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), zwanej dalej "Kodeksem postępowania administracyjnego", chyba że niniejsza ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 66 ust. 1 i 2 ustawy o Planie Strategicznym w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z przytoczonych przepisów wynika, że w postępowaniach w przedmiocie płatności bezpośrednich Kodeks postępowania administracyjnego jest stosowany w ograniczonym zakresie, a ciężar dowodu co do okoliczności mających znaczenie dla płatności ciąży na stronie składającej wniosek. Cytowany wyżej przepis art. 66 ustawy o Planie Strategicznym nie wyłącza jednak stosowania takich zasad postępowania administracyjnego jak zasada pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.), zasady wyjaśniania zasadności przesłanek (art. 11 k.p.a.), czy też określonych w art. 107 § 3 k.p.a. wymogów, co do uzasadnienia decyzji. Organ też jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niewątpliwie w sprawach o przyznanie płatności bezpośrednich, narzędziem weryfikacji wniosku złożonego przez rolnika jest kontrola administracyjna przeprowadzana w głównej mierze przy wykorzystaniu dostępnych organom narzędzi informatycznych (ortofotomapa, zdjęcia lotnicze z programu Google Earth), deklaracji rolników, ale też w razie potrzeby przy pomocy kontroli na miejscu. Organ będąc wyposażony przez prawodawcę (unijnego i krajowego) w odpowiednie, wysokospecjalistyczne narzędzia weryfikacji prawidłowości wniosków o płatność, ma nie tylko prawo, ale przede wszystkim obowiązek z niego korzystać. Jak to już wyżej wskazano jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Odnosząc powyższe do realiów kontrolowanej sprawy Sąd uznał, że jakkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi są zasadne, to jednak w sprawie doszło do naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o Planie Strategicznym w zakresie, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. I tak Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie w jakim organ wykluczył zadeklarowane obszary wykraczające poza granice ewidencyjne działek (działki rolne E, X). Jak trafnie wskazał organ, bezzasadne są zastrzeżenia skarżącej odnośnie braku aktualnych danych ewidencyjnych dotyczących granic działek ewidencyjnych. Na podstawie art. 9a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2025 r. poz. 865 ze zm.) ARiMR regularnie otrzymuje ze starostw dane w tym zakresie i je aktualizuje. Skarżąca nie podważyła skutecznie przyjętych przez organy przekroczeń granic ewidencyjnych w zakresie zadeklarowanej powierzchni, a jej zarzuty w tym zakresie są gołosłowne. Tymczasem twierdzenia organu w tym zakresie znajdują potwierdzenie w bogatym materiale zdjęciowym sprawy pochodzącym z systemów informatycznych Agencji. W ocenie Sądu nie doszło też do naruszenia z zakresie prawa strony do udziału w postępowaniu (cyt. wyż. art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o Planie Strategicznym), w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Przedstawiciel skarżącej brał udział w kontroli, skarżąca otrzymała dokumentację z kontroli i wielokrotnie zgłaszała zastrzeżenia do wyników kontroli. Zatem brała czynny udział w postępowaniu i w sposób nieograniczony prezentowała swoje stanowisko. Na swoje ostatnie pismo z 25 sierpnia 2025 r. otrzymał odpowiedź pismem z 23 września 2025 r. i przed wydaniem decyzji organu I i II instancji nie były już podejmowane żadne czynności. Zatem miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Natomiast Sąd dopatrzył się nieprawidłowości w następującym zakresie: 1/ Odnośnie działki rolnej A (nr ew. [...]) i znajdującej się tam stercie kamieni – organ I instancji stwierdził (k. 169), że nie podlegała wyłączeniu. Natomiast organ II instancji – (str. 250) – stwierdził, że nie mogła być pominięta, bo ewidentnie nie podlegała żadnej działalności rolniczej i wyraźnie wyróżniała się w granicach działki rolnej zlokalizowanej na tym obszarze. Ocena taka jawi się Sądowi jako dowolna i sprzeczna z rozstrzygnięciem I instancji jak i niespójna z treścią decyzji organu II instancji. Na stronie 29 zaskarżonej decyzji, odnośnie działki ew. nr [...] ujęto powierzchnię tylko z działki rolnej E, a nie z działki A i to z powodu zadeklarowania obszaru poza granicami działki ewidencyjnej nr [...]. Organ odwoławczy używa też zwrotu: "Dotyczyło to także miedzy przy zach. granicy tej działki". Twierdzenie to jest zdaniem Sądu nieweryfikowalne, nie znajduje potwierdzenia we wskazaniach dotyczących działki ew. nr [...] czyli działki rolnej A i E (str. 247 a.a); 2/ Odnośnie działek rolnych X i W organ odwoławczy na k. 250 a.a. wskazuje: "Na działce ewid. nr [...] wykluczenie prawidłowo objęło obszar uznany za teren rekreacyjny/siedliskowy oraz pobliskie zadrzewienie. Taka ocena została uznana za właściwą, ponieważ część działki nr [...] odznaczała się obecnością np. przydomowej oczyszczalni ścieków oraz stanowiła skarpę z samosiejkami drzew i krzewów". Natomiast w decyzji organu odwoławczego przyczyny wyłączenia powierzchni przy tych działkach to: teren zadrzewiony i zakrzewiony dla działki W i dla działki X teren zadeklarowany poza granicami ewid. działki [...]. Nie ma mowy o wyłączonym terenie siedliskowym czy przydomowej oczyszczalni ścieków. Z kolei na zdjęciu nr 99 i 100 widać co prawda omawiany teren z przydomową oczyszczalnią ścieków, ale nie odpowiada on terenowi działki [...] (W i X) zgłoszonemu we wniosku skarżącej i nie jest możliwa weryfikacja na zdjęciach lotniczych. W tym zakresie stanowisko organu nie poddaje się kontroli Sądu. 3/ Odnośnie działki rolnej K Sąd uznał, że kwestia istnienia ryzy ziemi na tej działce w 2024 r. nie została w sposób wystarczający wyjaśniona. Skarżąca podnosiła, że w 2024 r. ziemi tej nie było na kontrolowanej działce. Na zdjęciu (k. 244) z marca 2025 r. wyraźnie widać, że ziemia jest świeża, nie jest niczym obrośnięta. Ponadto ryzy ziemi nie widać na zdjęciu z Google Earth z 2024 r. (k. 243) ani na zdjęciu nr 5 z kontroli z 13 marca 2024 r. (płyta dołączona do odpowiedzi na skargę zdjęcie w folderze z kontroli z 2024 r.). 4/ Odnośnie działek AA, T, i Q, C i G Sąd doszedł do przekonania, że istnieje potrzeba zweryfikowania ustaleń z kontroli z 2025 r. z wynikami kontroli z 2024 r. dotyczącej płatności za 2023 r. Skarżąca podnosiła taką konieczność z zastrzeżeniach do protokołu (przykładowo k. 47 a.a.) i Sąd podziela stanowisko skarżącej w tym zakresie. Sąd wskazuje, że przyczyną wykluczenia na ww. działkach były zadrzewienia, zakrzewienia i teren nieużytkowany rolniczo. Przy czym na zdjęciach z kontroli z marca 2025 r. uwidaczniających stan wymienionych działek widać, że drzewa i krzewy są wieloletnie i nie mogły powstać w ciągu roku. Zatem w kontekście zarzutów skarżącej, że użytkowała rolniczo zgłoszone działki w takim samym zakresie jak w poprzednich latach konieczne jest ustalenie jak te tereny zostały zakwalifikowane podczas kontroli w 2024 r. (odnośnie płatności za 2023 r.) i czym ten stan różnił się od sytuacji, która miała miejsce w 2024 r., w relacji do złożonego za ten rok wniosku. Sąd zauważa w tym miejscu, że skarżąca podnosiła w toku postępowania, że przy poprzedniej kontroli z 2024 r. liczono drzewa, czego nie uczyniono w toku kontroli poprzedzającej zaskarżoną decyzję. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 4 lit. c) Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków uznawania gruntów za kwalifikujące się hektary (Dz.U. z 2023 r. poz. 477 ze zm.) za grunty stanowiące kwalifikujący się hektar uznaje się rozproszone drzewa znajdujące się na użytkach rolnych, o ile liczba drzew na hektar, innych niż drzewa owocowe, nie przekracza 100 sztuk. W kontrolowanej decyzji organ uznał, że nie było podstaw do liczenia drzew albowiem cytowany przepis dotyczy gruntów, na których można prowadzić działalność rolniczą, a zdaniem organu wyłączone z płatności obszary miały charakter leśny. Z kolei w toku postępowania skarżąca podnosiła, że mimo zadrzewień wykorzystuje zadeklarowane tereny rolniczo – prowadzi wypas zwierząt. Kwestia ta również zdaniem Sadu wymaga wyjaśnienia. Nie jest dopuszczalne, aby przy takim samym użytkowaniu rolnym zgłoszonego do płatności terenu w jednym roku uznawano teren za rolny, a w drugim za leśny. Jeśli natomiast wystąpiły różnice w użytkowaniu terenu to należy je jednoznacznie wskazać. Jak już wyżej wspomniano widoczne na zdjęciach zadrzewienia i zakrzewienia są wieloletnie zatem istniały i podczas kontroli w 2024 r. i 2025 r. Sąd nadmienia, że stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o Planie Strategicznym organ jest zobligowany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ był w posiadaniu materiałów z kontroli dotyczącej płatności za 2023 r. gdyż w 2024 r. również odbyła się kontrola na miejscu. Skoro więc skarżąca podnosiła tożsame użytkowanie rolne zadeklarowanej powierzchni w roku 2023 i 2024, konieczne więc będzie porównawcze sięgnięcie także do materiałów z kontroli odnośnie płatności za poprzedni rok. Organ oceniając całość materiału dowodowego zgromadzonego zgodnie z wytycznymi Sądu, oceni również wiarygodność i przydatność dla sprawy zdjęć dołączonych do pism skarżącej z 11.09.2024 r. (k. 17 i nast. a.a.), 20.05.2025 r. (k. 73 i nast. a.a.), czy zalegających na k. 99 - 106, 111 - 118 i 159 - 160. To, że nie są to zdjęcia geotagowane niewątpliwie wpływa na ich walor dowodowy jednak nie zwalnia organu z obowiązku oceny takich zdjęć pod kątem ich przydatności dla rozstrzygnięcia, jako dowodu odpowiadającego art. 75 § 1 k.p.a. Sąd zauważa w tym miejscu, że w zakresie zastrzeżeń podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania, organ odwoławczy na stronie 10 – 12 zaskarżonej decyzji zrelacjonował wymianę stanowisk między skarżącą, a pracownikami biura kontroli jednak nie wyartykułował swojej jednoznacznej oceny odnośnie podnoszonych przez skarżącą zarzutów, co świadczy co najmniej o niepełnym uzasadnieniu decyzji w zakresie oceny materiału dowodowego sprawy. Odnośnie zarzutów dotyczących braku uprawnienia pracowników przeprowadzających kontrolę jako pochodzących z oddziału regionalnego ARiMR z innego województwa, Sąd zauważa, że nie był w stanie zweryfikować tego zarzutu z uwagi na brak w aktach administracyjnych sprawy pełnomocnictwa dla tych osób udzielonego stosowanie do wymogów art. 103 ustawy o Planie Strategicznym. W tym zakresie istnieje koniczność uzupełnienia akt administracyjnych sprawy w toku ponownego jej rozpoznania. Natomiast odnośnie zarzutu dotyczącego poprawności formalnej protokołu (raportu) kontroli, tj. braku podpisu skarżącej lub jej pełnomocnika Sąd wskazuje, że regulacje dotyczące kontroli na miejscu zawarte w art. 103-104 ustawy o Planie Strategicznym oraz zapisy wytycznych MRiRW dot. kontroli na miejscu nie wymagają dla ważności protokołu z kontroli podpisu kontrolowanego. Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Planie Strategicznym podpis kontrolowanego nie stanowi niezbędnego elementu takiego raportu. Jednocześnie zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Planie Strategicznym dokumentacja z kontroli, tj. zdjęcia i szkice kontrolowanych działek została wysłana do strony 25.04.2025 r. i skarżąca miała możliwość zgłaszania zastrzeżeń do protokołu, co też wielokrotnie uczyniła. Reasumując, w ocenie Sądu, przedstawiona wyżej argumentacja wskazuje na niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie wobec charakteru stwierdzonych nieprawidłowości i konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o wyniki kontroli za poprzedni rok, za przedwczesne należało uznać rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi, zwłaszcza dotyczących nieprawidłowości przeprowadzonej kontroli. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zobowiązany uwzględnić stanowisko zawarte w niniejszym wyroku i uzasadnić zapadłe rozstrzygnięcie pod kątem faktycznym i prawnym w sposób pozwalający stronie na pełne poznanie motywów organu, a Sądowi na jego ewentualną weryfikację. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.