III SA/Łd 346/22

Dnia 14 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 marca 2022 roku nr BP.501.1443.2020.1284.LD5.67 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.

Decyzją z 11 marca 2022 r. nr BP.501.1443.2020.1284.LD5.67 Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.; zwanej dalej ustawa o transporcie drogowym/utd) oraz lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania M.B. od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 27 maja 2020 r. nr WITD.DI.0152.V1314/9/20 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8800 zł utrzymał w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę. 9 marca 2020 r. w Ł. na ul. [...] funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki OPEL ZAFIRA o nr rej. [...], którym kierował J.R. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził jednego pasażera. Następnie pojazd w asyście radiowozu policyjnego przyjechał na parking Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego na ul. [...] w Ł., gdzie dalsze czynności kontrolne podjęli inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. W toku kontroli ustalono, że kierowca przewoził pasażera z ul. [...] (Hotel [...]) na ul. [...] w Ł. Przewóz został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji UBER. Opłata za przewóz wyniosła 10 zł i została uiszczona przez pasażera gotówką. Stwierdzono naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Podczas kontroli ustalono, że podmiotem wykonującym przewóz był przedsiębiorca M.B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: M. M.B. Kontrola została udokumentowana protokołem nr WITD.DI.P.V1314/125/20. Pismem z 11 marca 2020 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjnego z urzędu wobec przedsiębiorcy M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: M. M.B. (dalej: strona). Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji, decyzji administracyjnej z 27 maja 2020 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 8800 zł. Pismem z 9 czerwca 2020 r. pełnomocnik strony złożyła wniosek o uzupełnienie ww. decyzji. Po jego rozpatrzeniu Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał postanowienie z 21 lipca 2020 r. o odmowie uzupełnienia decyzji z 27 maja 2020 r. Pismem nadanym 4 sierpnia 2020 r. pełnomocnik strony złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wskazując, że sprawa została rozstrzygnięta wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Łodzi, IV Wydział Karny, sygn. akt: IV W 209/20, który uprawomocnił się przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Z wyroku wynika, że odpowiedzialnym za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym jest J.R., a nie M.B. W ocenie pełnomocnika, utrzymanie decyzji w obrocie prawnym doprowadzi do niepowetowanych strat dla wnioskującego, naruszenia interesu społecznego i zasady sprawiedliwości społecznej poprzez ukaranie dwóch podmiotów, tj. bezzasadne ukaranie przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego M.B. W ocenie pełnomocnika, doszło do podwójnego ukarania za ten sam czyn, tj. J.R. i M.B. Jednocześnie w przypadku uznania za niezasadne wniosku o stwierdzenie nieważności pełnomocnik złożyła odwołanie w przewidzianym terminie zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu powyższego pełnomocnik zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 18 ust. 4a, 4b w zw. z 4 pkt 11 utd, art. 92a ust. 1 utd) wskazując, że organ powinien zastosować art. 5b w zw. z art. 4 pkt 1 utd. Ponadto, wskazano na treść art. 18a, b utd. Odnosząc się do treści ww. przepisów, pełnomocnik zwróciła uwagę na trzy kwestie: 1) ustawodawca wprowadza trzy równorzędne rodzaje licencjonowanego przewozu osób określone w art. 5b utd (samochodem osobowym, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu od 7 do 9 osób oraz taksówką), a w tym wyliczeniu przewóz okazjonalny stanowi odrębną instytucję prawną, 2) ustawodawca posługuje się kategorią licencji, natomiast przy przewozie okazjonalnym mówi się o zezwoleniu, a odrębność licencji i zezwolenia potwierdza słowniczek utd; 3) przyjmując interpretację, że licencjonowany przewoźnik samochodem osobowym musi spełnić również kryteria przewozu okazjonalnego, nie ma podstaw prawnych, żeby wyłączyć pozostałe podmioty, tj. zarówno pojazd od 7 do 9 osób, jak i taksówkę z zakresu tych przepisów, co prowadzi do paradoksu prawnego, iż taksówka musiałaby również spełniać przepisy dotyczące przewozu okazjonalnego. Organ I instancji nie był uprawniony do nałożenia kary pieniężnej na M.B., który wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób i posiadał wymaganą prawem licencję. Nie wykonywał przewozu okazjonalnego. Pismem z 6 września 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał Urząd Miasta Łodzi do udzielenia informacji, czy przedsiębiorca M.B. miał zgłoszony na dzień 9 marca 2020 r. pojazd marki OPEL o numerze rejestracyjnym [...] do posiadanej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanej przez Prezydenta Miasta Łodzi, ewentualnie wskazanie, jakim tytułem prawnym do dysponowania pojazdem posłużył się przedsiębiorca, kiedy został złożony wniosek. W odpowiedzi pismem z 21 września 2021 r. poinformowano, że ww. przedsiębiorcy Prezydent Miasta Łodzi 2 sierpnia 2018 r. udzielił licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (do ww. uprawnienia został zgłoszony pojazd marki OPEL o nr rej. [...]), a 24 lutego 2020 r. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszar gminy Ł. (wnioskiem z 10 marca 2020 r. do uprawnienia został zgłoszony pojazd marki OPEL o nr rej. [...]). Organ II instancji zauważył, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. W odniesieniu zaś do wysokości kary organ zauważył, iż art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f k.p.a. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a utd w zw. z art. 93 ust. 1 utd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92 b ust. 1 utd. W tym względzie ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Organ odwoławczy, przytaczając treść art. 4 pkt 11 utd, art. 4 pkt 22 utd, art. 5b ust. 1 utd, art. 14 ust. 1 pkt 2 utd, art. 14 ust. 2 i 4 utd, art. 18 ust. 4a i 4b utd, art. 87 ust. 1 pkt 1 utd, art. 92a ust. 1 i 3 utd, art. 92a ust. 7 pkt 1 utd, art. 92a ust. 10 utd, lp. 1.5 załącznika nr 3 do utd oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd, wyjaśnił, że przewóz został zamówiony przez pasażera przy użyciu aplikacji Uber. Za wykonaną usługę został wystawiony paragon fiskalny z 9 marca 2020 r. na kwotę 10 zł (wystawca M.B. M.). W trakcie kontroli kierowca okazał umowę najmu oraz umowy zlecenia z podpisami M.B., paragon fiskalny z kasy fiskalnej. Jednocześnie nie okazał do kontroli wypisu z licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Kierowca oświadczył, że nie posiada wypisu. Ponadto, kontrolujący wskazali w protokole, że pojazd marki OPEL ZAFIRA o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji, co ustalono na podstawie rozmowy telefonicznej z pracownikiem Urzędu Miasta w Łodzi. Dodatkowo, z wykonanej dokumentacji fotograficznej wynika, że poddany kontroli pojazd nie był oznakowany jako taksówka. Organ odwoławczy ustalił, że kierujący potwierdził okoliczności dotyczące przewozu pasażerów na ww. trasie, wykonywanie przewozu przy użyciu aplikacji Uber zgodnie ze zleceniem z aplikacji, z której korzysta w ramach umowy zlecenia podpisanej z przedsiębiorstwem M. M.B. na wykonywanie przewozów jako kierowca, odpłatny charakter przewozu, otrzymanie od pasażera 10 zł gotówką, zasady płatności za przejazd przy użyciu aplikacji Uber. Kierowca otrzymuje wynagrodzenie od firmy M. M.B. w rozliczeniu cotygodniowym lub dwutygodniowym tytułem wykonania usługi na rzecz firmy Uber. Nie jest to stała kwota, jest ona różna w zależności od tego, ile było przejazdów i ile kursów wykonał. Wynagrodzenie jest pomniejszane o opłatę 40 zł za zestawienie płatności i rozliczenie podatkowe. Opłaty eksploatacyjne oraz paliwo kierowca opłaca we własnym zakresie, w dniu kontroli nie prowadził działalności gospodarczej oraz nie posiadał licencji, natomiast posiada ją firmą, w której jest zatrudniony na umowę zlecenie. Posiada za to kasę fiskalną, na której wystawia paragony za wykonane przewozy w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa M. M.B. Samochód kierowcy nie był oznakowany emblematami taksówkarskimi ani żadnymi naklejkami, które by wskazywały, że to był przewóz osób, tj. informacjami dotyczącymi nazwy przewoźnika, imienia, nazwiska lub jego nr telefonu. Samochód w chwili przejazdu posiadał 5 miejsc siedzących, w tym 4 dla pasażerów. Na dzień kontroli, tj. 9 marca 2020 r. przedsiębiorca M.B. nie miał zgłoszonego do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym pojazdu marki OPEL ZAFIRA o nr rej. [...]. Tym samym organ I instancji zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd i lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy. Strona nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych pojazdu. Zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jednocześnie, kierowca J.R. wykonywał w dniu kontroli przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B. samochodem przeznaczonym do przewozu 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast, zgodnie z art. 18 ust. 4a utd, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto, przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. W niniejszej sprawie usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji Uber. Z informacji znanych organowi odwoławczemu z urzędu, tj. dostępnych na stronie internetowej: www.uber.com wynika, że aplikacja Uber łączy kierowców i pasażerów, a także, że kierowca korzystający z aplikacji Uber może korzystać z własnego pojazdu lub pojazdu z floty partnera. Partnerzy zajmują się zasadniczo obsługą aplikacji Uber, zapewnieniem kierowcy dostępu do aplikacji Uber, za wynagrodzeniem pośredniczą w kojarzeniu pasażerów z kierowcą, zajmują się rozliczeniami przejazdów, w tym dokonują czynności faktycznych polegających na pobieraniu opłaty za przewóz od pasażerów i wypłacaniu odpowiedniej części kierowcom w zamian za wykonane przez niego przewozy. Aplikacja Uber dopuszcza również pobranie opłaty za usługę transportową gotówką lub bezgotówkowo za pomocą aplikacji. Opłata w wysokości 10 zł została uiszczona gotówką. Pasażer nie otrzymał paragonu za przejazd, natomiast kierowca okazał do kontroli wystawiony za wykonaną usługę został paragon fiskalny z 9 marca 2020 r. na kwotę 10 zł. Opłata za przejazd po zakończeniu usługi transportowej została uiszczona bezpośrednio kierowcy, a nie w lokalu przedsiębiorstwa. Ponadto, jak wynika z art. 781 kodeksu cywilnego, zawarcie umowy w formie elektronicznej wymaga kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Kontrolowany przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji Uber. Zgodnie z art. 781 § 2 k.c., oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej. Nie oznacza to jednak, że zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji Uber stanowi o spełnieniu warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b utd. Zatem nawet gdyby zamówienie usługi transportowej i ustalenie warunków jej wykonania oraz uiszczenie opłaty za jej wykonanie uznać za formę umowy o usługę transportową, to jednak nie jest ona umową zawartą w formie wymaganej przez przepis art. 18 ust. 4b utd, ponieważ oświadczenia w niej zawarte nie są opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Dlatego, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8800 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zważył, iż są niezasadne i nie mogły zostać uwzględnione. Przede wszystkim, odnosząc się do wniosku strony o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., organ przyjął, że przedmiotowa decyzja nie jest decyzją ostateczną, ponieważ nawet nie upłynął termin do złożenia od niej odwołania, więc rozpatrzenie wymienionego wniosku stanowiłoby naruszenie wymienionego przepisu. W sprawie, w ocenie organu odwoławczego, nie doszło do podwójnego ukarania. Przepisy ustawy o transporcie drogowym zabraniają dwukrotnego karania za to samo naruszenie. Zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie tych przepisów odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca, jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1 utd. Różnica polega na tym, że orzekanie w sprawach odpowiedzialności kierowcy odbywa się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia, natomiast orzekanie w sprawach odpowiedzialności przedsiębiorcy odbywa się na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego i ustawy o transporcie drogowym. Osoba wymieniona w art. 92 ust. 1 utd może zostać ukarana karą grzywny za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1, wysokości grzywien za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 1 do ustawy (art. 92 ust. 2 utd). Natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 karą pieniężną. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Tym samym przedsiębiorca, jak i kierowca mogą zostać ukarani zarówno za wykroczenie, jak i za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 92a ust. 9 utd. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załącznikach nr 3 i 4 do ustawy, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia albo przestępstwa, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących odwołania, organ odwoławczy wskazał, że protokół kontroli drogowej jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Jednak, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, brak podpisania protokołu nie pozbawia go mocy dowodowej. W sprawie kierowca nie podpisał protokołu kontroli i równocześnie nie skorzystał z możliwości wniesienia do niego zastrzeżeń. W przedmiotowym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli. W dniu kontroli drogowej J.R. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca wykonywał przewóz osób z ul. [...] na ul. [...] w Ł. Przewóz został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji UBER. Opłata za przewóz wyniosła 10 zł i została uiszczona gotówką. Pasażer zeznał, że przejazd został zamówiony za pomocą aplikacji UBER. Przejazd zakończył się na ul. [...]. Za wykonany przejazd pasażer zapłacił 10 zł gotówką, ale nie otrzymał paragonu. Nie zawierano z kierowcą kontrolowanego pojazdu żadnej mowy w tym przedmiocie. W trakcie kontroli przesłuchano również kierowcę, który zeznał, że przewóz z dnia kontroli wykonywał w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B. M. Powyższe nie zostało co do zasady zakwestionowane przez stronę skarżącą. Pełnomocnik strony zarzuca organowi I instancji przede wszystkim błędne ustalenia faktyczne i przyjęcie, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny naruszając przepisy ustawy o transporcie drogowym, wskazując, że wykonywał w istocie krajowy transport drogowy, na wykonywanie którego posiadał stosowną licencję, a nie przewóz okazjonalny i organ powinien zastosować art. 5b w zw. z art. 4 utd, a nie art. 18 ust. 4a i ust. 4b w zw. z art. 4 pkt 11 ww. ustawy. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika dotyczących charakteru przedmiotowego przewozu, organ odwoławczy, przywołując treść art. 4 pkt 1 utd, art. 4 pkt 3 utd, art. 4 pkt 6a utd, art. 4 pkt 7-10 utd, art. 4 pkt 11 utd, art. 5b utd, § 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022), stwierdził, że skarżący, posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, chcąc wykonać przewóz okazjonalny pięcioosobowym samochodem osobowym powinien zadbać o łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b utd, czego jednak nie uczynił - o czym świadczy m.in. forma, w jakiej zamówiono przejazd i dokonano za niego zapłaty. W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo zastosował art. 18 ust. 4a oraz art. 18 ust. 4b w zw. z art. 4 pkt 11 utd. Przedsiębiorca posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, a 24 lutego 2020 r. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszar gminy Ł. (wnioskiem z 10 marca 2020 r. do uprawnienia został zgłoszony pojazd poddany kontroli). Jednak poddany kontroli pojazd nie był oznakowany jako taksówka. Co więcej, kierowca nie okazał do kontroli licencji taksówkarskiej, a jedynie kopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że aby móc wykonywać przewozy okazjonalne pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, należy spełnić łącznie wszystkie warunki określone w art. 18 ust. 4b utd. Nie wystarczy spełnienie jednego z wymienionych warunków. Z dowodu z zeznań pasażera wynika, że pasażer zamówił usługę przewozu za pomocą aplikacji UBER, w aplikacji otrzymał informację, że przyjedzie po niego kierowca pojazdem marki OPEL ZAFIRA o nr rej. [...]. Opłata za przejazd wyniosła 10 zł i została uiszczona gotówką. Dlatego organ I instancji prawidłowo uznał, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny samochodem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą, a także, że w sprawie nie zachodzą warunki określone w art. 18 ust. 4b utd i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 utd oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie administracyjne w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do całej problematyki sprawy. Tym samym organ I instancji prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wiarygodny. Organ odwoławczy poinformował, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do utd. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego, dlatego brak było podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w całości. Jednocześnie organ, odwołując się do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 20 marca 2020 r., poz. 491), art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) oraz art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), wskazał, że przedmiotowa kontrola drogowa miała miejsce 9 marca 2020 r., czyli przed wprowadzeniem stanu pandemii. Jednocześnie nie została zakończona w momencie wprowadzenia stanu epidemii. Dlatego organ administracji powinien w niniejszej sprawie brać również pod uwagę dodatkowe przepisy uchwalone w czasie pandemii COVID-19, jeżeli znajdują one zastosowanie w prowadzonych postępowaniach administracyjnych na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Z uwagi na powyższe dwuletni termin przedawnienia został zawieszony 31 marca 2020 r. i biegł następnie od 24 maja 2020 r. Okres zawieszenia terminów trwał 54 dni. Jednocześnie dwuletni termin przedawnienia podjęty po zawieszeniu terminów nie upłynął 9 marca 2022 r., ale został przedłużony o 54 dni, czyli do 30 kwietnia 2022 r. M.B., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył w całości wyżej wymienioną decyzję wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego i zarzucił: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. niezastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) w zw. z art 110 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) i niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na upływ 2 lat od ujawnienia naruszenia (kontrolowany przewóz wykonany został 9 marca 2020 r.), w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 17 marca 2022 r. (tj. po upływie 2 lat od ujawnienia naruszenia), 2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 kpa polegające na nieuchyleniu decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu i wydanie zaskarżanej decyzji, pomimo tego, iż organ pierwszej instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) - jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art 18 ust. 4b pkt 2 utd, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 utd, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 utd poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 utd, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art 5b ust 1 pkt 3 utd), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 utd w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania, b) art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b utd w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 utd, podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów utd doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, 4. ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt 3b petitum, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami, 5. ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a utd wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją, 6. błędne przyjęcie, iż art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 utd może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek, 7. z ostrożności procesowej błędne zastosowanie pkt 1.5 załącznika nr 3 do utd, tj. niezgłoszenie organowi udzielającemu licencji zmiany danych pojazdu (którym skarżący wykonywał kontrolowany przewóz), w sytuacji gdy organ drugiej instancji uznał w zaskarżonej decyzji, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, który to przewóz okazjonalny nie wymaga licencji, a tym bardziej nie wymagał zgłoszenia pojazdu wykonującego przewóz. W sytuacji gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielał stanowiska skarżącego, iż cytowane powyżej przepisy utd, a w szczególność art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5 b ust. 1 utd stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, skarżący wniósł o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie, czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 utd stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy [UE] 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej skarżący wniósł o to, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 utd z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, albowiem w ocenie skarżącego regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji. W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodał jedynie, w odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku notyfikacji przepisów utd, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych notyfikacji norm podlegają normy krajowe oraz ich zmiany, z wyłączeniem tych norm, które są wprowadzeniem normy europejskiej lub normy międzynarodowej. W myśl z kolei § 4 ust. 1 rozporządzenia, notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne, z wyjątkiem aktów zgodnych z obowiązującymi aktami Wspólnoty Europejskiej, które skutkują przyjęciem specyfikacji technicznych i przepisów dotyczących usług. Zmiany do utd wprowadzone ustawą z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. 2011, Nr 48, poz. 247) i ustawą z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2013, poz. 567 z późn. zm.) nie wymagały notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą 98/34/WE i dyrektywą 2015/1535, jako że wprowadzane przepisy nie tylko nie były sprzeczne z prawem Unii Europejskiej, ale stanowiły jego wykonanie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 20 w zw. z art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, organ wskazał, że warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa art. 6 utd, a samochodem osobowym i przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą - art. 5c utd. Porównanie obu regulacji prowadzi do wniosku, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić więcej warunków niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Organ nie ma również wątpliwości co do stwierdzonego naruszenia opisanego w Ip. 1.5 załącznika nr 3 do utd, bowiem strona nie dokonała zgłoszenia do licencji przedmiotowego pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 11 marca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 27 maja 2020 r. w przedmiocie nałożenia na M.B. kary pieniężnej w wysokości 8800 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.; dalej: u.t.d.). Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Jak wynika z art. 92a ust. 10 u.t.d., jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego wynika, iż 9 marca 2020 r. w Ł. na ul. [...] funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki OPEL ZAFIRA o nr rej. [...], którym kierował J.R. Następnie pojazd w asyście radiowozu policyjnego przyjechał na parking Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego na ul. [...] w Ł., gdzie dalsze czynności kontrolne podjęli inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. W wyniku kontroli stwierdzono, że kierowca odpłatnie przewoził jednego pasażera z ul. [...] (Hotel [...]) na ul. [...] w Ł. Przewóz został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji UBER. Opłata za przewóz wyniosła 10 zł i została uiszczona przez pasażera gotówką. Podczas kontroli ustalono, że podmiotem wykonującym przewóz był przedsiębiorca M.B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: M. M.B. Kierowca w toku kontroli okazał umowę najmu oraz umowę zlecenia z podpisami M.B., orzeczenie psychologiczne, paragon fiskalny z kasy fiskalnej. Jednocześnie nie okazał do kontroli wypisu z licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Ponadto, pojazd marki OPEL ZAFIRA o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji. Samochód marki OPEL ZAFIRA jest przeznaczony do przewozu 7 osób wraz z kierowcą. W toku postępowania ustalono, że M.B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: M. M.B., posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, której udzielono 2 sierpnia 2018 r. oraz posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną 24 lutego 2020 r. na obszar gminy Ł. Ponadto do dnia kontroli, tj. do 9 marca 2020 r. strona nie zgłosiła do posiadanych uprawnień pojazdu marki OPEL ZAFIRA o nr rej. [...]. Przesłuchany w charakterze świadka pasażer pojazdu wyjaśnił, że usługa została zamówiona przez aplikację Uber. Wskazał, że po zakończeniu przez kierowcę kursu w aplikacji otrzymał informację z firmy Uber o szczegółach przewozu oraz o cenie przejazdu w kwocie 10 zł, którą zapłacił gotówką. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji, w tym kopii faktury za ww. przejazd, a także umowy zlecenia zawartej na usługi transportowe organ prowadzący postępowanie trafnie ustalił, że ww. przewóz okazjonalny osób był wykonany przez kierowcę w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. M.B. Organ wskazał, że przewóz nie odbył się na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub elektronicznej, o której mowa w art. 781 k.c., w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, tj. oświadczenie woli zawarcia umowy zostało złożone w postaci elektronicznej, ale nie zostało opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Umowę zawarto za pomocą aplikacji Uber, która nie wymaga kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Przed rozpoczęciem przewozu nie ustalono opłaty ryczałtowej, Organ ustalił ponadto, że pojazd, którym wykonywano 9 marca 2020 r. nie spełniał kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. W oparciu o powyższe ustalenia na skarżącego została nałożona kara pieniężna za następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego: 1) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.); 2) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie – za każdą zmianę – (lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.). W zakresie pierwszego ze stwierdzonych naruszeń należy wskazać, że licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 (art. 8 ust. 1 u.t.d.). Wniosek, o którym mowa w ust. 1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d.). Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem (art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d.). W rozpoznawanej sprawie, jak powyżej wskazano, 9 marca 2020 r. kierowca wykonywał przewóz osób samochodem osobowym marki OPEL ZAFIRA o nr rej. [...]. Z załączonych do sprawy administracyjnej dokumentów wynika, że M.B. prowadzący działalność gospodarczą z siedzibą w Ł. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną 2 sierpnia 2018 r. Do wskazanej licencji wymieniony wyżej pojazd nie został jednak zgłoszony. Powyższe oznacza, że skarżący nie zgłosił organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu. Tymczasem zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Uzasadniało ono nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł (lp.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.). Odnosząc się natomiast do drugiego z zarzucanych skarżącemu naruszeń, podnieść trzeba, że w myśl art. 4 pkt 3 u.t.d., przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób. Przy czym, jak wynika z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z treścią art. 5b ust.1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organy obu instancji uznały, że 9 marca 2020 r. J.R. wykonywał w imieniu i na rzecz skarżącego przewóz okazjonalny osób w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. pojazdem nie spełniającym wymogów określonych w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jak wynika bowiem z dowodu rejestracyjnego pojazdu marki OPEL ZAFIRA o nr rej. [...] samochód ten został zarejestrowany i przeznaczony do przewozu 7 osób łącznie z kierowcą. Co więcej, w sprawie nie wystąpiła też żadna z okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. uprawniająca wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu opisanego w art. 18 ust. 4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w ust. 4b pkt 2b, gdyż nie doszło do zawarcia pisemnej umowy na przewóz osób w lokalu przedsiębiorstwa, ponieważ jak wynika z zeznań świadka będącego pasażerem, usługa wykonanego przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji Uber, a rozliczona bezgotówkowo po wykonanym przejeździe. Pasażer wyjaśnił, że przewóz zamówił przez aplikację Uber z telefonu. W toku postępowania kierowca przedłożył kopię pisemnej umowy zlecenia na świadczenie usług transportowych ze skarżącym, którą zawarł 10 stycznia 2018 r. Przewóz wykonywany był samochodem osobowym zarejestrowanym na terenie Polski. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności świadczą, że przedsięwzięcie polegające na organizowaniu przez skarżącego usług przewozu przez aplikację Uber miało charakter zorganizowany, zarobkowy i ciągły, a usługa była świadczona przez kierowców zatrudnionych w imieniu skarżącego na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Działalność prowadzona przez skarżącego posiadała zatem wszystkie cechy działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.). Skarżący pełnił zatem rolę przewoźnika drogowego osób w krajowym transporcie drogowym. Sądowi wiadome jest przy tym z urzędu, że zgodnie z informacją widniejącą w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczącej działalności prowadzonej przez skarżącego pod firmą M. M.B., jej przedmiotem jest pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej nieskalsyfikowany i właśnie w zakresie przewozu osób skarżący posiada także licencję. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie bowiem transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyrok NSA z 4 listopada 2009 r. sygn. II GSK 166/09, wyrok WSA w Gdańsku z 29 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 823/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 55/19, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu ustalanie przez organy orzekające w sprawie szczegółowych cech wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej oraz posiadania przez niego formalnego statusu przedsiębiorcy nie było konieczne. Dla nałożenia kary na podstawie art. 92a u.t.d. wystarczającym było ustalenie, że skarżący faktycznie odpłatnie świadczy nawet jednorazowo usługę przewozu osób odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d. Niemniej jednak, jak to już zostało wskazane powyżej, z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług przewozowych i legitymował się także stosowną licencją na przewóz osób. Powyższe, w ocenie Sądu, uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8000 zł (l.p. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.). Mając powyższe na uwadze, Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego i procesowego, sprowadzające się w zasadzie do tezy, że skarżący, który legitymuje się aktualną licencją na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym, nie jest zobowiązany do spełnienia ustawowych wymogów przewozu okazjonalnego, określonych w art. 18 ust. 4a lub 4 b pkt 2 u.t.d. W ocenie pełnomocnika skarżącego, odmienne stanowisko stanowiłoby niczym nieuzasadnione, sprzeczne z postanowieniami Konstytucji RP, arbitralne kryterium różnicujące sytuację podmiotów świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu osób samochodem osobowym, a podmiotów świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu w zakresie przewozu osób taksówkami, jak również różnicujące sytuację podmiotów wykonujących przewóz okazjonalny, w zależności od posiadanego przez te podmioty pojazdu, to jest od konstrukcyjnie przewidzianej dopuszczalnej liczby osób do przewozu z uwzględnieniem kierowcy. Odnosząc się do powyższego, Sąd stwierdza, że wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 20 w zw. z art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 20 ustawy zasadniczej społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast stosownie do jej art. 22, ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Z kolei art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stwierdza, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Natomiast art. 32 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Wskazać należy, że porównanie, czy dane rozwiązania prawne nie stanowią regulacji naruszających zasadę równości wobec prawa może nastąpić tylko w stosunku do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą relewantną i następuje tylko wówczas, gdy mimo posiadania tej samej cechy, są one traktowane odmiennie. Nie zachodzi zatem naruszenie równości wobec prawa, w sytuacji gdy jedni przewoźnicy posiadają licencję na przewóz osób taksówką, a inni nie. Warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa art. 6 u.t.d., a samochodem osobowym i przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą - art. 5c u.t.d są różne. Porównanie obu regulacji prowadzi do wniosku, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić więcej warunków niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Art. 6 u.t.d. wskazuje, m.in. na wymóg niekaralności kierowcy za określone przestępstwa, ukończenie odpłatnego szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, w przypadku gmin liczących powyżej 100 000 mieszkańców potwierdzonego zdanym egzaminem, powtarzanym nie rzadziej niż raz do roku. Na mocy innych przepisów obowiązany jest także do posiadania taksometru i kasy fiskalnej. W przypadku, gdy wszystkie te wymogi nie ciążą na przewoźniku świadczącym usługi w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, trudno mówić, że konieczność wykonywania przewozów osób na określonych innych zasadach stanowi kryterium dyskryminujące przewoźników działających na podstawie licencji na przewóz osób samochodami osobowymi. Wręcz przeciwnie, zasady te mają na celu wyrównanie pozycji rynkowej obu grup przewoźników, w sytuacji gdy określone wymogi muszą spełnić jedynie przedsiębiorcy świadczący usługi taksówką, a także ścisłe rozgraniczenie obu rodzajów przewozów. Wskazuje na to także art. 18 ust. 5 u.t.d. stanowiący, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru; umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Podkreślenia wymaga również, że wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i oznacza, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i że nie podlega ona żadnej reglamentacji, bo doprowadziłoby to do oczywistego chaosu, lecz tak, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, ma to raczej na celu zabezpieczenie interesu ogólnego poprzez wykonywanie działalności gospodarczej przez osoby posiadające konieczne kompetencje, przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności, np. sanitarnych w przypadku lokali gastronomicznych. Z tego samego względu nie jest niekonstytucyjne i arbitralne kryterium różnicujące dopuszczające wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. O ile bowiem w przedmiotowej sprawie przewóz był wykonywany typowym samochodem osobowym, jakie powszechnie są używane dla potrzeb prywatnych (i tak jest z reguły w przypadku przewozów zamawianych przez aplikację Uber, co jest powszechnie znane), o tyle charakter i wielkość pojazdu przeznaczonego do przewozu powyżej 7 osób jest tego rodzaju, że znacznie ogranicza możliwość wystąpienia sytuacji, gdy taki pojazd służący w zasadzie celom prywatnym ubocznie i dodatkowo będzie używany do zarobkowego przewozu osób, jak to miało miejsce w badanej sprawie. Poza tym nie można przyjąć, że wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym jest wykluczone, gdyż wymaga jedynie spełnienia dodatkowych wymogów, określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., tj. zawarcia umowy pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i jej uregulowaniem (co do zasady) w formie bezgotówkowej. Zatem ustawa zawiera regulacje zapewniające przewoźnikowi możliwość wyboru jednej lub drugiej formy wykonywania działalności. Natomiast celem zróżnicowania możliwości wykonywania przewozów na różnych zasadach (trzy odrębne licencje, odmienne pojazdy) jest – jak już wyżej wskazano - zapewnienie w praktyce realizacji przewozów przez różnych przewoźników. Innymi słowy, skoro skarżący jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w innym zakresie niż przewozy taksówkowe, to nie może domagać się identycznych warunków wykonywania działalności jak osoba, która taką działalność wykonuje, natomiast wyrazem swobody działalności gospodarczej jest, że może o takie uprawnienie wystąpić i je nabyć po spełnieniu określonych prawem warunków. Z podanych wyżej względów Sąd uznał za nieuzasadnione występowanie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Odnośnie technicznego charakteru przepisów ustawy o transporcie drogowym, która nie była notyfikowana Komisji Europejskiej zauważyć należy, że dyrektywa 98/34/WE została zastąpiona dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z 17 września 2015 r.), w art. 1 ust. 1 lit. b definiuje pojęcie "usługa" jako każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług oraz "przepisy techniczne" - art. 1 ust. 1 lit. f jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Usługa przewozu w tej definicji się nie mieści, gdyż polega na wykonaniu przewozu przy wykorzystaniu odpowiedniego pojazdu i nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji UBER. W wyroku z 20 grudnia 2017 r., sygn. C 434/15) Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator tej usługi (przewóz pasażerów) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (por. wyrok WSA w Gliwicach z 1;04.2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; z 10.03.2020 r. III SA/GL 37/20; wyrok WSA w Warszawie z 27.02.2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17., wyrok WSA w Gdańsku z 17.10.2019 r. sygn. akt III SA/Gd 501/19; wyrok WSA w Gdańsku z 28.11.2019 r. sygn. akt III SA/Gd 668/19; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem wniosek o zwrócenie do TSUE w tej kwestii okazał się również niezasadny. Sąd nie podzielił także, podniesionego przez pełnomocnika skarżącego z ostrożności procesowej, zarzutu błędnego zastosowania przez organy l.p. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niezgłoszenia organowi udzielającemu licencji zmiany danych pojazdu, którym skarżący wykonywał kontrolowany przewóz. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, w sytuacji gdy organ drugiej instancji uznał, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób, który to przewóz okazjonalny nie wymaga licencji, to w tej sytuacji nie wymagało to także zgłoszenia do licencji pojazdu wykonującego przewóz. Powyższa argumentacja strony skarżącej jest błędna. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 u.t.d. ustawa ta określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz określa odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Z kolei art. 4 pkt 1 definiuje "krajowy transport drogowy" jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie w pkt 3 ww. przepisu stwierdza się, że pojęcie "transportu drogowego" obejmuje, m.in. krajowy transport drogowy. Idąc dalej, należy zauważyć, iż pod pojęciem "przewozu drogowego" ustawodawca rozumie, m.in. transport drogowy (art. 4 pkt 6a u.t.d.). W konsekwencji powyższych zależności definicyjnych wypada zatem dostrzec, że przewóz drogowy oznacza również przewóz osób. Konstatacja ta jest o tyle istotna, że zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. "przewóz okazjonalny" definiowany jest właśnie jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skoro zatem przewóz okazjonalny jest przewozem osób, a przewóz taki jest definicyjnym składnikiem krajowego transportu drogowego, to należy przyjąć, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest zawsze realizacją krajowego transportu drogowego. Nie może także umykać uwadze, że zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jednocześnie wypada wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 17 u.t.d. licencja, to decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Podsumowując, powyższe zestawienie przepisów wskazuje jednoznacznie, że skoro podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób zawsze wymaga licencji, a w sprawie nie znajdują jednocześnie zastosowania przepisy dotyczące uzyskania zamiast licencji zezwolenia (wymagane jest w przypadku przewozów regularnych, regularnych specjalnych i wahadłowych oraz okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym – vide art. 18 ust. 1 i 2 u.t.d.), to przewóz okazjonalny, jako forma realizacji krajowego transportu drogowego, wymaga licencji. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, prowadzi to do wniosku, że każdy przewóz okazjonalny dla jego realizacji wymaga licencji, a zatem każdy pojazd osobowy, którym taki przewóz jest wykonywany, wymaga zgłoszenia do tej licencji. Jak wynika z akt postępowania, skarżący dysponował licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Oznacza to, w świetle powyższych rozważań, że w warunkach faktycznych sprawy obligowało go to do zgłoszenia pojazdu OPEL ZAFIRA, którym realizowano kontrolowany przewóz, do tejże licencji. W ocenie Sądu, zaniechanie tego obowiązku było bezsporne, co potwierdza zasadność wymierzenia skarżącemu z tego tytułu kary administracyjnej określonej l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. w kwocie 800 zł i jednocześnie podważa zasadność podniesionego w tym zakresie zarzutu skargi. Nie ma ponadto racji pełnomocnik skarżącego, że w stanie faktycznym sprawy należało umorzyć postępowanie z uwagi na upływ 2 lat od ujawnienia naruszenia. Jak podniesiono w skardze, kontrolowany przewóz został wykonany 9 marca 2020 r., podczas gdy decyzję w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym doręczono skarżącemu dopiero 17 marca 2022 r., a więc już po upływie 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia. W rezultacie organy miały naruszyć art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Podkreślić jednak należy, że w niniejszym przypadku – wbrew stanowisku zawartemu w skardze – znajdował zastosowanie przepis art. 15zzr ust. 1 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568). Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r. przewidywał, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jednocześnie ustawą z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 uchylono z dniem 24 maja 2020 r. art. 15zzr wcześniej powołanej ustawy z 31 marca 2020 r. W rezultacie z dniem 24 maja 2020 r. rozpoczęły bieg terminy, które uległy zawieszeniu ww. przepisem. Oznacza to, że warunkach rozpoznawanej sprawy termin dwóch lat od dnia ujawnienia naruszenia, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., uległ wydłużeniu o 54 dni, a więc nie doszło do przedawnienia możliwości orzekania w sprawie. Chybione są jednocześnie twierdzenia skargi, jakoby powołany wcześniej art. 15zzr ust. 1 ustawy z 31 marca 2020 r. miał na celu wyłącznie ochronę obywateli przed negatywnymi skutkami stanu zagrożenia epidemicznego i epidemii. Po pierwsze, twierdzenie to pozbawione jest stosownych podstaw prawnych. Po wtóre zaś, co jest faktem notoryjnym, ww. stany odcisnęły negatywny wpływ nie tylko na obywatelach, ale także wydatnie zaciążyły na funkcjonowaniu całego aparatu państwa, w tym organów administracji publicznej. Wobec tego niezrozumiałe i pozbawione racjonalnego uzasadnienia jest stanowisko, że wskazany przepis art. 15zzr ust. 1 ustawy z 31 marca 2020 r. miałby się nie odnosić do terminów i czynności zastrzeżonych dla organów. Nie można także abstrahować od tego, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z terminem zawitym, który warunkuje przedawnienie możliwości merytorycznego orzekania przez organ, a więc jest to termin zawity przewidziany dla organu. W tym zatem przypadku zastosowanie znajduje pkt 3 ww. przepisu, a nie pkt 4, jak zdaje się sugerować w skardze pełnomocnik skarżącego. Pkt 4 odnosi się bowiem do terminów zawitych przewidzianych dla strony, a takim terminem nie jest ten, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Reasumując, Sąd stwierdził, że wbrew stanowisku strony skarżącej procedujące w niniejszej sprawie organy administracji obu instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, czym zadośćuczyniły ciążącym na nich wymogom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W szczególności ustaliły charakter wykonywanego 9 marca 2020 r. przewozu, roli kierującego pojazdem, jak i roli skarżącego, stosunku prawnego wiążącego ww. wynikającego z zawartej 10 stycznia 2018 r. umowy zlecenia, a także sposobu rozliczania opłaty za wykonywany przewóz, jak również mechanizmu wzajemnych rozliczeń pomiędzy skarżącym, a kierowcą tytułem rozliczeń za zlecane przewozy. Powyższe ustalenia były wystarczające do uznania, że przedsiębiorcą wykonującym 9 marca 2020 r. przewóz osób był skarżący, a kierujący w tym dniu pojazdem świadczył tę usługę w imieniu i na rzecz skarżącego. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.). Podstawę do rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym stanowił art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych dalej "ustawa COVID-19" (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy COVID-19, oddalił skargę w niniejszej sprawie. is